Opinions

Een oude, lieve man, met veel mensenkennis, kindervriend en die ook nog de kerstman is, wat romantiek - en we schrijven 1947 - en we hebben een sympathieke, zeemzoete familiefilm. Maar het wordt iets grimmiger en de rechtbank krijgt een vraag waarop niet te antwoorden valt maar toch een grappige, spitsvondiige oplossing krijgt, en dat duwt de film nog meer in je armen.

Onschuldig en charmant met een Edmund Gwenn die natuurlijk de show steelt en een Natalie Wood die reeds als kind indruk maakte.

Arthur Penn op zijn best met deze ontroerende film, die zeker de stempel van de zestiger jaren draagt, maar waarvan zeker nog volop te genieten valt, zo inhoudsvol is het onderwerp en zo indrukwekkend zijn de acteurprestaties, zeker van Anne Bancroft die, zo komt het me voor, vooral met deze film zal herinnerd worden.

Matige film, voorspelbaar, de melancholische toer op naar het einde toe, maar nooit rakend.

Dat bij ernstig lijden geloof en god in vraag worden gesteld is niet ongewoon en hoe het verder evolueert hangt van veel factoren af, net zoals het geloof in de goedheid van de mensen.

Zo wat het thema van deze film die een verhaal, berustend op ware gebeurtenissen, brengt.

Dat in dergelijke films (over)sentimentalieit dik aanwezig is, is bijna niet te vermijden, net als emoties en ontroering er bij horen.

Vond het acteren behoorlijk. Eigenlijk zijn Amerikaanse filmmakers zich zeer bewust van een goede casting. Ze bereiken er vaak "geloofwaardigheid" mee.

Een buitenbeentje in het werk van De Sica, toch, deze verbluffende, fantasierijke film die het vooral over de armoede heeft maar ook de menselijke gebreken, als egoisme, hebzucht, naijver...sterk onderstreept.

Ook heel wat symboliek, als het gevecht voor een plaats in de zon, en optimisme (Een goede dag hoeft geen waarom, maar helaas...)

In het middenstuk blijft de film wel wat dobberen, maar dat wordt grandioos vergoed door een spetterende finale.

Aangenaam verrast door de originaliteit, de filmische vondsten, de gevatte kritiek op de samenleving en het sterk overtuigend in beeld brengen van de diepste armoede van een grote groep kanslozen.

"Mirage" is zo'n Amerikaanse film uit die periode waarin het hoofdpersonage de speelbal is van een mysterieuze belevenis.

James Stewart en vooral Cary Grant waren geschikte vertolkers, maar ook deze Gregory Peck vindt best zijn draai in dergelijke rol.

Aanvankelijk eerder flauw, maar wanneer Walter Matthau op het toneel verschijnt is er plaats voor wat sarcasme en humor, wordt de film levendiger, zeker wanneer de puzzelstukjes in elkaar beginnen passen en we uiteindelijk nog een plausibele uitleg krijgen voor wat aan absurditeiten vooraf ging.

Het slot is er één zoals ge het alleen maar kon verwachten.

Ver van groots maar met goede momenten.

Ben de enige stemmer bij Moviemeter en ook bij IMDB lijkt men haar vergeten.

Nochtans een heel mooie documentaire, met "Het levensverhaal van een actrice die veel groter was dan haar films", heel juist hierboven omschreven in een goede synopsis.

Geen actrice die karakterrollen speelde maar zich liefst kon uiten in speels, een beetje ondeugend acteerwerk. Ze moest wat van haar zelf kunnen terugvinden.

Haar privéleven kende hoogtes maar ook diepe laagtes, zowel op emotioneel vlak als fysisch. Het tere vrouwtje bleek echter te beschikken over een sterke wilskracht wat haar telkens uit de put hielp. Delon was de liefde van haar leven. Verbazend hoe ze haar eigen carrière opgaf om volledig ten zijne dienst te staan.

Regisseur Raymond Lamy - voorheen eerder actief in het montagewerk - valt de eer te beurt Jean Gabin, na zijn States-avontuur - amper een paar films - weer onder het Franse publiek te brengen en waarbij de vedette heel ver weg is van zijn vooroorlogse rollen, maar deze van gentleman-crimineel, waarvoor hij in de toekomst dikwijls zal tekenen, even klasrijk opneemt.

Zoveel gebeurt er niet in deze "Miroir", behalve veel handgeschud en een prima weergave van het luxe zakenleven dat het maffia-aspect netjes camoufleert en eigenlijk ziet ge het einde zo aankomen.

Veel sterren in hun jonge jaren: Daniel Gélin (wat ziet hij er onschuldig uit) en enkele heel mooie als Martine Carol en Colette Mars.

Even schrikken bij de eerste beelden van Michèle Morgan. Geen nood, de synopsis verraadt wat er te gebeuren staat.

Advocaat Cayatte zet hier een gezinsdrama neer waarbij een gehuwde vrouw, tevreden en gehoorzaam, maar niet echt gelukkig, door een ingreep uit de saaiheid van haar leven kan stappen en dat ook doet, terwijl de man het verlies van zijn dominantie en zijn hebberig bezit van zijn vrouw uit zijn handen ziet glippen en dat niet verteert.

Cayatte mag dankbaar zijn aan zijn twee hoofdrolvertolkers. Michèle Morgan, onberispelijk in haar dubbele rol en Bourvil toch ook heel verdienstelijk.

Ik ben een grote fan van die man maar als nadeel heb ik dat ik in de ernstige momenten in de film, ik hem moeilijk kan loskoppelen van de grote komiek die hij is. Zijn stem, de intonatie in die stem, doen me dan dikwijls denken aan zijn vele onweerstaanbaar grappige scènes en gezegden.

Geen grootse film deze "Miroir à deux Faces", eigenlijk wat absurd maar toch met een realistisch gegeven van hoe een ommekeer in de verhouding tussen de partners slecht kan aflopen.

De vooringenomenheid, de bekrompenheid tot het absoluut gekke toe tegenover homoseksualiteit nog eens in de verf gezet.

Het volgen waard, maar er zijn sterkere films die het fenomeen belichten.

De onrechtvaardigheid spreekt natuurlijk altijd aan en de vertolking van Chloë Grace Morets is erg overtuigend.

Van Jean Valjean geraak ik niet van af. Ik kreeg het boek voor mijn vijftiende verjaardag en sindsdien zag ik reeds meerdere versies van Victor Hugo's sukseswerk en nu nog één uit de zeer oude doos.

Beweer niet dat deze productie uit 1934 de beste is (Daarvoor is vergelijken onmogelijk omwille van het verschil in cinematografische mogelijkheden door de jaren heen), maar ik durf wel beweren dat hij de markantste is die mogelijks best aanleunt bij het boek.

Mooi zijn, naast de goede vertolkingen, de studiodecors van Parijs anno 1832 die weergeven van wat we in onze verbeelding van deze stad hadden kunnen voorstellen. Goed camerawerk, vlotte dialogen en toch een merkwaardige mise-en-scène van de barricade strijd.

Charles Vanel, reeds een hele tijd actief in de stille films en die nog een heel gevulde carrière zal uitbouwen is goed als Javert, al vond ik John Malkovitch (2000) in die rol niet te overtreffen. Ook Josselyne Gaël, die in feite de eerst verkozen Danielle Darrieux verdrong, is eveneens uitstekend in haar rol.

Victor Hugo's beroemde roman, vele malen verfilmd, nu als een geslaagde musical met heel mooie passages ("Look down", "In my Life"...), het verhaal getrouw en met een overtuigende "Can you hear the People sing ?" als slotscène.

Knap en zorgvuldig gebracht.

Film mocht ook best eindigen voor die ultieme veldslag.

De boodschap was toen al lang meegegeven.

De maatschappelijke ellende druipt van het scherm en men kan zich alleen maar afvragen hoe het allemaal zo ver is kunnen komen ?

Keihard en onthutsend.

De wereldcrisis had ook zijn weerslag in de Borinage - en niet weinig - waar stakingen, werkloosheid, armoede en een leven in erbarmelijke omstandigheden het gevolg waren.
Het duo Ivens-Storck maakte deze onthutsende documentaire over de mijnwerkersfamilies met naar de keel grijpende opnamen. De ene ontstellende scène volgt de andere open als er dan toch een scène uitspringt is het deze waar naast de mijnen de stocks aan onverkochte steenkool zich steeds meer en meer opstapelen terwijl de mijnwerkers in barre omstandigheden de terrils opklauteren om toch nog enkele bruikbare brokken te vinden.
Het bekijken waard deze film, waarbij ongewild af en toe de gedachte opkomt van wat klagen wij...
Te zien op Youtube.

Ge kunt u natuurlijk afvragen waarom een intelligente mens, wat een auteur toch hoort te zijn, in de beginne niet sterk aandrong op contact met familie en op hospitalisatie met de beenbreuken die hij had opgelopen (Hinderden hem trouwens amper in het horrorachtig, actievolle slot), maar dan hadden we de Kathy-Bates-demonstratie wellicht niet meegemaakt en daar was de film toch om te doen.

Een stevige opbouw, spanning, actie en griezelen om het sadistisch gedrag van een extreem psychologisch gestoorde vrouw.

Goede bekenden als Richard Farnsworth ("The Straight Story") en ... Lauren Bacall zijn ook van de partij in een film die toch wel even onbehaaglijk nazindert.

De tegenstelling tussen het naïve, onwetend maar gevoelig en naar genegenheid hunkerend vrouwtje en enkele stoere kerels die alleen maar drank en avontuur zoeken en in hun leeven nooit iets bereikt hebben wordt in het eerste gedeelte van de film nogal langdradig en op het randje van vervelend uitgewerkt.

In het tweede gedeelte is er een lange, goed gefilmde paardenvangst. Eigenlijk het beste van de film.

Het onverwachte happy end doet ook de film niet in meerwaarde stijgen.

Sfeervolle Mexicaanse film die laat uitschijnen dat het maatschappelijk leven aldaar toch voor een stuk beheerst wordt door concurerende, misdadige drugsbendes, bewapend als de beste.

Een rauwe film met in de hoofdrol Stephanie Sigman als het meisje dat per toeval in het crimineel circuit terecht komt en - zoals de slotscène verduidelijkt - daardoor zwaar getekend blijft en mogelijks nog moeilijk van onderuit geraakt.

Spannend en meelijwekkend, dit triest avontuur van Laura. Opmerkelijk toch weer hoe media zonder dieper onderzoek onmiddellijk een slecht beeld ophangen van een toch onschuldig persoon.

Zelfs als de film als satire zou bedoeld zijn, is het toch maar een lichtgewicht met een karikaturale uitbeelding van een miss-verkiezing.

Echt plezierig is hij ook al niet daarvoor is de humor te lomp en wordt perfect aan overacting gedaan.

Mary Steenburgen is een veelzijdige actrice maar zit nu wel in de ondankbare rol van een opgewonden ex-miss.

Charmant, romantisch filmpje, zeer zeker sentimenteel maar met een zeer goede act van Renée Zellweger waaruit de ambitie en de gedrevenheid van het hoofdpersonage perfect uitstraalt.

Het einde viel wel wat verrassend en mist misschien wel een climax.

Uitstekende regie in deze film die ons het beeld brengt van een clevere, onverzettelijke tot gevoelloze lobbyiste (stevige inkijk in dat wereldje van het ronselen van aanzien), maar uiteindelijk ook vernietigend uithaalt naar de politiek. Keiharde woorden in de rechtzaal.

Blikvanger is uiteraard een verbluffende Jessica Chastain, maar daarnaast mag ook de rest van de cast worden geciteerd.

Wat een overeenstemming in de kwoteringen voor deze film...

Is inderdaad een klein, eenvoudig filmpje dat zeker niet lang nazindert en in de beginne zelfs wat onwennig aandoet met het optreden van het hoofdpersonage, de omgang met de leerlingen, het ietwat onduidelijk zijn over de aard van de wedstrijd, maar langzamerhand meer en meer gevoel in het verhaal brengt, éénmaal de karakters verduidelijkt.

Charmant slot dat het niveau zeker optrekt.

Een sterk duo, Lemmon-Spacek, domineert deze zeer knappe film die eens te meer aantoont hoe het menselijke moet zwichten voor economische en poltieke belangen. Schitterende regie en enkele aangrijpende beelden. In mijn ogen de beste prestatie van Jack Lemmon ooit.

Zag de film destijds bij het verschijnen en toen is hij lang blijven nazinderen.

Michael Shannon als de dronkelap-speurder (beetje vreemd, toch) heeft wel enige grappige gezegden in petto, maar daarom noem ik dit toch geen drama-komedie. Eigenlijk een "dood"-ernstige nasleep van 9/11, gebracht in een film met meer dan één verrassende wending maar die toch geen hoge toppen scheert, ondanks de behoorlijke cast. Blijf zitten met het gevoel dat er veel meer mee te doen was.

Terecht gelauwerd voor fotografie en muziek. Trouwens daarin zit de kracht van de film.

Vind vooral Jeremy Irons knap acteren in deze naar historische gebeurtenissen verwijzende film.

'k Zal wel niet alleen geweest zijn om exact het intrige niet te hebben kunnen volgen en dit niet alleen omwille van de technologische hoogstandjes maar ook omwille van de onnavolgbare bochten die het verhaal maakt.

Voor de liefhebbers van Bond-films met er nog een schep bovenop.

Kristin Scott Thomas verdwijnt te vroeg uit de film en Emmanuelle Béart komt er ook weinig aan te pas, is wel betoverend mooi maar daar is alles mee gezegd.

Tom Cruise tenslotte is de "vliegende" held van het gebeuren.

Onlangs zag ik Mission Impossible III en is het verwonderlijk dat ook hier het verhaaltje amper iets betekent tov de vele actievolle spektakelscènes.

Tom Cruise zit in forme en eigenlijk pet af voor het vele stuntwerk, de beeldvorming en het tempo waarmee alles op de kijker wordt losgelaten.

Van alle filmtitels is deze van de "Mission Impossible"- reeks toch veruit het best gekozen want met dergelijke aaneenschakeling van ongelooflijke stunts, acties en technologisch onvoorstelbare snufjes is het toch niet mogelijk dat er één ziel is die dit allemaal, al was het maar voor een fractie, voor mogelijk acht.

Wedden dat Tom Cruise staat te jammeren als hij morgen een zweertje of een kleine snee aan zijn pink heeft....en misschien slaat hij wel op de dijen van plezier als hij zich zelf ziet zweven, vliegen en nog veel meer.

Maar goed, ge moet het nog allemaal in beeld kunnen brengen en laten we daar maar een stevige verdienste aan toekennen.

Het verhaaltje, volledig ten dienste van de actiescènes, op zichzelf stelt weinig voor en was van de eerste beelden reeds te voorspellen.

Alleen het beeld van die twee waterkraantjes : "White" en "Coloured" is al meer dan schrijnend.

Aanvankelijk niet zoveel bezieling in deze film die het heeft over het teleurgaan van het circusleven en het belang dat gehecht wordt aan het bezit van een talisman, geluksbrenger, zekerlijk bij het uitoefenen van gevaarlijke acts.

Nadien kriijgt de film beslist een boost door de hardnekkigheid waarbij naar oplossingen voor het verlies wordt gezocht en uiteindelijk doordat de film als het ware een biografisch-reportage-achtig allure krijgt door de inbreng van de 88-jarige Arthur Robin (de echte, wellicht). Dat stuk is het meest boeiende van de film dat ook nog een goed gevoel meegeeft door de vriendschap die hoofdpersonage Tairo mag ondervinden (slotscène)

Wat vreemd maar tenslotte toch een verhaal dat hoe dan ook weet te boeien, in een filmtaal in alle eenvoud.

"We moeten ze eigelijk aanklagen voor nalatigheid", menen Jehezkel en zijn equipe wanneer ze de verplegers die ter hulp snellen, passeren, dit nadat ze voor het eerst hun absurde ingreep hebben toegepast.
Het is een cynische uitlating die me toch wel aan het lachen bracht, maar voor de rest overheerst toch wel het drama in deze film, die m.i. de onmacht van de patiënt bij een nakende levensbeëindiging aan de kaak stelt.
Natuurlijk, wanneer "het project" algemeen bekend geraakt, komt er een zekere luchtigheid over de film, alhoewel,...de slotscène !?
Beetje onverkwikkelijk, maar een goed idee om het zo voor te stellen. Daarom wel een goede film.