Opinions

Beter dan verwacht...

....en dan te bedenken dat ik hier ongelooflijk hard naar uitkeek! Normaal gesproken begin ik m'n mening graag met een toffe quote, maar wanneer een film zoals Tick-off Trannies with Knives (beste filmtitel ooit?) afgelopen is en ik overblijf met 376 geniale quotes, dan wordt het wat lastig om de leukste uit te kiezen.

Het moge duidelijk zijn; Israel Luna begrijpt de exploitation en brengt het als één van de beste, zo niet dé beste moderne regisseur, naar 2010. De dialogen zijn briljant geschreven (gelul over god, einde met die kaarten, die training...pfoeh, kan er zo nog 20 opnoemen) en de personages worden vrijwel perfect neergezet, stuk voor stuk memorabele cult-figuren

Wat mij betreft weet Luna als enige de stijl écht te evenaren, hoewel een trucje zoals het missen van een stuk film wat gimmicky aanvoelt, is het geheel zó perfect opgebouwd, zijn de personages zo kleurrijk en is de actie compleet in de stijl van bijv. een Faster Pussycat, dat je gewoon +- 40 jaar terug in de tijd lijkt te gaan en dus volop kunt gaan genieten van álles wat je als fan wilt.

Na de toffe, lange en aan één stuk door geschoten openingsscène zit het meteen goed. De introductie van de dames is briljant gedaan en de daaropvolgende kennismaking met de groep is bijzonder verfijnd. De geweldige humor en rare gespreksonderwerpen vullen moeiteloos de eerste helft van de film, terwijl geweldige gevechten en steeds droger wordende humor (die Rachel !!) voor een epische tweede helft zorgen.

Een moderne exploitation die aan alle eisen van een fan zullen voldoen, dit zal gegarandeerd in de smaak vallen bij enkele users hier. Bovendien is Ticked-Off Trannies with Knives een film die je 2 keer wilt gaan zien, i know i will.. met (wie weet) nog een kans op verhoging .

Sizemore is waardeloos, niet om aan te gluren zelfs. Hopper doet het goed als badguy en Seagal blijkt in zijn bijrol toch van waarde te zijn. Daar wel van kunnen genieten, maar hoe de rest van de film zich ontvouwt, is niet om warm van te worden. Vrij matig actie werkje dat gelukkig nog een tweetal sterke B-acteurs wist te strikken.

Zoutloze Britse home-invasion thriller die van A tot Z uitgekauwd is. Op alle vlakken nogal pover. Britse thrillers/horrors zijn van nature niet de meest sprankelende films, maar kunnen met de nodige ballen nog wel eens verrassen. Die zijn dan vaak érg kil geschoten. Dat is met Tiger House duidelijk niet het geval. Mist een beetje de meedogenloosheid die je mag verwachten van zo'n kat en muis-spel. The Seasoning House (2012) had dezelfde flaws w.m.b, maar die had tenminste een wat rauwer kleurenpalet en enige flair. Dit is een typische, gladde indie-film die vooral veel tussen de lijntjes blijft tekenen. Dat levert zelden iets goeds op..

Vond het wel een stuk droeviger dan dat. Sowieso zie ik in Randall de hele tijd that-guy-from-Scrubs en is de blonde doos die mee huppelt ook weerzinwekkend slecht. Het hele Wrong Turn (eigenlijk gewoon TCM) concept wordt slechts gedeeltelijk eigen gemaakt, maar ook weer met een té flauw cliché. Duurt gevoelsmatig ook machtig veel langer dan dat het is.

Mijn derde Santiago en ook die is weer érg leuk. Funky soundtrack, veel karate actie én een naakt gevecht. Dat deed hij later nog eens dunnetjes over in Firecracker (1981) . En wellicht wel vaker, maar daar heb ik (nog) geen antwoord op. Jean Bell in de lead is opvallend goed, erg charismatisch. Een actrice die verder vooral supporting roles heeft gehad én in de Playboy stond, als tweede Afro-Amerikaanse vrouw ooit. Not bad!

Schreeuwerige, on the go, fuck / shit / dude / bro -improvisatieshow van James Cullen Bressack. Dit was de laatste titel die ik nog niet had gezien uit z'n inmiddels aardige eouvre. Met My Pure Joy (masker zichtbaar tijdens de eerste scene in To Jennifer) en Hate Crime (ook schreeuwerig) heeft hij al twee indie toppers afgeleverd voor mij. De rest was vaak redelijk doorsnee vermaak, maar geen reden om selectiever te worden in mijn kijkgedrag. Er komen nog een stel interessante projectjes aan, naast schrijf-en produceerwerk (zoals een vervolg op deze genaamd 2 Jennifer (2016) ), bijvoorbeeld ook een paar films waar hij zelf het meest trots op is volgens z'n social media activiteiten.

To Jennifer vind ik helaas een beetje lui(!) en vooral erg unlikeable. Hij speelt zelf één van de hoofdrollen en dat ge-dude, ge-bro en ge-fuck de hele tijd... *zucht* Het is zeer onsympathiek. Het is found footage in z'n meest verwerpelijke vorm. Simpel uitgangspunt, verder gevuld met veelal geimproviseerd gelul en met een ''twisted'' einde, maar dat mag vanaf minuut 1 al niet meer als verrassing komen.

Inderdaad een soort Wingard-light, maar toch met een heel ander doel. Als je het heel close-minded bekijkt is het een soort experimenteel indie-hipster flickje waarin ze maar wat aankloten (zal het merendeel hier vinden, gelukkig lijkt Toad Road -nog- niet echt 'opgepikt'), maar dan doe je Banker ernstig tekort. Indrukwekkende soundscape vooral, precies zoals ik ze graag heb. Maakte een onverwachte indruk; met name omdat het duidelijk niet zomaar wat 'personages' zijn, maar een ernstig accurate weerspiegeling van een troosteloze deel van deze generatie. Oftewel: zichzelf.

Biedt toch echt de gewenste ingrediënten op de even zo zeer gewenste manier. Hoewel het verhaal wat haken en ogen bevat is het een hoogst vermakelijk actie vehikel met een opnieuw erg genietbare Seagal in de lead.

Neemt weinig tijd om zich fatsoenlijk neer te zetten, want de ruimte is vooral weggelegd voor de actie. Nogal traditioneel met z'n shootouts, hand to hand combat en flauwe humor. Kan me nauwelijks voorstellen dat een fan van zijn werk hier niet enige voldoening uit weet te halen.

Seagal is enorm badass en hoewel het allemaal al veel beter is gedaan door hem in z'n vroegere werk, blijft ook dit latere spul sterk staan binnen het genre.

Dat begin en dat einde

Was de hele rode lijn door de film maar zo, i.p.v dit buitengewoon fraai vormgegeven maar tergend onsamenhangende gedoe. Van de hak op de tak, personages komen en gaan en het verhaal raakt met vlagen kant noch wal. Nee, daar kon ik op 't eerste gezicht vrij weinig mee.

Echter is het niet lastig om de knop om te schakelen, dat gebeurde bij mij dan ook. Ik ging me meer focussesen op wat Ishii probeerd neer te zetten. Echt beter worden die eerder genoemde aspecten niet, echter zie ik ze wel als totaal ondergeschikt. Het visuele maakt deze film, de schitterende locatie keuze, de fenomenale handelingen met de camera die op elk moment op elke locatie de juiste hoek aanneemt en voor een bepaalde visuele rust zorgt, vloeiende en sterke montage maken dit samen met de erg fraaie soundtrack helemaal af.

Jammer dat het niet een splatter werkje is, maar een slaven/'torture' flick. Ishii beloofd hiermee iig veel goeds, met de juiste instelling hoop ik op nog veel mooie werkjes van deze man. Dit was erg netjes, zie de minpunten dan ook voor nu graag eventjes lichtelijk door de vingers, meer ervaring met het werk van ishii zal tot aanpassing van de waardering kunnen leiden.

Boring .

Verschrikkelijk saai werkje dat (te) veel lijkt op het BR principe. Personages zijn lame, geen opvallend karakters maar ronduit inspiratieloos en niet(!) grappig. Een behoorlijk probleem voor een film die weinig meer heeft te bieden dan pogingen tot humor.

Totaal geen gore en daarnaast visueel erg lelijk. In de (lange) 65 minuten gebeurt er niets wat de moeite waard is...ook niet interessant voor de fan van BR of soortgenoten.

Links laten liggen tenzij je van futloze rotzooi houdt.

Herziening.

En Nishimura blijft de #1 in splatter. Er bestaat geen film waarin zoveel krankzinnige en creatieve creaturen rondlopen en waar er zoveel bloed wordt vergoten als in TGP. Een bijna 2 uur durend (wat heerlijk zeg, zo'n speelduur!!) freakfest die bij de tweede kijkbeurt alleen maar meer plezier levert.

Een simpel wraak-concept verwikkeld in een verhaal waarin diverse gedrochten de geprivatiseerde politie bezig houdt. Een op zichzelf al vrij bizar verhaal dat alleen maar kan ontaarden in flinke politiek-incorrecte situaties en opzichtige gore. En wat betreft de gore is Nishimura niet de meest ingetogen man.

Want damn wat blijft 't toch werkelijk verbluffend om te zien wat die man allemaal op het scherm weet te toveren. De meest idiote plekken van het lichaam worden met de meest debiele wapens helemaal kapot gemaakt en/of transformeren in de meest krankzinnige wapens. Van een krokodillenbek als onderlijf tot een menselijke stoel, designs waar je vol bewondering naar kunt kijken.

Waar deze ideeën toch vandaan blijven komen is me een raadsel. Japan lijkt een onuitputtelijke bron voor alles wat ziek, gestoord en vooral buitengewoon vermakelijk is. Het is splatter zoals dat bedoelt is. De hoeveelheid bloed is genoeg om een oceaan mee te vullen of om Braindead 35 keer te maken, ongekend

Al met al mag dit hoogtepunt binnen de J-sploitation weer terug op 5* komen te staan, het is de vraag of Nishimura zichzelf ooit nog kan overtreffen.

Oef! Tony Jaa toch.

Wat een held . Machtig stukje geweld, dit is 100minuten puur genieten van fenomenale stunts die weinig actiehelden hem na zullen doen. Heb zelf gelukkig de R3 versie (110minuten dus) gezien, zaten verrassend genoeg geen ondertitelingen bij, al kun je dat makkelijk missen bij dit soort werkjes.

Het begint allemaal vrij schattig met z'n olifantjes, grappige invulling voor een verder straight forward wraak filmpje. Al spoedig slaat het om in hetgeen waar ik voor ging zitten, keiharde moves van Tony Jaa die het z'n stuntmannetjes flink moeilijk maakt. Dit levert enkele legendarische scénes op, wat dacht je van de (bekende)lang geschoten scene waarin hij strak gechoreografeerd een bosje mannen in elkaar beukt en naar beneden smijt, oogstrelend.

Al is dat absoluut niet m'n favoriete scene. Ik was veel meer onder de indruk wanneer hij tot het uiterste kon gaan in moves die je niet zomaar uit je mouw schudt, af en toe echt vol verbazing toegekeken. Ik heb veel bewondering voor hetgeen wat hij aan de kijker kan leveren.

Al met al valt er weinig meer te zeggen, ik kan wel beginnen over 't verhaal of de individuele prestaties van de cast, maar dat is natuurlijk complete onzin. Nu gewoon even nagenieten en de extra's proberen te vinden in een Thais menu .

Pas mijn tweede Miyazaki film, net als spirited away is dit ook weer een mooi en sfeervol avontuur.

Alleen is deze wat minder groots en een stukje minder fantasievol, maar dat heeft ook z'n voordelen. Het oogt allemaal wat rustiger (Op het kleine zusje na).

Ik had graag wat meer Totoro gezien, er werd erg veel tijd besteed aan de twee zusjes (Niet dat het niet interessant genoeg was).

Vooral Mei was grappig, dat schreeuwerige stemmetje en dat na-aperige gedoe zorgde regelmatig voor gelach.

Het einde kwam wat abrupt, het had van mij zeker nog wel een half uurtje langer mogen duren.

Net zoals bij spirited away zit je de hele tijd met een lach op je gezicht te kijken, niet alleen omdat het grappig is maar gewoon om het totaal plaatje dat zo perfect is, daar word je gewoon vrolijk van.

De muziek, de animaties, gewoon de hele look en sfeer van de film voelt heerlijk aan en je zit er echt weer helemaal in.

Ik kan hem alleen vergelijken met spirited away en vind deze iets minder maar alsnog geweldig.

4.5*

Geinig. Het is inmiddels wel duidelijk dat het succes van Richard Bates' fascinerende zwartkomische debuut(genre)film Excision (2012) hem meer in de weg zit, dan dat 't hem goed doet. Ook hier merk je dat hij z'n trucje o zo graag wilt herhalen. Satirisch, tikkeltje weird, grof / direct en met enkele afwijkende stijlmiddelen zoals het doorbreken van de vierde wand. Maar nergens wil het zo organisch 'vloeien' als Excision. Robert Patrick komt met enige regelmaat vermakelijk geloofwaardig uit de hoek als huisvaderlijke psychopaat en die spaarzame momenten doen verlangen naar meer (die scene in het motel is heerlijk). Het komt echter nergens écht los. Je mist dan toch zo'n enerverende performance zoals die van McCord. Qua regie wel een paar stapjes gemaakt inmiddels, dat is positief, alhoewel hij het vrij 'safe' speelt. Zo'n acid-droom kan toch veel beter dan wat spotjes die van kleur veranderen? De ideeën zijn er, maar het voelt als los zand.

Tonight She Comes valt positief op door een fijne synthesizer soundtrack, maar slaat de plank nogal mis w.b.t de toon van de film. Stuertz kiest geruime tijd voor een tongue in cheek aanpak, maar slaagt er nergens in om dat consequent door te voeren. Richting het einde verdwijnt het geleidelijk. Gevolg is dat je je als kijker meermaals kunt afvragen: als hij het niet serieus nam/neemt, waarom ik dan wel? Doodzonde, want in de basis is het een (hoewel rijk aan clichés) zeer vermakelijk genrefilmpje, die met wat meer serieux wel degelijk beter uit had kunnen pakken.

Wat een fantastische soundtrack. Samen met het sensationele eerste half uur (de Italiaanse Giallo in een minstens even sleazy Amerikaans jasje) met brute Driller Killer meets Nail Gun Massacre kills en een redhead in een badkuip, is dat reden genoeg om met recht een cult-classic genoemd te worden. De blu-ray uitgave van Blue Underground is in ieder geval aanbevolen!

Bizarre blaxploitation. Een met vlagen surreële fever dream van Christopher St. John, die zowel director, writer, producer en ster van de show is. De droomsegmenten vallen vanzelfsprekend op. Maar ook de scenes tussen hem, als doorgedraaide politieagent, en zijn vrouw (gespeeld door Florence St. Peter) zijn erg krachtig. Uiteraard met een fijne, funky soundtrack en een aantal momenten die ik nog steeds niet helemaal kan plaatsen. Zoals de brawl in de openingsscene waarin een groep mensen vecht in de modder en er ballonnen gevuld met urine worden gegooid. Past helemaal bij het zelfdestructieve, anarchistische karakter van de film, dat dan weer wel. Uniek!

Als er al een Western zou zijn die ik geweldig zou kunnen vinden, moest dat El Topo worden. En dat is 't uiteindelijk ook, vond 'm met vlagen buitengewoon gaaf. Schitterende cinematografie maar vooral érg vreemd.

Symboliek? Kan me gestolen worden. Evenals het laatste gedeelte, het duurde gewoon te lang. De sleur komt er makkelijk in maar wordt regelmatig onderbroken. Goed, Jodorowsky komt er gedeeltelijk mee weg maar kan een (kleine) teleurstelling op dat vlak niet voorkomen.

Op naar Santa's sangre!

Gromt, maar bijt niet. Doorsnee home-invasion die ook nergens echt een poging doet om meer te zijn dan veel van z'n voorgangers. Wat overblijft is een behoorlijk strak geschoten en sfeervol tussendoortje met een redelijke cast (Katharine Isabelle blijft aardig bezig in 't genre), maar nergens pakt het eens écht lekker uit. Veelal off-screen.. Zonde!

High school nerd revenge slasher zoals we er al een stuk of 500 van hebben.

Daarnaast zijn de kills op 2 a 3 momenten na niets bijzonders en zijn de personages weer eens ontzettend zwak.

De killer is ook weinig origineels, het einde eveneens.

Gelukkig kijkt het gemakkelijk weg en misstaat dit niet op een saaie zondag middag.

Horror in z'n simpelste vorm eigenlijk.

2.5*

Pfoeh. Vond Halperin's White Zombie niet slecht. Had er wel een vermakelijke commentary track bij nodig om er optimaal van te kunnen genieten, maar dat neemt niets weg van de historische waarde van dat werk. Nu ik bezig ben met het uitpluizen van 't schrale aanbod horrorfilms in de 30's, kwam ik vanzelf weer bij de beste man terecht. In principe heb ik er nog twee te gaan, Supernatural (1933) en Revolt of the Zombies (1936) , maar dit latere werk stelt me niet gerust. Oersaaie, lompe non-horror die eind jaren 30 totaal geen progressie toont in het genre. Dan deed hij dat in 1932 toch écht beter.

Redelijk.

Eerste half uur is duidelijk het beste. De wanhoop die dit thema meebrengt wordt goed en vooral geduldig(!) neergezet en biedt een solide bodem voor de rest van de film. Helaas vervalt The Tortured in lomp en voorspelbaar gemartel en eindigt het met een zwaar onnodige plottwist, wekt enkele teleurstelling en geen big suprise.

Visueel is het wel in orde. Hoewel de lelijke poster hierboven doet vermoeden dat het budget uit het spaarpotje van hun ontvoerde zoon komt, is alles bijzonder verzorgd. Niet meteen speciaal en ook weinig sfeerverhogend, maar het volstaat prima in zo'n no-nonsense torture flick.

Het blijft wat mij betreft té netjes om echt indruk te maken. Tegenwoordig zijn er genoeg (minder bekende) werkjes die dit op kinderspel doen lijken. Enkel de scene met de voet en het opensnijden van de buik waren impressive. Leuk ook hoe die 2e een droom bleek .

Al met al een gemiddeld werkje, sterk thema met een goed begin en prima acteurs...maar wanneer het puntje bij paaltje komt en er daden bij het woord gevoegd moeten worden, slaat de film toch voor een groot deel een flater. Twijfel tussen 3* of 3.5.

Inderdaad vrij weinig aan. Eigenlijk is dit een perfect voorbeeld van hoe slecht sommige (ooit briljante) regisseurs met hun tijd mee kunnen gaan. Ik vind het trouwens meer lijken op een project dat naamgenoot Mario Bava zou hebben gemaakt, mocht hij een aantal decennia later zijn geboren. Met name door het SM-randje (of nja, randje...), dat heeft wat gothisch. Hoe dan ook; echt heel belabberd is het niet. Je herkent veel tijdloze elementen, al komt het lang niet zo sfeervol uit de verf als dat hij in de jaren 80 voor elkaar wist te boksen.

Fantastische Arnold flick!

Wat is 'ie heerlijk op dreef in TR, zet de rol perfect neer. Zó fout, zo overdeven, heerlijk! Dit allemaal in een sterk neergezette setting met een verder goed onderhoudend verhaal, genoeg mogelijkheden om weer heerlijk los te barsten in geweld.

Veel fraaie actiescenes tot gevolg, af en toe lekker hard en altijd met geweldige one-liners. Deze Total Recall mag zich plaatsen tussen Predator, Commando en T2. Geweldig dit, puur genieten van hersenloze actie. Heeft mij over weten te halen om Verhoeven een goede kans te geven, vooral voor Robocop en Starship Troopers dan!

Eerste helft bijzonder gaaf en weet dan nog relatief vaak te verrassen. Tweede helft een soort blanke I-Robot. Het voelt uitgekauwd en met té veel ''girl power'', Beckinsale en Biel Maar ach. Collin doet 't verrassend tof. Wiseman (tot nu toe nog niet boven de 2,5* gescoord) komt af en toe nog weg met deze andere tone of voice, maar weet deze serieuze lijn niet door te zetten in iets wat het uiteindelijk rechtvaardigt. Je kunt Verhoeven's (cult)classic nou eenmaal niet verbeteren. Daarom is Dredd 3D (2012) ook een veel betere en vooral slimmere keuze geweest om te remaken. Hier blijf ik teveel hangen aan het origineel, die precies de juiste (passende) 'feel' had bij het concept. Hier zijn de effecten regelmatig indrukwekkend, maar doet het uiteindelijk helemaal niks.

Mijn 11e DeCoteau en duidelijk één die ergens onderaan bungelt. Geschreven door Charles Band en dat laat zich merken. Weinig originele ideeën (niet per se een probleem) en het dood en verderf moet weer van kleine critters komen, ditmaal tot leven gekomen wezentjes van een 'totem'. Je wordt als kijker ook lekker lomp in een hutje geflikkerd waar een stel non-acteurs zitten die niet wegkunnen omdat er een onzichtbaar schild (yep....) hen tegenhoudt. Daar moet je het mee doen. Dan mag je nog God op je blote kniëen bedanken dat het slechts een uurtje duurt allemaal, want nog meer middelmatig puppet-werk en inspiratieloos gebral kan schadelijk zijn voor de gezondheid. Alsmede de hoeveelheid bliksemflitsen... een Epilepsie-waarschuwing zou op z'n plaats zijn

Oei, het is inderdaad wel spijtig om te zien dat Sarmiento hier achter zit, want het voelt op alle manieren aan als een debuutfilm. Alsof 'ie het genre wel kent (wat populair is, wat werkt), maar er niet zijn eigen draai aan kan geven. Iets wat hij met Deadgirl wel wist te doen. Het ziet er verder wel verzorgd uit, maar is nooit meer dan dat. De CGI zelfs verre van acceptabel en het acteren schommelt alle kanten op. Verder ook niet heel erg fan van dit soort twists, al is het oké in de uitvoering en is het laatste kwartier wel het meest vermakelijke aan dit doorsnee genrewerkje.

Wel aardig.

Tourist Trap weet met vlagen erg sfeervol te zijn, constant ondersteund door een heerlijke soundtrack. Aantal spannende scénes, vrij creepy nog met het paranormale gebeuren. Helaas beland de film hierna in een flinke dip, wisselvallig qua sfeer, enige consistente blijft de soundtrack.

Leuk om Tanya Roberts in zo'n jonge rol te zien, herkende haar stem onmiddelijk als die van 'Midge' in That 70's show. Zag er leuk uit vroeger zeg! De cast doet het verder alleraardigst, typisch in de lijn van alles wat goed fout was in de jaren 70.

Zoals blijkbaar bij veel andere ook het geval was kwamen ook bij mij de titels TCM en House of wax in me op bij het zien van Tourist trap. Een op papier aangename mix/variant, maar in de uitvoering schort het nog wel eens. Wat vrij jammer is, want het had potentie een klassiekertje te worden, de elementen zijn er iig allemaal. Geweldige poster ook, jammer dat de killer niet zo over komt in de film.

Geweldig.

Met dit soort films moet je niet op de geloofwaarigheid letten, dit is puur vermaak. Heerlijke non-stop actie, gewoon even 90minuten alle remmen los.

Er word ook niet terug gehouden met wat bloed, het is allemaal gewoon lekker hard en dat is tof.

Heel veel actie, maar ook heel wat slim bedachte scenes, zaten wat originele acties tussen en dat is knap.

Al met al niet hoogstaand maar zeker meer dan alleen vermakelijk, het slappe verhaal past hier perfect bij.

4*

Pierce's The Legend of Boggy Creek (1972) was een groot succes en op de golf van dat succes kwam hij in contact met cinematograaf James W. Robertson. Ze werkte eerst samen aan de western Winterhawk (1975) en zouden vervolgens bij één van de mooist benoemde (crime-)slasherfilms ooit uitkomen: The Town that Dreaded Sundown. Ik leg de link met de cinematograaf vooral omdat het by far de belangrijkste schakel is bij deze film. De film oogt beeldschoon op de Eureka! blu-ray release, grotendeels kraakhelder en fijne verzadigde kleuren. Dat komt goed tot z'n recht in de vele sfeervolle shots van small town Amerika in het zuiden van Arkansas. De warme, invallende zon doen wat denken aan het pallet van de originele Texas Chainsaw, maar de look & feel van deze film kent zo veel meer gezichten. De gemoedelijkheid van het dorp steekt fraai af tegen de eerie nachtscenes. Visueel bereikt het z'n absolute piek aan 't einde, de snikhete zon en het drapperige moerasgebied vormen samen het perfecte eindtoneel voor deze semi-iconische slasher.

Bovendien een lesje in hoe je een killer presenteert. Want buiten zijn eenvoudige look, gaat heel wat ondergewaardeerd en vaak ongezien werk zitten. De manier waarop hij z'n intrede maakt in de scenes, zijn plaatsing in het frame, de mysterie en larger than life reputatie die hij ontwikkelt in het stadje (de wanhoop die bij de authoriteiten ontstaat, de mass hysteria onder de bewoners die zich barricaderen) en bovendien de manier waarop hij met zijn slachtoffers omgaat. Niet iedereen gaat dood en dat zorgt ook voor de meest memorabele scene in de film, die in het maisveld. Het grotendeels weglaten van muziek tijdens zijn sadistische vertier, is ook een geweldige zet. De focus ligt volledig op de uitingen van angst en zijn hevige ademhaling.

In alles een belangrijke, eigen slasher met een duidelijke visie van zijn maker. Een must see.