Opinions

Onlangs overleden, Muhammad Ali, en door de Amerikaanse president erkend als één van de markanste figuren uit de 20ste eeuw.

TV-Film, gestoffeerd met een sterrencast, behandelt de rechtzaken die door Ali werd uitgelokt en de meningen en strijd (ook binnenkamers )die er daaromtrent werden gevoerd.

Archiefbeelden uiteraard zijn veelvuldig aanwezig en de historische achtergronden kunnen wel boeien maar echt inpalmen heeft de film mij nooiit gedaan.

Veteraan Christopher Plummer laat een zeer sterke indruk. Zijn we van hem gewoon.

Zorgvuldige, minitieuse cinema. Hier primeert het visuele. De kleurrijke camera volgt kleine huishoudelijke bezigheden, beschrijft de mooie interieurs, de plantenpracht en typeert menselijke gevoelens. Op de pesterijen en wrede spelletjes van de kleine bengel na amper actie. Een tikkeltje meer story had gemogen, maar ook zo is het relaas over de jonge jaren van het meisje Mùi mooi. De meeste indruk maakt ze als 12-jarige, in al haar bescheidenheid, goede voornemens, nieuwsgierigheid naar deze voor haar nieuwe wereld en haar kinderlijkheid. Jammer dat de actrice die haar "10 jaar later" vertolkt niet dezelfde spontane oprechtheid kan uitstralen, al ga ik daar zeker geen echt minpunt van maken.
Zag van Tran Anh Hung reeds een 3-tal van zijn latere films. Geen enkele van de drie kon me echt overtuigend bekoren, zodat deze "L'Odeur de la Papaya verte", ver van een meesterwerk te zijn, wel het best meeviel.

Als Jonathan de vriendschap van een kind-meisje aanvankelijk bewust van zich afduwt en hij op straat en op het werk verwijten moet incasseren, weten we dat hij in het verleden een ernstige fout heeft gemaakt. Wanneer hij aan zijn moeder wanhopig verklaart dat "hij nu éénmaal zo is...", is het duidelijk dat hij kampt met een geaardheid die niet zo maar te verhelpen valt.
Een intriest geval wordt hier toch redelijk discreet aangehaald.
Oplossingen lijken veraf al suggereert de film dat verwaarlozing binnen het gezin er geen goed aan doet en dat begrip en ondersteuning beter op hun plaats zijn dan zinspelingen en verwijten die hem aan zijn zwakte doen denken en inderdaad doen besluiten: ik ben zo..
Integere film die omwille van het kiese onderwerp wat onbehaaglijk aanvoelt, bij het besef dat zo'n jong leven op een steile, catastrofale helling staat.

Sebastián Lelio, momenteel wat in beeld met zijn Amerikaanse remake van zijn eigen "Gloria", zet hier het zoveelste voorbeeld neer van fanatieke onverdraagzaamheid en vooroordelen tegenover keuzes van een ander.

Actrice Daniela Vega leent zich uitstekend voor deze rol waarbij ze erin slaagt, naast verdriet, vooral onbegrip over hoe ze lichtzinnig en onrechtvaardig wordt behandeld en wilskracht uit te stralen.

Knap camerawerk met enkele geslaagd filmische vondsten (de tegenwind, de scène in het bad op het einde...)

Melodramatische film naar een novelle van Guy de Maupassant.

Buñuel maakt van de film een best genietbaar werk.

Overspel wordt, naar de taboes van die tijd, heel discreet benaderd. Wat theatraal.

Gekke, om niet te zeggen absurde komedie, die echter nooit echt in idiotie vervalt en blijft boeien omwille van het nerveus, dartel gedoe van de acteurs, elk uitstekend in hun rol.

Film is ook goed omwille van beeldvorming, kleur, maquillage en laat ons maar samenvattend zeggen charme. Ook knappe muziek.

Er zit beslist een stevige vleug humor in deze Russische film. Komt niet zo veel voor, eigenlijk, en daarom wel het bekijken waard.

Een op zich zelf ongewoon en grappig verhaal, met de ernstiger ondertoon als daar zijn de armoede, de corruptheid, de brutaliteiten en met, als rode draad vind ik, de menselijke zwakheden die hem onbekwaam maken iets degelijkers van het bestaan te maken.

De film is niet zo vakkundig opgebouwd met heel vaak hoekige overgangen tussen de verschillende scènes, tenzij dit precies gewild is om het "losse" en wispelturige van de gedragingen van de personages te onderlijnen.

Rustige en tedere film.

Mooi camerawerk, maar wat me opviel zeer zelden een close-up van de personages.

Clint Eastwood is een attractie als de oude, eigenzinnige man, moeilijk van zijn stuk te brengen en die zich wel wat laat welgevallen, maar langzamerhand spijt krijgt over zijn vroegere houding, zeker tegenover zijn familie. Dit laatste is de sentimentele kant van de film die naar het einde ahw toegroeit naar een ode aan een sterke, liefdevolle gezinsband. Best in orde, maar de pluspunten van de film zitten toch in de grappige wijsheden, replieken en oneliners waarbij Clint het script omtovert naar een genietbaar stukje film. Heel geslaagd is bijvoorbeeld de scène tussen Clint Eastwood en Bradley Cooper in het wegrestaurant.

Geen wonder deze film, maar er toch erg veel plezier aan beleefd en een dikke 3,5 waard.

Het eerste gedeelte van de film vond ik zeer, zeer goed en hield mij zekerlijk in de ban. Daarna werd het een mix van fantasie, droom, werkelijkheid, switchen van namen en acteurs en uiteindelijk een nieuw verhaal, waarbij alle linken met het eerste gedeelte niet altijd duidelijk waren.

Denk dat Lynch voor mij niet is weggelegd. Met "Blue Velvet", "Inland Empire" en "Eraserhead" had ik dezelfde bedenkingen en probleempjes.

Daarentegen is "The Straight Story één van mijn toptien".

Merkwaardige cineast deze Lynch toch.

Even merkwaardig is het terugzien van Ann Miller. Danspartner van Fred Astaire en Gene Kelly, een halve eeuw terug.

Merkwaardig verhaal hoe twee studiegenoten, ooit vrienden, allebei hun weg gevonden hebben naar de hoogste instanties in hun respectievelijk vaderland en uiteindelijk elkaar terugvinden in dat stuk van de film dat zeer nauw aansluit met wat er zich historisch heeft afgespeeld.
Goed opgebouwd en met veel interesse en ook spanning gekeken, inzonderheid naar het optreden van de Britse premier Chamberlain, om wie het uiteindelijk allemaal te doen was, schitterend vertolkt door Jeremy Irons.
Niet slecht om uiterst belangrijke momenten, werkelijk in het zicht van WO II, in herinnering te brengen.

Dit is heel, heel wat minder dan "La Grande Vadrouille", film waarin Bourvil (en anderen) schitterde terwijl nu deze Frans top-komiek er deze keer niet in slaagt al was het maar even te doen glimlachen, zo slecht is het scenario. Tenzij ge houdt van lawaai en smijt-en gooiwerk, natuurlijk, maar zelfs dan is deze atlantische muur te flauw opgebouwd.

Onder de kundige leiding van René Clément ("Jeux Interdits" - 1952) zet Jean Gabin de vooroorlogse traditie voort van sociale drama's waarin de mens het noodlot niet kan ontlopen en het echte geluk niet vinden.

Realistische schets en sterke sfeer- en milieuschepping met het vervallen klooster waarin families samenhokken in armoede en onhygiënische toestanden als merkwaardig raakpunt.

Kwam nooit in Genua maar reed er werd eens langs. Het zicht van de lange rij bidonville-blokken met hun balkonnetjes met de proppensvolle wasdraad is me steeds bijgebleven.

Ik zag miss Marple voor de eerste keer full-time in actie.

Charmant deze oude dame die moordzaken oplost.

Guitiger dan Poirot.

Ongekunsteld familievermaak.

Fris Miss Marple detective-filmpje of hoe een thriller met x aantal moorden toch best onderhoudend is zonder dat de brokken mensenvlees in het rond vliegen en kladden bloed op de muur uiteenspatten.

Verpozend en amusant en Margaret Rutherford in haar beste doen.

Goede aanvang van de film, maar dan neemt Claude zijn tijd vooraleeer tot actie over te gaan. Het resulteert in wat stilstand waarbij de toon ook luchtiger wordt.
In zijn geheel, eerder matig, deze film. Het idee van een huurmoordenaar die het doet om te sparen voor een mooi huis en later dan sentimenteel wordt omwiille van het slachtoffer is eerder flauwtjes.
Misschien had de film wat behoefte aan sterkere acteurs om het beter te maken.
De muziek hoorde precies eerder thuis in een komedie. Film lijkt 10 jaar ouder dan hij is.

Het begint best aardig met heel wat Britse flegme en humor.

Daarna stapelen de extreem absurde toestanden en dialogen zich op zodat het overduidelijk wordt dan we te doen hebben met een parodie op de whodonit. Nochtans niets mis met dit genre. Ook de aanwezigheid van een pak sterren bewijst de opzet van de film, want ik kan me moeilijk inbeelden dat David Niven, Peter Falk, Maggie Smith (wat was ze nog jong zeg), Elsa Lanchester en Peter Sellers gezamelijk tekenen voor pure nonsens.

Het slot zet het hele boeltje op zijn kop en vormt, aansluitend met wat we vooraf zagen, een genietbaar stuk van de film.

Het thema van jongeren die uit verveling en snobisme en als uitdaging een perfecte moord plannen, kan aanleiding tot een spannende, bloedstollende thriller, zoals dat heet.

Met deze "Murder by Numbers" valt dit, op één actiescène op het einde, wel even anders uit.

De reden ligt in het feit dat de kijker beter op de hoogte is dan het onderzoeksteam en dat deze laatste toch al te simplweg op het goede spoor komt.

Aldus komen we tot een erg middelmatige thriller waarin Sandra Bullock en Ben Chaplin gewoon goed acteren, maar het spel van Ryan Gosling, als de verwaande, zelfbewuste jongere, toch nog een trapje hoger staat.

De gruwel met de fysieke en psychische gevolgen komen krachtig in beeld in deze film die een regelrecht schandaal in het Amerikaans gevangeniswezen aanvoert.

Sterke vertolkingen van Christian Slater, Kevin Bacon en Gary Oldman.

Misdaad, terwijl London lijdt onder de Duitse luchtaanvallen. Best origineel bedacht.

Veel van die filmpjes waarbij het om een seriemoordenaar gaat en die de spanning en de vraagtekens rond who-done-it stelselmatig opdrijven, is de waardebepaling afhankelijk van de geloofwaardigheid van de ontknoping en in het geval van deze "Murder on the Home Front" volgt er toch een zekere teleurstelling.

Een ander minpuntje is dat er eigenlijk aan het persoontje van onze dr Lennox weinig houvast is en ook zijn relatie met de politie is wel eigenaardig.

Anderzijds is er wel een goede sfeer- en tijdsschepping en voor een avondje gemoedelijke suspens kan de film er wel door.

Het leek wel een rode loper van één of ander filmfestival. Zelden zo'n cast bijeen gezien.

Boeiend intrige, al is Poirot natuurlijk veel pienterder dan de kijker en passen de stukjes die het raadsel oplossen bij hem heel gemakkelijk in elkaar, maar zo zit nu éénmaal zo'n Agatha Christie verfilming in elkaar.

De figuur van Poirot vond ik niet aan deze uit de TV-serie kunnen tippen, Sean Connery leek nogal afwezig en Ingrid Bergman zette veruit de beste act neer.

Al bij al interessante verfilming.

De manier waarop Poirot details opmerkt waaraan hij dan wonderbaarlijke conclusies aan vastkoppelt, heb ik altijd als grappig ervaren en ook nu is dit zo, alhoewel niet zo vertuigend als bij vorige gelegenheden, zoals in de 1974-versie van Agatha Christie's boek.

Kenneth Braghan vind ik niet als de beste Poirot en ook van de andere leden van de lumineuze cast had ik wat meer inspraak verwacht.

Beetje ontgoocheld toch.

Minstens zo genietbaar als de "remake" van een kwart eeuw later.

Beide zijn echter even speels en veel meer komedie dan misdaad/thriller.

Romantisch meisje dat lijdt onder haar zwaarlijvigheid en het tekort aan begrip binnen haar omgeving en zelfs binnen het wankele gezin waarin ze leeft.

Toni Collette zet een goede vertolking neer in deze film die poogt drama en humor in een goed evenwicht te mengen en daar ook wel grotendeels in slaagt maar die wel wat stoorde door de karikaturale voorstelling van meerdere personages, de vriendinnen bijvoorbeeld.

Een bijzondere rol is weggelegd voor Bill Hunter die zijn onevenwichtig, overantwoordelijk en corrupt personage wel puik neerzet.

"De" klassieker onder de Stan Laurel en Oliver Hardy-shortfilms.

Eéntje waarin Ollie meer dan zijn deel van de klappen krijgt.

Het is pure dwaasheid natuurlijk maar de twee lukken er toch maar weer één in iedereen aan het lachen te brengen door hun ongeëvenaarde manier om het allemaal te brengen en er steekt ook uiteindelijk ook wel finesse in (de scènes met de bolhoeden, het partijtje dansen, het negeren van de gemakkelijke omweg waarbij ook hun mimiek hun uithangbord is).

Intriest verhaal over een reeds meermaals verfilmd thema.
Ga me niet wagen aan maatschappelijke, culturele of godsdienstige overwegingen, maar één ding is toch wel zeker, liefde vanuit de "opvoeders" voor de tieners is er niet, getuige het ontzeggen van onderwijls, het prediken van morele waarden, maar wordt daar geen seksueel misbruik gesuggereerd en als één der meisjes uit het leven stapt, is er geen besef dat het fundamenteel verkeerd loopt met hun manier van opvoeden.
Vertederend beeld van de vijf tienermeisjes die zich werkelijk verbluffend goed voor de camera gedragen. Zeker de kleine Lale is overweldigend.
Als dit het debuut is van de cineaste, dan mag er hopelijk nog meer goed filmwerk van haar worden verwacht.

Interessant te vernemen hoe in meerdere Amerikaanse staten wilde paarden worden getemd door gedetineerden. Al zullen dierenliefhebbers misschien wel niet zo tevreden zijn omdat er toch dikwijls een commercieel doel achter steekt en uiteindelijk de dieren van hun natuurlijke vrijheid worden beroofd, toch lijkt het mij anderzijds voor de gevangene zelf toch een nuttiger opdracht dan gewoon de straf uit te zitten zonder dat hun de kans geboden wordt een zekere interesse en motivatie te ontwikkelen.

Wat het verhaaltje op zich betreft, niet bepaald bijzonders. Gevangene wier straf berust op een impulsieve daad en met spijt en wroeging verder moeten zijn al dikwijls de revue gepasseerd.

En Matthias Schoenaerts. Zoals meestal, sterk in eerder zwijgzame rollen. Goede casting, dus.

Heb er...3,25 voor over.

Avonturen- en spektakelfilm.

Enkele toestanden en scènes zijn met een korreltje zout te nemen, vind ik. Andere zijn dan weer uitstekend.

Al bij al een bezienswaardige werk.

Prachtige stille film over armoede in de arbeidersklasse tijdens de crisisjaren '20.

De grondgedachte is dat de erbarmelijke huisvesting de gewone mens nog dieper in de put duwt, sociale en huiselijke conflicten veroorzaakt en zelfs leidt naar misdaad en uitzichtloze wanhoop. "Slecht logement is dodelijker dan de hakbijl" citeert een acteur...

Film bevat prachtige "live"-beelden uit die periode, geput uit het leven van de gewone man en een indrukmakende slotscène.

De flink gerestaureerde versie van deze film duurt 133 minuten en verveelt nooit.

Er werd heel wat muziek aan toegevoegd die de actie begeleidt, muziek van uitstekende makelij, maar verwonderlijk niet van die aard dat ze aan die periode waarin het verhaal zich afspeelt doet denken. Eigenlijk erg origineel.

De bedoeling van de film lijkt mij om door de ogen van een jong kereltje ons het familiaal leven in een armoedige , intrieste streek van Brazilië te laten kennen.

Traag ontwikkeld verhaal. Mooie close-ups van de expressieve kinderen.