Opinions

Lastig om een oordeel te vellen over dit (soort-van) vervolg / spin-off op de originele The Town That Dreaded Sundown (1977) zonder dat ''origineel'' gezien te hebben. Die komt op me over als een redelijk inventief filmpje. Mocht dat anders blijken, zie ik hier genoeg leuks in om dat aan Alfonso Gomez-Rejon toe te schrijven. Dat begin, bijvoorbeeld. Met dat shot dat op zijn kant geschoten is tijdens de achtervolging in het bos. Zo simpel, maar style-wise bepalend voor de look & feel van het geheel. Sfeervol filmpje dat -naar mijn smaak- net iets teveel van het klassieke slasherpad afstapt om zich te focussen op het detectivewerk.

This is not the end

Wat een underrated deel zeg. Heb me echt weer geweldig vermaakt. Deze twee heren blijven me fascineren met hun walgelijke gevoel voor humor, al kan dit lang niet tippen aan deel 1: hét Troma pronkstuk natuurlijk!

Vooral jammer dat het de focus anders legt, niet meer de fijne afgemeten mix tussen gore en humor, maar een overweldigend aandeel aan de bekende slechte Troma humor. Deed me een beetje denken aan Terror Firmer, vooral dankzij de overvloed aan belachelijke verschijningen, kan pagina's vol schrijven over de debiele zooi die voorbij komt, heerlijk!

Het is wellicht het meest vreemde werkje die ik ooit heb gezien, wat een stortvloed aan complete willekeur, er valt geen touw aan vast te knopen, het kan niet debiel genoeg gemaakt worden. Wel jammer is dat hierdoor dus de focus (op de openingsscène na dan) niet meer op de gore komt te liggen, dat had de score nog hoger gemaakt. Al met al zwaar kunnen genieten, echt constant zitten grijnzen. Het kan haast niet fout voor mij, Melvin is een held

Hoe ik hier ooit 4* voor heb kunnen geven..

Het is namelijk een waar meesterwerk. Van begin tot het eind puur genieten van dit fantastische troma werkje. TromaVille, Dr. Snodburger Die zenuwlijer, de romance van Melvin met het blinde meisje, de duitse agent.. zelden zoveel hilarische onzin in een film gezien.

De homo's, dikke mensen en duitsers worden lekker overduidelijk belachelijk gemaakt. De rest komt er ook niet vanaf zonder flink aangezet te worden, niets lijkt te gek. Een kind overrijden als een soort spel? Tuurlijk! Van troma mag je ook niets anders verwachten dan zulke vreemde ideeën.

Daarnaast een geweldig jaren 80 sfeertje, heerlijk acteerwerk van het slechtste soort. Briljante effecten, ontzettend veel gore en dat allemaal zonder ergens te verslappen. Die 80minuten waren zo voorbij. De one-liners maken alles nóg geestiger om te aanschouwen. M'n favo bull-shit flick.

5*

Een heerlijke ervaring.

Wát een derde deel, waardige afsluiter voor de al geniale eerste twee delen. Alles word bigger & better gemaakt, zoals het hoort. De schitterende animaties, de fantastische muziek en de briljante personages maken Toy Story 3 tot een hoogtepuntje.

Het verhaal staat als een huis en biedt de makers een hoop mogelijkheden tot creativiteit en superbe humor. Iets waar dit derde deel helemaal vol mee zit, enkele geniale grappen (Tortillahead, spaanse Buzz) en schitterend creatief gebruik van het uitgangspunt met de levende toys.

Onder andere dankzij de toevoeging van enkele memorabele nieuwe personages voelt het niet aan als een 'old trick' maar juist een heel fris nieuw deel met een heerlijke kleurrijke look en een fantastische humoristische drive door de gehele film heen. (Zag ik trouwens goed dat er een totoro doll tussen zat?)

'You've got a friend in me', kippenvel. Einde met de flashbacks en het afscheid, kippenvel. De eerste momenten met het weerzien van je childhood tekenfilmhelden, kippenvel. Ronduit fantastisch voor jong & oud.

Mwha. Hoog Full Moon-gehalte, helaas ook kwalitatief. In de basis heeft Verso alles goed opgezet en hoewel volledig volgens het boekje; werkt het wel. Maar bij dit soort films telt uiteindelijk maar één ding en dat is het speelgoed. Hier blijft de creativiteit echter ook uit en is het veelal plichtmatig richting het einde toewerken. Het idee met de videogames is nog wel geinig, maar dat is slechts een klein detail en daar houdt het wel op. De fijne setting (oud weeshuis met een duister verleden, speelt zich af rond kerst) is dan nog een pleister op de wond.

Keek dit vaak toen het nog op mtv(?) was, de stijl van een cameraploeg die een zooitje trailer park vrienden volgt werkt uitstekend en wellicht hoef je de serie niet eens te kennen om dit te kunnen waarderen.

Er zit geen duidelijke lijn in het verhaal. Het lijkt dan ook meer op een lange aflevering dan een film gebaseerd op de serie (Reno: 911 had dat meer bijv.)

Maar dat doet er verder niet toe, de serie zit vol met willekeurige onzin dus dan is het alleen maar goed als een film daarop doorspeelt.

Ontzettend geslaagde film voor de fans, maar ook voor de nog niet overtuigde kijkers van de serie. 3.5*

Eerst helft geeft een goede aanleiding tot wat zinloze gore, dat in de tweede helft genoeg aan bod komt.

Helaas is de gore niet grappig, maar ook niet serieus te nemen, waardoor het eigenlijk voor mij niet helemaal geslaagd was.

Ik heb het allemaal al eens eerder langs zien komen maar dat maakte het niet minder vermakelijk.

Geschikte film om de avond mee te vullen,

3.5*

Hostel in het openbaar vervoer

Klinkt leuk, is het ook wel, maar niet 90minuten lang.

Het werkt het beste als er genoeg voor het einde word bewaard, zoals hostel dat goed deed. Hier word je honger al vrij snel volledig gestild op gebied van gore en heb je het wel gezien. Helaas volgt dan nog een half uur.

De gore oogt netjes maar doet je gewoon niks, dat is tegenwoordig altijd een gebrek bij hollywood producties. Europese horror creeërd eerst een band met de hoogdpersonen om ze vervolgens het leven zuur te maken. Dit blijft slechts bij smerig vermaak met een degelijk sfeertje.

Locatie is ook wel laf gekozen, weer een oost-europees land, nou niet echt uitdagend ofwel? Verhaal is simpel, uitwerking uitermate voorspelbaar en het einde word te lang gerekt. Maar het eerste uur is meer dan vermakelijk en kijkt heel makkelijk weg.. 3*.

Ben wel benieuwd naar wat berichten van gebruikers hier die positief zijn over deze film. Ergens snap ik het wel, maar het net-niet-gevoel overheerst enorm. Refereert constant naar andere (betere) vampierfilms, waarbij ik zelf nog het meeste zie in het lijntje naar Let The Right One In. Jeugdige liefde, vampirisme en ditmaal de troosteloze, grauwe ''Hood'' als achtergrond. Dan gaan de punten toch naar het sfeervollere pak sneeuw in Zweden. Tevens heeft Transifguration nogal te lijden onder z'n lamme pacing. Dat is duidelijk een (stijl)keuze, maar is wel een puntje waarop (opvallend) veel hedendaagse horrorfilms zich verslikken. De grens tussen dromerig/sfeervol en saai/trekkend is duidelijk dun. A Girl Walks Home Alone at Night (2014) doet dat bijvoorbeeld wél goed. Misschien zijn de vergelijkingen onredelijk, maar heel veel ''andersoortige'' horror/vampierfilms zie je niet, dus ze komen al snel in het zelfde spectrum terecht. En dan valt deze af.

Ik mis Megan.

Yes, ik heb haar gemist. En hoe. Deze nieuwe chick is lekker, bloedheet zelfs, maar toch... ik mis Megan. Bay is een man met een ontiegelijk slecht gevoel voor humor, geen enkel gevoel voor timing en vooral geen snars snapt van opbouw en boeiende storytelling. Een gedrocht vanjewelste met bombastische muziek, overbodige shizzle ten overvloed en een arrogante babyface.

En toch, tóch heb ik best genoten in de bios. 3D geeft een lekkere diepte mee en de actie imponeert meer dan eens. Overdaad schaadt? Yeah right. Fuck dat, kon niet debiel genoeg. Met dingen die exploderen om het exploderen, en nog wat dingen die exploderen. Waarom? No reason. En daar hou ik wel van.

Deze shit is echt niet grappig, gewoon pijnlijk. Meer dan zou mogen. Dat gedoe met die ouders en die kleine robotjes.. ik zucht en ik zucht nog eens. Abnormaal, hoe haalt hij het in z'n hoofd? Wie bereikt hij ermee? Misschien die 5 mensen in de zaal die moesten lachen. Maar zelfs met het voorraadje bier in de zaal die binnen het eerste half uur met wanhoop naar binnen werd gewerkt, kwam er toch weinig enthousiasme naar boven.

Totdat.... een explosie. Ja, explosies... daar kon ik weer om lachen. Belachelijk kerel die Bay, maar ik mag 'm om één of andere reden wel. En ik blijf dan ook weer het idiote bedrag van 10euro neerpleuren voor die 3D meuk op het grote scherm. Waarom? Omdat ik ook wel eens dom doe.

Gelijkwaardig aan het 1e deel.

Gister nacht omstreeks 04:00 aan begonnen maar na +- 100minuten toch uitgezet. Vandaag kwam de rest van deze té lange Transformers film aan de beurt.

Verschilt qua tijd weinig met deel 1 maar die herinner ik me toch niet als langdradig. Hier begon de tijd af en toe een beetje tegen te zitten. Michael Bay heeft een typerende manier van regisseren...als 't nodig is; blaas het op. Als het niet nodig is; blaas het op. En terwijl we alles opblazen laten we Megan Fox ertussendoor huppelen.... ik mag 'm wel .

De special effects zijn natuurlijk hét ding van zijn Transformers werkjes, ook dit tweede deel zit weer bomvol idiote actie. Dat is leuk, maar niet voor 2 1/2 uur. Shia LaBeouf blijft redelijk irritant, Megan Fox blijft buitengewoon lekker en Michael Bay blijft buitengewoon oncontroleerbaar; same old same old.

De grote vraag is of de actie, in deze hoeveelheid, nog wel mooi kan blijven ogen. Ja en nee... af en toe is het erg genietbaar, vooral wanneer het écht hectisch is kan ik er wel van genieten, maar aan de andere kant ziet het er in de meer 'exposed' situaties er véél te slick uit. Erg jammer want daar ga ik toch wat meer op letten wanneer het 150minuten lang op me afgevuurd wordt.

Revenge of the Fallen staat uiteraard open voor een vervolg, één waarin Fox niet te zien is en dus; puntverlies. Ze is een hoogtepunt tussen het explosieve geweld. Al met al is het best vermakelijk maar neemt het té veel tijd in beslag.

Statham, uber held!

Breinloos vermaak met Statham, dat gaat er altijd wel in.

In dit geval ook, al zijn de vechtscénes een beetje slap heb ik me erg goed mee kunnen vermaken.

Waar ik me wel aan irriteerde was dat irritante accentje en achterlijk slecht achteerwerk van Natalya Rudakova.

3*

Jut en jul uit Amerika trekken door het grote, boze en enge Mother Russia. Maar propaganda zie ik er niet in, dan zou je toch niet met zo'n stel (over)dramatische idioten aan komen zetten. Nee, wat dat betreft is Transsiberian geen vlijende film voor wie dan ook. Ook voor de kijker is er weinig voldoening uit te halen, want de ene verbazingwekkend naïeve gebeurtenis is nog niet voorbij, of de andere staat alweer te popelen om z'n intreden te doen. Wel een prachtig desolaat landschap natuurlijk, perfect voor zo'n scenario.

Apart dat deze 4-luik zo weinig aandacht heeft gekregen. Zijn toch niet de minste namen..

Het begint allemaal lekker luchtig met een tour waarmee ze eindigen bij het huis uit Hysteria (die uit 1965, niet bekend mee verder). Ze komen in een situatie waarbij een ieder z'n verhaal moet vertellen, en vanaf dat moment begint het eigenlijk pas echt.

Het eerste verhaaltje, The Girl With Golden Breasts van Russell (Altered States), belooft iig een hoop goeds! Heerlijk onzin verhaaltje, uitgangspunt om in te lijsten. We kennen de killer pussy al van o.a Teeth (2007) maar de killer boobys...dat is nieuw. Of zoals John Saxon het zo treffend noemde: Vampire tits Fijn sfeertje en gave effecten, prettig gestoord 4*

Het tweede filmpje, Jibaku genaamd, was een klein stapje terug. Cunningham is natuurlijk geen nobody, met een dijk van een klassieker achter z'n naam en diverse andere interessante projecten achter z'n naam verwachtte ik er wel een beetje meer van. Desalniettemin is ook dit gewoon erg fijn kijkvoer. Hoewel mijn Japans niet al te best is, viel me wel op dat de titel een beetje vreemd gekozen is, toevallig wist ik dat Jigoku; hel betekent in het Japans, en dus niet Jibaku. Een leuke mix met Anime (hoewel niet bijzonder) en een tikkeltje mysterieus. 3.5*

De derde voelt een beetje vreemd. Stanley's Girlfriend (overduidelijk over Stanley Kubrick, titel staat hierboven fout vermeld) is geen verhaaltje waar ik zelf veel mee kon. John Saxon verteld dit verhaal over Stanley waar een aardig aparte sfeer bij komt kijken, maar wist m'n aandacht nauwelijks vast te houden. Lastig om precies te omschrijven, beetje love it or hate it, vreemde eend in de bijt iig. 2.5*

En last but not least; My Twin, The Worm van John Gaeta. Een mannetje die, volgens imdb, met veel érg bekende films heeft meegewerkt (meestal als supervisor van..) en dus zeker geen groentje is in dit wereldje. Dit is z'n eerste klus als director en dat doet 'ie vrij aardig!! Dit laatste verhaaltje is een vermakelijke body-horror over een worm die meegroeit met een embryo. Qua verhaal ontwikkelt het zich niet fraai genoeg maar hij weet er een prima 'filler' van te maken, kon me er goed mee vermaken. 3

Dante heeft al deze verhaaltjes verbonden en omringt met een opzet. Leuk gedaan met veel referenties, het speelse sfeertje en mysterieuze einde maken het allemaal wel oké af. Al met al is dit niet de beste verzameling horror tales, maar kan een échte liefhebber zich hier wel mee zoet houden.. en daar is dit ook voor bedoelt.

Typische Argento, maar mist toch een beetje die eigenzinnigheid die zijn werk van de jaren 70 tot aan de late 80's wist te onderscheiden. Met name qua kleurgebruik mist deze Trauma de intensiteit (en diversiteit) die zijn werk doorgaans zo onwerkelijk goed maakt. Neemt niet weg dat zo'n beetje álle herkenbare elementen aanwezig zijn en hij, traditie getrouw, het plot compleet onderschikt vindt. Binnen die wat warrige opzet creëert hij in ieder geval genoeg ruimte om pratende hoofden langs te laten stuiteren en mij er niet gek van te laten opkijken. Ook een (vreemde) kunst, die deze meester van het genre als geen ander beheerst.

De heer Willis komt twee(!!) draaidagen langswippen, dreunt het reteslecht script op, kijkt gepijnigd (dat zal vast niet geacteerd zijn) en ontvangt z'n paycheck. Je moet er op die pensioengerechtigde leeftijd nog maar zin in hebben. 'Trauma Center' kun je kortknippen tot een scene van 15 minuten die het einde zou kunnen vormen van letterlijke iedere andere DTV-actiefilm... maar wordt uitgesmeerd over een dikke 90 minuten. Leeg.

Leuk! Wat best opvallend is. Micheal Paul probeert nu voor de tweede keer een oude cult/horror-reeks op te pikken (na Lake Placid) en met succes. Toch een flinke brok jeugdsentiment voor mij. Wat kwam deze film vaak op TV, zeg... Burt is dan ook een eigenaardige jeugdheld geworden en ondanks het feit dat ik de Tremors films zelden geweldig en/of spectaculair vond, hebben ze toch iets 'eigens'. Iets wat je vele vergelijkbare films (veelal van Syfy) niet kan toeschrijven. Helaas sleept dit 5e deel toch zeker 10 á 15 minuten te lang door met een ongebruikelijke speelduur van ruim over de 90 minuten en zitten er, op Burt na, vooral vervelende personages in. Daar staat wel tegenover dat de special effects ongebruikelijk goed zijn met iets meer oog voor detail dan je vooraf zou verwachten.

Apart

Het leek er in het begin op dat het een standaard ghost ship achtig verhaal werd maar tot mijn grote verassing is dit het totaal niet.

Het is fantastisch gevonden, hulde voor de durf en de uitvoering.

Ik moet toegeven, ik snapte er even niets van, maar na lang terug denken vallen de stukjes rustig op hun plek..

Op het eerste oog is het niets ingewikkelds, maar wil je alles ervan snappen en de logica erachter zien moet je toch echt wel wat dieper graven. Leuk ook weer om al die verschillende ideeën erover te lezen op IMDB.

Het leverd een uiterst verfrissend en postief verwarrend geheel op, erg tof en het acteerwerk was voldoende.

De sfeer wanneer ze aan boord stappen is erg ijzig en sleurt je er meteen in mee, verder is alles redelijk verzorgt en nogmaals: erg gedurfd en daarvoor dan ook two thumbs up

3.5*

In al mijn enthousiasme dat Lussier na acht jaar afwezigheid terugkeerde, was mijn uiteindelijke teleurstelling bijna oneerlijk groot. Het was nooit een geweldig regisseur, maar hij wist destijds wel hoe hij z'n films tot de nok toe moest vullen met humor / actie / kills & gore. Met My Bloody Valentine en Drive Angry als beste voorbeelden. Die mix is hier ver te zoeken door een extreem onevenwichtig en onnodig warrig script. Trick was een stuk beter tot z'n recht gekomen als straight forward slasher. Wat dat betreft wordt het in ieder geval zelden duidelijk dat je hier naar het werk van een ervaren regisseur zit te kijken. In het verlengde daarvan zitten er ook wat onbegrijpelijke praktische details in. Zo zijn er twee onthoofdingen, waarvan hij er één oplost met CGI en de ander met practische effecten. Waarom? Je kunt met gemak tweemaal diezelfde open liggende nek gebruiken. Dat zijn toch kleine puntjes die dan negatief gaan opvallen.

ik kan me helemaal vinden in Vascago's commentaar, de meeste bestempelen Trick 'r treat als slechts 'leuk' terwijl het in mijn ogen wel wat meer dan dat is.

Deze behoort zeker tot 1 van de betere horrorfilms van de laatste jaren, gewoon de overall feel van de film is ontzettend tof.

Zo zijn die overlappende verhalen vet gedaan en zorgt het voor wat meer originaliteit. Zelfde geld voor de gore, niets waar je van onder de indruk zal zijn maar wel op een leuke manier uitgevoerd.

De sfeer zit zoiezo al vanaf minuut 1 goed, helaas was de film snel afgelopen, al is dat achteraf gezien wel beter. Elke minuut is nu fantastisch ingevult en niks is overbodig, verder allemaal van die kleine dingetjes die dit beter maakt dan de gemiddelde horrorfilm.

4*

Het blijft een beetje hit or miss voor de Zuid-Afrikaanse regisseur Alistair Orr, die al genoeg fatsoenlijke genrefilms heeft gemaakt, maar zijn 'doorbraakfilm' nog moet vinden. Deze 'Triggered' ligt qua niveau in het verlengde van zijn vorige film 'From a House on Willow Street'. Het is zijn take op het 'battle royale'-concept. Het blijft een opwindend uitgangspunt; een groep zogenaamde '' vrienden '' wordt gedwongen het tegen elkaar op te nemen terwijl de klok op hun bomvest tikt. Maar het gebrek aan variatie in de vele bloedige ontmoetingen neemt veel van die opwinding weg. Het wordt tijd om wat meer ballen te laten zien, Orr!

Hmm

Het is een echte 13 in het dozijn slasher.

Dat is niet persé een slecht iets, ik vind het zelfs wel leuk dat typische verhaaltje etc..

In dit geval is het een groepje hippies, en dat is meteen het leukste aan de films (althans, dat vind ik) groepen hippies die bewerkt worden met een bijl.

De acteer prestaties zijn niet goed, niet slecht..beetje zoals de meeste slashers.

De moordenaar is een soort van grappig, en de moorden zijn af en toe best leuk in beeld gebacht.

Waar ik me aan irriteerde was het amateuristische gebruik van effecten, die ook nog eens (in mijn ogen) overbodig waren op de meeste momenten, ze waren erg gek-makend.

En wat ik lees is dat het een horror/komedie moet zijn?

Heb nergens het idee gekregen dat het deels komedie was, want de grappen waren dan minimaal en vaak niet eens zo heel goed.

Van begin tot het eind doet het niets bijzonders, maar wat het doet, doet het oké.

Alleen kijken als je fan bent van het slasher genre, anders maar lekker laten liggen.

2.5* lijkt me wel terecht

Wonderlijke jaren 80 meuk.

Zie hem nu voor het eerst, zal vast wel een verschil hebben gemaakt mocht het een film zijn die ik tijdens m'n jeugd eens had gehuurd. Dat heb ik helaas alleen met gremlins.

Staan er nog genoeg te wachten om gezien te worden, Troll 2, Ghoulies en Ghoulies 2. Dit begint iig al heerlijk. Als ik het mag geloven is deel 2 nóg fouter dus dat geeft hoop voor een échte 'klassieker' in z'n soort. Dit weet in ieder geval al een hoop goed te doen en vrij weinig fout.

Het slaat allemaal werkelijk nergens op en dat is er zo mooi aan. De gekke buren, Harry potter ( , die vader is echt droog), een bullshit story en (eigenlijk) erg fraaie '80 effecten. Echt een heerlijk sfeertje met genoeg lol en verdere onzin om gewoon dik te vermaken.

3.5*, zin in het volgende deel!

Best worst movie? Indeed!

Troll 2 is de overtreffende trap van Toll, een ongekend fout filmpje met ontzettend veel charme. Gemaakt met een hoop plezier en goede bedoelingen, die gelukkig toch nog wat erkenning heeft gekregen van een groep filmliefhebbers.

Je vraagt je toch echt af of het wel werkelijk zo onbedoeld is, maar daar zal ik vast wel achter komen na het zien van de docu, kan niet wachten!

Dikke 4* voor dit oerlelijke pareltje.

Niet slim genoeg om het aardige concept volledig te benutten. Weinig effectieve momenten, hoewel het einde dat deels goed maakt. André Øvredal is vooral nogal slordig in al zijn enthousiasme waardoor diverse scenes niet goed genoeg worden opgebouwd of juist het wachten niet wordt beloond. Daardoor groeit het uit tot een lange zit die veelal gevuld wordt door geblaat van bordkartonnen personages.

This is war!

Geweldig troma-style Rambo filmpje met een aantal overduidelijke boodschappen, een gigantische bodycount en weer die fantastische typetjes. Airborne met z'n ketting, de generaal neergezet als een échte 'commie pig', de machinegun-oma en ga zo maar door. Erg typerend voor Troma uiteindelijk. Het blinde blondje is als typetje zo overgelopen uit Toxic Avenger en zo kun je nog wel even doorgaan.

Dat soort kleinigheden maken dit tot een must-see voor troma liefhebbers. Het is allemaal duidelijk anti-oorlog en tegelijk een dikke parodie op de jaren 80 actiefilm. Ze zijn echter zelden zo hersenloos en triest neergezet als hier.. nice! Hoewel ik me helemaal verheugd had op een flink splatterfestijn werd het dat niet, op wat leuke momentjes na (Siamese tweeling bijv) is het vooral veel run & gun met plastic rotzooi gericht op een shitload aan 3e rangs stuntmannen die salto's maken wanneer ze getroffen worden, fan-tas-tisch

Een onvervalst meesterwerkje uit de Troma-stal, waarschijnlijk bij herziening nog veel leuker .

Teleurstellend op meerdere vlakken. Op voorhand al weinig van verwacht, behalve van de visual effects. Echter blijft dit een Hollywood blockbuster en is het dus een vrij vlak uitgewerkt concept. Weinig verrassingen vooral, begin brengt nog wat vermakelijk scenes maar de kant die het opgaat na pak 'm beet 50 minuten is triest.

De pogingen tot humor zijn verschrikkelijk misplaatst, zeker binnen een film die zichzelf al veel te serieus neemt zijn die onsubtiele grapjes een pain in the ass. Qua cast is het ook drek. Olivia ziet er wel oké uit maar iemand als Hedlund is weer zo'n stereotype non-held. Het ergste kwam echter van de hand van Bridges, wat was dat joh

Daft Punk is wel..oke, beetje matig meestal maar met kleine uitschieters. Hier komt het er echter nooit uit. Over het algemeen mist het kracht en is het weinig verrassend. Had op meer gehoopt, maar uiteindelijk past het wel in het voorspelbare karakter van de film. Actie scenes zijn alleen in het begin nog leuk, op papier welteverstaan...de uitwerking was veelal teleurstellend (opvallend weinig energie) iets wat richting het eind alleen maar erger werd.

Doodse blockbuster middelmaat

Hele geinige onzin.

Hoop Vietnam clichés en wat parodieën op een hoop gegooit, maar het blijkt wel een gegeven te zijn dat goed kan werken.

Verhaaltje is geinig maar doet er verder niet echt toe.

Valt genoeg te lachen, mede dankzij de geweldige cast. Al word dat richting het einde iets minder (De humor), blijft het toch erg plezierig om naar te kijken.

De grappen zijn vaak lekker grof en bot, nogal eens smerig en natuurlijk wat flauw, maar dat is een goed iets

Wel mijn type komedie dit iig. 3.5*

Júist de ''ongeloofwaardigheid'' (meer een gebrek aan realisme) kon ik in dit geval wel waarderen! Normaliter inderdaad een struikelblok, maar het geheel voelt dusdanig sciencefiction-ish aan, dat hier alles geoorloofd lijkt. Is ook wel een krachtig plotpunt; de organisatie kan álles. Wat dat betreft een duidelijke overeenkomst met films als Cube. Één van de wat duidelijkere problemen is de weinig capabele cast. Al wordt dat richting het einde aanzienlijk beter wanneer ze wat meer te verdragen hebben gehad.

Einde is me iets te zoet, maar desalniettemin best een verrassend filmpje gebleken. Het gros van dit type films grossiert namelijk in onkunde.

Prettige verrassing. In al z'n clichés is het toch een effectief filmpje geworden. Blijft een bruikbaar concept, zelfs na de zoveelste keer. Einde geeft het nét dat beetje extra om uit een klein dipje te komen. Visueel erg verzorgd en bovendien een party-scene met 'oke' muziek Verder is de soundtrack maar wat magertjes, maar in zo'n semi-martelfilm waarin vooral onderling gekibbeld wordt, valt dat elukkig wat minder snel op.