Opinions

De eerste Duitse oorlogsfilm na WO II ? Naar verluidt waren de geallieerden niet zo opgezet met deze film (waren het de beelden van het in flarden gebombardeerde Berlijn en/of de ellende van de burgerbevolking ?) die het heeft over na-oorlogse trauma's en zeker over het feit dat misdadigers in het gebeuren daar achteraf geen hinder van ondervonden en zelfs als gewaardeerde burgers verder zelfgenoegzaam door het leven stapten.

Knappe, realistische film. Lang geleden dat ik nog "der Knef" aan het werk zag.

Knap camerawerk en enscenering (1930 !).

Romanthiek is het hoofdthema in deze film waarin toch ook aandacht wordt besteed aan de sfeer in en rondom het vreemdelingenlegioen.

Cast waarvoor men destijds ongetwijfeld, en terecht, storm liep.

Aangenaam verrast door deze visueel mooie prent.

Knappe, menselijk rake verfilming van Georges Simenon's roman.
Een film over een overlijden, het daarbij openvallen van een erfenis en hoe bij de geur van geld mensen zich zelf niet meer zijn... of misschien precies wel.
Het slot is enigszins verrassend en zet de aasgieren, ook emotioneel, voor schut.
Zonder de ander hoofdrolspelers kort te doen (zeker Bruno Solo niet), is eens temeer Jean-Pierre Darroussin de blikvanger.
Regisseur Denis Malleval is niet aan zijn proefstuk toe en zette reeds met "Villa Marguerite" en "Malgré-Elles" puike films neer.

Het steekt niet op een dode in deze politieke thriller waar alles draait rond een lijst met namen en feiten, die als wapen in de politieke machtstrijd wordt uitgespeeld. Dienst en wederdienst waar best over gezwegen wordt, steekpenningen, corruptie, chantage...het zit allemaal in het intrige dat behoorlijk ingewikkeld is om volgen omwille van de vele tussenpersonen die allen optreden voor iemand, in het dossier betrokken.

Spannend, waarbij Alain Delon zich best in zijn sas voelt in dit avontuur waarin hij wordt meegesleurd. Naast hem nog meerdere bekende namen, Stéphane Audran, Mireille Darc (kleine rol), Maurice Ronet, Klaus Kinski, Daniel Ceccaldi, Jean Bouise...heel wat uit de Franse acteurwereld, allen heel goed in hun rol.

Knappe misdaadfilm.

Na het aanhoren van het eindpleidooi van een handige, maar niet zonder gewetensbezwaren achtergelaten advocaat, kon de film even goed "Les Deux Vérités" als titel meegekregen hebben.

Film die ons het verhaal brengt van een heel bijzondere, zeg maar extreme, vader-zoon-relatie.

Een gewichtig gebeuren dat boeiend is uitgewerkt en op het psychologisch vlak wordt gespeeld, want er is niet alleen de geciteerde relatie maar heel wat bijzondere gebeurtenissen en verhoudingen tussen diverse personages zien het licht.

Wie had ooit gedacht dat het jongetje uit "Les Quatre Cents Coups" ooit de laatste uren van Frankrijk's best gekende koning zou vertolken?

De make-up doet natuurlijk heel wat, maar ook nu levert Jean-Pierre Léaud, lang Truffaut's vaste pion, een staaltje vakmanschap af en ondanks het ontbreken van ruimte en beweging boeit de film omwille van de sfeerweergave. Zowel de beschrijving van het schaars verlichte, beslist uitermante ongezonde vertrek, als de hulpvaardige, betuttelende benadering van de koning, de geneeskundige interventies (beide anno 2020 soms een beetje potsierlijk) alsook de dialogen onder wetenschapsmensen, geestelijken, vertrouwelingen en knechten, het geknies van de vrouwen tot het behoud van gezag en waardigheid bij de vorst, komen over als naar waarheid weergegeven en zijn interessant om volgen.

Het slot van de film houdt dan nog, voor mij althans, een totaal verrassende medische interventie in. Kordaat en wat ondraaglijk en in contrast met wat vooraf ging.

Van Claude Goretta zag ik reeds twee uitstekende film ("L'Invitation" en "La Dentellière") maar waarom hij met deze film genomineerd werd voor de Gouden Palm in Cannes en waarom Volonte er werd uitgeroepen tot beste acteur is me een raadsel.

Op geen enkel ogenblik kon deze film bij mij enige spanning oproepen. Een beschrijving van de mentaliteit in een klein plattelandsdorpje waar een een dodelijk ongeval gebeurt en de phylosofie van een geleerde over wereldproblemen is dooreen geweven, maar komt nooit tot een boeiend geheel. Als er dan Cupido bij wordt gesleurd zit het anderhalf uur cinema er op maar weinig genoegen is er niet aan beleefd.

Twaalfde film van Buñuel die ik zag en toch naar mijn gevoelen van een minder kaliber dan de latere films van deze cineast, zoals "Virdiana", "Tristana", "Le charme discret de la Bourgeoisie" en "Cet Obscur Objet du Désir".

Wel zorgt Buñuel voor meerdere markante personages en situaties in deze avonturenfilm die zijn beste momenten kent in het tweede gedeelte: de vlucht doorheen het oerwoud.

Simone Signoret is geknipt voor dergelijke rol en misschien speelt een jonge Michel Piccoli wel het meest ondoorgrondelijke personage

Een buitenbeentje in het werk van Tavernier. Een SF maar dan zonder veel ophef in het beeld of volgestouwd met speciale visuele effecten.
Bovendien is de combinatie Romy Schneider-Harvey Keitel op zijn minstens merkwaardig.
Een droefgeestig, beklemmend verhaal dat helaas aantoont dat ook in de "nabije toekomst" ongeluk commercieel wordt uitgebuit (als dan nog blijkt dat het gehele gebeuren opgezet spel is, valt het des te "crimineler" uit.) en dat er toch altijd kandidaten te vinden zijn die aan dergelijke "experimenten" willen deelnemen.
Wat moeilijk om in de sfeer en de vaak lange dialogen van de film te komen, wat naar het einde toe soepelder verloopt, mede door het verhogen van de emotionaliteit.
Romy Schneider is boeiend in al wat ze doet en ook Harve Keitel, met toch geen eenvoudige rol, overtuigt.
Opgenomen in Schotland en in het Engels uitgebracht (Death Watch).
Film waarvan een tweede visie mogelijks meer doet ontdekken.

Erg grappige komedie, zeker bij de aanvang waarbij beide derderangsacteurs hun liefde simuleren voor een actrice van hetzelfde theater, wat het motief moet zijn voor een moord op één van de twee rivalen, met dien verstande dat "de vermoorde" alleen maar eventjes verdwijnt om later weer op te duiken.
Hoofdactractie is Michel Simon, echt plezierig wanneer hij verklaart liever de rol van het slachtoffer te wil spelen dan deze van beschuldigde, of wanneer hij een zucht van opluchting slaakt wanneer de politie eindelijk zijn richting uitkomt (Hij heet ze zelfs welkom) en wanneer hij aanvankelijk niet als de verdachte van moord wordt aanzien, hij zich " het is moeilijk een gerechtelijke dwaling te ensceneren als de politie niet meewerkt" laat ontvallen.
In het tweede deel van de film, wanneer alles niet precies zoals gepland verloopt, wordt heel illustratief de cynische houding en het hypocriete van de getuigen aan de kaak gesteld.
Naast Michel Simon, een tijdje met kortgeschoren knikker (!), zitten Jules Berry en Marie Glory goed in hun rol.
Beslist geen tegenvallende Franse komedie uit de jaren 30.

Ligt in de lijn van de twee andere filmpjes over Fantômas, anno 1913, die ik zag maar deze valt heel wat langer uit en de daden van Fantômas zijn ook wel gewelddadiger. Eigenlijk is dit wel een contrast met de Fantômas die in de jaren 60 door Jean Marais werd vertolkt en waar, voor zover ik mij herinner, het doden zo niet op de voorgrond kwam.

In ieder geval dergelijke films moeten destijds, in de pioniersjaren van de cinema, een passionant vertier hebben uitgemaakt.

Ook nu is het oppoetswerk - volgens de proloog aan de film die ik zag, pas gebeurd in het najaar van 2013 door de Franse filmmaatschappij Gaumont - fenomenaal.

Gevoelige film met verbluffende beeldcomposities, ontroerende muziek en weelderige decors en costumering.

Niet te vergeten de verbluffende act van Dirk Bogarde en de mooie, mysterieuze verschijning van Silvana Mangano.

"Film" noemt men dat.

Knappe film met een mooie tekening van een dorpsjongen door de voetbalmicrobe bezeten.
Grappig in zijn onderneming om kost wat kost de match bij te wonen. Heel natuurlijk gefilmd met aardige beeldcomposities: de fotosessies, de verkoopsessies met daarbij de tegenwerking thuis, de zedenlessen en zijn problemen met het school lopen. In verband met dit laatste wordt even de verantwoordelijkheid van de school met deze van de ouders tegen elkaar afgewogen en dat daarbij voor de ogen van een goedkeurende moeder een ouderwetse, gewelddadige techniek wordt toegepast, stemt toch tot nadenken.. Maar zo zal het er ook wel aan toegegaan zijn en ook dat zat dus in deze geslaagde film en draagt bij tot de inhoudelijkheid en precisie van het werk van deze regisseur.

Het cynische thema "Jacht op de mens" is goed uitgewerkt in deze film anno 1932, waarbij het avontuurlijke wel overweegt, maar ook de beginscenes, vóór de schipbreuk, mogen gezien worden en grappig van dialoog.
Joel McCrea is de held in deze avonturenfilm anno 1932 maar ook anderen gaan niet ongemerkt, zoals Leslie Banks ('k Zag hem alleen maar in de eerste versie van "The Man who knew too much") als de psychopatische graaf en mooie Fay Wray, waarop zelfs King Kong verliefd werd.
Wat horroreffect maar eerder om het mysterieuse te onderlijnen.

Net als in "Margin Call" en "All is lost" mist Chandor's film iets om echt groot te zijn.

Misschien kabbelt het verhaal wat te veel en mist hij wat aan dynamiek of gewoon een adembenemend hoogtepunt. Het is allemaal een beetje "net niet", wat niet betekent dat plot, setting of het acteren slecht zijn. Integendeel, maar het is een eerdere rustige misdaadfilm waarin een immigrant wordt voorgesteld die het nu eens wel gemaakt heeft en nog aast op expansie maar hierbij misdadige tegenkantingen ervaart

Spannende spionagefilm naar het boek van John le Carré die volle aandacht vraagt om correct te volgen.

Geen meesterwerk en zeker wat storingen in de plot en in het algemeen geen al te natuurlijk overkomend acteerwerk, maar een film die toch een bijzonder cachet meekrijgt, de laatste film zijnde waarin een heel bijzondere acteur als Philip Seymour Hoffman nog in meespeelde, net voor zijn dramatisch en door alle filmliefhebbers betreurd overlijden

Leugen, bedrog, bluf, huichelarij, onverschilligheid, hypocrisie, ontrouw, de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet....

Dino Risi zet hier een twintigtal - we komen er nog goed van af - universeel menselijke onhebbelijkheden en kleinzierigheden op een rijtje.

Het geheel is een amusant kijkstuk. Uiteraard de ene scène al gevatter en geslaagder dan de andere.

Doorgaans kunt ge u er aan verkneukelen en soms lichtjes ergeren maar het blijft luchtig en ge kunt volop geniet van twee Italiaanse topacteurs als Ugo Tognazzi en Vittorio Gassman.

Ook filmisch best te waarderen met enkele knappe, originele beeldcomposities.

Gevoelig onderwerp maar de melodramtiek ligt er te dik op.

Langzaam verloop en voor een stuk voorspelbaar.

Vertolkers doen hun best maar het geheel komt niet boven de middelmaat.

Interessant (cultuursgewijze) maar helaas toch erg melodramatisch uitvallend. Cineast slaagt er wel in de film een menselijke warmte mee te geven maar wat me wel stoorde is het het camerawerk, weinig overzichtelijk, zodat niet alle scènes, handelingen en zelfs dialogen erg duidelijk waren. Niet dat het geheel van het verhaaltje daardoor werd geschaad - uiteindelijk is het heel eenvoudig - maar die fractionele, soms wazige beelden, deden o.m. de dynamiek geen goed.

Dit komt over als een drama en zal ook wel hier en daar iemand, zekerlijk voor wie een moeder als een liefdevol boegbeeld op het podium plaatst, met een onbehaaglijk gevoel hebben achtergelaten, maar eigenlijk was dergelijk thema beter als een een soort vaudeville aangepakt, schalks, humoristisch, wat gewaagd ook natuurlijk.

Het is niet omdat er wat optimistische muziek op het einde weerklinkt en het hoofdpersonage zorgeloos afscheidt neemt dat de film als komedie werd bedoeld.

Vond het matig.

Het duurt wat vooraleer ge de tijdsprongen weet te waarderen en ze niet meer aan de verhaallijn schaden.

Eenmaal zo ver, beseft ge wel dat de film niet zoekt naar een verhaal van A tot Z, netjes opgebouwd, maar zich eerder toespitst op fragmenten en scènes die elk op zich emoties en betekenis inhouden en waarbij sommige zelfs heel mooi uitvallen.

Rode draad is natuurlijk het reeds zo veel aangehaald fenomeen van het standenonderscheid, gaande van de high society tot diegenen, bestemd om te dienen.

Een 3, maar heb het gevoel dat een tweede visie, een hoger cijfer zou kunnen uitlokken.

Toch liever iets anders.

De films van Robert Bresson kemerken zich door eenvoud, natuurlijkheid, pricisie en realisme.
Zo ook deze "Mouchette" een ontroerend verhaal over een tienermeisje dat een uiterst moeilijke en pijnlijke jeugd doormaakt, erg verbitterd geraakt en zich hierdoor doorgaans zeer onhebbelijk en afzijdig opstelt. Een vorm van ontspanning is haar niet gegund en bovendien geraakt ze verstrikt in een rivaliteitskwestie tussen twee volwassen mannen.
Meerdere mooie scènes à la Bresson, maar de meest pakkende is m.i. wel deze wanneer Mouchette, stevig geëmotioneerd om wat zich die nacht heeft afgespeeld, thuis komt en daar onmiddellijk de intrieste toestand van haar gezinsleven ervaart en desondanks zich onnoemlijk kranig gedraagt. Schitterende vertolking.
Een intrieste film met een onvermijdelijk dramatische afloop wanneer Mouchette uiteindelijk geen uitweg meer weet. Hartpijnigend.

Zag de film bij verschijning. Stel je voor.

Na dit werk nu opnieuw te hebben bekeken, moet ik besluiten dat "Moulin Rouge" voor zijn tijd een heel knappe film was en nog altijd als gedegen overkomt.

Appreciatie voor de hele opzet op en rond de figuur van de gehandicapte en verbitterde Toulouse-Lautrec, uitmuntend vertolkt door José Ferrer.

De openingsscènes van de film zitten vol sfeer en de weergave van de extrentieke figuren uit de show is karikaturaal, kleurrijk en pittoresk.

Daarna gaat de film wat tanen, ietwat te veel beelden van het werk van de schilder, wat in herhaling vallend om ten slotte toch te eindigen met een mooie, gevoelige slotsekwentie.

Prettig de jonge Suzanne Flon eens te zien, die ik eigenlijk pas goed leerde kennen als de oudere, pientere tante uit "L'Eté Meurtrier". Nu als mooie, jonge vrouw, haar rol puik vertolkend

Was meer een tegenvaller. Eén grote zang-en dansclip, een potpourri van gekende en minder gekende nummers.

Weinig inhoudelijk en naar het einde toe een melodramatisch cachet. Onechte acts.

Geen uitstaans met de film met dezelfde titel uit 1952. Die was dan ook veel interessanter en mooier.

Amper spankracht in deze film die een korte schets brengt van twee jongeren die er op uit trekken en waarvan er één een ontmoeting heeft...

Rustig verhaaltje, geen topacteurs, gewoon een Sundance-filmpje met eenvoudige dialogen, geen sensatiedrang, kortom bij gewone redeneringen aansluitend.

'k Vind er geen onhebbelijkheden in, dus gewoon goed.

Een kolfje naar de hand van André Cayatte, zelf gewezen advokaat, om van dergelijke feiten, geïnspireerd op een gelijkaardig waar gebeurd voorval, een film te maken. Het valt dan ook niet te verwonderen dat de film zich nagenoeg uitsluitend toespitst op de dramatische gevolgen voor de geliefden en niet op de beschrijving of details van hun relatie. In dit opzicht is het de verdienste van Cayatte geen sensatie te zoeken (wat gemakkelijk had gekund) en aldus discreet te blijven, wat hem niet heeft verhinderd scherp uit te halen naar de bestaande wetgeving die het allemaal toeliet.

Annie Girardot, geknipt voor dergelijke rol, zet één van haar beste prestaties neer.

Zag de film vele jaren geleden en al zijn ondertussen zeden, gebruiken en hopelijk wetten fel veranderd, het blijft een interessante en bezienswaardige film.

Spetterende satirische komedie waarbij heel wat op de korrel wordt genomen, de politiek in het bijzonder en die eigenlijk in dat opzicht best nog actueel is.

Al gaat de intensiteit van het intrige en de humor naar het einde toe wat verflauwen - het is practisch niet mogelijk in een film het verrassend komisch element over de ganse lengte aan te houden - toch wordt de film nooit echt dwaas.

Absoluut genietbaar en zoals gezegd, nog actueel.

Hoed af voor Peter Sellers.

Vincent Lindon vind ik altijd een beetje attractie. Ook nu, in deze keine "La Moustache" - toch al enkele jaren oud - heeft hij de gepaste physionomie om de rol te vertolken van een man die met verbazing en ongeloof uiteindelijk zijn eigen persoonlijkheid in twijfel trekt. Naast hem de altijd charmante en goed acterende Emmanuelle Devos (Fransen spreken haar naam uit als "Devooz").

Een film die ook de kijker in de ban kan houden vermits deze zich voortdurend afvraagt (net als het hoofdpersonage, trouwens) wat nu realiteit is en wat fictie.

Wat steekt er nu eigenlijk achter dit verhaaltje ? Misschien wel dat de mens zijn lot niet in eigen handen heeft, er eigenlijk niet kan aan ontsnappen en uiteindelijk voor een stuk geleefd wordt...

Genre film die bij mij toch een zekere voorkeur geniet, zeker als twee klassebakken instaan voor de vertolkingen.

Mooie muziek.

Slapstick zonder taart maar met een Pierre Richard in zijn gebruikelijk gedoe, hier als verstrooide professor en wie brengt hij niet aan het lachen !?

Grappig aldus in de meeste scènes maar af en toe (de operatie) wat misplaatst.

Ook Jane Birkin, mooi en kloek van de partij en in een scène met onze held die me deed denken aan een gelijkaardige die hij ooit speelde met Mireille Darc.

Kon Pierre Richard best verteren, beter dan de Funès, in die tijd.

Vermakelijk terugzien van die enige acteur die Fernandel was.

Ge kunt alleen maar geamuseerd toekijken op het veelzijdig talent van deze man.

De 5 verhalen zijn vlot en best grappig en een scène als met de vlieg eigenlijk onvergetelijk.

In mijn ogen een zeer goede komedie.