Opinions

Het slot haalt hem nog een half punt naar beneden daar waar ik eerder wel begrip had voor de trauma's, de twijfels en de leugens (?) van het dorp maar minder voor het uittekenen van de gezant uit Rome. De weergave van het schooldrama vond ik dan weer wel knap voorgeschoteld.

Al bij al toch wel ontgoocheld.

Film kent zijn sterke en doorgaans sympathieke momenten in erg plezierige situaties met grappige dialogen en dat er dan de te verwachten feelgood ending volgt doet niets af van het geslaagd zijn van deze romantische komedie.

De twee hoofdrolspelers zitten passend en puik in de rol die hen wordt opgedragen.

Aangenaam vertier.

Een complete film noir : de moord, de buitenechtelijke relatie, de femme fatale, de pijnlijke afloop...
Zonder hoge toppen te scheren, toch met spanning, zeker als het net langzamerhand het slachtoffer omsluit. Het zijn de scènes waarbij Lee J. Cobb zeer goed in zijn rol zit.
Het einde van de film houdt een besluit in die redelijk verrassend overkomt.
Titel van de film vind ik niet zo best. Eerder een man, slachtoffer van zijn hulpvaardigheid.

"The Man who knew Infinity" is een klassiek opgebouwde biopic die helaas wel het onderwerp wat tegen heeft. Het wetenschappelijk onderzoek van een wiskundige is nu precies geen materie die tot de algemene interessesfeer behoort en kans maakt om als boeiend te ervaren. Aldus is de kans reëel dat de inzet van de wetenschapper en de daaraan gekoppelde scenes niet emotioneel worden aangevoeld. Beste scene is dan volgens mij ook het pleidooi dat Jeremy Irons ten beste geeft om zijn beschermeling Ramanujan door het college van professoren te doen aanvaarden.

Film laat niet na tussendoor een zekere vooringenomenheid, noem het racisme, tegenover Indiërs te onderlijnen.

Een goede score toch omwille van het keurig acteerwerk. Jeremy Irons staat garant voor zijn job, Dev Patel is geen onbekende meer ("Slundog Millionair", "The Best Exotic Marigold Hotel"...) en Toby Jones als een soort dr Watson en zelfs netjes in zijn militair plunje.

Lang niet het niveau als de schitterende remake uit 1956, eveneens door Hitchcock.

Interessant misschien om deze 1934-er te volgen maar nadat ge de versie met James Stewart en Doris Day hebt gezien, was het genieten ervan eerder matig.

Eén van mijn geliefkoosde Hitchcock-film al was het maar voor de weergaloze thrillerscène naar het einde toe.

Ook best aangenaam de verwarringen en misverstandjes die naar de ontknoping leiden en daarin kan Hitchcock beslist rekenen op James Stewart en ook Doris Day. Zoals altijd is er een vleugje humor en in het slot wat sentimentaliteit en heel zeker te vermelden is de knappe muziek.

Eigenlijk vind ik deze remake beter dan de oorspronkelijke. Hitch wist wat hij deed.

"Naar een waargebeurd verhaal" wat wellicht niet betekent dat wat de film vertoont exact is gebeurd.

Zo vond ik de grote uitbundigheid wanneer hoofdpersonage een nieuwe therapie aangaat toch wel heel bijzonder en voorts is het plot nogal vaag over bepaalde toestanden zoals bij het verlaten van de woning en over wat een eventueel "nieuw" geheugen voorstelt.

Geen grootse film aldus maar toch goed opgebouwd en aantonend dat, ondanks de goede wil van het gezin, het ontzettend moeilijk, zoniet onmogelijk is, na zo'n gebeuren, het normale leven te hervatten.

Doet het soms wat geromantiseerd aan (zeker naar het einde toe) en tranerig, sommige scènes, zoals deze met de "spiekbriefjes", zijn toch goed uitgewerkt en duidelijk.

Naar ware gebeurtenissen en vakkundig en vlot verfilmd.

Boeiend en ook wat thrillerachtig om volgen en bevolkt met een stel goede acteurs : Clifton Webb lijkt aristocratisch en Brits, Stephen Boyd (in zijn beginfilmjaren) zit goed in de huid van een Duitse spion en de "meisjes" Gloria Grahame (behoorlijk vampachtige verschijning) en Josephine Josephine Griffin spelen goed mee.

Goede opbouw en van in de beginne de aandacht opeisend. Herinner me de film vele jaren terug al eens gezien te hebben.

Zeker één van de beste "oudere" westerns.

Met een goed scenario, een James Stewart, onwennig in het wilde westen, een John Wayne die hem de wet van de revolver leert, een als altijd harde Lee Marvin, een er nog jong uitziende Lee Van Cleef, een als altijd speelse good-old Andy Devine en ook nog Vera Miles en Edmond O'Brien, speelde John Ford grote troeven uit. Op een kleine Oscarnominatie na werd hij er, inzake prijzen, niet voor beloond. Wellicht was er dat jaar grote concurrentie of was men eenvoudig wat uitgekeken op westerns en werd er gewacht op vernieuwing van het genre.

Door Joseph Wallace opgedragen aan zijn grootouders en daar is de angst om een dramatische val te maken mogelijks heel dikwijls aanwezig.

Maar misschien is het allemaal niet zo erg en belandt ge in een levendig, kleurrijk bloemenperk en dankt ge de Heer om al het moois dat ge moogt ervaren.

Zag reeds een zestal films met Lloyd Nolan maar nooit was de man echt in een hoofdrol en nooit zag ik hem in de rol van privé-detective Mike Shayne en eigenlijk is deze laatste als kennismaking beslist geen tegenvaller.

Nolan zit in een intrige van afpersing, bedrog en moord. Allemaal ernstige feiten, maar de film ademt komedie en satire met onze detective in een charmante en schalkse rol, met pittig tot gestoorde dialoogwerk doorheen de ganse film om te eindigen met een overtuigende, klinkende ontrafeling van het mysterie.

Een vlot verhaal met goed acteerwerk en dat keihard politiemensen in het belachelijke trekt. Iets te karikaturaal misschien, maar goed, zoals gezegd een lach hoort er bij.

Enscenering en sfeerschepping mag er zijn en...als er iets spannend en mysterieus te gebeuren staat, dan gaat het onvermijdelijk en als vanzelfsprekend donderen en bliksemen...Of wat dacht je ?

Aangenaam, lekker vertier.

Geen hoogvlieger maar toch sympathiek en ook wel vertederend.

Decleir is klasse, Wim kan het ook. Spijtig dat het nederlands van Maria soms al te Roemeens is.

Van Frank Borzage zag ik reeds het het mooie "The 7th Heaven". Deze "Man's Castle" blijft daar toch wel een stukje onder, naar mijn gevoelen.

Zij kan - in volle Amerikaanse depressie - geen kanten uit, maar bewondert hem en houdt van hem. Hij is "not the angel type", maar haar energie en onvoorwaardelijke liefde zal hem overtuigen dat er een betere weg is dan tot nu bewandeld.

't Is eigenlijk wel wat melodramatisch, maar wat wel overtuigtt is de knappe acteerprestatie van Loretta Young, al dacht ik soms "te mooi en te stijlvol" om een arm meisje uit te beelden.

Maar goed, voortreffelijke film met een good-old slotshot.

Knap hoe Koreeda druppelsgewijs weetjes over de personages uit die "familie" prijsgeeft en ons ondertussen vergast op een meesterlijke regie met een resem prachtige beelden van elk van die mensen waarvan, zoals later zal worden verduidelijkt, er toch iets bepalend aan de hand is.

Prachtige, indringende vertolkingen waarbij de kinderen toch uitblinken al stellen de andere, Koreeda-getrouwen, niet teleur.

Zoals hiervoren al gesteld, ben ik er ook van overuigd dat een tweede kijkbeurt je nog heel wat, vooral visueel, moois moet doen ontdekken.

Ingetogen drama met een overtuigende Casey Affleck. Aangrijpend en meeslepend. Knappe opbouw die de aandacht vergt maar daardoor zeker boeit.

Naast het sterk verhaal van een man die harde klappen te verwerken kreeg, verder nog wat verplichtingen op zich ziet neerkomen is er de mooie fotografie en dito, vaak meewarige, muziek. Mede door zijn eenvoud verdient deze film gelauwerd te worden.

De schrik voor het communisme moet er in die tijd, en ook daar voor reeds, in de States erg hebben ingezeten. Zie ook de vele verdachtmakingen en uitwijzingen, zekerlijk van personen uit literaire, show en muziekmilieus. Wat deze film nu eigenlijk bijbrengt, daar heb ik mijn twijfels over. Heb meermaals op mijn horloge gekeken. Het boeltje is geforceerd, kunstmatig en zit vol clichés, zoals het slot. Verheerlijking van de amerikaan, dat wel zoals doorgaans. De acteurs : zangfenomeen Sinatra benadert op verre na niet zijn prestaties uit "From here to Eternity", "The Man with the Golden Arm" of "The Joker is Wild" en de rest, wel gewoon robotten. Sorry. The remake moet ik nog zien....

Klasseer dit eigenlijk onder science-fiction en onthou vooral de hysterische druk op de samenleving die van de politiek kan uitgaan.

Behoorlijk complex en af toe moeilijk juist in te schatten. Gelukkig is daar een Denzel Washington die geloofwaardig en overtuigend acteert.

Detail misschien : Onder de producenten merkte ik de naam van Tina Sinatra op, dochter van..., niet toevallig de hoofdrolspeler in de 1962-versie. All in the family...

Kleine, maar "touching" anti-oorlogsfilm, waarin het menselijk denken tegenover blinde haat wordt gesteld, waarin de onzin van het oorlogvoeren wordt onderlijnd en gemaakte onderscheiden volgens godsdienstige of etnische overtuigingen als waardeloos van tafel worden geveegd.

Ijzersterke acts, eenvoudige maar gevatte dialogen en een streep onweerstaanbare schalkse humor, hetgeen wat hierboven staat nog eens in de verf zet, doorheen het absurde gebeuren.

Aanrader, zeg. Ook interessant om die toestanden tussen Esten, Tsjtsjenen en Georgiërs ieens te zien toegelicht.

Zo'n bewogen leven in een twee uur en halfdurende film duwen is zeker niet eenvoudig en eigenlijk wordt dit af en toe wel aangevoeld omdat het wel eens overkomt alsof één en ander wordt overgeslagen of onvoldoende belicht terwijl andere passages in reliëf worden geplaatst.

Niettemin een behoorlijk en aanbevolen werk dat uiteraard een gevoelig gebeuren raakt maar als film in feite onvoldoende aangrijpt, wat wel verwonderlijk is en wellicht te wijten is aan tekort aan lengte om alles nog beter over te brengen. Het acteerwerk stelt zeker niet teleur.

Allégret vertelt met veel filmmateriaal en toch al te veel flashbacks, met soms vervelend gemompel, de blinde verliefdheid van Robert, vertolkt door Bernard Blier, inderdaad in een trieste rol, ver weg van de latere komedies waarin hij heerlijk kon uitpakken.

Qua spanning gaat de film crescendo en de beste momenten zijn te beleven naar het einde toe, wanneer harde waarheden vallen.

Misschien is 3,5 iets te veel maar het extreem slechte tegenover het extreem goede, de melo- en film noir toetsen, het acteerwerk, ook van Jane Marken, voegen nog wat toe aan het enigszins nostalgisch weerzien van een "vieux film français" .

Woody Allen goes Woody Allen,....dus genieten geblazen.

Akkoord met commentaar van Timbo.

Enig verschil : die glimlach was er bij mij om de 5 minuten.

Absolute praatfilm want op een dramatische, goede gebrachte, scène in de beginne, is het "lezen" geblazen.

Overheid en private ondernemers die in de eerste plaats aan zich zelve denken, alle morele waarden opzij schuiven en ook als het even dreigt slecht uit te vallen, handig genoeg zijn om even de kaarten te herschudden en toch hun slag thuis te halen, dat is wat de film ons toont, met veel Italiaanse klankwerk, maar eigenlijk van alle tijden en van alle plaatsen.

Rod Steiger heeft er de kop voor om zo'n onbereikbare, machtige kerel uit te hangen.

Filmisch sterk, inhoudelijk boeiend en interessant.

Film over wraakneming maar ontdek ik op de gelaatsuitdrukking van het hoofdpersonage precies geen wroeging. Is wraakneming wel de beste oplossing en leidt het niet naar een nieuw onevenwicht en pijn.

Verschrikkelijk ook toch weer dat doden om te doden.

Vriendschap, genegenheid en ook wel medeleven leiden naar verdachtmakingen in deze film waarin beide hoofdpersonages uitblinken en met een duidelijke sfeerschepping van het leven in Georgië en dat op een ambassade.

Rustig en eerder koel verhaald met pas naar het einde toe plaats voor meer emotie.

Die Burghart Klaussner is een prima acteur. Zag hem reeds in een vijftal langspeelfilms met telkens een goede score.

Erg originele en verrassende Duitse dievenkomedie van net vóór WO II met een plot waarin een stevige vaart zit, boeit en ook wel meerdere "koerswijzigingen" inhoudt. Bijzondere grappig is dat de lachende man sir Conon Doyle blijkt te zijn .
Vlotte vertolkingen door heel wat mensen uit de cast maar erg opvallend is toch wel, naast de mij beter bekende Heinz Rühman, het optreden van Hans Albers, heel expressief en overduidelijk een man die het ook in het stille-film-tijdperk moet gemaakt hebben.

Zoals nogal dikwijls met Franse films uit die tijd tracht het gegeven de gewone man te bereiken en terzelfdertijd eigenlijk ook te chockeren.

Inzake moraliteit lijkt deze film dan wel wat op zijn tijd vooruit.

Naar het einde wordt het erg politiek getint en ook avontuurlijk, met evenwel een scherpe toon tegenover het fenomeen "oorlog", maar de irreële amoureusheid en absurde sentimentaliteit, eigenlijk tot de zuiverste melodramatiek horende, stoort en harmonieert langs geen kanten met het eerste gedeelte van de film.

Romantischer en ook wel wat melodramatischer dan het eerste deel "Jean de Florette" maar ook nu zijn de acteurs, inzonderheid Yves Montand en Daniel Auteuil, uitstekend en wordt mentaliteit en sfeer van de Provence goed weergegeven.

Het mooie herderinnetje, Emmanuelle Béart, kaapte verdiend een César weg.

Mooie cinema.

Romantisch drama over de intriges die zich afspelen in en rond een rijkemansfamilie uit de negentiende eeuw en waarop de Britten een pattent hebben om het tot een cinematografisch knappe film om te toveren.

Naast het "zakelijk leven van de heer des huizes" is er de oppervlakkigheid, de ijdelheid, het "busy doing nothing", de hypocrisie en ook wel het onstabiel seksueel moraal van de andere familieleden.

Het begrip standenonderscheid is doorlopend aanwezig en even komt ook het fenomeen van de slavernij uit die tijd aan de oppervlakte.

Mooie fotografie, goede enscenering en acteurs die de knappe dialogen in eer houden en ook nog best acteren.

Niet bepaald een film om vrolijk van te worden.

"Ik dacht dat ik dokter zou worden, maar ik werd patiënt"

"Niets interesseert mij..."

Ik denk dat de essentie van de film daarin zit.

Mensen die niet gelukkig zijn maar er ook nooit een gram energie hebben ingestoken om het te zijn en alleen maar zeer oppervlakkige, kunstmatige momenten van geluk kennen en daarbij nog elkaar gemakshalve de schuld geven van hun falen. De scène met de meeste vertolkers op de canapé bij de buurvrouw is daar illustratief voor.

Voor mij een filmisch goed gebracht verhaal van toch wel ongewone toestanden waar elk maar zijn besluiten moet uit trekken.

Bemerkte ook kleine hintjes naar "Cria Cuervos" maar op geen mijlen na benaderd.

Best sympathieke romantische komedie. Niet echt diepgaand, misschien wel clichématig, maar schalks en charmant en met een stevige cast, meestal lovely to look at.