Opinions

Een beetje cynisch en ook pikant deze Franse mid-zeventiger met Trintignant en Schneider in hun voor die tijd typisch zwoel gedoe.

Middenmoot film film waarin liefde (?) er is omwille van invloed en geld en pas op het eind gemeend (?) romantisch wordt.

Toch een fameuze sterrencast en eigenlijk niet meer dan louter ontspanning.

Terloops : Eigenaardig toch de link naar "Un Homme et une Femme" van enige jaren vroeger eveneens met Trintignant : de beginnoten van het gelijknamig chanson, de allusie naar de formule 1-piloot...

Back to the golden sixties...

Ellen : "If you really love me, you would have married an ugly girl"

Nicky : "But darling, I gave you a beautiful memorial and with a blanket of flowers in your favorite color."

Zowat de aanzet naar een pak grappige dialogen en absurde toestandjes en als ge even incheckt in de Amerikaanse emotionele naïeviteit - en waarom niet - dan valt er toch wel wat te genieten van deze "Move over, Darling" (heerlijke titel trouwens).

Er wordt allusie gemaakt op de oorspronkelijke "My Favorite Wife" met Cary Grant en Irene Dunne, maar er zijn er nog wel meer die dergelijke situaties aanvoeren. Ik herinner me er zelfs ééntje van hetzelfde jaar : "La Cuisine au Beurre" met Fernandel en Bourvil" en zelfs Tom Hanks (Cast Away) zat al eens in dergelijke toestand, maar dat liep niet zo goed af.

Miss Day is op haar best in deze op en top Amerikaanse komedie en Garner zit goed in zijn onrustige rol.

Voor zijn eerste film brengt Nicolas Bedos een relatiedrama, of wat het zou kunnen zijn, want de manier waarop de turbulente belevenissen van beide hoofdpersonages worden gebracht is ongemeen luchtig en dikwijls onweerstaanbaar grappig, naast de verrassende situaties, ondersteund door een vuurwerk aan spetterend dialoogwerk.

Hoe dan ook liefde, in meerdere bijzondere facetten, staat centraal in deze film die tevens kan bogen over heel wat acteertalent.

Precies omdat we de bekkentrekkerij van Bean reeds jaren kennen van televisie, telkens ingeblikt in een halfuurtje stevig, verrassend vermaak en ook zijn wijze van de grappige situaties te beleven ons bekend is, lijkt mij een langspeelfilm met Bean met een zekere handicap te vertrekken. Het verrassingselement is voor een stuk weg en dat blijkt in deze film waarbij bovendien slechts een paar gags geslaagd kunnen worden genoemd. Het overdreven vergroten van het grimaswerk in close-up lijkt mij ook niet zo gelukkig. Voor de rest, ja, onbezorgd vertier.

Vlotte komedie met een opsomming van onaangename verrassingen die een "bouwheer" kunnen te beurt vallen.

Het moet wel gezegd dat Jim Blandings, uitstekend vertolkt door Cary Grant, wel een erg emotionele naieveling is.

Goedlachse ontspanning met vaak smaakvolle dialogen.

Vreemd en akelig verhaal.

Spanning is de grootste troef van deze film waarin de acteurs, de alter ego inbegrepen, naar mijn gevoelen, heel behoorlijk hun taak vervullen.

Ook goed camerawerk.

Oprechtheid en eerlijkheid halen het hier op eigenbelang en geldgejag in deze wit-zwart film, zeer keurig en evenwichtig opgebouwd met een pak uitstekende acteurs, Gary Cooper, in zijn veelzijdigheid, op kop. Een film die bij zijn verschijnen ongetwijfeld recht naar het hart van éénieder ging en in feite nog altijd actueel is.

Al te sentimenteel bij het uit de doeken doen van de gevolgen van uiteenlopende ambities.

Te onthouden de knappe acteerprestatie van Richard Dreyfuss in alle fases van de film en natuurlijk de mooie muziek.

Wat een welkome bron is deze Sherlock Holmes voor de filmmakerij. Nu is hij al gepensioneerd en zelfs hoog bejaard en nog kan hij dienen. Straks wordt hij aan de hemelpoort teruggezonden. Een soort "Heaven can wait"...

Deze keer evenwel geen suspensverhaal met actie en verrassende wendingen en een misdaadintrige dat door de grootmeester uit de doeken wordt gedaan, maar een rustige film over een Holmes als mens en niet als een herkenbaar, fictief personage. Grappig hoe hij "John" steeds de schuld geeft van de abusieve creaties.

Ook een film over dramatisch ouder worden en eenzaamheid en een film die kan rekenen op de klasse van een Ian McKellen in zijn beste welbespraaktheid. Daarnaast zijn de jonge Milo Parker en ook vooral Laura Linney in hun act te waarderen.

Te genieten zijn ook de fotografie, de decors en de costumering.

Niet groots, maar anders dan verwacht en aldus best origineel.

Goed, boeiend en interessant, deze naar een waar gebeuren film van Agnieszka Holland.

Het gebeuren in de sovjetlanden was mij wel bekend maar de figuur van freelancer Jones die de ogen van het Westen deed open gaan door de waarheid te verkondigen, is totaal nieuw.

Sluit enigszins aan bij de actualiteit en toont aan dat Stalin's politiek, hier aangaande de collectieve landbouw, niet vlekkeloos was. Later kwamen ook praktijken als de kampen in Siberië en de willekeur bij het ontnemen van de vrijheid van het individu aan het licht.

Traag met een zekere, onbehaaglijke, actieloze spanning. Niet altijd duidelijk en evident. Wat wel duidelijk is, en met deze film andermaal aangetoond, is dat tijdens de oorlog de Franse politie dapper heeft meegeholpen aan het oppakken van Joden.

Als vanzelfsprekend is het Cary Grant die het filmpje draagt.

Charismatisch, charmeur en even onweerstaanbaar in zijn "clumsy"-situaties, blijft hij één van de grootste sterren uit het Hollywood-tijdperk.

"Mr Lucky" is een romantische komedie (de ernstige momenten wegen niet op) die destijds toch wel een blockbustertje moet geweest zijn en nog altijd, alhoewel onvermijdelijk gedateerd, nog steeds een charmante, lichte ontspanning uitmaakt. Het einde is wat holderbolder en volgt de sfeer van wat vooraf ging niet, maar zoals gezegd, met Cary Grant stapt ge daar over.

Behoorlijke actiefilm met Charles Bronson met zijn "usual flair" en "stielkennis" in één van, naar mijn gevoelen, betere rollen.

Eens te meer is hij de man die het goed bedoelt maar door omstandigheden, waaraan hij geen schuld draagt, kennis maakt met de misdaad.

Gelukkig is hij geen doetje en dat leidt naar een spannende ontknoping.

Film die ge langs twee kanten kunt beoordelen. Kan inderdaad, zoals in sommige kritieken geciteerd, als een kleffe gedoe worden afgeschilderd met veel dode, zich vaak herhalende scènes, maar men kan er ook het etket "teder" opplakken.
Eigenlijk toch een beetje ontgoocheld omdat ik precies het hoofdpersonage, vertolkt door de charismatige, veelzijdige Michael Caine, niet precies kon plaatsen en er soms ook een korrel zout nodig was (als bejaarde, dansen na een overdosis slaapmiddelen).
Ook de redenen van de familiale vervreemding waren niet duidelijk.
Heel mooie oneliner : in ieders leven is er ergens een breuk en die breuk laat heel vaak het licht door.
Knappe beeldvorming en Clémence Poésy heeft niet alleen een mooie naam maar belooft ook voor de toekomst.

Eigenwaan, egoïsme, liefde, huwelijk, trouw, echtscheiding, ouderschap, het komt allemaal aan bod en toch duurt het een hele tijd voor de film echt aanslaat en dit ondanks een alweer overtuigende Bette Davis.

Zij en ook Claude Rains kregen een Oscarnominatie. Denk dat de mensen die zich bezighouden met de grimage e.d. ook een dikke pluim verdienden.

Het lijdt geen twijfel dat een film met dergelijk verhaal en cast destijds het publiek beroerde.

'k Zou "Heerlijk filmpje" geschreven hebben maar de laatste twintig minuten verliest de film aan spontaniteit en wordt al te zeer geforceerd de kaart van de "feel-good-movie" getrokken.

Jammer, want voordien hadden we een magistrale James Stewart gezien, keurig omringd door de ouderen, Rains, Mitchell en Pallette, in een film die de vinger legt op een oud zeer : de op persoonlijk profijt gerichte inmenging van machtpersonen in een instituut dat de algemene belangen van het volk hoort te verdedigen.

Senator "from the heart" James Stewart stuit op corruptie en gelatenheid in de Senaat en Frank Capra kruidt dit met heel wat knappe scènes en gezegden (James : "I'm gonna sit right down and just listen"; boy : "That's the best way to get reelected").

Knappe film van Capra. Een paar jaar voorheen had hij reeds een Oscar verdiend met zijn "Mr. Deeds goes to Town" (behoorlijke gelijkenis in de titel) en ook met Jean Arthur in de vrouwelijke hoofdrol.

Is de film misschien iets te langdradig, filmisch vind ik hem best in orde, met knappe fotografie, puike en klare dialogen en natuurlijk de act van Timothy Spall, één van mijn geliefde Britse acteurs. Ook de dames die hem omringen, zoals Dorothy Atkinson als de trouwe meid, en Marion Bailey, zijn hospita aan zee overtuigen in hun rol.

Vind niet dat Mike Leigh heeft ontgoocheld, de meerdere negatieve commentaren en lage score ten spijt.

Mrs Brown is heel eenvoudig Queen Victoria.

Zeer goede film dat mij alvast iets leerde over een gedeelte van het leven van Queen Vicoria, langst regerende (63 jaar) Engels vorst.

Het zou gebaseerd zijn op historisch gekende gebeurtenissen, zij het dat de film heel discreet blijft aangaande de intensiteit van de vriendschap tussen de koningin en Brown.

Goede opbouw, kostumering en fotografie en de weergaloze acteerprestatie van Dame Judy Dench al was die van Billy Connolly eveneens uitstekend.

Heel mooie musical-film, nu niet eens van het glamourachtige van Amerika, maar dichter bij de realiteit en Brits.

Heel mooie shots, schitterende acteurs, Dench en Hoskins op kop, pittige en snedige dialogen en mooie nummers.

London tijdens de bombardementen, de tommies, de klederdracht, in geur en kleur prachtig weergegeven.

Erg van genoten. Lijkt me toch hier en daar erg ondergewaardeerd.

Een heel bijzondere moeder-zoon-relatie. Hij deed en doet alles voor haar terwij zij dit en alles wat hij onderneemt niet naar waarde schat en hard beoordeelt. Zelfs voor zijn schilderijen heeft ze geen interesse tot iemand anders er ééntje mooi vindt.

Het stuk - want dat is het eigenlijk- wordt schitterend gedragen door Vanessa Redgrave en Timothy Spall, twee klassebakken, meesterlijk in woord en expressie.

Knappe biografie en die schilderijen zijn heel mooi, zo te zien.

Sentimentele, nostalgische en bijzondere overwegingen..."What does the brain matter, compaired with the heart..."

Uitstekende film, zo te zien ondergewaardeerd. Gebrek aan actie ? Maar er is toch heel wat moois in het script, de knappe opbouw met de 2 verhaallijnen, de flashbacks en het acteerwerk van alle acteurs. De party-scenes met de high-society-gasten zijn schitterend.

William Wyler levert een van zijn klassieke films af waarbij alles ondergeschikt is aan duidelijke en deugdelijke opbouw van het verhaal.

Ik zou het woord melodramatische gebruiken, ware het niet dat de film, in volle oorlog gemaakt, de verstoring van een gemeenschap door het oorlogsgeweld en het vele leed dat wordt geleden onder de burgerbevolking, zo indringend onder de loupe neemt.

Het is inderdaad zo dat vele oorlogsfilms in die periode gemaakt militaire inzet verheerlijkten en vooropstelden. Dit is hier veel minder het geval.

Bijzonder is wel die missie naar Duinkerke. Dacht dat zulks alleen door militairen gebeurde.

Greer Garson en ook Walter Pidgeon zijn perfect in hun rol van liefdevolle en vredelievende mensen, moedig in hun strijd tegen het noodlot.

Heerlijke film. Is het mogelijks iets te sentimenteel of wat tranerig op het einde, de film heeft veel meer dan dat te bieden. Pakken charme gaan er van uit en dan zijn er de eerlijke, eenvoudig oneliners als het ware in de film gegoten "I'm making a life of my own", "People see what they want to see", "It's not alowed to die here", "One needs money to make friends"....

Joan Plowright acteert recht naar het hart, Rupert Friend, als de "adopted grandson", is uitstekend, eigenlijk als de rest van de cast ook.

Knappe en typische sfeerschepping (Deed me in de beginne denken aan "Seperate Tables") en een mooie evergreen als "For all we know" om mee te eindigen.

Het is een uiterst langzame film, met eigenaardig genoeg soms werkelijk afgebroken scènes (ook de muziek) wat wel een beetje stoort maar de bijzonderste vaststelling is wel dat er eigenlijk heel weinig gebeurt. Film moet het dus hebben van de fotografie, beeldvorming en muziek en dat is best geslaagd en zelfs mooi maar er mocht toch iets meer schot in het geheel hebben gezeten

Film over goedheid en besef van plicht.

Het is een rustige film, met nostalgie, wat melodramatiek, heel wat gevoel en onderhuids een hint naar het politieke, staatkundig Vietnam

Het is inderdaad een verhaaltje van niemendaal, maar de Shakespeare-teksten en vooral de acteerprestaties zijn verbluffend.

Even wat wennen, maar dan is het genieten van setting, costumering, muziek en dans, uitbundigheid en passie en niet te vergeten de dialogen en monologen, vooral van een Kenneth Branagh. Eigenlijk boeiend tot het einde.

Niet dat het avontuurlijke plot zo erg aanspreekt, maar toch met een interessante rol - en prima vertolking - van de jonge Ellis (Tye Sheridan), gemotiveerde jongeling met idealistische opvattingen, ook over liefde en trouw.

Het moet wel dat in gevaar (hier WO II) mensen leren beter om te gaan met rassenonderscheid.

Het verklaart de vriendschap tussen Jamie en Ronsel in deze zoveelste film over extreme rassendiscriminatie in de States.

Geweld en felle emoties zijn voortdurend aanwezig in deze film die we nu ook niet als buitengewoon in dit thema moet aanzien, maar die toch, ondanks misschien een niet altijd opperbeste montage en ook wel onnodig enkele flashbacks herhaalt, toch een degelijk niveau haalt en kan rekenen op geslaagde vertolkingen.

De film bergt tederheid naast harde relaiteit maar mist een tikkeltje spankracht om ver boven de middenmoot uit te steken.

Het thema is innemend (het hunkeren naar genegenheid van een eenvoudige jongen -in zijn adolescentiejaren- die zijn moeder heeft verloren en die ondanks vele pogingen niet de houvast vindt die hij zoekt) .

Goede vertolkingen.

Zelden of nooit zo'n traag verlopende film gezien. Werkelijk, in realtime en nagenoeg verhaalloos.

Toch is hij mooi en natuurlijk.

Wat mij opviel in deze film was de emotionele onverschilligheid van de hoofdfiguur en ook van de sporadische anderen. Los Muertos zou ergens iets betekenen als de gedoodden en wellicht wil de cineast een beeld ophangen van mensen die werkelijk gebonden zijn aan het weinige en specifieke dat hun leven hun biedt en daar werkelijk niet omheen kunnen.