Opinions

Gebaseerd op de biografie van Li Cunxin. Film die vooral de tegenstellingen tussen de US en het communistisch China onderstreept.

Goede film met knappe balletscènes en muziek. Misschien wat oversentimenteel op het einde, maar voor de rest goed en duidelijk verhaald en behoorlijk acteerwerk.

Schitterend acteurtalent siert deze wondermooie, ontroerende film.

Het euthanasie probleem is actueel, complexe en schrijnend.

Wie hierbij onverschillig blijft .....: ?????

Een lach en een traan in deze vlotte drama-komedie.

Speels en volks met een heel stel acteurs die puik in hun rol zitten.

Veel overtuiging gaat van hen uit, en wanneer in het verhaal het noodlot toeslaat weten zij ook emotie af te dwingen.

Ook de zeer gepaste montage maakt de film zo vlot te bekijken

Uitstekende fanatasie-komedie, verfrissend en sympathiek.

Les: Afgunst en haat onder ons, maar ook hoogmoed en idiote prestige- en competitiezucht belet een betere samenleving.

Verrassend goed. Geboeid gekeken en genoten.

Voor zijn eerste film als regisseur, zet Michel Blanc zich zelf in een rol die zo wat kenmerkend is voor wat hij als acteur gewoonlijk brengt, namelijk die van een kniezend, onzeker persoontje, een verliezer. Precies in de uitbouw van dit personage en de soms scherpe dialogen zit de grappigheid van de film, die helaas ook rijkelijk bedeeld is met clichés. Iets beter dan pretentieloos.

Vlotte en amusante komedie gebaseerd op de fratsen van ene markies Del Grillo vertolkt door een werkelijk verbluffende Alberto Sordi.
Er wordt op een plezierige, ook wel stekelige manier de draak gestoken met de aristocratie en met Paus en Kerk (hilarisch bijvoorbeeld als een geestelijke de ziel van een kolenhandelaar tracht uit te drijven en wat dan gezegd als de markies een dubbelganger vindt en daarmee heel zijn entourage in het ootje neemt.
Ook ouwe taaie Paolo Stoppa, als de paus, is goed gecast.
Op "Viaggio con Anita" na, kon Mario Monicelli mij steeds bekoren, zeker met deze gekke markies.

Josef Abrhám die ik onlangs nog bezig zag als valse ober in "Vrchni Prchni" ("Run, Waiter, Run") is nu de geduldige, lijdzame leraar die voor een klas volwassen leerlingen staat waarvan de meesten een betere, technologisch hoger aangeschreven post, ambiëren in hun bedrijf en hiervoor heel wat voor over hebben, vleieren en trucjes inbegrepen.
Het is een komedie die meer op het karikaturele is afgestemd. Zowel onze "rijpere" leerlingen die nu bepaald geen primussen zijn, als sommige profs zijn figuren die ge eerder in comic-lectuur tegenkomt dan in realiteit. Een sneer naar het onderwijs in Tsjechoslowakije zit er dus zeker wel in.
Hoofdfiguur in de film is een werknemer, gespeeld door Jiri Sovák, eveneens postulant, maar die het niveau niet aankan, tenzij zoonlief die hij voordien zo graag bekibbelde om zijn matige resultaten op school, hem een handje gaat helpen..
Dit en meerdere andere grappige situaties leiden tot een best amusante film.
En om volledig te zijn: Marecek noemt helemaal geen Marecek, maar Tujek...of zo iets.

Scheiden doet lijden, maar lokt ook veel twijfels uit, zeker waneer een dochtertje (pijnlijke) keuzes maakt.

Zeker goed bedoeld filmpje dat de complexiteit van een scheiding voorop stelt.

Veel te uitvoerig, met te veel bijlijnen, die wel filmisch op zich zelf kunnen boeien maar heel dikwijls te ver afstaan van het hoofdgebeuren. Wel stevige acteerprestaties.

In films over het gehandicapt zijn, zeker als het om jongeren gaat, wordt doorgaans het besef dat de handicap toch nog ruimte biedt om het leven te ontdekken en niet volledig te worden uitgesloten, als hoofdthema aangesneden. Ook in deze tedere en toch wel emotioneel geladen "Margarita with a Straw".

Goede opbouw, mooie muziek, eenvoudig, zonder nutteloze scenes en heel intense vertolkingen.

Onwaarschijnlijk intrige. Onwaarschijnlijke personges. Cineast geeft er wat psychologische en emotionele inslag aan, maar ook dat overtuigt niet.

Aldus een zeer matige TV-film met een Anny Duperey, ondertussen al een stuk jaartjes ouder dan in haar glorietijd, maar uiteindelijk hier het enige lichtpuntje in een film die hier en daar ook nog wel wat slordigheden vertoont.

De epiloog laat uitschijnen dat het om waar gebeurde feiten gaat. In dit geval was er zeker veel meer mee te doen.

In een periode waarin het bankwezen op zijn kop staat, waar en sprake is van rommelkredieten en onverantwoordelijk beheer, kwam deze film op zijn tijd.

Het is een film die inzake sfeerschepping uitblinkt en het is niet abnormaal dat hij een beetje gelauwerd werd voor "screenplay en writing".

Knappe weergave van hoe het er aan toe kan bij een groot bedrijf in moeilijkheden, inzonderheid onder de toplui, die hun eigen vel en imago willen redden, verantwoordelijkheden in de gepaste schoenen schuiven en vooral geld boven alles uit verkiezen.

Het einde is wat verrassend en laat de kijker wat op zijn honger. Het knap acteerwerk van een Kevin Spacey, Jeremy Irons en anderen is te waarderen.

Catherine Frot ontving een César voor haar vertolking. Terecht, want deze veelzijdige actrice, mag gerust haar voet zetten naast die van Meryl Streep uit "Florence Foster Jenkins" en André Marcon is daarbij zoveel geloofwaardiger dan Hugh Grant, als de echtgenoot die eerst uit eigenbelang, daarna uit bezorgdheid voor zijn vrouw, haar de waarheid niet wenst te vertellen.
Degelijke film over het bekende thema van de van kunst geobsedeerde rijke dame, die zich een zangtalent had ingebeeld, en al kan er soms gelachen worden om dat "talent", het gebeuren is terecht een drama.
Goede vertolkingen, dialogen, decors en costumering.
Matige kwotering, vind ik. Het onderscheid US - Frankrijk ...?

Mooie, tedere film die aantoont dat een louter professionele relatie slechts een kleine toevalligheid nodig heeft om te veranderen in wederzijdse, welgevallen vriendschap en hoe herkenbaar mensen zijn als ze toch maar even hun afstandelijkheid durven afleggen en wat persoonlijkheid prijsgeven.

Prima, ingetogen vertolkingen.

Een Faustverhaal en meteen een heel merkwaardige film met daarbij nog twee Franse toppers in de hoofdrol : Yves Montand als monsieur Léon in de Mephisto-rol en Michèle Morgan in de rol van liefde en opoffering boven alles verheffende vrouw, waarbij Mephisto een beslissing neemt die ge niet direct van een duivel zoudt verwachten..
De beeldvorming, de kleuren, de schaduweffecten, de contrasten, de kubistisch aandoende studiodecors zijn prachtige, sfeerscheppende elementen in deze film, waarin ook de nodige humor steekt (de toespelingen door monsieur Léon en de happigheid naar het onmogelijke van zijn "slachtoffers")
Beslist één van de betere werken van Claude Autant-Lara.

Ben een fan van Jean Rochefort en ook nu is deze franse allrounder op zijn best in deze tedere, romantische, charmante en ondeugende film.

Eenvoudig, maar origineel verhaal, vol liefde en geloof in elkaar.

Margaret Thatcher zou gezegd hebben: "It takes a Frenchman...".

Gekker kunt ge u het inderdaad niet bedenken.

Niet voor te stellen toestanden, soms al te flauw maar ook dikwijls uitmondend in sprankelende scènes met fluks dialoogwerk en grappige mimiek. en wees gerust, al zou het kunnen, dramatisch wordt het nooit. Voor alles is een uitweg zelfs voor de organisatie van het huwelijksfeest van je "mari".

Tedere film over een werkmansvrouw met een ruw en triest bestaan en die alleen in de zorg voor haar gezin en in de fotografie een uitlaatklep vindt.
Sociaal portret hoe het er in die tijd vaak aan toe ging in de laagste sociale klassen waar een vrouw binnen het gezin alleen maar diende om kinderen op de wereld te zetten, er zich achteraf voor uit te sloven en bij de man weinig respect en liefde vond. Typisch ook de gedachte "Wat god heeft bijeengebracht, zal de mens niet scheiden..."
Jan Troell - zag van deze cineast nog geen enkele film voorheen - neemt de tijd om dit alles goed in beeld te brengen. Het camerawerk is zeker uitstekend en het acteerwerk is het eveneens. Maria Heiskanen overtuigt in de hoofdrol en Mikael Persbrandt beeldt heel veelzijdig de "onmogelijke" echtgenoot uit. Ook een pluim voor Jesper Christensen als de fotograaf.
Misschien geen denderende hoogtepunten maar toch meerdere ontroerende en indringende momenten ( de dronkemansbuien en geweld van de vader, het fotomaken van het overleden meisje, de actie om geen kind meer te baren en de wanhoop en schuldgevoel wanneer het jongetje aan polio lijdt, de ontuitgesproken liefde tussen Maria en Mr Pedersen...)

Het interview is inderdaad nog steeds actueel.

Niet verwonderlijk dat de actrice niet steeds in één adem wordt geciteerd met "Last Tango in Paris".

Een oorlogssituatie, een pak sympathieke nonnetjes, enkele doodbrave en edelmoedige prostitués, veel vlinders in de buik....en we hebben het al allemaal gezien in de Funès, Bourvil, vadrouille en andere toestanden.

Niets speciaals, luchtig en voor 99% komedie.

Film die inderdaad onvermijdelijk aan "The Miracle Worker" doet denken, maar, niet te vergeten, meer dan 50 jaar geleden en dus uit een andere cinematijd.

Het drama van het doof-blind zijn wordt hier op een aandoenlijke manier in beeld gebracht en het beste gedeelte van de film is dan ook datgene waarin zuster Marguertite zich met hart en ziel inzet voor het ongelukkige meisje.

Wat zich daarna afspeelt kan misschien wel wat melodramatisch overkomen, maar het is een film naar waargebeuren en ook dit gedeelte laat je niet onberoerd..

Ariane Rivoire speelt erg natuurlijk in haar moeilijke rol en Isabelle Carré is subliem, zoals altijd.

Liefdesdrama over een gegeven dat, zoals de hoofdrolspeelster zegt " miljoenen vrouwen overkomt".

Cineast heeft nogal voorkeur voor bloot boven het uitwerken van het psychologisch en ook realistisch aspect van de situatie (Beschikt nochtans over 2 uitstekende acteurs, de talentrijke Jean-Pierre Darrousin vooral). Naar het einde lukt dat beter maar het al te hefig einde is toch al te simpel als conclusie. Is het beeld van de schuimende zee in de slotscene ter illustraie van het troebele van dergelijke gezinstoestanden ?

Het te pas en te onpas inlassen van popsongs die amper iets met het verhaal te maken hebben, werkt eerder storend.

Er was meer mee te doen.

Eén van de allerlaatste succesfilms (In 1963 volgde nog "Chair de Poule") van Julien Duvivier.
Het thema van een aantal mensen samen te brengen die een mysterie of moord trachten op te lossen is in de filmwereld niet nieuw, maar hier is het toch heel bijzonder met het zoeken naar een verrader in een verzetsbeweging, 15 jaar na de feiten.
Traditiegetrouw is er één locatie (wat een prachtig decor) en Duvivier castte heel wat Franse namen, die uiteraard instaan voor heel degelijk en overtuigend acteerwerk.
Spannend is de film zeker want tot het einde is een verrassende wending nooit veraf.
Gaat het om een afrekening van een oorlogsverraad, uit het optreden van alle verdachten zou men toch enige maatschappelijke kritiek vanwege de cineast op de Franse naoorlogse samenleving kunnen afleiden (Het zich zelf bovenal beschermen, het doorschuiven van verdachtmakingen, de noodzaak van een schuldige te vinden, de onwaardigheid van de persoonlijke wraak...).
Zag een keurige, nog dit jaar gerestaureerde versie en lees nu dat er ook een remake is uit 2008, met Nathalie Baye (die kan dat zeker aan) in de hoofdrol, maar als film niet met dezelfde impact als deze goedgemaakte "Marie-Octobre" uit 1959.

Nogal wat onpreciesheden in deze franse film die aansluit bij de "série noire" (je weet wel, Jean Gabin etc).

Het thema kon wel wat geloofwaardiger zijn uitgewerkt en bovendien vind ik Jeanne Moreau, bijwijlen naast haar rol vallen.

Eerder mager script in een film die eigenlijk weinig begeestering teweeg brengt. Zelfs Brel's "Marieke, Marieke" kan het geheel niet helpen versterken. Dialogen zijn weinig inhoudelijk en hulp aan de karaktertekening doen ze zeker niet. Een moeder die haar kind beschermt door de waarheid te verzwijgen maar zich anderzijds eerder liefdeloos opstelt. Toch betwistbaar, niet !?

Schets van immigranten die al min of meer een voet hebben in het leven van de Duitse grootstad, maar met allerlei, doorgaans niet zo zuivere handeltjes, meestal onder elkaar (al zijn ze van andere origines), zich trachten te verrijken.

Marija staat aan de onderste trap van dit gebeuren, maar ze is attent en ondernemend genoeg, om te pogen hier het best uit te komen.

Grote blikvanger in deze film is Margarita Breitkreiz die met een verbluffende natuurlijkheid in haar spel de figuur van Marija gestalte geeft. (Ze werd in een paar kleinere festivals voor deze rol als beste actrice verkozen)

Een toch wel onderhoudende film, sober en realistisch, die wel meer aandacht verdient dan hij krijgt. Uit Duitsland komen er inderdaad niet zoveel films onder de aandacht.

Meer dan behoorlijke biopic over de jeugd en de eerste successen van Rocco Granata.

De film is misschien soms wat braafjes (zoals de eerste ontmoetingen met het meisje Hélène), maar blinkt verder op meerdere punten uit : de zorgvuldige, rauw-nostalgische settings (de mijn, het vervallen voetbalstadion, de armoedige huisvesting, de Welvaart-winkel...), de eerder kritische kijk op de opvang en inburgering van de vele Italianen, toch een historische tijd voor het limburgse en ook Waalse steenkoolbekken.

Daarnaast is er voor de acteurs niets dan lof en voor iemand die het min of meer heeft gekend, niet zonder ontroering te beleven.

Onlangs genoten van de film over het leven van Claude François, maar deze "Marina" zit daar niet ver onder. Bravo Stijn Coninx.

Het thema van pesterijen met nare gevolgen is reeds meerdere malen in beeld gebracht en laat zonder twijfel telkens een wrange nasmaak, zeker als het gebeuren, zoals hier, zich heeft voorgedaan, de film van degelijke makelij is, met enkele sterke, overtuigende vertolkingen.

Splitst zich in feite op in 2 delen : het pesten van het jonge meisje vormt het grootste deel, daarna is de zoektocht van de moeder naar schuldigen en gerechtigheid toch het ontroerendst. Treffend zijn altijd de schuldgevoelens die opduiken bij de ouders, hoe ze zich een gebrek aan belangstelling verwijten en ook hoe de omgeving zich in zwijgzaamheid hult.

Mooie film. Eigenlijk aan te bevelen, net zoals die andere, "A Girl like Her", "Aterträffen", "To Save a Life"...

Raimu heeft me altijd bekoord en wie houdt van een dikke portie zuiders Frans dialect vindt in deze man eens te meer een prima ambassadeur.

Een romantisch drama-komedie met eigenlijk weinig drama want alles wordt gemakkelijk en licht overgoten met een "het komt wel goed"-saus de vele typische discussies ten spijt.

Het eerste deel van dit driepak van Pagnol is beslist genietbaar, al vond ik het vervolg "Fanny" net iets frisser.

Daniel Auteuil waagde zich aan de remake van de eerste twee delen van het Marseille-drieluik van Marcel Pagnol, reeds oorspronkelijk verfilmd begin jaren 30, en hield er, alleszins voor deze "Marius" een zeer geslaagde film aan over, met veel respect voor de tijdsgeest van de Pagnol-periode.

Pittige dialogen in het pittoresk Provençaals kruiden de film, brengen de nodige afwisseling in het romantisch intrige en zetten het acteertalent van klassebakken als Auteuil, Darroussin en Marie-Anne Chazel nog eens in het daglicht.

Vooral "César" Daniel Auteuil zit als gegoten in het verhaal.

Benieuwd naar "Fanny" en eventueel "César".

Echt genietbaar. "Sacré Marius, va...".