Opinions

Het naar de dood leiden van de stier en hem uiteindelijk doden is kunst, zo beweert de gewezen matador Diego bij aanvang van de film en zo blijkt dit ook te gelden bij mensen. De openingsmontage met gruwelijke moorden wijst er op dat dit in deze film een vervolg zal krijgen.

Niet mijn ding.

"Een erotische, macabere fabel", lees ik. Ja.

Echter niets verkeerd met de vertolkingen.

Splijtende zwarte-komedie met schitterende acteurs. Origineel en bezaaid met grappige tot cynische dialogen en situaties. Verrassend fris met een luguber thema als leidmotief.

Sterke film, met lang uitgesponnen shots, die de gemoedsgesteltenis, inzonderheid van hoofdacteur Daniel Candia, moeten doen uitkomen, maar ook met een paar expressieve scènes, evenwel zelden met close-ups.

Het plotse en toch wel verrassend slot wijst naar de problematiek om het recht al dan niet in eigen hand te nemen.

Toch weer een bijzondere Woody Allen film, die evenwel in de beginne geen indruk maakt, op de acteurs na : knappe verschijningen, knappe vertolkers. Dan gaat de film wat verwateren en als men denkt dat het uiteindelijk zal verlopen in de stijl van "ik trouw met die maar ik hou van die ander enz....", reserveert Allen nog voor ons een uitstekend, thrillerachtig slot.
Matthew Goode viel mij sterk op als belovende acteur met daarnaast natuurlijk heel wat Brits talent.

Voor mij verrassend goede film. Bijwijlen sprankelend als Sinatra's "Summerwind". Inhoudelijke story, goed gebracht met uiteraard een schitterende Cage. Ook Alison Lohman vond ik sterk acteren.

Mooie beeldvorming.

De Sica zet hier een knap werk neer.

Sophia Loren bewijst hier haar acteertalent en Mastroianni heb ik nog nooit weten ontgoochelen.

Kende de film al jaren bij naam en nu heel tevreden ze toch te hebben gezien.

Een zeer goed gebrachte tekening van een moeder, die doorheen haar liefde voor haar zestienjarige dochter, zorgeloos plezier vooropstelt.

Dat dit eerder schaamteloos gebeurt heeft zijn weerslag bij het jonge meisje, maar zal ze de voetstappen van haar moeder blijven volgen ?

Een interessant gegeven met een bijzondere kijk op het moederschap en op een moeder-dochter relatie.

Sterke scènes, gedreven door brutaal woordgebruik - de scène bij de vrouwelijke dokter - maken indruk.

Alleszins goede vertolkingen en regisseuse Bérangère McNeese lijkt wel iets in haar mars te hebben

Merkwaardige, fantasierijke film met puike vertolkingen en schitterende dialogen, pleidooien en als het ware retorische uiteenzettingen over alles en nog wat : historische feiten en personen, tegenstellingen tussen Britten en Amerikanen, het begrip liefde enz...

De kijker moet er wel zijn aandacht bijhouden om het exact te kunnen volgen maar hij zal zich ook verkneukelen aan de massascènes met een bont allegaartje van figuranten die tijd en afkomst vertegenwoordigen en aan bizarre personages zoals die conductor 71 met zijn heerlijk Frans accent en toneelse mimiek.

Kortom, een inhoudelijke film van alle tijden en, wat was David Niven nog jong, zeg.

Lekker uitkijkend filmpje, met de nodige porties humor (met passende muziek) en best origineel.

Enkele spitsvondig gefilmde scènes en een feel-good-ending.

Bijzondere film over eenzaamheid en afzondering dat naast de droefenis daar omheen heel wat plaats heeft voor humor. Eigenlijk is de term tragi-komedie perfect toepasselijk. Onbedaarlijk gelachen met het optreden op de kinderfeestjes en genoten van meerdere knappe in film gebrachte scènes (de kerkdiensten, de busritten...). Sfeervol, erg mooi aangepaste muziek en m.i. een fantastische Ton Kas.

Mooie, ontroerende vertolking van Sally Hawkins (En zeggen dat ik haar voor het eerst bezig zag in het onweerstaanbaar grappige "Happy go Lucky") in een regie-sterk biografisch drama.

Maudie is een gehandicapte, karaktersterke maar ook emotionele vrouw, op zoek naar erkenning, wat schril in contrast staat met Everett, onbehouwen bruut en zelfs ...pas zeer laat beseffend dat zijn honden minder belangrijk zijn dan zijn vrouw.

Het samenspel tussen deze twee verschillende karakters wordt prachtig ingevuld door de twee hoofdrolspelers. Vergeten we dan ook niet de sterke act van Ethan Hawke.

Verwonderlijk dat de film geen vette prijs of nominatie in de wacht sleepte.

Hier moest nog een Peter Lorre bij gezeten hebben in dat duister groepje "passagiers" van de onderzeeër die vluchtende nazzi's (ze beweren nochtans een missie te hebben), collaborareurs en profiteurs van WO II naar Zuid-Amerika moet brengen.

Henri Vidal speelt het hoofdpersonage (al verdwijnt hij soms een tijdje uit beeld) en is ook de verteller van het gebeuren.

Een broeierig sfeertje heerst er aan boord, de koppen zijn verhit, de discussies complex, de mening sterk tegen over elkaar en dreiging is nooit uit de lucht.

Het lijkt mij echter zo kunstmatig en onnatuurlijk en al moet ge met een film van zowat 75 jaar oud wel automatisch de tijdssprong wat filmmakerij betreft kunnen overwinnen, deze is toch wel erg stuntelig - ook voor die tijd - en gedateerd en hierboven wordt gevat het woord "koddig" gebruikt om bepaalde scènes te omschrijven.

Maar goed, een nog jonge Henri Vidal (en ook Michel Auclair is dat) beleeft het avontuur van zijn leven. Het abrupte slot zou een einde kunnen maken aan zijn beslommeringen.

Gebaseerd op de novelle van E.M. Forster uit 1914, een heel mooie film over homoseksualitiet : taboe, zonder openbaarheid want strafbaar en aanzien als behorende tot de laagste sociale klassen.

Heel veel personages, een beetje langdradig, maar kwalitatief op peil, met prachtige fotografie en zekerlijk goed vertolkt (Hugh Grant !).

Mogelijks precies omwille van de lange stugge houding van Groot-Brittanië tov het anders geaard zijn, lijkt mij een film uit dit land met dit thema niet zonder hart gebracht.

Heb er nooit aan getwijfeld dat er in Guantanamo mensen zouden terecht komen om een link, hoe eenvoudig ook, die hen verdacht maakte.

Dat daarbij nog onmenselijke praktijken toegepast werden maakt het des te onrechtvaardig en afschuwelijk.

Het is helaas een fenomeen van alle tijden. De drang naar bestraffing lijkt elke zin voor rede weg te vegen en éénmaal in de malle molen van de gevangenis valt het ergste te vrezen.

Sterke, keiharde film die dit allemaal bewijst.

Claude Sautet zet op een rustige, eenvoudige manier dit verhaal neer.

Al zijn er wel wat plotse wendingen en conflicten in het plot, schokkende gebeurtenissen en acties moet ge niet verwachten. Toch boeit de film, gedragen door een aantal uitstekende acteurs, moet het gezegd, Patrick Dewaere op kop al was het de merkwaardige verschijning van Jacques Dufilho die een César in de wacht sleepte.

Godsdienstige tegenstellingen binnen het gezin of een relatie zijn in.

Deze "Mauvaise foi" brengt een eerdere luchtige benadering van een reëel probleem.

Cécile de France is eens te meer charmant en knap acterend en cineast Roschdy Zem zit ook perfect in zijn rol, in deze vlotte film die wel enkele probleempunten aanraakt maar uiteindelijk tolerantie laten primeren boven fanatisme.

Josée Dayan maakt TV-films en sommige van zeer goede makelij zoals o.m. haar "Les Misérables" en "Mourir d'aimer" die ik zag en ook deze "La mauvaise Rencontre" kan bekoren zij het dat hij van heel psychologische aard is en daarom niet zo precies algemeen toegankelijk.

De verhaallijn is evenwel opmerkelijk en het slot houdt een verrassende uitleg in.

De acteurs doen het behoorlijk, waarbij Jeanne Moreau, toch al 83 bij het draaien van deze film, wel de blikvanger is.

Veel te langdradig voor wat het maar is.

De beste humor zit m.i. in de dialogen, de grappige replieken en de zinspelingen. Wat als visuele humor bedoeld was, leek mij te veel van het "reeds gezien" -type.

De hoofdrolspelers zijn wel goed in hun rol van pientere misleiders.

Jacques Vermeire was reeds enkele jaren komiek nummer 1 in de Vlaamse zalen en op televisie. Een film kon dus niet uitblijven en al was het commercieel wellicht geen flop, echt geslaagd was hij nu ook niet.

Een al te zwak scenario kon zelfs Jacques, met grimas en woord, niet volledig goedmaken.

Een oneigenlijk gedoe met flauwe humor.

Max is de held in deze geslaagde familie- jeugdfilm.
Behoorlijk avontuurlijk en onderhoudend met de ernstige link naar clandestiene wapenhandel vanuit het leger.
Film legt het accent op de waarde van dergelijke legerhonden en hun trouw tov hun begeleiders.

Inderdaad, een filmpje over een jonge, ambitieuse, werkwillige vrouw, helaas voor haar in een mannenwereld wat voor haar niet alle mogelijkheden opent.

Wat pijnlijk natuurlijk, waarbij diverse redenen zoals een zekere vooringenomenheid (past een meisje wel in het beroep van gararist is niet alleen de mening van de argwanende ogen van werkgever en collega's maar ook die van klanten, wat de werkgever dan ook weer niet ontgaat) of zoals de finaciële gevolgen voor de werkgever als hem o.a. aanpassing van sanitaire installaties wordt opgelegd.

Film maakt er echter geen echt drama van. Waar een wil is, is een weg en er is altijd wel iemand die diezelfde weg wil volgen.

Hoofdrolspeelster Zoé Héran zag ik al eens, als 12-jarige, in het gevoelige "Tomboy" (2011)

Wat jammer van die amateuristische actiescène op het einde en de ook wat te felle ontknoping, want eigenlijk is deze film een juweeltje.

Prachtig en rustig opgebouwd. Heel mooie karaktertekening, ernstig maar met een licht ironische ondertoon, keurige dialogen en vooral met twee schitterende acteurs als daar zijn Michel Piccoli en Romy Schneider.

Voor wie Claude Sautet niet kent, uitkijken naar "Les Choses de la Vie" (vooral), "Garçon", "Vincent, François, Paul et les autres"...

Het gebeurt niet veel dat we een film uit Skandinavië over WO II te zien krijgen, maar dit hier is in ieder geval een goede.

Sober, geen zucht naar sensatie, geloofwaardig overkomend, keurig gefilmde gevechts- en sabotagescènes en met goede vertolkingen.

Pessimistische film met de onmogelijkheid geluk en echte liefde te bereiken als thema.

Viviane Romance is de centrale figuur, mysterieus en mooi.

Franse films uit die periode hielden er aan prostituées steeds voor te stellen als braaf, edelmoedig en slachtoffer van een pech die hun in die rol had geduwd. "Maya" is niet anders. Daarnaast veel zeelui en...illusie.

Bijzondere film van Raymond Bernard die voorheen reeds instond voor knappe films als "Les Misérables" en "Les Croix de Bois".

Anatole Litvak's laatse Franse film vooraleer naar de VS uit te wijken brengt het verhaal van Mayerling dat berust op ware, destijds wellicht wereldschokkende feiten.

Niet alleen werd er beroep gedaan op Charles Boyer, reeds een gevestigde waarde in de cinemawereld alsook op de jonge, veelbelovende Danielle Darrieux, maar Litvak spaarde ook geen moeite om de praal van het Oostenrijkse Hof door prachtige decors en weelderige costumering weer te geven.

"Mayerling" is een goed gemaakte film, met zeer veel Weense muziek, knappe sfeerschepping, eenvoudige en vlotte dialogen en die, destijds, een groot sukses kende ook mede door het feit dat de feiten toen nog wel enigszins in het geheugen lagen en nog niet volledig werden uitgeklaard.

A SF-horror-nightmare.

Ben al geen SF-liefhebber en voor een keer dat ik het waag heb ik wel pech want dit ding bekoorde langs geen kanten.

Heb het wel vol gehouden, want, hoe dan ook, men blijft toch benieuwd hoe uit dit labyrint - letterlijk en figuurlijk - van absurditeiten te ontsnappen valt, wel wetende dat de uitleg even dwaas zal zijn dan de gehele film.

Als dit een poging is om ons een erg neerslachtig en pessimistisch toekomstbeeld op te hangen, dan beter niet aan begonnen.

Kon in de beginne wel de droge humor waarderen, maar wat zich op de boerdeij afspeelde kwam me al te absurd tot vulgair over.

Eigenlijk breng ik wel respect op voor de acteurs om dergelijke exentrieke rollen in te vullen, maar filmplezier zat er voor mij toch niet in.

Heel bijzondere sfeerscheppende western. Realistisch en ook zakelijk is het leven van pioniers, trappers, zeg maar avonturiers.

Knappe film, wellicht de historische realiteit beter benaderend dan vele westerns met niets dan er op losknallende en op elkaars gezicht knokkende cowboys.

Spannend slot, beter dan het gemiddelde uitgewerkt, menselijker en zonder al te veel heroïsme.

Warren Beatty, vooral, en Julie Christie schitteren in een cinematografisch uitstekend werk. Alleen waren er wat te veel duistere scènes in de aanvang.

Gebaseerd op een waar gebeuren, deze Disney co-productie, die zoals gebruikelijk mooie natuurbeelden brengt en deze keer een sportverhaal dat vol staat van vriendschap en succes. Cliché's in overvloed dus, maar een humane impact is anderzijds ook niet weg te cijferen.

Kevin Costner zit gegoten in dergelijke rol.

Het is aanvankelijk wel wennen om in het complexe, vaak spirituele, maar sarcastisch en onverschillig personage van Greg binnen te geraken en als de film eindelijk aanslaat met het zieke meisje is het je gewoon afvragen in hoeverre Greg zijn eigenheid bewaart zeker waneer emoties crescendo gaan.

Ongewone combinatie van een heel bijzondere levensopvatting met de doodsernst in het leven.