Opinions

Het schoolgebeuren, met de leuke en vooral minder leuke kanten, gezien door de ogen van een zesjarige, hetgeen wordt geaccentueerd door de camera die bewust zo veel mogelijk andere personages negeert.

Centraal echter staan de pesterijen, het cynisch vernederend uit de groep stoten van een kind, wat niet zonder nare, dramatische gevolgen leidt.

Verbluffende, emotievolle vertolking van Maya Vanderbecque als het jonge meisje, het jongere zusje dat ook niet zonder psychische littekens het hele gebeuren beleeft en machteloos moet ondergaan.

De "onechtheid" van de personages is hetgeen mij het meeste stoorde in deze film, over een spectaculaire gijzeling, de waanzinnige trip door de straten van New York inbegrepen. Aan intensiteit geen gebrek maar aanneembaar en overtuigend vond ik het niet. Aldus onthou ik van deze film alleen dat niet enkel correcte economische redenen de koersschommelingen op de beurs bepalen en dat bij de Amerikanen een toch ernstig programma over financiële beleggingen, ook zonder gijzelneming, een commerciële show is.

Aanvankelijk geboeid gekeken omwille van de herkendbare toestanden uit ons eigen nationaal voetbal : rijke clubs, arme clubs, rijke clubs die van de arme clubs de beste spelers afsnoepen, arme clubs die het met afval moeten doen, waardoor de kloof tussen rijk en arm groter en groter wordt.

Na een tijd bleek het toch wel heel veel van hetzelfde en, als Brad Pitt een uitstekende acteur en wordt een ingenieus systeem toegepast om aan spelersselectie te doen, vond het toch maar eentonig worden. Het slot van de film is dan wel weer boeiender.

Kennis van baseball is wel wenselijk om tot een betere appreciatie van de film te komen.

Eigenlijk moet ge u optrekken aan de verrassende, clevere en dwaze gezegden van Groucho en aan de visuele moppen van Harpo maar voor de rest is het pure slapstick en in deze "Monkey Business" was er van dit laatste toch wat te veel.

Onderhoudende documentaire waarbij de hierarchie binnen een groep apen centraal staat.
Het verhaaltje houdt het levendig en levert knappe scènes op zoals deze waarbij de apen onder water op zoek gaan naar voedsel en waarbij ze gretig en grappig gaan plunderen.
Aangenaam om volgen, leerrijk en mooie fotografie.

Dacht eerder dat de film een apart toekomstbeeld wilde ophangen van een groep jongeren, gebrainstormed, en tuk op geweld en bereid tot oorlog.

Hun onbekwaamheid leidt echter naar een anarchistisch, tiranniek sfeertje waarbij een duidelijke verhaallijn plaats ruimt voor warrigheid.

De slotscène, waarbij de wanhoop in de ogen van een geredde, maar waarmee een overheid niet weet wat er mee aan te vangen, staat duidelijk als beeld van een ontwrichte maatschappij in verval.

Naast het visuele (de natuur) zeker één van de betere momenten van de film.

De professor-historicus verliest zijn huissleutel, maar vindt een koning en onze brave slotenmaker - in wezen een rupublikein - laat het zich welgevallen.

'k Zie er bijlange geen drama in. Zelfs niet in het slot dat verrassend had moeten zijn maar bovenstaande samenvatting is al te spoilerachtig.

De jonge Bernard Blier in de hoofdrol speelt goed maar de pluim gaat toch naar Fernand Ledoux als de professor.

Rustig, grappig filmpje.

Gérard Jugnot is DE acteur om personages met vertwijfeling, naïviteit en uiteindelijk pijnlijk en geforceerd doorzettingsvermogen te vertolken.

Deze schitterende acteur doet het hier niet anders.

Deze film heet dan een drama-komedie, maar met de ondertoon en achtergrond van het gebeuren vind ik dit beslist een drama. De aanwezigheid van grappige dialogen en toestanden doet daar niets van af.

Wat jammer dat naar het einde toe één en ander in het belachelijke wordt getrokken en men zelfs tot Louis de Funès toestanden komt om dan uiteindelijk toch melancholisch en happy-enderig te eindigen.

Jugnot kan het maar hij heeft het in deze film niet volgehouden.

Bijzondere film met uitstekende enscenering, knappe dialogen, briljante hoofdacteurs en een verhaal dat de nodige wendingen en verrassingen inhoudt om te blijven boeien.

Goede film.

Mooi en gevarieerd, met uiteenlopende levensvisies en -ervaringen.
Twee totaal verschillende mensen, in leeftijd, godsdienst en afkomst kunnen het best met elkaar vinden en zich zelfs over elkaar ontfermen. Mooi, toch.
Film is niet zwaar aan de hand (de prostitutiewijk oogt niet duister en misdadig en even vielen beelden uit "Irma la Douce" me te binnen), terwijl humor (het rijbewijs of was het een brief van vriend Mohammed, het rijexamen en het optimisme in het algemeen) en realisme ( de zelfmoord van de vader, het negeren van de moeder) vloeien kundig dooreen.
Mooie fotografie en sfeerbeelden van Ibrahim's wereld.
De ondertussen betreurde Omar Sharif is een charismatische vaderfiguur en Pierre Boulanger zit ondertussen al stevig in de Franse cinemawereld.

Suspenseverhaal waarvan die ietwat bizarre intrige bovenal de nadruk legt op hoe de kleinzierigheid van de mens aanleiding is tot een dramatische afloop.

Zoals gezegd een beetje bijzonder omwille van het ongewone huwelijk van het hoofdpersonage maar éénmaal dat aanvaard toch wel voldoende spankracht voor een behoorlijke Simenon-verfilming.

Daniel Prévost is goed zoals altijd en ook Julie-Marie Parmentier past goed in haar rol.

Zoveelste verfilming van een roman van Georges Simenon.

Een misdaadfilmpje die dank zij de charme en de klasse, die een acteur als Raimu in zich had, het allure aanneemt van een komedie.

Het geheel is trouwens behoorlijk luchtig opgevat en een echte misdaadsfeer zit er nooit in.

Het verhaal van een clochard die toch wel even snuggerder is dan de Parijse politie.

Mooie en veelzijdige film die meerdere thema's aanraakt : verlies van geliefden en de inpak daarop, opvoeding van jongeren en het belang van de leerkracht...en van de ouders.

Eenvoudig maar vaak heel raak en niet zonder emotie.

Het is waar dat de film middenin zowat blijft hangen en de kijker een bepaalde, sterkere richting in het verhaal verwacht, maar in het geheel van de film vind ik dat uiteindelijk niet zo belangrijk. Wel stoort het mij een beetje dat kinderen van 11 jaar er toch al te volwassen ideeën en bewoordingen op na houden, maar dat komt heel dikwijls voor in films waarin kinderen een hoofdrol worden toebedeeld.

Al bij al, een zeer bezienswaardige film.

Jean-Claude Brialy, in Frankrijk zeer geprezen om zijn uitmuntende beheersing van de Franse taal, vertolkt overtuigend de hoofdrol in deze biografische film over de Franse dichter Max Jacob, voor ons weinig bekend, maar destijds erg bevriend met beroemdheden als Pablo Picasso, Cocteau e.a.

Film hanteert het systeem van de tijdssprongen iets te overdadig, waardoor de hechtheid van het verhaal niet zo goed overkomt en alhoewel, hij handelt over deportaties en jodenvervolging tijdens WO II, is er zelden sprake van echte emoties en slaagt hij er evenmin in enige vorm van medeleving bij de kijker op te wekken.

Een uitstekende Gérard Philippe in de rol van de vrouwencharmeur en profiteur.

Na een knap begin, wordt de film in het midden wat langdradig, eenzijdig en dus wat eentonig, maar herpakt zich wel.

Opgemerkt, ter zijde, de buitenopnames op straat, tussen voorbijgangers, niet figuranten.

Heel sterke film over het leven van Saint Vincent de Paul, een Franse priester, later heilig verklaard, schitterend vertolkt door Pierre Fresnay.

Enkele heel expressieve en indringende scènes die de armoede en de verwaarlozing van zieken illustreren en meerdere sterke uitspraken, als "Ipv zorg te dragen voor hun ziel, moeten we zorgen dat ze een leven hebben, waar ze zich bewust van zijn...". Er is ook een prachtige scene met slaven op een gallei.

Heel geloofwaardig gebracht relaas.

Ze hebben alle twee Multatuli gelezen en weten alle twee wat het woord betekent.

Beiden zijn ook niet erg gelukkig en beiden voelen zich in de grond eenzaam en onbegrepen.

Maar is dat voldoende voor ...?

Wim Willaert is weer grappig in zijn gekende stijl en als hij de r's laat rollen maar ook doodernstig als hij met veel concreetheid de vinger op een paar wonden legt.

Ongelooflijk waargebeurd verhaal, sterk in film gebracht met een verbluffende prestatie van Charlize Theron.

Naast haar zet ook Christina Ricci een flinke prestatie neer in een goed uitgetekende rol.

Niet alleen te koesteren om de prachtige visuele effecten maar ook om de charme die de film uitstraalt en vooral om de verbluffende vertolking van de jonge Lewis MacDougall.

Het verhaal is nochtans intriest. De jonge Conor - te oud om kind te zijn en te jong om man te zijn - heeft het niet gemakkelijk. Op school wordt hij zwaar gepest, zijn vader leeft gescheiden van hem, zijn oma hoeft hem eigenlijk niet en zijn moeder is doodziek. Hij is met alles begaan en het levert hem nachtmerries op die hem in een fantasiewereld doen belanden, waar steun maar ook beproevingen te vinden zijn.

Knappe film. Het monster is wel erg lelijk, maar uiteindelijk toch vindingrijk voorgesteld.

De film bevat meerdere scènes die, uitvergroot, ogenschijnlijk niets belangrijk lijken maar ze bieden ons niet alleen de kans de natuur en de bevolking van Montana onder de loep nemen, maar ze bergen ook de vaak ondraaglijke spanning en emoties die leven bij de twee hoofdpersonages.

Een rustige film, ondanks het familiaal drama waarrond alles draait.

Goede vertolkingen er bovenop.

Close-up en meteen een intiem portret van een 14-jarige uit een probleemgezin die in een periode waarin het leven zich voor hem zou moeten openbaren en toelachen, het moeilijk heeft met zich zelf en zijn omgeving.

Er wordt een sfeer van loomheid gecreëerd van het warme appartementje tot de besloten, smalle gangen van het hospitaal waar David zijn enige toeverlaat stervende weet.

De twijfels en onzekerheden van het hoofdpersonage worden overtuigend verduidelijkt. Verder gaat de ambitie van de film niet. Een stemmingsbeeld, zonder meer.

Een paar onbegrepen liefdes en een gewone stervelinge die plots met haar stem iedereen met verstomming slaat. Edith Piaf, zomaar. Het leek wel of men het talent van de zangeres via deze film nog eens wou onderlijnen. Op zijn Amerikaans. De jonge Sinatra zat meer dan eens in dergelijke rol.

Veel stelt het filmpje eigenlijk niet voor. De liedjes van Edith, romantisch en sociaal, zijn natuurlijk het beluisteren waard.

Zag ik daar geen jonge Paul Meurisse ? Jawel. Lang geleden van de "Monocle..." , "Le cri de cormoran..."en "Les Diaboliques".

Goed dat zulke toestanden worden belicht en ook goed dat zulks gebeurt op een volkse manier in een merkwaardig, kleurig kader met heel wat even kleurrijke personages. In de beginne zit er zelfs af en toe een vleug humor in en pas naar het einde toe klinkt de aanklacht luider en luider maar ook overduidelijk. Wat traag verloop misschien volgens onze begrippen, maar erg storend was dat nu ook niet.

Georges Sanders is subliem als de afstandelijke man, weinig of niet ingelaten of bekommerd om de personen die hem omringen en om hem geven, maar geobsedeerd om aan zijn kunstenaarsdrift te voldoen.

Film ontbreekt lange tijd aan echte spanning. Blijft zo wat kabbelen tot naar het einde toe het duidelijk wordt dat er geen echte climax te verwachten valt, alleen een verklaring van de bizarre levenshouding van het hoofdpersonage.

Naar een novelle van Somerset Maugham en een link naar het leven van de Franse schilder Gauguin. Raar.

Vlot avonturenfilmpje (neigt naar een jeugdfilm) anno 1955 met toch twee destijds niet onbelangrijke acteurs als daar zijn Stewart Granger en George Sanders.

Een beetje eenvoudig plot maar de enscenering is verre van slecht en er is voldoende spanning à la "Treasure Island" wat het geheel toch inhoudelijk maakt.

Vereenzelvig Fritz Lang steeds met dramatische zwart-wit producties (ook uit de jaren 50, "Clash by Night", "The big Heat"), waarbij deze "Moonfleet" toch enigszins verrassend overkomt.

Toch wel teleurgesteld.

Heel wat ingrediënten zijn overbekend en dan zijn er de toestanden en relaties die niet of amper worden uitgediept, ondanks de intimistische sfeer die rond het leven van het hoofdpersonage wordt opgehangen.

Het acteerwerk valt niets te verwijten maar voor het geheel van de film hou ik het toch maar op een (kleine) 3,5.

Een goed script met veel inzet voor menselijke gevoelens en begrip, inzonderheid voor een jonge man die al zijn ganse leven is geplaagd en gepest omdat het mis ging met zijn vader en daardoor met verschrikkelijke trauma's en angsten zit opgezadeld. Het belet hem een spontaan leven en drijft hem onvermijdelijk in een hoek waar erger te vrezen valt.

Waar de film echter wel behoefte aan had was een sterkere, expressievere voorstelling van het hoofdpersonage, een acteur die indruk maakt en die u werkelijk in het verhaal meesleurt en u doet meeleven met het gebeuren. Dit was helaas nu minder het geval.

Anderzijds wel enkele mooie, inhoudelijke dialogen, o.a. met Ethel Barrymore en Rex Ingram.

Filmisch is dit opperbest, kleurig, mooie composities en die jongeren spelen zeer goed maar meer dan het thema van twee erg jonge tieners, die zich volledig willen losrukken uit de maatschappij en zelfstandig hun eigen leven leiden, zie ik er niet in.

Is het ook duidelijk dat de wereld van de volwassenen aardig wordt geridiculiseerd, zonder andere grondgedachte, aanzie ik deze film alleen maar als een avontuurlijke jeugdfilm en in deze optiek best genietbaar, zonder meer.

Zo zie je maar dat een romantische komedie met Amerikaanse sentimentaliteit en dik onderstreept met muziek (zowel pop als opera) toch dik in de Oscars kan vallen.

Was het begin wel grappig, Nicolas Cage's verhaal en houding waren erg onwaarschijnlijk en nam de film voor mij een duik.

Nadien bleek de "misstap" echter een onderdeel van de vaudeville die daarna werd opgedist en best plezierig overkwam met de ontbijtscène op het einde als hoogtepunt.

Cher en Olympia Dukakis werden knap in de picture gebracht.

Film die overduidelijk filmisch gedateerd overkomt - bootjes op het water was een onoverkomelijk studioprobleem destijds - en wat een verschil met bijvoorbeeld een "Casablanca" van hetzelfde jaar.

Eigenaardig, maar precies daarin steekt een zekere cinematografische schoonheid... Gabin op de kade, sterk omlijnd, tegen een vaal-grijze achtergrond.

Het verhaal is er ééntje die precies aansluit bij de Gabin films uit de jaren 30. Romantisch realisme met liefde ondanks armoede en pech, voortdurende dreiging tot zelffmoord toe en vooral een zucht naar een beter, doorgaans huiselijk, bestaan.

De scènes in het café konden erg bekoren omwille van de sfeer, het drinkgelag, de typische figuren waarbij Robin Raymond minstens even sterk zoniet beter voor de dag komt dan Ida Lupino.

En Gabin blijft Gabin, natuurlijk, ook in zijn korte Hollywoodperiode, met een licht Frans accent, wat geenszins stoorde, maar klasse te over.

Heb hem zelden zo'n sterke dronkemansscène zien spelen.