Opinions

Not bad! Robinson en Young kiezen voor een riskante opzet met veel duidelijke, aanwezige persoonlijkheden. Met name de killer newly weds zijn goed uitgewerkt, dat zie je zelden. Verder ziet het er allemaal prettig verzorgd uit, met stijlvaste cinematografie. Niet heel opvallend, maar het overstijgt z'n budget. Waar het echter voor veel kijkers mis kan gaan, is de donkere twist. Het feit dat deze film niet louter om de killer en bijbehorende onthulling draait, is op z'n minst merkwaardig. Maar het werkt! Een doorsnee slasher met een extra 'edge' om bij te blijven.

Watkins doet een Greengrass. Idris is natuurlijk enorm cool en als no-nonsense thriller is dit nog wel goed te behappen. Origineel is het geenszins, maar dat verwacht ik ook niet van een horror regisseur die de overstap maakt naar actie/thrillers. Hoe vaak hebben we dat al niet gezien de laatste jaren.. Die blijven toch graaien in de rijke stapel aan clichés. Dat is voor genrefans een aanwinst, maar voor kijkers zoals ik de zoveelste doorsnee (maar kundige en vlotte) actiehap. Ben er ook nog niet over uit of ik de actieregie nou helemaal geweldig vond van Watkins. Met name die achtervolging op het dak had een stel uitglijders..

Wisselvallig.

Beetje tegenvallend uiteindelijk. Weet een goede sfeer te pakken, maar de invulling van het verhaal is weinig boeiend. Er lijkt haast geen voortgang in te zitten en de gore blijft eigenlijk tot vlak voor het einde afwezig. Enige smerigheid die je dan kunt verwachten is de (echt heel ranzige) poepscene..

De soundtrack was opvallend sterk, lekker aanwezig en absoluut sfeerverhogend, audiovisueel was dit uiteindelijk gewoon erg fijn. Inhoudelijk moet het wat inleveren, alhoewel het nergens echt saai is geworden. Zat een redelijk tempo in en het acteerwerk past er lekker bij, goed overdreven!

Al met al een krappe voldoende, jammer dat er zo weinig mee te beleven valt, de hak & zaag scene aan het einde is dan nog lekker meegenomen

Inderdaad niet best. Dustin Mills verraste in 2010/2011 met zijn The Puppet Monster Massacre (2010) , maar heeft het een stuk lastiger in een live action film. Dan valt het budget nóg minder te verbergen. Wel vermakelijk om te zien hoe hij bepaalde elementen uit zijn poppen/animatie-werk meeneemt in deze film. Met name de gore is opvallend cartoonesk. Lelijk, uiteraard, maar wel vermakelijk. Evenals het green screen werk en de flauwe CGI. Übergoedkope, typisch Amerikaanse ongein. Zelfs als liefhebber van dat soort troep is het een taaie zit. Speelduur gelukkig nog onder de 70 minuten.

Dark Knight (1.5*), Dark Knight Rises (1*) ... nu dus eindelijk weer een Batman die het aangluren waard is. Op Superman heb ik niet heel lang hoeven wachten, want Man of Steel beviel ook al prima. Snyder gaat regelmatig gebukt onder de druk van de studio, maar weet zich zelfs onder die omstandigheden nog te onderscheiden. Oh, en Affleck is zelfs op een slechte dag een betere Batman dan Bale. Ben geen comic/superhelden fan, maar DC > Marvel. Ze zijn er overigens nog lang niet, maar alles is beter dan die grijze muisjes uit de andere stal. (https://www.moviemeter.nl/film/142890 idem, énorm gemankeerd en alsnog beter uit te zitten dan pak 'm beet The Avengers (2012) troep).

Véél meer van genoten dan gedacht. Werd me aangeraden ter voorbereiding op Batman v Superman: Dawn of Justice (2016) . Heb niks met Batman, in principe ook niks met Superman (maar die spreekt me van de twee wel het meeste aan), maar heb wel wat met Snyder. En er werd me beloofd dat dit bronmateriaal donker genoeg was om in mijn straatje te passen. Allereerst vind ik de animatie ongekend pover, maar is het stijltje zelf er wel één die mij ligt. Dan redt het zich dus volledig op charme en een ''nostalgische'' look, maar puur technisch is het niks waard. Meteen part 2 er achteraan gegooid en die beviel -hoewel om andere reden- even goed. Probleem met films die in 2 parts worden gesplitst is dat je weet dat part 1 vooral story driven is en het tweede deel zich volledig op de actie stort. Dat is hier niet anders. Voor een batman leek (ik) is part 1 dan misschien nog wel het meest interessant.

Zombie-Sci fi-Cyber Punkish-Trash Fest! Súper gave zombie flick van Gaira, voor wie zich in de Japanse exploitation interesseert niet de minste naam. Met zijn 'Guts' trilogy uit de jaren 80 toch behoorlijk naam gemaakt. Schreef o.a Ryôjoku Mesu Ichiba - Kankin (1986) (ligt op DVD klaar) en dat schijnt ook een bijzonder onprettige film te zijn. Dat valt hier eigenlijk wel mee! Hij gaat een hele andere kant op een presenteert -zoals hier boven al werd gesuggereerd- een soort voorloper op de huidige Japanse exploitation (het ligt voor de hang)... en toch ook weer totaal niet. Een film die voor mijn gevoel meer in het verlengde ligt, is Junk: Shiryô-Gari (2000) . Ook hier zijn enkele Europese invloeden zichtbaar (en hoorbaar).

De aankleding is low-budget eyecandy voor sciencefiction-cyberpunk-horror liefhebbers. Toffe settings, naar behoren aangekleed, met veel actie en een prettige hoeveelheid gore. Beetje lomp (met name de gevechten mochten wel een versnelling hoger), maar daar ligt voor mij ook wel de charme. In ieder geval een interessante mengelmoes van genres en stijlen.

Bizarre score. Voor liefhebbers van killer animal pulp (vergaarde in de 90's weer populariteit door het succes van o.a Tremors en Arachnophobia) is dit prima kijkvoer. Ik snap dit soort scores wel bij films van het kaliber Fangs (2002) (toevallig ook vleermuizen), maar het is in dit geval verre van terecht. Het is pure filler, want echt een originele take op 't ''small town america'' dat wordt aangevallen door moordlustige (al dan niet geïnfecteerde/gemodificeerde) beesten is het niet. Maar dat maakt het niet per definitie slecht. Heeft een tikkeltje 'zo slecht, dat het goed is' gehalte, maar weet ook met vlagen te overtuigen met o.a aardige creature FX - vooral als de cameraman geen beroerte heeft tijdens de opnames, al verhult het ook wel weer handig het lage budget - en volgt de actie zich in vlot tempo op.

Dat de CGI niet top notch en het script niet geweldig hoogstaand is, dat weegt niet zwaar genoeg om het te bombarderen tot niveau afvoerputje. Daarvoor zijn er té veel genregenoten die op vrijwel alle fronten nog veel minder vakkundig in elkaar steken. Probeer 'Fangs' eens... succes!

Zeer aanneembare body/eco-horror die précies doet wat het moet doen. Levinson weet de angst goed te zaaien onder de kijkers en doet dat op een inventieve manier. Door een collectie van alle footage van zo'n dag krijg je de benodigde perspectieven om de onvervalste impact van zo'n epidemie met overtuiging te verkopen. Één van de beste 'lost-footage' flicks ooit.

Het leek me een erg leuke film (Met name omdat jack black erin speelt, kan altijd wel lachen om hem) het verhaal leek me perfect voor heel wat goede grappen en leuke scéne's..maar ben toch een beetje teleurgesteld.

De personages waren best wel irritant, vooral die zoon van de eigenaar vond ik erg saai, en nooit grappig.

De grappigste momenten waren toch wanneer ze de films gingen na maken, die waren toch erg leuk om te zien.

Verder vind ik jack black zwaar tegen vallen, zijn personage is niet leuk, hij heeft het ook niet leuk gebracht. meer irritant.

Het gebrek aan humor, en soms irriterende gebeurtenissen maken deze film niet geslaagd. jammer want het idee erachter is erg goed!

2*

Verdient veel meer credits dan dat het (hier o.a) krijgt. Fantastische, duistere creature feature met een fijne klassieke basis. Paul Clemens (Michael & het monster) drong erop aan dat hij het monster zou spelen en niet één of andere stuntman. Gefascineerd door het special effects werk zou hij later zelf nog meewerken aan de effecten in twee cult klassiekers: One Dark Night (1982) en The Outing (1987) . Bij One Dark Night zou hij grappig genoeg samenwerken met Thomas R. Burman die ook hier (samen met Fred Cramer, o.a Thinner) verantwoordelijk was voor de vooruitstrevende special effects. Beast Within viel precies tussen The Howling (waarvan Philippe Mora later nog deel II en III zou regisseren) en American Werewolf in London in. Transformatie-scenes zoals deze waren toen nog een bijzonder klusje, want de techniek was er nog niet geheel naar. Met minimale middelen toch een bijzonder indrukwekkende scene die de laatste knotsgekke 20 minuten inluidt.

Normaal ploppen m'n vriendin en ik wat speciaalbiertjes open op een avond waar een film als 'Beaster Bunny' de speler in glijdt, maar ook op nuchtere maag was dit om je te bescheuren. Zelfbewust, maar niet op een vervelende manier. Het is grotendeels enorme incompetentie; de 'bunny' heeft alleen maar loop-animaties en niets anders. Slachtoffers worden steevast aangevallen door niks en missen na de shotwissel een lichaamsdeel (en meestal daarvoor al een bepaald kledingstuk ). Of een oogbal vliegt spontaan weg, door een open raam en landt in een mixdrankje, waarna een nietsvermoedende man het opdrinkt. Briljant.

Wordt minder ludiek gebracht dan je op basis van de poster / synopsis zou denken. Het bed is in deze gewoon het oude/antieke cursed meubel, zoals vele objecten dat zouden kunnen zijn. Het zorgt wel voor een interessante dynamiek op de kleine vierkante meter, maar ondanks dat het geheel er bovengemiddeld verzorgd uitziet (naar de huidige -lage- standaard), zit het in de 'staart' van iedere scene toch nét niet helemaal lekker. Het gevoel beklijft dat er gewoon wat meer in had gezeten. Het moment dat er voor mij duidelijk bovenuit springt, is de dood van Dennis Andres (met dat weirde dekenmonster).

Het is overigens niet de eerste film die specifiek over een dodelijk bed gaat: Deathbed (2002) bijvoorbeeld. En zoals Mikey al aangeeft zat het idee ook al verwerkt in o.a de ANOES films.

Brendan Fraser Vreemd (en jammer) dat ik deze nooit eerder (als kind) gezien heb. Fraser was met zijn rollen in George of the Jungle en met name The Mummy een acteur waar ik van jongs af aan veel plezier aan beleefde. Het helpt ook wel dat hij een geniale (kleine) rol had in Scrubs en zorgde voor de beste episode in die serie (My Screw Up). Maar waar hij in de jaren 90 een enorme rising star was, viel het na de eeuwwiselling plotseling stil. Hij verdween uit Hollywood en sindskort is daar meer openheid over gekomen, met als meest verrassende en misselijkmakende ''incident'' een heus #metoo momentje met ene Philip Berk.

In Bedazzled liet hij in ieder geval weer zien dat hij gezegend is met een heerlijke, natuurlijk en bovenal sympathieke screen presence. Nu ben ik sowieso wel van de gekke-bekken-trekkers (Jim Carrey) en wat dat betreft is Fraser ook heerlijk wild en over de top in z'n mimiek en delivery. Hoe hij vol overgave deze weirde personages neerzet, is pure komische klasse. Dat het verhaaltje en de hele aankleding nogal fout (en typerend voor z'n tijd) is, dat valt verder lastig te ontkennen en zal ook grotendeels verantwoordelijk zijn voor de lage(re) score.

Verassend leuk.

De film zit bordevol met leuke (Vreemde?) momenten, daar geeft het verhaal natuurlijk ook goed aanleiding voor, de ideeën van een klein kind die werkelijkheid worden kan haast alleen maar goed gaan.

Verhaal is leuk bedacht, leuk uitgevoerd, leuke grappen, maar vooral erg leuk vormgegeven allemaal.

Erg kiddy special effects, maar daar is de film natuurlijk ook op gericht. Kan wel zeggen dat dit voor jong en oud is.

3.5*

Flanagan op niveau! Blijf onder de indruk van de beste man, vooral omdat hij met ieder project weer iets anders probeert en altijd op z'n gemak lijkt te zijn. Daar hebben we er helaas maar weinig van in dit genre, dus dat hij met dit tempo zijn projecten binnenkrijgt en uitwerkt is geweldig! Ditmaal inderdaad met wat donkere fantasy invloeden, maar op de eerste plaats nog absoluut een horrorfilm. Toch zal het vooral in z'n nadeel werken, dat zie je ook met films zoals Haunter (2013) . Wanneer er niet genoeg in hokjes wordt gewerkt, is het al gauw saai of wordt het als argument gebruikt om het horror aspect te diskwalificeren. Ik moedig dit aan en hoop dat nog veel filmmakers dit aan blijven durven.

Visueel erg mooi, ook qua sfx spot on. CGI momenten zijn misschien kwalitatief af en toe kantje boord, maar missen hun doel niet. Dat jochie is ook aardig gecast, al is het iets té onschuldig en gezapig af en toe, maar ook dit staat in dienst van de keerzijde binnen het verhaal. Het zweverige einde past eigenlijk wel in het totaal. Mooi hoe hij de zware, duistere climax toch nog verfijnd op weet te volgen met een feel good einde, zonder dat je met je ogen begint te rollen. Meestal ben ik er allergisch voor, maar Flanagan is stijlvol (en stijlvast!) genoeg om je met dit soort beslissingen te overtuigen. Alles komt weloverwogen over, chapeau!

Gevatte meta-slasher die de grens tussen onze favoriete moordenaars en de werkelijkheid op speelse wijze vervaagd. Zo'n scenario, hoewel een overuidelijke variant op de reeds vaak benoemde C'est Arrivé près de chez Vous (1992) , is een gouden fundering om op te bouwen. Het is dan een extra kwaliteit om dit voor zowel doorgewinterde slasher-liefhebbers als de doorsnee horrorkijker boeiend te maken. Glosserman maakt onderweg nog een paar stijlkeuzes waar je je twijfels over kunt hebben (het switchen van documentaire naar een traditionele filmvorm), maar wat mij betreft alle lof voor het lef om zoiets te proberen. Bovendien alles met een zeer gelimiteerd budget voor elkaar gekregen. Met recht een cultklassieker die een tijdje terug nog werd 'beloond' met een fraaie heruitgave op blu-ray.

Battle Royale: Office Edition. Geinige slachtpartij van McLean, een welbekende naam in het genre, maar had er toch iets meer van gehoopt. Ben absoluut fan van de setup en hoewel het een beproefd concept betreft, is het toch wel fijn om zo'n pretentieloos slap excuus te hebben voor een ongekend hoge bodycount. Helaas blijft het aan de brave kant en dan heerst regelmatig het been there done that -gevoel. Vlot filmpje, maar met veel onbenutte potentie. Ergens wel verfrissend om geen final girl te hebben.

Wel altijd leuk om McGinley langs te zien komen!

Seagal mept, duikt en schiet wat af in deze bijna John Woo-esque mayhem met knotsgekke Wire Fu actie. Opperheld Steven splijt een pijl met een katana, doorzeeft al vliegend zijn vijanden met een hoge dosis lood en mept een fucking transseksueel in elkaar. I liked you much better as a bitch is met grote afstand de beste Seagal-quote ooit. Met een simpele handbeweging vliegen er weer talloze Aziatische stuntmennekes door de lucht. Moet je maar met je tengels van z'n dochter afblijven. En ergens halverwegen kust hij nog met droge lipjes een Thaise prostituee. Mijn held.

Mijn bank is wel warm geworden van deze komedie.

Het verhaal is een slap excuus voor alle klunzigheden op en rondom het veld, en dat is helemaal niet erg.

De humor is vaak echt te flauw maar o zo leuk, precies waar ik van hou.

Jon heder is echt geniaal, haast alles wat hij zegt en doet is om je kapot te lachen, en dat heb ik dus ook vaak gedaan.

Alleen jammer dat Rob schneider zo'n humorloze rol vertolkt, maar er is genoeg ander komisch talent dat dit opvult.

Het einde is weer typerend, en het verloop van de film is ontzettend voorspelbaar.

Maar de geweldige opmerkingen, domme acties en rare personages maken deze komedie meer dan geslaagd!

3.5*

Na zijn 30 Days of Night sequel begin je toch wat weifelend aan het vervolg van z'n oeuvre. Dat blijkt echter onterecht, want met zo'n 'vrij' script (geen belangen) kan een regisseur meer z'n gang gaan en dat doet hij dan ook. Mooi belicht, érg sfeervol en op geen enkel moment te donker (nogal riskant met zo'n setting). Mist misschien wat ''extra's'', want je moet van hele goede huize komen wil je alle dreiging vanuit de groep zelf laten ontstaan. Dat is nou eenmaal wat hoog gegrepen en dat breekt de film richting het einde behoorlijk op.

Brian Yuzna begon met Faust: Love of the Damned (2001) aan een stel Spaanse producties. Financieel natuurlijk veel aantrekkelijker, zeker voor een regisseur die steeds meer z'n crediet aan het verliezen was, maar eigenlijk teken je dan al je doodvonnis. Beneath Still Waters is zijn 4e ''stuiptrekking'' waarvan Beyond Re-Animator (2003) de beste is. Valt er misschien een beetje buiten (en sequels lagen Yuzna over het algemeen bijzonder goed!), maar toont wel aan dat hij er nog wat van kon. Rottweiler en deze Beneath Still Waters halen dat niveau niet, maar kunnen me wel enigzins bekoren. Faust moet ik nog zien, dus die is binnenkort aan de beurt.

Doet wat denken aan Stuart Gordon ( Dagon (2001) bijvoorbeeld, ook een Spaanse productie), maar is een mengelmoes van nog veel meer. Kannibalen, ondoden, rituelen.. en aan de kop van al die ellende staat een Tall Man-achtig figuur. Lijkt regelrecht uit Phantasm te zijn gelopen. Niet heel origineel dus, maar het vermakelijke jatwerk en het werkelijk zwakzinnige acteerwerk zorgen er wel voor dat het precies aan de verwachting voldoet. Erg slecht, maar met voldoende gore om steeds tijdig de honger te stillen.

My cup of tea. Een film over sound design slaat bij mij wel aan. Zeker wanneer het rond dit filmisch aspect op suggestieve wijze het werk voor een typische old & sleazy Italiaanse ''horror'' prent laat zien. De protagonist voelt zich niet bepaald thuis binnen deze hoek van de cinema en dat gaat van kwaad tot erger. Deze cognitieve dissonantie zorgt voor een heerlijke ongemakkelijke sfeer. Gepaard met zéér veel visuele flair en een score die álles bepaald, van de pacing tot narratief, is dit een film naar mijn hart.

Geniaal.

Magische film met een soundtrack die overweldigend krachtig is, vooral dankzij de achtergrond van de film wordt goed duidelijk hoeveel gevoel en kracht zijn nummers bevatten.

Zelfs het nr. Sky & Sand, die (voor mij) al lang over z'n momentum heen was, deed het goed. Af en toe knappe audiovisuele pracht, straalt ten alle tijden gevoel uit en brengt dat zonder moeite over op de kijker.

Als liefhebber, maar ook als iemand die zelf muziek produceert en draait is het fascinerend om te zien hoe het fout kan gaan, de lelijke kant word zonder echte vervalsing in beeld gebracht, maar ook de mooie momenten waarbij niet meer nodig is dan zijn bewegingen/uitstraling achter de draaitafels om door te hebben dat het het allemaal waard is voor zo iemand, daar komt het allemaal op neer, je gevoelens op het publiek overbrengen.

Muziek helpt, je kunt je er helemaal in kwijt. Diepgang heeft het zeker, maar de belangrijkste formule is gewoon de staat waarin je het maakt, een uitlaatklep van moeilijke problemen in dit geval. Schitterend werkje, inspirerend geweest voor mij. Soundtrack heeft me bezig gehouden, en zal me nog even bezig houden.

Wat is die Aaron een schitterend nummer zeg

You can't piss on hospitality..

Machtig sterke documentaire over misschien wel het beste cult werkje ooit; Troll 2. Naast enkele fantastische (grappige) gedachtes van de acteurs zelf krijg je ook hele wijze dingen te horen, zelfs van Fragasso...die zichzelf toch veelal heerlijk belachelijk maakt .

Waar deze docu goed in slaagt, is het duidelijk maken waarom mensen zo kunnen vallen voor een film die eigenlijk alles 'fout doet'. Zelf ben ik het daar niet mee eens, Troll 2 is filmisch helemaal niet slecht. Het werd al goed gezegd; een film moet je raken, meevoeren...op welke manier dat is, doet er niet toe. Troll 2 is duidelijk een film die iets speciaals te bieden heeft en dat is bijzonder knap.

George steelt de show met z'n blinkende gebit en lach van oor tot oor. Een leuke ontwikkeling is te volgen; van schaamte naar zelfverheerlijking . Het is een rol waar je trots op kunt zijn, wellicht niet volgens conventionele richtlijnen maar zeker wel binnen het hokje waar Troll hoort. Een cultfilm in de meest letterlijke zin van het woord. Deze docu slaagt er ook in om de fans nóg meer te laten houden van dit meesterwerk. Deze film heeft zóó veel charme en geweldig veel humor dat je het maar moeilijk slecht kunt noemen.

Heb echt genoten. Het ophemelen van een cast die een aantal decennia terug een onverwachts stukje geniale cinema heeft neergezet is te komisch voor woorden. Best Worst Movie weet het fenomeen genaamd Troll 2 perfect(!) toe te lichten, biedt genoeg ruimte voor minder mooie aspecten en laat iedereen aan het woord. Het is gewoon compleet, dan rest me nog maar één ding... ***** (dat zijn er dus 5 )

''I don't make movies to be praised by critics''

-Claudio Fragasso

En zo hoort het, niet anders .

Respect voor de ouders? Mooie relatie met z'n moeder? Als er één iemand aan de basis staat van Kees' z'n ''onvermogen'' om op zijn eigen benen te staan, is dat die beschermende moeder wel. ''Al mijn andere zonen kon ik loslaten, Kees niet''. Ze is enorm egoïstisch - een typische moeder.

Anyhow; de docu is even hilarisch als tragisch en Monique weet érg goed hoe ze de essentie van Kees' probleem eruit kan persen. Meeste sympathie gaat toch uit naar de vader, die zich tegen een tag-team op moet vechten. Kees is niet zielig, Kees heeft het wel goed voor elkaar. En na het uitkomen van de docu bleek dat wel.

Italiaanse sleaze in z'n puurste vorm. Een film die z'n shock value al lang verloren heeft, maar desalniettemin specifiek door die elementen bijzonder genietbaar is. De 'beast' in kwestie komt een aantal keren in actie, maar is nimmer het hoogtepunt. Tenzij je van softcore rape houdt. Ieder z'n ding. De knullige oorlogsvoering draagt ook zelden iets bij en de (gejatte) footage springt er omwille de lage beeldkwaliteit extra hard uit in de verder uitstekende Severin blu-ray release. Must see voor de Nazisploitation aficionados. Niet direct de Crème de la Crème binnen dat subgenre, maar genoeg harige flamoezen en lugubere martelpraktijken om de dorst te lessen. Oh... en Macha Magall in uniform.

Wie bekend is met de awkard deadpan humor van Galifianakis uit de (zeer populaire) internetserie Between Two Ferns, zal niet teleurgesteld zijn in de vertaling naar een feature length presentatie. Toch wel een format die vaker succesvol is gebleken (online), bijvoorbeeld de minstens even grappige Eric Andre Show, die nog wel een stuk absurdistischer is. Zach toont zich in ieder geval capabel genoeg om het helemaal in z'n eentje te dragen!

Leuk leuk leuk

Als troma-fan kan ik ook dit soort mindere werkjes ontzettend waarderen. Bezeten kind-kannibalen; een heerlijk gestoord concept! Vul dit in met wat gore en je hebt een topper in Children At Play.

Helaas is dat laatste nogal wisselvallig. De gore moet vaak plaatsmaken voor veel gelul....en laat dat nou net niet de sterkste kant zijn van Troma. Hoe dan ook, ik moet zeggen dat ik me er weinig aan heb lopen storen, verhaaltje is namelijk best onderhoudend en de enkele gory fragmenten mogen er wezen.

De finale is absoluut het tofst, wát een gigantische slachtpartij Hoe fout kun je het maken? Concluderend; Erg fijn werkje maar het had potentie om meer te zijn.

Enigszins verbaasd dat dit nog (relatief) goed ontvangen wordt. Vond het voor het grootste gedeelte een gedrocht vanjewelste, met een onuitstaanbare Jason Barry en een tergende supporting cast. Verder ook geen fijn tempo of aangename sfeer te bekennen. Typische early 2000's horror wat dat betreft. Maar Yuzna is geen nobody. Er zijn diverse momenten waarbij die oude magie een beetje om de hoek steekt. Vooral de finale (een half uur voor het einde wordt die stijgende lijn al ingezet) is érg vermakelijk. Natuurlijk ook two thumbs up voor Combs, wát een geweldenaar. Kleine 3.5*