Opinions

Puur een nostalgische trip down memory lane. Het zijn dan ook vooral de hilarische cameo´s en vele verwijzingen naar de films van de actiesterren die van deze nogal inhoudsloze film toch iets genietbaars maken.

Ik vond het eigenlijk maar een wat standaard thriller met een ietwat ander uitgangspunt. De zogenaamd briljante psychologische aspecten zijn ondergeschikt aan enkele tamelijk doorzichtige cliches.

Net als bij ''Everything is Illuminated' is dit een mooie filmische vertelling die het heerlijk fantasievolle universum van Jonathan Saffran Foer tot leven brengt. Ik heb zelf ook asperger en ben extra kritisch als het om de representatie van deze obtwikkelingsstoornis gaat. Daarom vind ik het ook grappig dat er vaak de kritiek langs komt dat Oskar zo irritant zou zijn. Wat mij betreft slaagt deze film er juist verrassend goed in om èn het irritante van het syndroom èn het aandoenlijke ervan in beeld te brengen.

Deze film deed me wat denken aan de rechtbankkomedie 'Find Me Guilty' (2006) van regisseur Sidney Lumet. Qua onderwerp (een misdadiger doet z'n eigen verdediging) maar ook hoe Vin Diesel vanuit het niets z'n actie-imago brak met een verrassend grappige rol. Ook tieneridool Zac Ephron werpt in 'Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile' (2019) zijn glanzende imago als hartenbreker van zich af en komt een stuk grappiger uit de hoek dan verwacht. Al moet gezegd worden dat de grappenmaker van dienst de beruchte seriemoordenaar Ted Bundy is, een mediagenieke figuur voor wie de rechtbank vol stroomde met verliefde vrouwen. Ephron zet Bundy neer als een aimabele, sluwe figuur die zijn underdog-positie maximaal wist uit te buiten in de hysterische Amerikaanse media-cultuur. De film onderstreept dat door (zo anders dan andere films over Ted Bundy) de gruwelmoorden bijna geheel buiten beschouwing te laten en in te zoomen op de andere rol die hij speelde. Als man die een langdurige relatie aanging met liefdespartner Elisabeth Knoepfler en de zorg overnam voor haar dochtertje. De perfecte, zorgzame partner die net een stapje verderging. Hield hij echt van deze vrouw, of waren trouw en loyaliteit instrumenteel om zijn façade hoog te houden? Of sluimerde er toch een verlangen om haar te wurgen?

Over het fenomeen van 'Death row Dollies' wordt nogal eens lacherig of seksistisch gedaan, maar via het perspectief van Elisabeth Knoepfler wordt ook de kijker uitgenodigd om mee te gaan in een kritiekloze fascinatie naar deze aimabele figuur. Of hoe zijn eigen partner, zelfs toen alles richting Bundy's schuld wees, stoïcijns bleef geloven in diens ragfijne web van leugens, valse beloftes en manipulaties. In het ondraaglijke besef dat ze al die tijd heeft kunnen houden van een seriemoordenaar en hierdoor zichzelf, haar dochtertje en andere vrouwen in levensgevaar heeft gebracht. Een groot minpunt is dat we worden uitgenodigd om ons steeds met de seriemoordenaar zelf te identificeren, terwijl het gewaagder en controversiëler zou zijn als het perspectief geheel bij Elisabeth Knoepfler kwam te liggen. Als een regisseuse vrouwelijke seksualiteit had kunnen exploreren vanuit het perspectief van een vrouw die een langdurige seks- en liefdesrelatie had met een seriemoordenaar en die het ook nog kon navertellen. In plaats daarvan krijgen we toch een wat lacherige biopic over de rechtbankavonturen van een identificeerbare seriemoordenaar. Het zet Zac Ephron op de kaart als acteur om in de gaten te houden, maar werkelijk interessante of vernieuwende duisternis wordt braaf weggelachen.