Opinions

Blijft een charmant, lief, speels filmpje, deze Amélie Poulain. De originele visuele vondsten, geel-groene tinten en luchtige humor tekenen naar goede Jeunet-gewoonten ook hier present en de film is bij momenten écht ontroerend, iets dat ik bij zijn ander werk al eens mis. Tautou doet het prima als naïeve droomster in meer dan waarschijnlijk haar beste rol tot dusver.

Erg verrassend dat dit kleine, dartele filmpje uitgroeide tot een klassieker, maar wel volledig terecht wat mij betreft. 4*

Je suspension of disbelief wordt toch wel gewéldig op de proef gesteld. Ik lees hier vaak dat Face/Off "niet echt geloofwaardig" is, maar het idee van de gezichtswissel is zódanig van de pot gerukt dat de film me eigenlijk al heel vlug kwijt was. Het gezicht wordt hier beschouwd als een vast geheel dat je los kan halen van iemands hoofd, en dat wordt ook zo in beeld gebracht. Dan lees ik hier commentaren dat Woo de werkelijkheid voor was aangezien er nu ook gezichtstransplantaties worden gedaan, maar da's een compleet ander procedé.

Nu kan ik best wel meegaan in de realiteit van een film, maar de manier waarop de gezichten worden weggelaserd, als betroffen het maskers, werkt volgens mij enkel in een prent voor peuters. Het vloekt zodanig met mijn eigen beeld dat ik er op geen enkel moment dan ook maar een klein beetje kan in meegaan.

Maar goed, er passeren uiteraard een aantal stijlvol in beeld gebrachte scènes in Face/Off en ook vind ik Travolta als Castor Troy best grappig. Cage daarentegen gaat in het eerste deel zó ver over the top dat het bijna schrijnend wordt.

Heel veel kritiek dus en 'k zie deze Woo dan ook als een onwaarschijnlijk "foute" film. Maar omdat er toch wat te lachen valt en er best enkele mooie shots inzitten, toch nog (een gevleide) 2,5*.

Behoorlijk intrigerende film over de bedenkelijke levensstijl van oudere, getrouwde zakenmannen aan de ene kant en aan de andere kant hun vrouwen... die eigenlijk min of meer hetzelfde doen. Op zoek naar passie en bevestiging.

Het overdreven uitbundige gedrag van de personages is iets dat me normaal enorm op de zenuwen zou werken, maar hier komt het allemaal authentiek genoeg over dat ik er mij eigenlijk amper aan heb gestoord. En waar het rommelige van Shadows me (bij een eerste kijkbeurt) maar matig wist te bekoren, vond ik die ogenschijnlijke nonchalance net een van de grote charmes van Faces.

Soms hard om te zien hoe vrouwen hier vernederd worden, maar Cassavetes is niet geïnteresseerd in behagen. Faces is dus niet altijd een makkelijke film, maar wel een boeiende.

Kleine 3,5*

Deze Factotum vandaag voor de tweede keer gezien en het blijft een erg aangenaam filmpje, dat voor mij misschien toch net iets mist om écht memorabel te zijn. Dit deed me trouwens ook heel erg denken aan Broken Flowers. Een schijnbaar lusteloos hoofdpersonage dat zich weinig of niets aantrekt van de wereld rondom zich, een rustig tempo en een verzorgde look. Hierdoor ontstaat ook hier een leuk, nonchalant sfeertje. Matt Dillon is erg goed als lethargische zatlap en Factotum is wat onderkoelder dan Barfly. Deze beviel me dan ook nog een beetje beter.

Fijn dus, maar toch ook niet helemaal geweldig. 3,5*

Behoorlijk lange zit geweest voor mij, deze The Fall. Op geen enkel moment voelde ik me bij het verhaal betrokken en ook de beelden vind ik steriel, eerder "postkaartmooi" dan visueel indrukwekkend.

Akkoord, hier en daar passeert wel eens een geslaagd shot de revue maar de gladde (bij gebrek aan een beter woord) stijl van Tarsem Singh ligt me niet echt.

Ook het feeërieke avontuur is niet aan mij besteed en dan blijft er maar weinig meer over, vrees ik. Wel een erg goede Catinca Untaru gezien, wat een natuurtalent!

Zeker geen barslechte film in mijn ogen, maar toch ook niet de poëtische trip waar ik op had gehoopt.

Aardige prent met alweer een prima Denzel - Yes, I'm a total badass - Washington. Spannend bij momenten en best een behoorlijk verhaaltje. Wel niet supersfeervol, vind ik. Pakweg een Se7en torent daar dan wat mij betreft ver bovenuit, met z'n sublieme cinematografie en dito camerawerk. Geinig overigens dat iedereen in deze film doet alsof ze compleet niet in de gaten hebben dat James Gandolfini met een gigantische drol onder z'n snufferd rondloopt ipv een snor.

3*

De synopsis voorspelde veel goeds, maar wat was Fandango een zware tegenvaller! Dat de prent er knullig uitziet kan ik regisseur Kevin Reynolds nog vergeven (Stand By Me is ook geen cinematografisch hoogstandje), maar de manier waarop hij z'n personages uitwerkt slaat werkelijk alles wat mij betreft.

De ene figuur is nog hatelijker dan de andere (op het schrijnende af) en dat die jongens samen optrekken lijkt me enkel mogelijk in een prent met als titel "Planet Earth: There Were Only Five Of Them Left". Eigenlijk zie je die bende zwakzinnigen elkaar een hele film lang tergen om er dan op 't einde een melig slot aan te breien.

De acteurs die gestalte geven aan dit zooitje ongeregeld behoren vast ook niet tot één of andere acteursgilde en Kevin Costner steekt er dan nog met kop en schouders bovenuit (hoewel hij toen als dertigjarige niet bepaald overtuigt als "student").

Op zich nog redelijk bekijkbaar, maar elke vorm van subtiliteit werd volgens mij nog voor de middag van de eerste draaidag overboord gegooid.

Eerste Wes Anderson waarbij de magie me écht te pakken krijgt. Z'n films kijken altijd aangenaam weg, maar betoveren me slechts zelden. The Royal Tenenbaums kwam al aardig in de buurt, en nu is er dus Fantastic Mr. Fox.

Heel leuk filmpje en ben het eigenlijk volledig eens met de prima recensie van HarmJanStegenga. Visueel zeer geslaagd, met een heerlijke retrolook. Na Coraline en Mary And Max de derde stop-motionprent die me in korte tijd geweldig weet te charmeren.

Daarnaast is het hier genieten van de typische, droge humor. Pakt om één of andere reden beter uit dan in Andersons andere worpen. Ligt het aan de animatie of aan Clooney? Waarschijnlijk beiden want ook alom aanwezige George schittert als gladde vos. Wes Anderson geraakte in het verleden vaak niet verder dan een ingetogen glimlach, maar Fantastic Mr. Fox is bij momenten hilarisch. Ook Ash (met de stem van Jason Schwartzman) is een bijzonder grappig personage.

Dan is er nog de soundtrack, waarbij zoals altijd een hoofdrol is weggelegd voor oudere songs. En ook dit pakt erg goed uit.

Hou het voorlopig bij 4 dik verdiende sterren. Daar kan na een tweede kijkbeurt best nog een halfje bijkomen.

Voor mij de tweede topper van 2010 na Up In The Air. Tweemaal Clooney. Grote meneer.

Nog eens herbekeken en dit blijft toch wel een bijzondere prent. Subliem vormgegeven, een passende melodramatische score en prima acteerprestaties. Julianne Moore en Dennis Haybert zijn beiden uitstekend en ook de bijrollen worden één voor één goed ingevuld. Het verhaal zelf is niet meteen m’n ding, en daarom zit een écht hoge score er niet in. Maar toch Grote Cinema die één en al liefde voor film ademt, met heel veel bravoure in beeld gebracht.

Ruim 3,5*

Blijft een erg sterke en komische prent, deze Fargo. Macy en McDormand zijn geweldig maar het is voor mij Buscemi die weer met de film aan de haal gaat. Wat een acteur toch. Verder ook sfeervol in beeld gebracht.

Af en toe wel iets te flauw (die man van McDormand bv.) maar bij momenten echt een hilarisch gebeuren. Misschien wel de allerbeste van de Coens.

Dikke 4*

Enkele erg lovende reacties hier, hoewel het gemiddelde toch ook weer niet zó hoog ligt voorlopig. Ook de weinige recensies in de Belgische pers waren niet helemaal overtuigend, hoewel de synopsis er voor mij meteen veelbelovend uitzag. Vrij beperkte verwachtingen toch en dan is het eens zo fijn om volledig overdonderd te worden door een film. Gus Van Sant werd hier al genoemd en die link legde ik ook vrij vlug, niet in het minst met Elephant, waarmee Farväl Falkenberg z'n fatalistische karakter gemeen heeft. De poëzie van de beelden betovert je, maar tegelijkertijd weet je dat de "vreselijke gebeurtenis" aan het eind zal volgen.

Dit debuut moet het zoals hier al vermeld vooral hebben van z'n sfeer en zal dus niet voor iedereen zijn, maar laat ik nu net een boontje hebben voor sfeergedreven cinema. Er gebeurt inderdaad weinig en een klassiek verhaal is er niet: de jongeren banjeren maar wat rond, zonder dat er sprake is van een plot.

Vreemd genoeg deed deze film me ook denken aan Heima over Sigur Rós, waarvoor ik de verklaring waarschijnlijk moet gaan zoeken in de mooie noordelijke landschappen, en toch ook wel in de soundtrack. Niet dat die hier veel weg heeft van het werk van de Ijslanders, maar een vergelijkbaar melancholisch gevoel bekroop me. Misschien is de score wel nog het best te vergelijken met de muziek van Broken Social Scene voor die andere sfeervolle topper, Half Nelson, waarbij ook al zo'n dromerig klankentapijt tevoorschijn werd getoverd.

Het is mogelijk dat mijn enthousiasme bij een tweede visie wat wordt afgebot, maar mijn eerste kennismaking met Falkenberg was behoorlijk overweldigend!

Kan me wel voorstellen dat je dit helemaal geweldig vindt. De snelheid en schijnbare nonchalance waarmee de fratsen van Duke & Gonzo worden gebracht, zorgen waarschijnlijk voor in 1 grote trip. Bij mij werkte de humor echter niet echt helemaal, waardoor ik niet volledig mee was. Depp vond ik wel prima en af en toe zorgt Gilliam voor magische momenten. Visueel in mijn ogen nu ook wel weer niet zó bijzonder. Heb me niet verveeld, maar ben ook niet omvergeblazen.

3* dan maar.

Sfeer- en stijlvolle psychologische thriller van Refn. Een ingetogen prent die bij momenten toch erg spannend wordt. Turturro zie ik altijd wel graag bezig, maar hier komt hij toch echt heel goed voor de dag. Ook de soundtrack draagt bij tot het beklemmend gevoel. Ik hou wel van dit soort subjectieve cinema, hoewel ik Fear X nog net een tikkeltje panache vind missen om van een echt grootse film te kunnen spreken.

Toch ruim 3,5*.

Op zich wel een film die me ligt (het vergelijkbare Oslo, 31. August staat in mijn persoonlijke top-10), en ik vond het bij momenten ook wel een knappe prent maar blijf toch ergens steken tussen 3 en 3,5*.

Thematisch vond ik het een interessante film, de hoofdrolspeler is een charismatische kerel maar toch vond ik de uitwerking niet helemaal bevredigend. Le Feu Follet is bij momenten wel érg traag, en in de tweede helft raakte Malle me soms wat kwijt.

Blijft over het mooie tijdsbeeld van Parijs, de knappe muziek van Satie en de stijl van Maurice Ronet.

Overigens wel geinig om in de weerspiegeling van de etalages van winkels de filmcrew te zien meewandelen met Ronet.

Kijkt aardig weg, maar echt sterke cinema vind ik het niet. Het feit dat dit een ver doorgedreven parodie is, doet er verder dan niet veel toe voor mij.

Dit soort rollen zijn Bruce Willis op het lijf geschreven en ook de hier niet al te populaire rol van Tucker vond ik nochtans best leuk. Het verhaaltje en de decors zijn me jammer genoeg iets te onnozel.

Nog eens herbekeken, ditmaal op Blu-Ray, en deze prent viel me toch een beetje tegen. Nu is mijn filmsmaak sinds de eerste keer Fight Club ook wel wat veranderd, dus misschien ligt het daar voor een stuk aan. Fincher pakt nochtans uit met de nodige flair, hoewel het op visueel vlak nooit écht briljant wil worden in mijn ogen. Norton (wat is er toch met 'm gebeurd ) en Pitt barsten van het charisma, maar ik vond de personages eigenlijk ook een beetje te karikaturaal. De thematiek is nochtans interessant en de film weet ook wel tot het eind te boeien, maar een absolute topscore zit er niet meer in.

3,5*

Conventionele maar ook oerdegelijk gemaakte prent die 115 minuten lang blijft boeien. Aanvankelijk redelijk sfeervol met een soms wat dromerige camera, maar naar het einde toe verandert The Fighter toch steeds meer in een standaard sportdrama dat op zaterdagavond al eens het kleine beeld siert. Best wel meeslepend maar net wat te sentimenteel voor mij.

De acteurs blijven wel prima: Bale goes all out en doet het zeker niet verkeerd. Nu wel niet meteen het soort prestatie waar ik persoonlijk door word omvergeblazen. Ook Wahlberg en Adams zijn dik in orde.

Tja... Weinig op aan te merken, maar echt verrassend is het allemaal niet. En al zeker niet voor David O. Russell.

3*

Montiel zet een stap terug.

Na het magnifieke A Guide to Recognizing Your Saints waren m'n verwachtingen hooggespannen, zelfs al klinkt de synopsis wat al te bekend in de oren. En Dito Montiel weet ze niet in te lossen, hoewel Fighting zeker geen complete flop is.

Waar zijn debuut een sterk uitgebalanceerde mix was van "stoere" en poëtische momenten is dat tweede hier bijna niet meer aanwezig. Slechts zelden komt het talent van de regisseur eens bovendrijven hoewel het er visueel allemaal nog best aardig uitziet en ook de soundtrack passend is. Begrijp eerlijk gezegd niet goed waarom de New Yorker besloten heeft om zo'n oppervlakkige prent te maken.

Oppervlakkig, ook al omdat Channing Tatum (in A Guide to Recognizing Your Saints nochtans op z'n plaats) niet de diepgang heeft om een film te dragen. De andere personages wisten me evenmin te overtuigen, waarbij bepaalde acteurs zo traag spreken dat je ze van een verstandelijke achterstand gaat verdenken (ja Terrence Howard en Roger Guenveur Smith!). Wel genoten van de foxy Zulay Henao, hoewel ze niet veel meer te doen heeft dan bekoorlijk staan wezen.

Op zich nog redelijk genietbaar maar mij allemaal veel te veel stoerdoenerij. Waar dat in Montiels vorige prent gecompenseerd werd door een soort melancholische schoonheid is Fighting veel minder bijzonder. Had op meer gehoopt.

Arnolds debuut, Red Road, vond ik al een sterke prent maar met Fish Tank komt de Britse nog indrukwekkender voor de dag. Het is een poëtische en tevens beklemmende film geworden die zoals hier reeds aangegeven naar het einde toe nog eventjes in duigen dreigt te vallen maar met een aandoenlijke finale de meubelen redt.

Andrea Arnold heeft duidelijk een unieke stem en is voor mij dan ook één van de interessantste figuren uit de hedendaagse Britse cinema. Ook in haar tweede worp weet ze poëzie binnen te smokkelen in een grijs milieu, mede dankzij de mooie, zonovergoten beelden. En net als in Red Road slaagt ze er wonderwel in om de kijker het gevoel te geven de wereld door de ogen van het hoofdpersonage te zien.

Daarnaast doet de cast het erg goed: debutante Katie Jarvis speelt inderdaad de pannen van het dak als agressief en onbeschoft maar tegelijkertijd ook kwetsbaar en eenzaam pubermeisje. Daarnaast ben ik weer compleet weggeblazen door een weergaloze Michael Fassbender, die me voor de zoveelste keer in korte tijd verbaast. Een van de beste acteurs van het moment als je 't mij vraagt. De elektriciteit die er tussen Mia en Connor op het doek wordt getoverd is van een zeldzame schoonheid. Ook de rest van de cast overtuigt, met op kop het vuilgebekte zusje dat voor de komische noot zorgt ("I like you, I'll kill you last").

Ben het wel eens met onder andere wibro dat een welbepaalde passage nog bijna roet in het eten komt strooien, maar gelukkig herstelt Fish Tank zich op de tonen van Life's A Bitch vanop het heerlijke Illmatic. Voor sommigen misschien wat melig, maar de film kon best een hoopinjectie gebruiken.

Niet foutloos maar mede dankzij de unieke chemie tussen Jarvis en Fassbender wat mij betreft één van de betere van 2009.

Deze film staat erg hoog in de top-100 aller tijden van Humo, namelijk op plaats 17. Ik schat de mening van recensent Erik Stockman hoog in, dus ik was erg benieuwd naar Five Easy Pieces.

En het is ook een geweldig stukje cinema wat mij betreft, met weer een fantastische Nicholson. Wat een acteur was hij in die tijd. Met een mindere hoofdrolspeler had deze film een stuk minder gewerkt, vermoed ik.

Toch is de film ook op inhoudelijk vlak erg interessant. Zoals hier al aangehaald: iedereen droomt wel eens weg bij een leven waarin je gewoon foert zegt tegen de prestatiemaatschappij, niet elke dag 'je best' hoeft te doen en je lusten vrij spel geeft wanneer je daar zin in hebt. Toch is het leven dat Dupea heeft gekozen duidelijk ook niet bevredigend.

De ietwat lompe manier waarop hij vrijuit zijn mening geeft, levert een aantal geweldige scènes op zoals de ‘Chicken salad sandwich’-scene. Maar er zitten ook een paar prachtige, meer serieuze scènes in de film.

De rest van de cast doet het ook prima, maar dit is voor mij toch in de eerste plaats de film van Nicholson. Verder ziet Five Easy Pieces er op Blu-ray ook erg knap uit.

Ik zet in op 4*.

M'n derde Melville na Le Samouraï en Le Cercle Rouge en weer kan de Fransman serieus overtuigen. Toch leek Un Flic me een tikkeltje minder, maar daarvoor zou ik de twee andere nog eens moeten herzien.

Hoe dan ook, z'n films hebben duidelijk een gelijkaardige, kille sfeer die ondanks hun afstandelijkheid toch onder de huid kruipen. Ook al omwille van de tragische blik van Alain Delon, die me met z'n sobere spel immer weet te raken. Moet zowat de meest charismatische figuur zijn die ooit het grote doek heeft gesierd. De rest van de cast doet het eveneens voortreffelijk (niet in het minst Richard Crenna), waarbij elk personage een bepaalde somberheid met zich meedraagt.

Visueel boeiend maar het blijft (misschien omwille van de leeftijd?) in mijn ogen toch altijd beperkt. Dan heb ik het niet over de treinscène want ondanks de technische knulligheid vind ik die, net als de lange heistscène in Le Cercle Rouge, meesterlijk opgebouwd.

Sterke prent opnieuw van een unieke regisseur waarin Delon maar weer eens z'n grote klasse toont. Wat is Catherine Deneuve hier overigens wondermooi.

Intrigerend document over een fenomeen waar ik helemaal niet mee bekend was. Jonge, Israelische "veteranen" die zich compleet laten gaan in, godbetert, India. Geen Ibiza of Chersonissos taferelen, maar meer hippieachtige toestanden. Enorm vredevol zag het er wel allemaal niet echt uit, vond ik. Eerder grimmig. Veel van die jongeren zijn beschadigd uit hun legerdienst gekomen en vluchten dan maar weg in een wereld vol drugs, wat de problemen alleen maar erger lijkt te maken.

Zoals in zoveel goede documentaires laat Yoav Shamir een volstrekt uniek universum zien, dat boeiend is en toch ook best schokkend. Veel van de figuren die we zien zijn twintigers, die in de fleur van hun leven zouden moeten zitten. Maar toch volgen ze een soort van (zelfdestructieve?) queeste die nergens naar lijkt te leiden.

Zeker interessant dus, maar als "cinema" niet iets waarvoor ik echt hoge scores veil heb: 3,5* dan maar. Zoals in de recensie waar Meneer Bungel naar linkt inderdaad ook erg jammer dat er zo goed als geen aandacht gaat naar de vele vrouwen daar en hoe zij het allemaal beleven.

De gore-liefhebbers komen hier waarschijnlijk meer aan hun trekken (smeerlapjes!), maar mij persoonlijk deed The Fly niet zo bijster veel. De make-up effecten mogen er meer dan wezen, maar verder vond ik het niet zo geweldig boeiend. De dramatiek van het verhaal kwam wel binnen, maar echt raken deed het me niet. Zelfs de grapjes links en rechts brachten geen soelaas.

Ook het camera- en acteerwerk scheren naar mijn gevoel geen hoge toppen. Dit wordt weleens de allerbeste prestatie uit Goldblums carrière genoemd, maar zo bijzonder vond ik hem zeker niet.

Voor de special effects en omdat ik me nu ook niet steendood verveeld heb tijdens The Fly: 2*

Een aantal keer énorm moeten lachen om de zelfingenomen (voor mij nog steeds de beste eigenschap om een humoristisch personage aan op te hangen, denk aan David Brent of Bart in Het Geslacht De Pauw) Fred Simmons. Jammer dan ook dat die hilarische momenten iets te schaars zijn om van The Foot Fist Way een echte favoriet te maken. Het zat er nochtans zeker in met het fantastische hoofdpersonage, maar 't is er wat mij betreft toch ook weer niet hélemaal uitgekomen.

Bij deze docu terechtgekomen nadat ik 'Meiden van de Keileweg: 25 jaar later' had gezien. Ook hier kan je onmogelijk wegkijken bij de marginaliteit die je op het beeld ziet.

Het zijn figuren die in zekere zin toch weten te intrigeren. Maar anderzijds ergerde ik me bij momenten toch flink aan de 4 vrienden die denken 'streetwise' te zijn maar eigenlijk complete losers zijn. Dom en irritant volk dat je liever niet in je buurt hebt in het leven, en eigenlijk jaren aan een stuk geen enkele meerwaarde bieden in de maatschappij. De rol van regisseur Roy Dames vind ik bij momenten ook twijfelachtig.

Maar op zich best interessant en soms zelfs grappig om dit soort figuren aan de zelfkant van de maatschappij eens bezig te horen. Je ziet ze met hun ogen open in de ene stommiteit na de andere stappen, terwijl ze zelf denken eindelijk enige grip op hun leven te krijgen.

Sjongejongejonge, wat een absolute TOPfilm! Nee even serieus, aardige prent die je aan het eind nog fameus bij je piemel blijkt te hebben. Bij je piemel, zeg ik!!

Verder toch wat te 'doordeweeks' om echt te kunnen overtuigen. Visueel zoals hier al gezegd nu niet bepaald een meesterwerkje hé.

Ook de acteerprestaties kruipen niet echt onder de huid. Paxton en McConaughey zijn wel redelijk en ook die knulletjes komen behoorlijk voor de dag. En dan die kleinste eventjes de situatie wat proberen misbruiken om persoonlijke rekeningen te verheffen! Zelf mijn demonlijstje opmaken, denkt 'ie. Met dat soort onzin moet je natuurlijk nooit komen aanzetten bij Pappie Meeks!!

Een ster of 3.

Geslaagde thriller met een leuk duo in de hoofdrol, maar wat de film bij mij naar 4* doet klimmen is toch vooral het tijdsbeeld.

Net als andere users hierboven werd ik wat nostalgisch door het Parijs van eind de jaren ‘80 te zien (de Franse francs, de gigantische lichtreclames van elektronicamerken bovenop gebouwen langs de brede Parijse ring die ik als kind voorbij reed op weg naar het zuiden van Frankrijk, dat geweldig nummer van Grace Jones,...)

Enorm genoten!

Heerlijk toch, die typische 70's NY-sfeer. Net iets minder smoezelig dan Across 110th Street, die ik een paar dagen terug zag, maar ook iets minder over the top geacteerd.

Zag deze The French Connection al eens een hele tijd terug, en dit keer wist de film mij nog meer te bekoren. Hackman doet het geweldig en met zijn karakterkop past hij perfect in het sleazy universum dat Friedkin tot leven brengt. Korrelige beelden, geweldige locaties, een trage maar fijn uitgekiende opbouw, een paar zeer memorabele scènes...

Dik 4*.

Eerste helft vond ik nog wel aardig, maar eens aangekomen in de bar ging het hier toch wel flink mis. Niet echt het feit dat er eigenlijk een tweede film begint, maar gewoon omdat dit soort campy pulp me echt niet ligt. Ik vind splatter vergezeld van 'coole' onliners eigenlijk zelden cool of grappig, en da's ook hier weer het geval. Daardoor werd het dus toch nog een redelijk lange zit. Clooney is wel al z'n charmante zelve en hier en daar is het toch eens geinig.

2* dan maar.

Verrassend leuke prent! Dit soort ordehandhavers, die er op z'n zachtst gezegd onorthodoxe onderzoeksmethoden op nahouden, vind ik altijd wel komisch. Zie ook The Shield of Bad Lieutenant: Part Of Call, hoewel From Paris With Love dat niveau naar mijn gevoel niet haalt.

Zowel John Travolta als Jonathan Rhys Meyers doen het hier prima, hoewel vooral de eerste met de film aan de haal gaat. Over the top, maar toch echt genietbaar wat mij betreft.

Op visueel vlak niet het soort cinema dat me compleet verbluft achterlaat, maar wel een geslaagd stadssfeertje bij momenten. Het winterse Parijs is toch best een leuke locatie. Ook de actiescènes mogen er meer dan wezen.

3,5*