Opinions

Sterke horror die vooral visueel verbluffend is, met een fantastisch gebruik van kleurenfilters. Verder vond ik de soundtrack ook zeer degelijk. Jammer genoeg is het verhaaltje niets nieuws onder de zon en duurt de sfeerschepping wat kort voor iemand als ik die niet echt een horrorfan is. De fenomenale look van Frontière(s) wordt dan ook maar beloond met niet meer dan (een mooie) 3*.

Meeslepend en tragisch duel waar Howard hier mee op de proppen komt. Ook heeft de regisseur het verstand om te focussen op de onderlinge verhoudingen tussen Frost en Nixon, waardoor de politieke feiten maar vanop het tweede plan meespelen. Frost/Nixon is dan ook een toegankelijke prent geworden waarin de twee protagonisten erg overtuigend staan te acteren. Klassieke, oerdegelijke acteursfilm.

Stevige indie die verschillende genres en thema's door elkaar schudt en die cocktail kan ik wel smaken.

Ik iets komischer, hoewel ik eigenlijk niet zoveel wist over deze prent. Grappig is Terribly Happy wat mij betreft niet, maar daarom hoeft het uiteraard geen slechte film te zijn.

En dat is de derde worp van regisseur Henrik Ruben Genz ook niet geworden in mijn ogen. De Deen slaagt erin om de volle speelduur te blijven intrigeren, en ook op visueel vlak scoort hij punten.

Maar echt overtuigend vind ik het allemaal niet. Een probleem dat ik wel vaker heb met Deense, zeg maar Scandinavische cinema: het komt zo weinig naturel over. Die cultuur ligt me waarschijnlijk niet geweldig.

Zeker niet slecht, maar had er toch meer van verwacht. 2,5*

Simpel verhaaltje dat niet superorigineel wordt uitgewerkt maar To brengt het allemaal heel stijlvol in beeld en weet er echt een sfeervol gebeuren van te maken.

Veel in duisternis gedrapeerde scènes die mede dankzij de ingetogen toon een bepaalde tristesse met zich meedragen, wat ook geldt voor hoofdrolspeler Johnny Hallyday, die me net als ToNe meteen aan de huurmoordenaar uit Le Samouraï deed denken. Zal wel aan de naam Costello liggen...

De visuele elegantie en prima sobere score zorgen ervoor dat Vengeance makkelijk naar 3,5* klimt. Genoten!

Een kleine 20 jaar geleden al eens gezien, en ook bij herziening blijft het een sterke prent. Nu is de oorlogsfilm niet helemaal mijn favoriete genre, maar Kubrick weet er toch zijn eigen draai aan te geven. Films over de Vietnamoorlog doen het bij mij doorgaans ook beter dan WOI en WOII.

Toch iets minder dan de beste Kubricks wat mij betreft, en het voelt wat raar aan om bij wijze van spreken naar 2 verschillende films te kijken.

3,5*

Het is me niet helemaal duidelijk wat Judd Apatow eigenlijk in gedachten had met Funny People: het hoofdpersonage is een egocentrische lul waar ik geen seconde sympathie voor voelde en tevens een stand-up comedian die nergens grappig is. Verschil in smaak zou je kunnen opperen, maar ergens lijkt het me ook effectief Apatows bedoeling om er compleet mislukte grappen tussen te steken en van George Simmons een onuitstaanbare figuur te maken.

Op zich valt er waarschijnlijk wel een sterk drama te puren uit het basisgegeven van een ongrappige en zelfgenoegzame komiek, maar net dat dramatische aspect ontstijgt hier de kleffe Hollywood-stijl niet. Waar er in Knocked Up nog met die meligheid kon worden geleefd dankzij de humor, zijn de hilarische momenten in Funny People in mijn ogen zo goed als onbestaande.

Seth Rogen kan bij mij niet veel verkeerd doen en is hier dan ook nog draaglijk maar speelt duidelijk één van zijn mindere rollen. Daar staat dan een Adam Sandler tegenover die met zijn "retard-stemmetjes" op het podium duidelijk niet beseft hoe pijnlijk ongrappig hij bezig is. Sowieso hoef ik deze acteur niet (op het sterke Punch Drunk Love na, waar zijn ergerlijke persoonlijkheid wonderwel past) maar hier is hij toch wel zeer bedroevend.

Niettemin nog met redelijk veel interesse zitten kijken en ondanks de lange speelduur ging de film aardig vooruit, waaruit blijkt dat de regisseur wel iéts goed heeft gedaan, maar dit is toch echt een tegenvallertje.