Opinions

Zoooo... dit was kut. Rape & revenge titels staan al niet bekend om hun geraffineerde stijl. Altijd ultra low budget, sleazy.. pure exploitation. Maar toch vaak een kunst an sich. The Bride is echter pure onkunde. Waar films als Hora (2009) nog hun beperkingen weten te overkomen met de juiste vibe en old school ingrediënten, hoef je dat hier absoluut niet te verwachten. De geluidsband is compleet verkracht (sommige sounds ontbreken simpelweg en andere geluiden zijn goedkope samples, geen degelijke foley o.i.d), een amateur heeft zitten graden en corrigeren (zit ook zo'n verschrikkelijk vignette overheen) en met afstand het meest irritante: de cast. Zit je eerst met die taal-gehandicapte Campos, komen er daarna een stel fake ass hillbilly's om de boel nog verder te verkrachten. Letterlijk EN figuurlijk.

Verrassend leuk. Zie ''The Hangover'' veel vallen hier, onterecht! Niet alleen was dit leuker.. de vergelijkingen zouden uberhaupt veel te algemeen zijn

Ben best te porren voor wat chickflicks. Moet de cast wel in orde zijn, hoor. En dat is hier het geval. Vooral een feest van herkenning. Ellie Kemper uit The Office vind ik altijd geweldig (begon bij College Humor ), Rose Byrne is best hot en Wendi McLendon-Covey ken ik nog van Reno 911 wat een hilarische serie was.

Matt Bennett uit Victorious komt ook langs en ik dacht dat er nog een ander mevrouwtje uit Zoey101 in het vliegtuig zat. Anyway, de hoofdrol wordt goed aangepakt door Wiig. Lollig vrouwtje, kon het best dragen. Jammer dat de kwaliteit van de humor vaak wat wisselend is (gaat dus niet om hoe flauw/grof o.i.d). Het is heel geforceerd ongemakkelijk gemaakt. Zo'n foute en ongemakkelijke sfeer moet je creëren, niet forceren.

Verder de bekende lijntjes die worden gevolgd. Probleem, oplossing... het is zo omslachtig doch voorspelbaar dat je je al snel kunt gaan vervelen. Je weet toch hoe het weer op z'n pootjes terecht zal komen. Gelukkig zitten er leuke jokes in, zijn de dames goed op dreef en kent het wat leuke personages (die roommates ). Daarnaast is het gewoon goed geschikt als voer tegen je verveling. Er zijn slechtere gevallen..

Bovengemiddeld familiefilmpje.

Niet verwacht dat de focus zich meer op 't drama aspect zou liggen, ipv de fantasy setting. Het pakt gelukkig allemaal goed uit. De fantasy blijft zeer bescheiden, maar is bovendien erg lelijk. Gelukkig kan ik me daar nooit aan storen, zolang het idee erachter maar leuk werkt.

De jonge cast doet het best fraai, je kon goed zien dat het duo leuk hun best deed en er een hoop plezier aan heeft. Vooral na 't overlijden van Leslie is het behoorlijk overtuigend geacteerd. Verder een heerlijk (klein) rolletje voor Zooey, had ik maar zo'n lerares..

Al met al zeker een leuk tussendoortje, erg bescheiden werkje die met weinig hoogtepunten toch anderhalf uur moeiteloos weet in te vullen. Alle drama clichés komen tevoorschijn, maar leuk blijft het zeker.

Hap-slik-weg.

Eerste deel van Bring It On die ik heb gezien, waarom? Tsja..

't hele cheerleader gebeuren draait voor mij maar om één ding, het uiterlijk. Maar daar red een film het uiteindelijk niet mee. Gelukkig is deze Bring It On dan ook gewoon een kant en klare aaneenschakeling van clichés op een leuke en vlotte manier gebracht.

Helaas is de hoofdrolspeelster qua looks een saaie doos, dat maakt hier wel veel uit aangezien er weinig anders te beleven valt. Verhaal valt vanaf minuut 1 te voorspellen en het einde levert gewoon jeuk op zo happy Maargoed, wat verwacht je.. misschien ooit nog eens de andere delen bekijken, maar dit was voor dit jaar iig genoeg.

3e Cronenberg..

..en hij blijft de positieve lijn doorzetten! The Brood kent een sterk psychologisch karakter, iets wat ik graag zie, niet alleen expliciet in daden maar ook onderhuids werken met interessante thema's. Verpakt in een heerlijke sfeer, sterke soundtrack en een briljante ontknoping maken dit tot een aangename verassing.

Af en toe wat traag, duurde lang voordat ik er echt in zat, toen dat eenmaal het geval was, was het alweer bijna voorbij. Strak acteerwerk ook, tilt alles nét dat beetje hoger om de wellicht wat minder interessante stukjes toch hoog te houden.

Ik ga snel meer kijken van Cronenberg!

Christian 'White Bruce Lee' Anders kickt konten in deze obscure Duitse cult. De multi-getalenteerde karate meester (regisseur, schrijver, music composer en uiteraard star of his own show) is op z'n best wanneer hij z'n shirt een beetje scheurt aan een doornstruik en zonder aarzelen ontbloot verder gaat, maar kan het qua performance nergens winnen van de evil midget ... een kleine grote bad guy! Een met vlagen hilarische bende, maar ondanks de gebruikelijke gebreken (acteerwerk, verhaal) een prima filmpje die een heuze 4K restoratie heeft gekregen. Leuk om te zien dat dit nog wat liefde ontvangt... hier op Moviemeter is 'ie helaas vergeten.

Christian Anders zong overigens zelf(!) deze geniale theme song

Tongue in cheek. Misschien een beetje too much. Doet wat denken aan de stijl van Richard Griffin. Jezelf totaal niet serieus nemen en dan hopen dat je kijkers een beetje meegaan in die meligheid. Ieder personage heeft een basic quirky karaktereigenschap en dat is dan hoe de humor zich moet mengen in de zombie actie. Dat werkt lang niet altijd, maar als je 100 keer schiet, dan zullen er vast een paar voltreffers tussen zitten. Het blijft vooral bij het schampen van het doelwit, want echt lachen is er niet bij. Maar dit luchtige karakter maakt deze ludieke horror komedie wel kijkbaar. De lage score is in ieder geval wel te rechtvaardigen.

Deed inderdaad wat denken aan Cronenberg (moet Shivers (1975) nog zien, maar ben wel benieuwd hoe ze tegenover elkaar staat), maar dan vooral qua stijl. Hij lijkt me toch eerder geïnteresseerd in wat het met de mens doet, en hoewel het hier ook om een aftakelende Dillman gaat, vind ik juist die nadruk op de kakkerlakken overheersen. Niet te onderschatten hoe knap dat hier gedaan is. Vuurspuwende kakkerlakken die je na verloop van tijd gewoon als waar aanneemt. Verder wel een erg droog, voortkabbelend filmpje. Maar het positieve overheerst. Genoeg mensen die deze gemist hebben blijkbaar. Gaat 't zien!

Het idee is geweldig, maar hoe langer de film duurt hoe slechter het word.

Het verhaal is goed, helaas word dat helemaal verpest omdat het op het einde volledig los gaat en er alleen maar met allemaal geflipte theoriën word gesmeten, verassende ontknoping maar de uitwerking verpest de impact ervan.

Zo jammer dat ze dit niet anders hebben aangepakt, de ontwikkeling van karakters was wel weer goed, maar ook daar was voor mijn gevoel meer uit te halen, dat geld voor bijna alle aspecten in deze film, gewoon net niet!

2*

Was eigenlijk wel enthousiast toen ik de DVD tegenkwam. Cheesy giant bug pulp: sign me up! Eerste helft lost die 'belofte' nog wel degelijk in, maar daarna begint het wel enorm te trekken. Echt charmant / grappig is het gebrek aan kwaliteit op dat moment ook niet meer en de actie is ook al (ver) over z'n hoogtepunt heen. Ben desondanks nog wel benieuwd naar Conti's Army of the Dead (2008) , blijft toch onweerstaanbaar fout.

Amato zoekt de grens van necrofilie op en dat ontaard in een weergaloze scene waarin Frank sex heeft met zijn slachtoffer in het bed náást zijn dode vriendin Anna. Beyond the Darkness heeft een sterke, kille thematiek en laat zich nooit leiden door het vele expliciete gore. Let ook op de woorden van Iris, die zorgvuldig duidelijk maakt dat het een ´´doll´´ is. Anna is evenveel zijn ware liefde als zijn seksuele speeltje en dat zorgt voor een fijne ondertoon die zeer dreigend is. Alles ontaard in een zieke ontknoping, voorafgegaan door de dramatische dood van Iris in een fantastisch decor met veel oog voor lichtinval en kadrering. Verrassing!

En dan ook nog eens een soundtrack van Goblin... mijn zwakke plek is weer volledig geraakt.

Standaard revenge flick. Trejo is eens temeer de grootste troef, want verder is het aan alle kanten een rommeltje. Slappe regie, vervelend laks camerawerk (gewoon érg veel shots die vreemd gekaderd zijn) en nogal cheap effecten.

Best veel ja, maar zo vreemd is dat niet. Dat was rondom de Machete hype en de opnames voor dit soort films worden (wanneer mogelijk) binnen een weekje er doorheen gebeukt, misschien 2: afhankelijk van de ambitie van de maker, maar vooral het budget natuurlijk. Waarbij belangrijk is om te weten dat een groot gedeelte van zijn deelnames een bijrol betreft en het met één dag geklaard is voor meneer Trejo. Staat in ieder geval niet garant voor kwaliteit

Het blijft vooral een bekende kop die je als maker graag op je DVD-hoes pleurt, ook al zit hij er maar een minuutje in. Ik begrijp zijn charme wel, ben immers vrijwillig(!) bezig met een Trejo-streak momenteel, maar het blijft een wat aparte acteur om mee te pronken.

Écht beroerd. Een vervelende mix van alle tergende Hollywood-clichés die je van dit soortement moderne blockbusterfilm helaas nog altijd moet verwachten. Het speelt alles extreem veilig en neemt de kijker nergens serieus; het (gerecyclede) script is bij vlagen te infantiel voor woorden. Iedereen zegt ten alle tijden precies wat je verwacht, ziellozer dan dit krijg je het niet. Bumblebee voelt dan nog het meeste 'mens' ('echt') van iedereen, waarvoor props. Netjes worden alle karakter-ontwikkeling-vakjes afgestreept, maar zelden komt het de flow van het verhaal ten goede. Travis Knight is de zoveelste speelpop van de studio's gebleken, er is op geen enkel moment de handtekening van de regisseur te vinden (hoe anders was dat bij de films van Bay, die alle clichés juist zo fijn wist uit te vergroten en naar zijn hand zette, door met sierlijke en larger than life actie-regie door de mayhem heen te dansen), dat stelt toch wel teleur. Je krijgt een uitgekauwd young adult vehicle met een boel clichématige 80's ''throwback'' meuk (dat Breakfast Club gedoe... C'mon...), verplichte uitstapjes met mean girls want tiener draaaamaaaaaa (met als enig doel een ''grappige'' scene, really?) en verder een stel uitermate slaapverwekkende actiescenes, waarin de CGI vooral erg gewichtloos voelt. Ik had niet veel verwacht, maar dit slaat werkelijk alles.

Mwha..beetje een gemengt gevoel heb ik eraan gehouden..

Het is een beetje een apart verhaal..maar verder zitten er een paar erg leuke, beetje spannende, scene's tussen.

Nergens echt hard geschrokken, en het werd ook nooit héel spannend maar er zaten zat leuke scenes in, die in mijn ogen best origineel en goed bedacht waren (Ik kijk dan ook nog niet zo lang asian horror).

Wel een leuke film om een keer te kijken, 3.5*!

Je enthousiasme is aanstekelijk ipman, maar ik kon er een stukje minder mee. Ziet er behoorlijk fraai uit voor ''wat het is'' (sterke stijl, fijne setting), maar het gaat soms alle logica te boven. Het is in Bunnyman 2 een trend om je vrienden en geliefden voor dood achter te laten, tot in het bizarre aan toe. Als een 'haas'...

Met name de kills zijn een zaaddodende bedoeling en hebben nauwelijks on-screen presence. Neemt bij voorbaat al vrijwel alle lol uit een slasher. Spijtig, want de killer is best tof.

Nou nou, dat waren 3 behoorlijk lange uren.

Mannen met hoedjes, mannen op paarden... mannen met hoedjes die rijden op paarden. Ah de western, een setting waar ik vrij snel slaperige ogen van krijg. Na mijn positieve ervaringen met genre cross-overs (The Good the Bad and the Weird bijv.) toch maar eens de stap ondernomen om het langer dan 15minuten vol te houden met een 'échte' western. Met mijn gedachte op 0, mijn lijf op slaapstand maar met de ogen wijd open, liet ik alle populaire riedeltjes en stoer kijkende mannekes lekker op me af komen.

Het eerst uur was wel oké doorheen te komen, viel niet mee...viel niet tegen, een beetje 'meh'. Vrij onwennig nog, niet geheel naar wens iig. Maar dat wist ik van tevoren al. Ik ben heel erg audiovisueel ingesteld, vooral de dynamische cinema vind ik schitterend. Dat ik daarvoor niet naar dit soort westerns hoef te zoeken, wist ik. Met die gedachte in het achterhoofd is het alsnog behoorlijk tegengevallen, Leone heeft mij gewoon te weinig te vertellen met de beelden an sich.

Dat ik geen waarde hecht aan verhaal, komt misschien ook wel goed uit. Want erg geboeid blijf ik niet kijken wanneer het er op deze manier uitziet. Het brengt geen sfeer op me over, evenals de personages die gewoon zo afstandelijk blijven op deze manier. Niet letterlijk, want de close-ups liegen er niet om, hun gezicht zul je niet snel vergeten.. Nu ik toch inhaak op de personages, volgt de volgende teleurstelling eigenlijk. Zo was ik best benieuwd naar Eastwood, maar die levert een weinig memorabele prestatie af. Misschien vat ik het niet, maar hij is niet stoer, hij is niet sympathiek, hij straalt niets uit en zijn delivery is ook benedenmaats.

Nu ben ik geen zeikstraal wanneer het komt op acteerwerk, sterker nog, op de momenten dat het 'belachelijk' wordt, geniet ik het meest. Zo was er een moment waar een mevrouw van het paard werd gesodemieterd, waarna ze opkrabbelt en haar zin pas schreeuwt wanneer de camera in haar gezicht is gekomen, onnatuurlijke respons als gevolg..heerlijk! Maar ook aan het begin, waar the bad een bordje met drek op aan het eten is, en dan toch zo stoer erbij probeert te kijken. Doe dat wat meer. Ook het moment na dat slachtveld, wanneer de 'good' en de 'ugly' samen lopen en iemand tegenkomen die ligt te sterven, de melodramatische blik van de stervende en de down to earth houding van Eastwood vullen elkaar hier juist wel leuk aan, maar dat zag ik te weinig gebeuren. Het merendeel van de conversaties en interactie met de personages was te nihil om mij te boeien.

De meeste moment wordt overigens vaak te niet gedaan door de over aanwezige soundtrack.

Erg in your face, in plaats van een ondersteunende functie dient het te vaak als leidende 'emotie' die de acteurs of regie zelf niet uit weten te beelden. Ik genoot uiteindelijk meer van de stiltes, waar enkele statische shots toch nog leuk uit de verf kwamen. Het stuk waar the ugly over de begraafplaats rent (tegen het einde) was wel erg mooi, iemand enig idee welk specifiek nummer hier onderstond?

Al met al was dit een ongelukkige duik in het genre. Ik laat Leone even liggen, maar ga wel wat andere regisseurs nog een kans bieden. Iets te doods en te ver van mijn stijl af om er echt in te kunnen komen, en dat lijkt me wel funest voor de beleving. Ook ge-wel-dig dat ik de extended versie heb gezien, duurde nog eens 18minuten langer

Geniaal!

Heb deze Gangster VIP gekeken als 'test'. Die Arrow box klonk namelijk wel érg mooi. Bij deze dus de bevestiging dat ik hem spoedig moet bestellen. Evenals meerdere films van Masuda. Ik heb toevallig Kage Gari: Hoero Taihô (1972) goedkoop op DVD weten te scoren, dus nog even opzoek gaan naar het eerste deel.

Gangster VIP is een Semi-autobiografisch verhaal over het leven van Goro Fujita, hij schreef ook het boek waar Jingi no Hakaba (1975) van Fukasaku op is gebasseerd. Ook die heb ik nog op DVD klaarliggen... *werk aan de winkel*.

Buiten dat het een traditioneel Yakuza werkje is, maakt Masuda er wel een enorm eigen, smaakvol en gestilleerd werkje van. Vol met kleur, grootschalige en lange gevechten (veel lomp 'brawl' werk, zoals die scene in de modder!!) en verrassende invullingen van traditionele rollen. Want wát een beladen rol van Watari! Heel verfijnd gespeeld. Heb Tôkyô Nagaremono (1966) nog op DVD liggen (val in herhaling), dus die mag er snel aan geloven.

Einde is de absolute kers op de taart. Hier laat Masuda zijn enorme klasse eenstemeer doorschemeren. Een verloren pareltje. Ben erg benieuwd of dit representatief is voor zijn oeuvre!

Irritant, dat is Buried boven alles. Sowieso een concept waar niets mee gedaan kan worden zonder dat het zichzelf in ongelooflijk geforceerde bochten wringt om maar door te blijven gaan. Anderhalf uur is echt véél te lang. Reynolds is niets bijzonders, visueel lang niet zo ongemakkelijk als het zou kunnen zijn (http://www.moviemeter.nl/film/32377 heeft dat wel!!) en de geloofwaardigheid neemt alsmaar af..

Derde Trejo 'cash-in' flick op rij (en meteen de minste). In Burning Dead speelt hij een indiaan ( ) die -hoe onnodig het ook moge zijn- de legende achter de vulkaan rond het kampvuur predikt. Verder is het een über dom en uitzinnig lelijk lopende band werkje van een regisseur die niets anders doet. Hilarisch hoogtepuntje is de 'blogger' in gesprek met de vulkanoloog. Wie verzint het?! Vergeet vooral niet mee te gaan in het complexe familiedrama. Lag uiteraard kant en klaar op de schappen tussen de casting-portfolio's met allerlei As The World Turns hoofden, aangezien jaarlijks honderden van dit soort monster/zombie B-flicks zo'n zij-plot en vergelijkbare acteurs nodig heeft.

Minder dan z'n debuut.... maar uiteraard een Duits splatter meesterwerkje! Met name het tweede verhaal is geweldig. Niet alleen staat het bol van de simpele acteurs (vele malen erger dan het eerste verhaaltje), maar qua effecten gaat hij hier richting het niveau van Premutos. Dat is duidelijk een film die in het verlengde van deze is gemaakt. Hoe hij een kelder ombouwt tot een ware splatter hel, waar lichaamsdelen te pas en te onpas rondvliegen en hoofden op de meest sadastische manieren aan gort worden geschoten, geslagen en geboord. Ittenbach zelf ditmaal alleen in een rolletje voor de wrap-around story, maar hij zal nog lang bijblijven dankzij die epische oorbel Zou hij zichzelf nog terug willen zien?!

Ik schaamde me toch een beetje dat ik deze nog niet had gezien. Samen met genoeg andere titels, overigens... maar daar wordt aan gewerkt . Zeker niet mijn favoriete slasher, maar haalt de top met twee vingers in de neus. Heb toch meer met de The Prowler (1981) 's van deze wereld. De scene op het vlot en de opbouw richting de kano zijn echt immens sterk en wanneer het drama dan in de groep doordringt (vlot vol met lijken komt terug), kan er niets meer fout gaan. Een vrij uitgekauwd einde volgt, maar dat doet er weinig aan af. Een film die al het moois uit deze gouden periode omvat en daarmee de originele Friday the 13th (1980) wat mij betreft net voorbij gaat.

'A howling hellcat humping a hot steel hog on a roaring rampage of revenge'. Geniale tagline! Een kunst an sich destijds.

De eerste bikerfilm geregisseerd door een vrouw. Barbara Peeters ( Humanoids from the Deep (1980) ) vertelt een simpel wraakverhaal met als belangrijkste thema female empowerment. Onze heldin, de lange Dixie Peabody (speelde later alleen nog in Night Call Nurses (1972) en hield er toen mee op), overtuigt met name in de scene met de ''witch'' waarin de ware problemen en frustraties worden benoemd. Vanaf daar neemt Bury Me an Angel een kleine voorsprong op de concurrentie. Die voorsprong verliest het dan door het gebrek aan tietjes. Blijft exploitation, hé.

Typische Dante! Hij maakt z'n films nog zoals hij ze 20-30 jaar geleden ook zou hebben gemaakt. Érg leuke en authentieke mix van horror en komedie. Geen onbekend recept, maar dat deert niet. The Hole vond ik ook al opvallend geslaagd (zeker een kans geven, Dying Rose ).

Yelchin deed me in deze rol wat denken aan Jake Johnson. Goed droog, maar wel charismatisch. Lekker geeky filmpje verder die je onderdompelt in de horror subcultuur met veel referenties naar klassiek werk. Zo zie je dat Dante, ondanks het feit dat hij bepaald geen genre-regisseur is, wel een belangrijke voorliefde voor het genre heeft en daarmee (zelfs in zo'n komedie) de nadruk op de juiste aspecten weet te leggen. Één van de ''verrassingen'' van dit jaar.

M'n bek valt nog net niet open van de royale scores alhier. Het is tegenwoordig moeilijker dan ooit om via Moviemeter het kaf van het koren te scheiden binnen dit genre, maar dit spant de kroon. Een film die 10 á 15 jaar te laat is (hillbilly torture porn), al is dat niet eens een legitiem kritiekpunt. Dat blijft wat mij betreft een tijdloos uitgangspunt en kan eigenlijk maar op twee punten écht de mist in gaan: matige gore & art direction. Verrassing: op beide vlakken zakt het ver door de ondergrens. Veel kun je door de vingers zien; ongeïnspireerde cinematografie, zwakke performances en doorsnee sound design. Maar dat het dan uiteindelijk totáál geen ballen toont en de middelen niet heeft om degelijke kills te produceren... dat gaat er bij mij niet in. Het geheel oogt ook veel te clean. De locaties voelen niet als een aftandse redneck bende. Je moet dit soort films bijna kunnen ruiken door de vuiligheid. Tergende middelmaat.

Onverwachts spannende film.
Alle emoties die je ziet worden zo goed overgebracht dat je echt mee leeft en er bijna zelf wanhopig van word.

Het einde is daarnaast ontzettend sterk en kreeg daar eigenlijk een erg goed gevoel bij, je vind het wel terecht en een geniale actie.
Daarnaast word er ook een duidelijke boodschap over gebracht waarmee ik het alleen maar eens kan zijn

4*

Wat een prachtige film weer, ik begin steeds meer fan te worden van anime, eerst leek het me niks maar ik ben nog geen film tegen gekomen die me is tegengevallen.

Ook dit is weer geweldig, het ziet er allemaal prachtig uit, de details en het kleurgebruik..alles lijkt perfect.

Het verhaal is redelijk diepgaand, met een einde dat veel bij je los maakt, af en toe moeilijk te volgen, kreeg echt het gevoel dat wanneer ik even niet oplet ik het kwijt kon raken.

Perfecte manier om te eindigen, het nummer dat bij de gebeurtenissen past, nogmaals wat mooie en nodige shots die langs komen om alles te versterken..

4*, heel goed.