Opinions

De camera volgt een 10-tal mensen in hun dagelijks doen en laten in een erg volkse volkswijk in Marseille.

Doorgaans worden de personages sympathiek en zelfs wat karikaturaal voorgesteld en eigenlijk erg veel diepgang zit er niet in.

Regisseur Robert Guédiguian, die ondertussen wel bewezen heeft van sociaal geladen thema's te houden, leent hier de hoofdrol aan vrouwlief Ariane Ascaride die er een César aan overhield.

Niets echt speciaal, maar charmant.

Denk dat deze documentaire oprecht is in de ontleding van de acteur en mens Marlon Brando, de man die ik vooral bewonderde in "On the Waterfront", later in "The Godfather" en mij zeker ook "The last Tango of Paris" herinnerde.

De man die ik nu ook ken om zijn eigenzinnigheden, zijn ambities en onverschilligheden, zijn uitbundige levensstijl als het goed ging, zijn diepe crisis als het grondig misging en daaruit voortvloeiend zijn lange, spijtige, afwezigheden.

Deze "Marnie" een tweede kijkbeurt gegund en ik blijf er bij dat dit ver van Hitch's beste staat.

Al wordt de nieuwsgierigheid van de kijker om wat er juist met Marnie aan de hand is - zo erg verrassend was de uitkomst nu eigenlijk ook weer niet - levendig gehouden, de typische Hitchcock-suspense is er niet bij. Alleen de scène met de roof en de poetsvrouw quasi naast elkaar doet aan de master denken in deze toch wel meer dan gewoonlijk romantische getinte Hitchcockfilm.

Sean Connery is goed en ook Tippi Hedren, een wat mysterieuze, gesloten look, maar, ik blijf er bij, met een ongezellige stem.

Het eerste gedeelte leek me eerder een luchtige toon aan te slaan. Nadien komt de ernst en de pijn, die duidelijk alleen maar echt leeft bij beide betrokkenen en alleen maar toeneemt wanneer een stel advokaten hen als zielepoten meesleurt in een mallemolen van gevecht en opgelegde haat die ze nooit hadden gewild. Het levert enkele schitterende, indringende scènes op in een film die met dit onderwerp erg menselijk voor de dag komt en zeker een stuk boven de middelmaat uitstijgt.

Adam Driver is merkwaardig, Scarlett onbetwistbaar in één van haar allerbeste rollen en Laura Dern is als gegoten in haar rol van haai-erige raadgeefster.

Haar vlijmscherp voorkomen draagt daar toe bij.

Behoorlijke rechtbankfilm naar een waar gebeuren en met de rassendiscriminatie in de States als diep achterliggend probleem.
Film schuift ook nog aspecten naar voor zoals hoe prominente figuren toch liefst afzijdig bleven van dergelijke netelige kwesties die de populariteit zouden kunnen schaden en zich alzo weinig bekommerden of er al dan niet correct werd geoordeeld en veroordeeld en ook de rechter leek me zelfs niet zo ingenomen met de zaak.
Anderzijds lijkt het me, wat het verhaal betreft, vreemd dat een onderlegde advocaat moet wachten op een algemeen gezegde van een vrouw aan de bar, om plots tot een nieuwe visie te komen.
Al bij een terechte hommage aan Thurgood Marshall.
Goede vertolkingen.

Wie houdt van wat absurde personages, een eerder zwoel tot licht erotisch sfeertje, onnatuurlijke dialogen en vreemde tot vragen oproepende situaties (de man in de hotelkamer) moet bij de eigenzinnige, tegendraadse cinema van Fassbinder zijn, zeker in het eerste deel van deze "Martha". Hou van deze regisseur omdat het element "verrassing" in zijn films voortdurend aanwezig is. Je bent altijd nieuwsgierig naar de volgende scene en weet dat het heel onverwacht kan zijn.

"Martha" is evenwel een film over psychische onderdrukking binnen het huwelijk. Martha is het slachtoffer van de sadistische neigingen van haar echtgenoot. Sommige noemen de film een melodrama. Wat het einde van de film betreft kan ik daarin komen, maar daarvoor ligt het accent toch op de perversiteit waarmee met Martha wordt "gespeeld".

Goede enscenering, puik vast camerawerk, geen ellenlange scenes en uitstekend acteerwerk, van zowel Margit Carstensen, abonnee bij Fassbinder, als Karlheinz Böhm als de rest van de cast.

Heden en verleden wisselen elkaar in flashbacks af, zonder dat er daar door enige verwarring ontstaat. Integendeel, het is knap gedaan en toch ontbreekt het deze film aan een zekere diepgang en komt het einde wat abrupt, de kijker met verschillende besluiten achterlatend.

Elizabeth Olsen speelt wel goed als door een naar verleden getekend meisje en worstelend met het aanvaarden van een nieuw leven.

Niet op het niveau van "La Chambre des Officiers" en "Un long Dimanche de Fiançailles" maar toch een goede film die het contrast legt tussen het vrij zijn en liefhebben en de gedwongen wreedheid van de oorlog.

Enkele heel knappe beelden, melancholische en nostalgische muziek en een Clotilde Coureau die toch iets al te romantisch overkomt.

Knappe TV-film, met duidelijke verhaallijn, over het woelige leven van Marthe Richard.

De film spitst zich toe op de tweestrijd die er ontstond tussen Marthe Richard, voorvechtster van de wet op de sluiting van de bordelen, maar zelf ook niet onbesproken en een politie-inspecteur die er alles aan doet om in het verleden van de vrouw te neuzen teneinde haar populariteit en poltiek sukses af te breken. Deed me denken aan een gelijkaardige strijd (maar veel gewelddadiger) uit "Les Misérables" tussen Jean Valjean en de inspecteur Javert.

Clémentine Célarié is uitstekend als de veelzijdige, intelligente Marthe Richard.

Het klassieke verhaal van overspel en de nare inpact op de man-vrouw-kind relatie op een heel eenvoudige, maar gevoelige en intieme manier gebracht.

Schitterende vertolking van Mirela Oprisor (de echtgenote) in de scène waarbij een eerste reactie wordt losgemaakt en van Mimi Branescu (de echtgenoot), voortdurend met twijfel en schuld overladen wanneer vrouw en kind zich onbewust het dagelijks, vertrouwd gedoe beleven.

Goed, zonder veel franje en echt. Roemeense films ontgoochelen zelden.

Neem aan dat achter deze film de gedachte steekt dat een door zijn ouders verlaten kind hiervan onuitwisbare psychische letsels kan overhouden.

In die optiek vind ik deze "Martian Child" een goed bedoelde film, eerder plezierig dan dramatisch uitgewerkt en die kan rekenen op het goede acteerwerk van John Cusack.

Dat de film genomineerd werd voor een Oscar inzake visuele effecten en design en dat Matt Damon met zijn prestatie gelauwerd werd, wil ik best aannemen en vooral daardoor is deze "The Martian" best goed om naar te kijken. En dat ge wel één en ander opsteekt van wat er allemaal meespeelt in de ruimte is best meegenomen. Zelfs het Amerikaans gevoel van nooit versagen en door het ongeluk heen toch nog wat zwarte humor hanteren, is niet echt storend en werkt zelfs goed om een eigenlijk uitzichtloze situatie op te beuren en zelfs bijwijlen grappig te doen uitvallen. Dat er wat diepgang in de karaktertekening ontbreekt is daar wel een gevolg van...

Onwillekeurig moest ik tijdens de film even aan "Saving Private Ryan" denken...

Ben geen SF-fan maar deze Ridley Scott is best als ontspanning te genieten.

Marlene met de mooie benen als femme fatale en Jean Gabin als de man die blindelings in het net loopt, alhoewel, varianten op het gekende scenario zijn nooit uitgesloten.Het voert ons naar het slot dat zowat het enige is dat tegenvalt in deze film Diepe spijt leidt Gabin niet naar zelfmoord maar het is een jonge fan van Marlene die zich wreekt op hem...
Toegegeven dat het de twee hoofdrolspelers zijn die de film op niveau houden.

Op ieder potje past een dekseltje en volg steeds de weg die je hart aanwijst is het thema van de film die over de ganse lijn een dramatisch tintje heeft om met een bijna komisch allure te eindigen "Hey, Marty, hey Marty..."

Hoe dan ook het is een zwart-wit film die uitmunt door zijn eenvoud. Vijftig jaar later komt het geheel misschien wel een beetje al te simpel en wat betuttelend over, maar de oprechtheid in het verhaal, de exacte schets van de personages en de ootmoedige, onbehouwen charme van de hoofdpersonages is nog altijd even ontwapenend.

"Wanneer een jongere wordt beschimpt en beledigd omwille van zijn huidskleur, dan kan hij troost vinden bij zijn vader en moeder. Wanneer een jongere met een ontluikende anders geaard zijn wordt verweten en gekleineerd, dan vindt hij daar geen hulp" en draagt hij de frustratie en de ergenis een leven lang mee.

Het is het hoofdthema van de film, maar er is ook de bijzondere vader-zoon-relatie die hoe hard en brutaal ook toch wordt genuanceerd. Een van de kenmerken van de film trouwens: de reflecties van het hoofdpersonage die de complexiteit van zijn leven en zijn entourage ervaart.

Sobere, tedere en discrete film die ook nog uitblinkt door een goede opbouw - de flashbacks zijn heel passend ingelast - , verzorgde dialogen en uitstekende acteerwerk van ondermeer de jonge Finnegan Oldfield, Vincent Macaigne en Isabelle Huppert die de rol vertolkt van...Isabelle Huppert.

Puike sfeerschepping ook.

Weer een zeer goede film van Anne Fontaine.

Beslist aandoenlijke TV-film. Sterke acts van Hilary Swank en Brenda Blethyn.

Het thema is beslist actueel maar het einde van de film, die wel een zeer emotionele passage inhoudt, had wel iets inhoudelijker en concreter gekund.

Meevaller, deze film die als een thriller eindigt en waarvan alleen de laatste scène niet brengt wat ik verwachtte en verhoopte.

Toch weer een uitstekende Matthias Schoenaerts - alweer in een eerder zwijgzame rol - als de onrustige, getraumatiseerde militair die zich niet kan losmaken van de oorlogshorror.

Ook Diane Kruger's vertolking is goed.

Goed omwille van de mooie opnames, vooral langsheen de Ganges (de massa, de verbrandingen, de avondscenes, de sfeer op zich...) en indrukmakend met het verhaal daar waar klasse-onderscheid en vooral een onverbiddelijke corruptie de kop opsteekt. Het maakt "Masaan" tot een interessante film. Regisseur Neeraj Ghaywan werd in ieder geval in Cannes met deze film zeer gewaardeerd.

Goddard gooide heel wat ingrediënten in deze nouvelle vague van net vóór dat fameuze jaar 1968, maar heeft het toch vooral over de jeugd. Een jeugd die toen ook weinig uitweg of houvast had, in een zekere leegte verviel, bereid was te revolteren al bleek het soms meer om de revolte op zich te doen : de enig knappe scène "Produit de consommation".

Niet alle films van Goddard bevielen me, maar deze is wel bijzonder en al ontbreekt een éénlijnig verhaal (bij Goddard is dat geen uitzondering), toch loerde er een verrassing om elke hoek en bleek het een boeiend kijkstuk, een stijloefening, een spel met de kijker, een ongedwongen uiting van losse gedachten en waarom dan niet even Françoise Hardy en Brigitte Bardot als toemaatje.

Jean-Pierre Léaud is weer outstanding en ook Chantal Goya was erg minzaam. De sproetjes van Marlène Jobert kwamen maar ene keer is close-up.

Origineel, degoutant, satirisch en bijzonder grappig. Jammer naar het einde toe dat de inspiratie het laat afweten en we bijvoorbeeld getrakteerd worden op enkele echte clichématige scènes.

Prachtig acteerwerk van zowat de ganse cast.

In volle oorlog deze romantische Sovjetfilm.

Een vriendschapsrelatie dat naar liefde op openbloeien staat krijgt een lelijke deuk met heel wat gevolgen.

Valentina Karavayeva speelt haar rol als een engel op aarde die zich heel kranig inzet voor haar idealen en opvattingen.

Het verhaal is niet zo uitzonderlijk maar zou ze eerder in de handen van een Britse regisseur gedacht hebben. Toch wel verrassend.

Romantische zielen zullen niettemin wel ontroerd zijn.

Zeker een indringende film over een zeer ongewone ziekte maar een al te tranerige en overvriendelijke sfeer.
Begrijp de levensstijl van de moeder niet en zeker niet haar gedrag wanneer ze ontdekt dat haar zoon dood in bed ligt. Ze smijt onmiddellijk de boel kapot daar waar het menselijk normaal zou zijn geweest hulp in te roepen.
Sam Elliott vind ik maar papperig would-be slim zijn rol vertolken en Cher acteert voor de galerij. Laura Dern vind ik wel goed..

Alles valt goed in zijn plooi in deze avonturenfilm : de actie- en gevechtsscènes, de passies en de emoties, de romantiek en ook de ontspannende humor. Bovendien zit het ook filmisch (spectaculaire stuntscénes, costumering en decors, totaalgezichten...) goed en is het acteerwerk zonder haperingen.

Het verhaal is edel : de strijd voor vrede en tegen onrecht. Op dit niveau mogen ze zonder bezwaar nog Zorro-belevenissen naar boven halen.

Alsof Jim Carrey nog niet gek genoeg is, meten ze hem nog een masker aan.

Samen met de geslaagde visuele aspecten is Jim op zijn best in deze komedie die wel een tijdje aangenaam verrast, maar tenslotte was het einde welkom.

Eén van de betere Chabrols, als ge 't me vraagt.

Inderdaad een Hitchcock-scenario. Goed en behoorlijk uitgewerkt, deze keer.

Chabrol kan hier rekenen op een weer meesterlijke Philippe Noiret, één van de grootste Franse acteurs.

De TV-zangwedstrijden (Prachtige openingsscène van de film en indrukwekkend slot) verwijzen naar het zondagnamiddag succesprogramma gedurende jaren op TF 1, "L'Ecole des Fans" gepresenteerd door Jacques Martin.

Liefhebbers van het genre zijn hier beslist aan hun trekken gekomen. Zelfs geen romance om het tempo uit de actie te halen.... en bovendien een erg goede Russell Crowe om de veelzijdige kapitein Lucky Jack uit te beelden.

Goede avonturenfilm met spanning en ook ontspanning en vaak spectaculaire beelden.

Een weergaloze Wallace Shawn vertolkt hier de hoofdrol in deze film overduidelijk gebaseerd op een theaterstuk, dat trouwens nog vaak wordt opgevoerd.

Belangrijk zijn vooral de prachtige dialogen die het extreem hebberig en dictatoriaal karakter van het hoofdpersonage en bepaalde gebeurtenissen uit het verleden van de man aan het licht brengen.

Naast Wallace Shawn zijn medespeelsters Lisa Joyce en Julie Hagerty eveneens erg innemend en overtuigend.

Jammer toch dat dergelijke films die uit de onafhankelijke filmwereld komen, alsook hun vertolkers, kansloos zijn bij belangrijke prijstoekenningen.

Film is opgedragen aan Louis Malle.

Filmisch zeker een sterk werk en Joaquin Phoenix (vooral) en Philip Seymour Hoffman zijn uitmuntend en ook de magie tussen beiden is met meerdere scènes mooi weergegeven (de essentie van de film) maar die therorieën van de sekte zijn aan mij voorbij gegaan.

Moet het nog gezegd dat dit een heel bijzondere film is.

Een tentoonstelling van prachtige landschapschilderijen met daarin twee vereenzaamde mensen. Heel expressievol.

Er gaat ook veel tederheid vanuit want wat is emotioneler dan een hulpeloos mens dat moet gedragen worden om eventjes elders te vertoeven, zeker als het gaat om een zoon die zijn moeder draagt.

Lange stilstaande scenes wekken het vermoeden van symbolische waarden op en dat gebeurt zeker met deze film.

De trein, bijvoorbeeld. Ik dacht gewoon : het leven dat voorbijgaat.

Persoonlijk hecht ik er geen superlatieven aan, maar vond het wel mooi en bijzonder

Jeanne Moreau, onlangs overleden, is uitstekend als Mata Hari, volop werkzaam voor de Duitsers tijdens WO I en ook wat verliefd...

François Truffaut schreef de knappe dialogen voor deze film waarvan ge niet moeten verwachten dat hij Mata Hari in beeld brengt vanaf haar eerste activiteiten tot het bittere einde maar eerder een paar opdrachten uit haar leven als spionne heeft gelicht. In dat opzicht is de film best geslaagd want het script is vlot, eenvoudig en naast Jeanna Moreau zijn er ook nog Trintignant en Claude Rich die hun steentje bijdragen en wie goed kijkt zal enkele toch bekenden zoals Jean-Pierre Léaud, Marie Dubois en Charles Denner even in beeld zien komen.