Opinions

Het Amerikaans gezondheidssysteem krijgt er even van langs maar dat is zowat het enige wat we echt inhoudelijk kunnen noemen aan de film want het is het één cliché met een montagewerk dat hopeloos in de knoei zit.

Het acteren van Cassie Howarth kunnen we wel verdienstelijk noemen.

Een van Charly's absolute meesterwerken. Weergaloos goed bewaard, schitterend geacteerd en naast ongeëvenaarde komische acts ruim plaats voor ontroering en onvergetelijke muziek.

Het kunstenaarsmilieu uit het Parijs van de twintigerjaren wordt een eerder bederflijk en bedrieglijk cachet toebedeeld en dat is ook het enige van de film dat zal bijblijven want het verhaal betekent niets, de dialogen zijn even flauw en zelfs de acteurs, misschien op Geraldine na, kunnen nooit overtuigen. Trouwens aan de karaktertekening is geen touw aan vast te knopen.

Een oorlogsrealiteit, heel menselijk voorgesteld en uitstekend vertolkt.

Het gekende aspect van de "represaille"-berechting door het volk, dat helaas, om velerlei redenen, alles in een wit of zwart vakje stopte, terwijl...

Merkwaardige houding van de moeder. De essentie van de film.

Lijkt mij toch wel een anti-leger-en-oorlogfilm. De mensvernederende opleiding die meedogenloos persoonlijke gevoelens en emoties wegveegt, de levensbedreigende oorlogsvoering waar het ontnemen van een mensenleven niet zo direct een heldendaad is maar sporen op de gemoedsrust achterlaat en in het slot de twijfels die bij het individu overleven met de vraag of hij nog echt zichzelf kan zijn.

Zo gezien, een goede, inhoudelijke film

Het begin van de film is erg warrig, daar waar een duidelijker uitleg over de politieke toestand van toen zich opdrong.

Vanaf het moment van de kaping wordt wel een spannend relaas opgedist dat boeit tot het einde.

Menselijke gedragingen in levensbedreigende noodsituaties worden knap in beeld gebracht.

Drie Amerikaanse sterren van het witte doek en John Ford aan de regie, dat moet vonken geven.

Helaas, deze romance-avonturenfilm in Zwart Afrika, is eerder van middelmatige kwaliteit.

Enkele shots in het dierenrijk zijn best geslaagd maar voor de rest erg stijfjes en kunstmatig.

Film over verdrietverwerking.

Echt pakkend is het nooit, maar dan ook niet sentimenteel, maar wel eenvoudig en oprecht, lijkt mij.

Het begin weekt vragen los : wie, wat, waarom, waar en valt dan ook niet zo best mee.

Later wordt het stukken beter en vooral boeiender met meerdere knappe scènes vanaf de autopech tot het slot en mooi is het wel hoe Machiko zich duidelijk afvraagt wat deze oude man drijft en hoe langzamerhand een zeker wederzijds begrip ontstaat.

Openingsshots lieten een zeer trage progressie voorzien, maar uiteindelijk viel dat best mee.

Geen meesterwerk, maar net als die andere, zo wat gelijkwaardige film ("Still the Water") die ik zag van Naomi Kawase, geen teleurstelling.

Luigi Comencini bracht enkele jaren voordien schalkse, volkse humor met zijn "Pane, amore..."-films en oogstte er veel sukses mee en ook in deze licht satirische film over de man-vrouw relatie binnen het huwelijk, poogt hij een gelijkaardige humor op te wekken maar echt sprankelend wordt het eigenlijk nooit.

Film over de macht van de Siciliaanse maffia (Damiano Damiani wordt soms wel de specialist van dergelijke films genoemd) en over toestanden die de vrouw immer in het ongelijk stellen.
Francesca houdt van Vito, maar wil niet, onder welke omstandigheid ook, dat hij haar vernedert en als mindere aanziet. Het is voor een vrouw een ongewone en vooral gedurfde positie. Wanneer haar klacht uitwerking heeft, spijt het haar, omdat ze van hem houdt...
Opmerkelijk in het verhaal zijn de houding van de ouders, de massa en ook de pastoor die alleen maar uit het boekje voorleest.
Een liefdesfilm eigenlijk met sociale mistoestanden voortdurend aanwezig.
Overstemmende, imponerende muziek en close-ups van expressieve Italiaanse maffiosi.
Film heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar toch wel een aanvaardbaar werk.
Ornella Muti is nog heel jong en zeker mooi en draait nog volop mee in de internationale cinema.

Emmanuelle Devos is weer erg overtuigend; deze keer in de rol van een op wraak beluste moeder die in haar zoektocht enkele bepalende ervaringen opdoet, ook herkenbare toestanden en er de besluiten uit haalt.

Zeker geen topfilm. Af en toe wat gehaast in de ontwikkeling van het verhaal maar de wraaknemer is een vrouw, een mens vooral en geen super-women en dat vooral viel in de smaak.

Heerlijk kostuumdrama met schitterende acteurs.

Een film over Molière moet de farce in het intrigue en de kracht van het woord hoog in het vaandel dragen en dat doet deze film ook perfect.

Halfgrappig verhaal omwille van de ijdele potsierlijkheid van één van de hoofdpersonages en de schalkse leepheid waarbij deze zwakte wordt uitgebuit.

Kende Molière van uit het middelbaar onderwijs ("Les précieuses ridicules" moesten wij destijds, niet zonder tegenzin, lezen en bespreken). Er nu een film over zien wekte wel de aandacht en of het verhaal nu echt is of er wordt een loopje met de werkelijkheid genomen, kan me in feite niet schelen. Het is een onderhoudende en zelfs amusante film waarin graag de draak wordt gestoken met menselijke tekortkomingen, als ijdelheid, jaloersheid, machtsmisbruik, ontrouw....

In zijn korte Franse periode (vanaf Hitler's dreiging tot zijn invasie in Frankrijk) maakte Robert Siodmak enkele films, waaronder deze "Mollenard".
Het verhaal over een scheepskapitein, een echte zeeman, maar tevens een brutale, respectloze man, in een liefdeloos huwelijk "Ik val liever dood dan je te omhelzen", zegt hij tegen zijn vrouw, als hij noodgedwongen terugkeert van een lange, louche reis, en hij de huldeblijken van zijn Compagnie lomp negeert..
Film kadert in het sociaal realisme van de Franse cinema van de jaren 30 maar zit ver van de sterke werken die uit die tijd voortkwamen.
Het avontuurlijk gedeelte van de film is niet zo best gebracht en duurt te lang en zondert zich volledig af van het familiaal gebeuren Mollenard is ook onverschillig voor zijn kinderen waarbij de rol van Mevrouw Mollenard door Gabrielle Dorziat het best van alle is ingevuld.

Goede verfilming met sterk sociale inslag : de harde strijd van de mijwerkers tegen onrechtvaardige behandeling.

Boeiend, niet alleen om dit sociaal aspect maar ook om het intrige dat is ingebouwd, met een goede karaktertekening van de betrokken personages, overtuigend vertolkt door Sean Connery en Richard Harris.

Sprekende beelden van de kolenmijn en het labeur dat er in wordt verricht.

Uitmuntend script waarbij de spreiding over drie tijdsstippen (de jeugd van Molly, haar ervaringen in de gokwereld en tenslotte haar omgang met rechtspersonen) het bepaald levendig houdt.

Stevig dialoogwerk waarin Jessica Chastain en Idris Elba heel bedreven blijken te zijn, maar dat soms zo'n danig hoog tempo aanhoudt dat het onnatuurlijk overkomt.

Interessant dit verhaal, naar een waar gebeuren, dat ons een interessant kijkje laat nemen in de gokwereld van de rijken en de onvermijdelijke aanwezigheid van mafiabonzen.

Degelijke, met zorg gemaakte film.

Niet eenvoudig om een film te maken over het leven van een legende als Edith Piaf en daarbij compleet te zijn.

Dit is nu ook het geval, maar de makers van de film hebben toch een goed beeld gebracht van de tederheid, de passie en de rauwe realiteit in het leven van deze onvergetelijke zangeres.

De enscenering in de film vind ik goed en boeiend.

Voor de prestatie van Marion Cotillard schieten lofwoorden tekort.

Franse zedenkomedie met dramatische ondertoon.

Komisch in situatie en woord en goede evocatie van de zorgeloze Franse vakantiesfeer.

Jean-Pierre Marielle en Victor Lanoux zijn twee vaste waarden uit de Franse filmwereld en zijn ook nu weer op hun best, evenals de jonge Agnès Soral.

Veel beter en inhoudelijker dan "Blame it on Rio".

Vincent Cassel en François Cluzet evenaren gemakkelijk Jean-Pierre Marielle en Victor Lanoux uit de oorspronkelijke film van 1977 en ook Lola Le Lann en Alice Isaaz zijn goed gecast.
Een niet zo gepland gebeuren verstoort de zorgeloze vakantiepret, zet een vriendschap sterk op de helling maar in het slot is de charme van de jeugd zó ontwapenend dat aan het ganse gebeuren toch niet zo zwaar zal getild worden.
Aangenaam en "à la légère" ondanks alles.

Film die natuurlijk indruk maakt omwille van de ongewoon gewelddadige gezinssituaties, het gore taalgebruik tussen moeder en zoon en alle daaruitvloeiend sterke scènes.

Is de zoon van het ruziemakend type, moeder is ook niet echt lief.

Film duurt iets te lang en het Canadees Frans is niet aan te horen.

Onthutsende en amper te geloven gebeurtenissen in deze felle documentaire.

Na het zien ervan, vraagt ge u af wat er ons eigenlijk nog zou kunnen verbazen.

Een grappig verhaaltje waarin een brave, levende mens zich volledig en belangloos inzet om een verdwaalde geest vooruit te helpen.

Eigenlijk wel een ode aan de empathie en hulpvaardigheid die van een mens kan uitgaan, zelfs tov een totaal vreemde "naaste".

Karin Viard zal wel nooit een gekker rol vertolkt hebben dan in deze "Mon Bébé" dat eigenlijk "Mes Bébés" had moeten heten, of beter nog "Nos Bébés", want al nemen ze vaak geen blaadje voor de mond, wisselen gevoelige en vrij vranke bewoordingen (en daden) af, ze hebben allemaal, doorheen hun hol gepraat à la française, behoefte aan knuffels en sentimentele momenten en dat maman dan nog vaak het wildst te keer gaat, mag in een vrijmoedige komedie als deze niet verbazen.

Soms dacht ik "die Fransen toch", een 3 zal wel volstaan, maar dan zijn er toch ook die passages die het levensechte raken, dat een afronding naar boven toe toch ook gewettigd lijkt.

Hoe mooi kan zo'n hoogst ongewone beleving uitvallen.

Heel goed en emotioneel in beeld gebracht.

Guillaume Canet is de niets ontzienende vader die alleen het terugvinden van zijn zoon voor ogen houdt, in een film die wat preciesheid in het verhaal mist en zeker in het plotse slot de kijker toch nog wel met wat vraagjes achterlaat.

Soms wel spannend zonder hierin ook uit te blinken, maar, zoals gezegd, het slot verbrodt wel één en ander.

Film is grotendeels opgenomen met een verborgen camera, zodat heel wat personen die "Dany Versavel" ontmoet tijdens zijn opvoedingstocht met zijn zoon, totaal onwetend waren over het filmwerk, wat erg natuurlijke scènes oplevert waarvan er enkele hilarisch grappig zijn (de sigaret-scène, de plastische chirurgie-scène...)

De Brusselse komiek, François Damiens, voor het eerst in de regiestoel, levert hier aldus wel een origineel, verrassend filmpje af dat een tijdje kan bekoren maar anderhalf uur is toch wat lang om te blijven boeien.

Aan de desastreuse manier om zoontje lief "zijn" waarden van het leven bij te brengen, zullen we ons wel niet storen. François Damiens maakte het reeds als komische acteur. Het mag dan ook niet verwonderen dat hij als regisseur de gekke toer op gaat.

Zo te zien weinig belangstelling hier voor dit filmpje. Vraag me af hoe het met het bioscoopbezoek in Brussel en Wallonië was gesteld ?

Satire op de rijke bourgeoisie en het hypermodern gedoe (uit die tijd natuurlijk).

Als de benaming "Auteurisme" verwijst naar een regisseur die vast houdt aan zijn eigen aparte filmstijl, dan komt deze Jacques Tati daar zeker voor in aanmerking.

Origineel, dolgekke situaties, grappig en zeker een must om eens te zien, maar na 2 uren lijkt het mij meer dan voldoende.

Romantische avonturenfilm waarin gelukkig Jacques Brel de expressiviteit van zijn zangoptredens heeft meegebracht, anders was het een zooitje van niemendal geweest.

Wat jammer dat het denderende van het eerste halfuur, waarin het hemelsbreed verschil tussen beide hoofdrollen schitterend wordt uitgespeeld met scherpe, pittige, zeg maar brutale bewoordingen, niet wordt aangehouden en de film vervalt in een clichématig, ongeloofwaardig gedoe en er alleen op het einde wat echt gevoel insteekt.

Niettemin heb ik toch in dat eerste stuk erg genoten van het optreden van Benoît Poelvoorde. Een complete acteur, zou ik zeggen, rekening houdend met de uiteenlopende rollen ("Entre ses mains", "Le tout nouveau Testament"...) die ik van de man zag.

Vincent Cassel is perfect als de charmeur die met zijn persoonlijkheid en vlotte humor in staat is veel vrouwen te bekoren, terwijl Emmanuelle Bercot - mij alleen bekend van "Polisse" en met deze "Mon Roi" toch in Cannes verkozen als beste actrice - de rol speelt van de jonge vrouw die haar hoofd op hol laat brengen en wiens liefde eigenlijk gestoeid is op bewondering.
Het feit dat "Georgio" ook minder aangename, zeg maar egoïstische kanten heeft en "Tony" ook minder naïef kan zijn, leidt naar een film die heel wat aspecten en toestanden van de relatie/huwelijk naar voren schuift.
Herkenbare en ongewone situaties volgen elkaar op als een rauwe schets van wat er zo al tussen twee mensen, die hoe dan ook emotioneel verbonden zijn, kan bestaan. Emmanuelle Bercot, vooral, overtuigt in het laatste gedeelte van de film dat in een significante slotscène een zekere ontroering inhoudt en de titel wettigt. Tony kijkt nog steeds met ontzag en bewondering naar Georgio.
Goed dat de film in feite in flashbacks is opgebouwd. Met dit thema, een welkome en verademende stijloefening.

Stephan Streker maakt het de kijker niet gemakkelijk met de opbouw van de film, maar tovert toch enkele heel mooie scenes op het doek en tevens raakt hij het probleem aan van onbegrepen, amper volwaardig begeleide en in een materialistische maatschappij meegezogen jongeren.

Geen film om de massa te lokken, maar hij blijft het bekijken waard.

Ben Rottiers speelt heel knap en Ozark Henry stond in voor de originele muziek en hield er in 2014 een Magritte aan over.