Opinions

Ben duidelijk meer fan van de jaren 70, dit schiet toch altijd weer wat tekort naar mijn inziens. Het is met vlagen best aardig geschoten en de muziek is af en toe sfeervol, maar de eentonigheid en ongemakkelijke close-ups zijn typerend.

Ik heb hem gezien in de Gore House Collection. De kwaliteit van deze Terrified was niet meteen om over naar huis te schrijven. Ruis in de audio en af en toe een verspringend beeld, maakt het uiteindelijk wél een stuk charmanter .

Lew Landers heeft genoeg films achter z'n naam staan, waar ik echter alleen 'The Raven' van ken. Dit laatste werkje van hem is weinig opzienbarends maar het kan altijd minder.

Hier kunnen veel low budget horrorfilms nog iets van leren. Leone laat met Terrifier zien dat het budget áltijd grotendeels naar de special effects afdeling moet gaan en dat practical effects uiteraard the way to go zijn. Nu heeft hij met deze clown ook al eerder een (wellicht onverwacht) succes gehad, waardoor de fundering al klaarlag, maar dan nog moet je de ballen hebben om het van begin tot eind zo over de top grotesque te maken met een zeer aanwezige en ongebruikelijke killer. Het is ook enorm verfrissend dat er zo goed als geen verhaal in zit, het is wat het is: 80 minuten een maniakale clown die zijn slachtoffers op lugubere wijze verminkt.

_O_

Niets kan tippen aan Toxic Avenger, maar dit is alweer een troma meesterwerk. Sowieso te vreemd voor woorden, ontzettend smerig, grappig en verwarrend tegelijk. Niets slaat ergens op, gewoon 2uur lang pure onzin en wansmaak.

Heerlijke humor, iets wat de tweede helft interessant weet te houden. 2uur is erg lang voor zo'n werkje maar vond dat 't dat prima kon hebben. Poep, pis, kots en seks jokes raken niet saai. En dan vooral in combinatie met de fantastiche gore maakt deze film op dat vlak toch vrij fenomenaal.

Schitterende one-liners, geweldige personages (en dito cast) en de daarbij horende hilarische quotes:

Al met al een walgelijk meesterwerkje. Blij dat ik beschik over een fraaie 2-disc editie, lekker veel extras die later nog aan de beurt komen .

Heb hier wel een zwak voor. Ben alles behalve een sci-fi liefhebber, maar dit soort cheesy monster/alien-flicks gaan er héél makkelijk in. Die grijze, goedkope decors en van die typische net-niet B-acteurs... een perfecte match! Makkelijk verhaaltje, vlot verteld en met een lange climax met veel achtervolgingen, encounters met de man in het rubberen pak en natuurlijk een gigantische explosie om het af te ronden. Dit is dan de 13e film in het dozijn, dus (inderdaad) niets nieuws. Dat moet je ook niet willen zoeken in zo'n productie van Corman. Voor simpele, straight forward alien fun... ben je in goede handen

Bekeken met commentaar van James & Mike van Cinemassacre. Zonder hun hulp was ik er waarschijnlijk nooit doorheen gekomen. Afzichtelijke film, eigenlijk in alles. Een absolute ramp qua productie, daar kun je niet omheen. Sommige gaan daar dan de schoonheid van inzien, heb ik zelf ook vaak genoeg, maar hier schiet dat aan me voorbij. Nicholson is stuurloos en Karloff is slechts een troef. Wel een erg goede troef, toegegeven! Zijn ook veel slechte versies van in omloop (public domain eh..), maar de BR versie schijnt oke te zijn. The Terror is hoe dan ook niet Corman's visitekaartje..

Waaaaanzinnige kaas! Swinging oudjes, rocking pubers en een strontvervelend blond kind. Krijg het nu bij het typen alweer warm. Een alles verslindende berg stront (of alien-huisdier) vind z'n weg door betoverende jaren 80 technologie met die foute grijstinten en bliepende lichtjes for no fucking reason. Té foute soundtrack erbij, kleurige lasers uit je tv-toestel en wat emmertjes slijm. Briljant

Niets minder dan briljant.

Er zijn al veel lovende woorden gesproken over Tetsuo, dus ik zal het dit keer kort houden. Tetsuo is een 60minuten durend audiovisueel orgasme dat z'n weerga niet kent, een genre-hoogtepunt en een algemeen meesterwerk wanneer het gaat om onconventionele cinema.

Tsukamoto is een regisseur naar mijn hart, dat wist ik voor het zien van Tetsuo al vrijwel zeker. Z'n audiovisuele stijl; de drukste montage in combinatie met de zeer bevreemdende metallic stijl waarin de industriële beelden keihard worden ondersteund door grove beats, vallen voor de volle 100% in mijn straatje.

Waarom dan nu pas gezien? Heel simpel; ik wou eerst wat andere titels zien alvorens dit (verwachte) hoogtepunt te aanschouwen, alles wat hierna komt zal toch vergeleken moeten worden met dít! Hoewel ik goede hoop blijf houden voor titels zoals Electric dragon en Meatball Machine.

Al met al zie ik in Tetsuo de fun die cinema moet uitstralen, een overvloed aan geniale ideeën, een regisseur die compleet z'n eigen ding doet en zonder zich in te houden ruim een uur lang totaal los gaat met álles wat ik wil zien. Het zou ten onrechte zijn als ik dit uit m'n top10 zou laten, wát een masterpiece

Niet het gevoel gehad dat ik iets mistte.

Anyway, daar is 'ie dan weer! Na vrij recent nog z'n meesterwerk 'Tetsuo' gezien te hebben was het nu alweer tijd voor een nieuwe. Na wat matige reacties hier op MM en blijkbaar even matige recensies op het web, werd ik toch een beetje sceptisch. Het blijkt totaal onterecht te zijn want deze 'moderne' Tetsuo is een verademing.

De keuze voor de Engelse taal is voor mij een raadselachtige. Echt toegankelijk wilt hij niet worden en kwalitatief is het ook geen logisch besluit. Ik kon me er gelukkig zelden aan storen. Vocaal is Tetsuo dan ook niet op z'n best, hoewel de uitleggerigheid er nu wel behoorlijk mee stijgt. Dat vind ik overigens een goed punt. In 1989 liet hij het vooral érg open, nu anno 2009 stuurt hij jouw in de richting die hij(!) voor ogen heeft, dat kan wat mij betreft prima .

Visueel was het even wennen, niet direct wat ik ervan had verwacht (die vrij vale/schone look) maar het werkt uitstekend! Het werd hier al eens gezegd maar het is het vernoemen waard: de city-shots zijn werkelijk fantastisch. Voeg daar een hoop Tsukamoto hyperactiviteit bij (beginnende bij die geniale garage scene en later nog véél meer) en je zit gebeiteld. Ook weer die ontzettende fijne, snoeiharde en 100% passende soundtrack, één van de vele aspecten die de film doen overlopen van sfeer.

Qua opbouw is het ook weer spot-on, het temporiseert regelmatig zonder sloom of saai aan te voelen. En als dat al dreigt te gebeuren barst het weer los en kan mijn ervaring niet meer stuk. De metalen look is ook weer op z'n minst bizar te noemen en neemt, vooral tegen het einde, een epische vorm aan. Het einde dat, overigens, op werkelijk fenomenale wijze wordt opgebouwd. Dit zorgt ervoor dat deze Tetsuo een méér dan geslaagde terugkeer is naar hetgeen hij goed in is....en daar ben ik erg blij mee .

Briljant.

Nu ik deze gezien heb ben ik benieuwd hoe de remake gaat bevallen na herziening, dit is iig een werkje om je vingers bij af te likken.

Hier namen ze tenminste nog de tijd, in de remake gaat alles in een rap tempo (gewoon 'modern' eigenlijk) en heeft het met een stuk meer expliciet geweld ongeveer hetzelfde effect als deze dat heeft, zonder al die schokkende effecten dus. Vooral tijdens de laatste 20 minuten, (vanaf het moment dat de nacht valt) die bijna volledig gevult zijn met geschreeuw, bekruipt je een heel naargeestig gevoel.

Leatherface is daarnaast een bijzonder geval onder de killers, deze smerige fatsige redneck freak met kettingzaag zal menig horrorfan doen watertanden bij het terugdenken aan deze film. Een echt icoon dat in mijn ogen onovertroffen is. Er word goed de tijd genomen om de smerige/zieke situatie waarin ze terechtkomen neer te zetten en weet op deze manier een sfeer neer te zetten die je tegenwoordig zelden ziet eigenlijk.

De scéne in de nacht, wanneer ze achterna gezeten wordt door leatherface in het bos is écht fantastisch lekker lang en zenuwslopend. Al met al een (eerlijk gezegd onverwachts) sfeervol die zich tot één van de beter cult klassiekers kan rekenen dankzij de doeltreffende regie en briljante killer, dat eindshot maakt het bijvoorbeeld helemaal af.

4.5*

Vol neppe sympathie naast m´n vriendin plaats genomen in de bioscoop, in de hoop een béétje het goede uit deze 3D sequel te halen. Het helpt enigszins mee dat je met iemand kijkt die er wél gek op is, maar het kan uiteindelijk niet het verschil maken. Wat een complete dwazen zitten hier weer achter.... Strike 3, they're out.

Werkelijk met stijgende verbazing gekeken naar de ridicule wijze waarop het verhaal zich nestelt. De aansluiting op het origineel klopt van geen kant, maar daar kon ik nog niet over vallen. Waar het pas echt de mist in ging, was vanaf het stuk op de kermis. Wellicht de grootste belediging voor het origineel die ik tot noch toe heb mogen aanschouwen. The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006) zou er nog bijna voor weg deinzen. En die was al zo schaamteloos brak..

Toch wel ergens genoten van Leatherface. Zeker tijdens de stukken in de kelder en in/rondom het huis komt hij nog goed tot z'n recht. Eenmaal buiten die comfort zone is het wel huilen met de pet op. Gore fx matig, soundtrack flut, verhaal is overdone.. nee, héél erg matig dit.

Triest dat dit zo slecht wordt beoordeelt, één van de meest briljante eighties horrorfilms.

Krankzinnig hilarische film. Vanaf de drukke beginscène tot aan de perfect opgebouwde scene in het radiostation. Maar bovenal: wat een prachtig vormgegeven (langdurige) slotstuk. Set decoratie en costume design echt van enorm hoog niveau. Met Savini erbij kan er weinig fout gaan...heerlijke gore!

Opvallend dat een film als Evil Dead II wél op zo veel waardering kan rekenen, terwijl zo'n (zwart)komische kant bij TCM dus niet goed is.. Lachte me helemaal slap toen ze weer met die hamer aankwamen voor die opa, wat een personages!!

Ben blij dat Leatherface is zoals hij is, lomp...lekker maf maar hoe dan ook intimiderend. Scene met dat masker Afbreken van het station...doorvechten met een kettingzaag die uit z'n rug steekt Het is echt niet bij te houden meer, wat een heerlijke film. Gespeeld door fantastische acteurs...Moseley en Hopper Maar dit keer vooral Jim Siedow als 'the Cook'.

über-cool en een hele dikke 4.5

Overbodig doch erg vermakelijk.

Deze The Beginning die 3 jaar na de remake van TCM verscheen is in alle opzichten wel wat minder gebleken (voor zover ik me de remake herinner). Bij deze herziening vond ik het vooral opvallend hoe leuk het was om die gestoorde familie terug te zien en beviel de Chainsaw Chase op het einde zo goed, dat het met kop en schouders boven de rest uit stak.

Hij begint erg sfeervol dankzij de gave vormgeving en redelijk ranzige sfeer, een sfeer die later nog voor een deel aanwezig blijft maar eigenlijk in de weg wordt gezeten door een gebrek aan goede ideeën. Vind de invulling namelijk maar matig, het biedt weinig waar de ervaren liefhebbers nog echt wild om kunnen worden worden en dat is jammer.

Ook is het 'ontstaan' van Leatherface lang niet zo interessant, op papier niet en ook in de praktijk blijkt het weinig toegevoegde waarde te hebben. Gelukkig heb je dan nog personages als die van de Sheriff en de (hoe dan ook) altijd gezellige Leatherface die zo'n film goed kunnen dragen. Vul dat aan met wat bloed en je zult vermaakt worden, veel meer kreeg ik er nu niet uit.

Krankzinnig goed. UnearthedFilms zorgt sowieso voor een fraaie selectie met alles wat smerig (en goedkoop ) is. Qua body decay is dit wat mij betreft het hoogst haalbare. Dat einde is subliem! Machtige gore, zelden zo goed in een bodyhorror gezien. Inhoudelijk kent het z'n plek ook. Vrouw is duidelijk een lustobject, één die wordt misbruikt als een gat om je zooi in te lozen. Een menselijke gierput. Wanneer ze daar letterlijk in verandert, ontdekt ze haar eigen lusten weer. Zorgt voor een zieke, seksuele ontbinding van het lichaam. Waar pijn in genot verandert. De paar strakke experimentele intermezzo's met een wat steviger sounddesign doorbreken het gezapige tempo een beetje.

Yeuy, dit was weer ouderwets genieten! Wat een fijn, maar vooral dom werkje. Z'n beperkte speelduur en kinderachtige ideeën werken in het voordeel, maar het komt niet over als een geniaal werkje. Het blijft echter op een geweldige manier vermakelijk en vult een luie middag perfect in.

Maar goed.... dat kun je ook >>>hier<<< lezen

Is een running gag, denk maar aan Leprechaun 4: In Space (1997) e.d .

Weinig populair hier. Jammer. Behoort nochtans tot de beste onzin van dit jaar. Erg creatief filmpje, waarmee Downey zijn talent vaak genoeg aantoont. Dat z'n humor maar net je ding moet zijn, is niet geheel onbelangrijk. Hoe slechter de woordgrap, hoe leuker het is. Ook visueel gewoon heel grappig en weinig verhullend, vaak zelfs opvallend origineel. Vooral omdat deel 1 een nogal recht-toe-recht-aan gevalletje was. Hier kwam er duidelijk meer budget bij kijken. Zorgt er gelukkig niet voor dat het geheel gladder aanvoelt. Er is gewoon ruimte ontstaan om váker over de top te gaan. Turkie is wat minder belangrijk geworden, maar daartegenover staan een boel leuke (al dan niet flauwe) nieuwkomers tegenover. Die worm...awesome!!

Efron is nou net degene met de minste timing.. Het kleine beetje chemie is wat de film (een soort van) redt. Verder same old same old. Zelfde conflicten, zelfde oplossingen en zelfde type karakters die vaak weinig likeable zijn. Er waren best mogelijkheden tot meer, maar ieder opzetje wordt afgeraffeld omdat het in een Hollywood formule van 90 minuten moet worden gepropt. Sommige dingen veranderen helaas nooit..

Wel tof.
Vergelijking met The thing is makkelijk gemaakt.
Acteerwerk was niet vervelend, verhaal is tof en er hangt een goede sfeer. Ook nog een redelijke amputatie scene.
Maar al met al voelt het toch allemaal aan als 'net niet' wat erg jammer is, want dit had erg goed kunnen worden.

Grootste minpunt is het thema, global warming, welke idioot daar mee aan is komen zetten.. uitgekauwd, moralistisch, voorspelbaar..blablabla onzin. Niet nodig geweest.

3* kijkt makkelijk weg

Verrukkelijke troep.

Het begint met een introductie van Cory Jacob in een soort improvisatie rol waarin hij tussendoor de diverse shorts aankondigt. Als vaste waarde in het team rondom James Cullen Bressack is het vooral een aardigheid dat er een bekend gezicht te vinden is.

De eerste short is van Shawn C. Philips. Een soort family project, voor de lol. Helaas komt dat nauwelijks over. Je had er misschien bij moeten zijn? Toch had het wel iets. Valt flink wat (uit) te lachen in ieder geval en de breakdance scene is briljant. Alsof het zo uit een troma flick is geknipt! Verder gelukkig niet heel representatief voor de rest.

De tweede short is meer recht toe rechtaan. Als korte slasher (bijna een soort samenvatting van het TCM verhaal) is het vrij vermakelijk. Ziet er aardig uit voor een no budget werkje en de gore, hoewel vrij tam, werkt wel.

Speak Easy is dan de eerste die het wat anders probeert. Niet geheel verrassend komt het van de hand van de getalenteerde Bressack. Een lekker dubbel uitgevoerd scenario, alleraardigst geschreven en bovendien opvallend goed geacteerd door Jon Bloch. Het is allemaal relatief natuurlijk, maar het viel wél op. Aardig (ongewoon) gebruik van dubstep ook.

Doll Parts is weer back to basics met een serial killer verhaaltje. Leuke hieraan is de wat geduldigere opbouw vanaf de jeugd. Weinig verheffend verder, maar de gore slaat hierdoor wel wat beter aan richting het einde.

Cannibal Blood Girl is de perfecte afsluiter. Pornoster Sophie Dee is briljant gecast als naakte, vleesetende en bloed squirtende ''zombie''. Dat is werkelijk het enige wat er te zien valt in deze short, blood & nudity. Zal me nog lang bij blijven staan haha.

Blij met de dvd die ik heb gekregen samen met 'Treasure Chest of Horrors' (moet ik nog toevoegen). Soms met plaatsvervangende schaamte zitten kijken... maar ook met veel plezier

Tony's Cinema Trash: Theatre of the Deranged (2012) - tonypulp.blogspot.nl

Zeer fraaie camp, met enkele opvallende aspecten.

Leuk is het constant refereren naar oude sci-fi en horror regeltjes, gebracht door de filmgek van de groep. Natuurlijk haalt hij, na het voor gek te zijn verklaard, zijn gelijk wanneer er daadwerkelijk een alien verschijnt en de groep een koppie kleiner maakt.

Simpel uitgangspunt, maar met voldoende zelfspot en algemene humor gebracht waardoor deze Troma release toch weer een echte must is geworden voor de fans. Toffe uitgave trouwens, die 2-disc 20th anniversary edition. Leuke extra's, sowieso is die intro door Lloyd Kauyfman echt fucking hilarisch weer. Lekker lomp, dom en flauw!

Tony's Cinema Trash: There's Nothing Out There (1992) - tonypulp.blogspot.com

Degelijke, veilige slasher die leunt op de 90's grootmachten binnen het genre, maar daar wel z'n eigen moderne thema's (uiteraard gender-gerelateerd) in verwerkt. We hebben het tegenwoordig niet zo breed qua slashers - en al zeker niet met een toereikend budget. In dat opzicht is de nieuwe van Brice een welkome toevoeging aan het Netflix-aanbod, maar zal het geen blijvende indruk achterlaten op het platform noch op het genre. Het is wel opvallend hoe laag dit soort films blijven score. Prima filler.

Charming! Een film die inderdaad z'n roots zoekt bij de avontuurlijke, coming of age achtige horrorfilms die zich afspelen in de suburbs van small town America. Een niche waarin meerdere moderne films (en series uiteraard) hun succes vonden. Hoewel They Reach niet heel veel originaliteit toevoegt aan het huidige aanbod, heeft het op andere vlakken nog genoeg te bieden. Met vlagen mooi geschoten en de retro stijl is niet kitscherig. Toffe creature design ook. Grootste probleem is dat de jonge cast nogal wat steekjes laat vallen. Deels ligt dat aan hun eigen kunnen, maar ook hoe geforceerd sommige momenten zijn geschreven (het moment dat ze haar tas is vergeten met de corndogs erin... pijnlijk). Dat semi-lollige tongue in cheek stijltje riekt soms naar onzekerheid; alsof de makers het zelf niet al te serieus durfde te nemen. Terwijl dat wel degelijk zou werken (zie Summer of 84 (2018) ). Nu is de wisselwerking tussen komisch en serieus gewoon niet in orde en overheerst het gevoel van ongemakkelijkheid regelmatig. Maar absoluut beter dan de scores doen denken, zowel hier als elders.

Apart. Opzetje is aardig, maar voelt wel vanaf minuut 1 al iets te gemaakt aan. Dat die stijl tot aan het einde aanblijft, is dan ook logisch ... maar wel het grootste minpunt. De finale heeft namelijk aardig wat leuke ideeën en ondanks de kitscherige CGI, valt er genoeg te genieten. Jammer dat de found footage-achtige stijl hier niet serieus genomen wordt, en het dus vooral als gimmick is. Voegt in principe niks toe wanneer je gewoon het idee hebt dat een cameraman z'n werk aan het doen is, in plaats van reageert op bepaalde situaties. Eindigt met iets teveel tong in de wang, maar al met al een vermakelijk tussendoortje waarbij de verwachtingen lastig te schetsen zijn. Don't expect much.

Herziening

Moest toch eens gebeuren, deze tijdloze klassieker dat nooit weet te vervelen. De abnormaal mooie special effects zijn tot op de dag van vandaag onovertroffen. De ijzige sfeer gecombineerd met de op zichzelf al creepy locatie zorgen voor een spanning die gedurende de hele film z'n taak verricht.

Wanneer een film van zo'n 28jaar in mijn optiek niet veroudert aan voelt kan ik niet anders concluderen (net als bij de eerste kijkbeurt) dat dit een meesterwerk is dat z'n gelijke niet kent. Daarnaast is het wantrouwe dat er hangt tussen de personages een aspect dat zeker bijdraagt aan de spanning van het totaal. De scene met de bloedtest is zelfs bij herziening gewoon ontzettend zenuwslopend neergezet.

Al met al kan ik geen kwaad woord uiten over 'The thing' en eigenlijk schieten woorden tekort. 5* blijven staan en nog steeds in m'n top10.

Zowel Beck's Thir13en Ghosts als Ghost Ship heb ik voor het laatst gezien toen ik 11 á 12 jaar oud was. Een herziening voor die tweede lijkt me geen al te goed plan, want deze viel al verschrikkelijk door de mand. Een afzichtelijk early 20's product dat bol staat van álles wat er in die tijd fout ging in het genre. De geesten zijn qua design relatief goed (tegenwoordig een beetje de Walibi Fright Nights standaard...), maar dit type editing valt binnen de categorie ''kapot geknipt'' waarbij herhaling niet vermeden wordt.

Qua cast ook een farce. Met name Shannon Elizabeth die met de domste, overdreven grijns op d'r moel rondloopt en werkelijk alles aan het huis magisch en mooi vind. Inclusief de lelijkste douche die je ooit zult zien. Gooi er een onuitstaanbaar robotkind in op een vet coole step en geef hem een vet cool shirt met een skelet en de doelgroep die je met dit wanproduct opscheept raakt misschien nog wel groter! Zoals Film Pegasus verder al aangaf: een vreemde ''succesformule'' uit die tijd.

En breek me de bek niet open over de 'humor'. Ze zijn nog geen minuut in het huis of iedereen heeft z'n moment of fame gehad. De klassieke *Ba dum Tsh* blijft echter achterwegen, dus moeten we de film nou op waarde blijven inschatten...of is het allemaal een complot..? Who cares, 1.5* voor een stukje jeugdsentiment down the shitter.

Behoorlijke crap. Een film die je al gezien hebt...zonder hem gezien te hebben. Je weet iedere grap al van tevoren te plaatsen. Dat is geen nieuws, maar er moet wel altijd een cast klaarstaan om dit gemis op te vangen. Jammer dat Witherspoon mij niet aanspreekt en dan in de rol van hypocriete trut al helemaal niet goed te praten valt. Hardy is nog wel aardig in zo'n rol. Met name de scene met de fake-family is geweldig gecast, helaas is daar veel te weinig van.

Mja. De 00's verdienen wat mij betreft meer credits. Dit is ultiem cheesy, met de domste one-liners (Lamas die opstaat uit het bloed van geplette spinnen: ''Am I bugging you?!''), rondborstige vampieren, alien-wormen die uit hun tepels barsten en hoe kun je überhaupt over deze film praten zonder het over de val vanaf het balkon te hebben? Dat was een... interessant staaltje editing. Ik hou echt van clubscènes uit deze tijd; de vreselijk slechte mode, de muziek, het hele idee van wat cool was destijds ... het is iets dat de tand des tijds helemaal niet heeft doorstaan en daarom des te vermakelijker is. Verrassend leuke pulp.

Nope! Juist wel héél vet. Soms nogal knullig maar meestal met het hart op de juiste plek. Jong, ambitieus en zo blind als een paard. Lars-Erik Lie maakt enkele goede en uiteraard slechte keuzes. Opvallend vond ik de ernstige overbelichting, maar juist deze (bewuste) stijlkeuze brengt een surrealistische 'feel' met zich mee die wat mij betreft erg gepast is en fijn uitpakt.

Cult Movies Reviewed: The Thrill of a Kill (2011, Lars-Erik Lie) - dvd - cultmoviesreviewed.com

Sweet revenge! Een smaakmaker in z'n ''soort''. Iconische rol van Christina Lindberg met haar ooglapje en van nature enorme screen presence. Gaat waar (veelal Amerikaanse) soortgenoten niet durven te gaan. Expliciet in z'n mishandelingen en seksuele daden en opvallend door het gezapige tempo waarin alles voortkabbelt. Wat mij betreft één van de grote krachten. Niet alleen Lindberg is stil, de hele film vormt zich om haar heen. Een doodse, onbeschrijfbare sfeer hangt er doorheen de film. Vaak is het onbenoembare goed, en ook hier is dat het geval. Naar moderne maatstaven moeilijk choquerend te noemen, maar destijds een aardig grensverleggend gebeuren.

Lang niet zo slecht.

Film word vooral fijn gehouden door Pucci, die Justin erg sterk weet te spelen. Het verhaal mist echter een hoop om het een topper te laten worden, vrij vlak uitgewerkt met een flinke dip in het midden.

Er zit helemaal geen lekker tempo in, het voelt zo sloom en vooral erg leeg aan. Alles lijkt maar gewoon te gebeuren zonder enig soepel verloop/ontwikkeling. Het verhaal zelf is wel tof, het idee van een 17-jarige duimzuiger en de problemen rondom werken wel tot op een zekere hoogte, maar de fijne finishing touch ontbreekt hier, dus een echte topper herken ik hier niet in.

Al met al niet verveeld, het is een prima tussendoortje met de nodige sterke en zwakke momenten, die dus uiteindelijk tussen de 3 en 3.5 eindigt, maar ik hou het op 3 afgerond.

Opvallend is wel dat Kelli Garner hier echt leuk is met zwart haar, terwijl ze er niet uit ziet met blond haar .

Syfy-iaans werkje wat vooral tot uiting komt richting het eind. Nergens heel bijzonder, maar het vormt zowaar een contrast met de eerste helft waardoor het beter lijkt. Het eerste gedeelte wordt vooral gevuld met kansloos gelul en zo val je van verbazing in verbazing. Hoe oerdom en wereldvreemd zijn de schrijvers? Geen greintje menselijkheid te bespotten waardoor het vaak belachelijk en bovendien vrij irritant overkomt, zeker dat studentje is een 'facepalm' waard.