Opinions

Als een koerspaard 1 tegen 60 staat dan heeft hij beslist polio en als de kosten voor hoerenbezoek mogen afgetrokken woden van de kerkgiften, dan is Woody Allen niet veraf.

Komische schets van huwelijksperikelen, zoals dikwijls, en een mannetje waarop ge niet uitgekeken geraakt, zoals altijd, deze keer met de originele steun van Griekse Goden en theateracteurs.

Houd ook van de veelvuldige inmenging van (meestal jazzy) evergreens in de Woody Allen films.

Even wennen aan de vele korte shots maar uiteindelijk onderlijnen die goed de animositeit rond het gebeuren en de broeierige sfeer in de Pakistaanse grootsteden.

Cineast weet de spanning in de film stelselmatig op te drijven wat de film gaandeweg naar een hoger niveau tilt.

Goede movie over het menselijk leed ten gevolge van onmenselijke en onbegrijpelijke terroristische acties en een indringende schets van de regio.

Overtuigende Angelina Jolie.

Er waren al een paar "Kongs" gepasseerd vooraleer deze film er kwam, maar al zijn er zekerlijk gelijkenissen, deze "Might Joe Young" kan best op zich zelf bestaan en mag zeker gezien worden.

Het begint al heel charmant met de kleine Jill (knappe vertolking) en de kannismaking met baby-Joe. Daarna maakt de film een sprong en is het de commerciële mens die overneemt, onvermijdelijk zijn ding doet en eens te meer bewijst dat hij alleen in staat is de natuur te ontwrichten. Een zedenles in de film !?

Te bewonderen zijn vooral de emoties die in het gezicht van Joe worden gelegd, de mooie scènes met Jill en Joe in de caberetshow en de toch wel aangrijpende dramatisch scènes, net voor het feelgood-slot.

Fantasierijke avonturenfilmpje, dat verrassend goed uitdraait.

Een man die in zijn leven alleen maar geïnteresseerd was in kunstwerken en hierbij een succesvol professioneel maar tevens liefdeloos bestaan heeft gekend, ondergaat een totale ommekeer.
Het zakenleven, het mysterie, de romantiek, de ontreddering zijn de opeenvolgende fases in de film die allen ten zeerste boeien maar zeker knap zijn geënsceneerd en visueel mooi voorgesteld.
Tussen de prachtige, sfeer-en toonzettende openingsscene met de stoïcyns arrogante kop van het hoofdpersoange en deze van de gebroken, maar nog steeds aan hoopvastklampende man ligt een mooi stukje film.
Knappe vertolking van Geoffrey Rush al valt geen enkele tegenspeler uit de toon.
"Nuovo Cinema Paradiso", "Stanno Tutti Bene", "Una Pura Formalitá" "La Leggenda del Pianista sull'Oceano", "Malèna"...Giuseppe Tornatore staat garant voor mooie filmbeleving.

Heel wat actuele maatschappelijke problemen zitten vervat in deze korte, inhoudelijke animatie.

De ijsbeertjes worden lief, onschuldig en hulpeloos voorgesteld, slachtoffers van tekortkomingen van...

De film verduidelijkt dat in het slot.

Bizarre film waarbij de kijker zijn "fun" moet halen in de markante, stekelige woordenwisselingen tussen de twee hoofdacteurs en de verrassende wendingen in het plot.

Peter Falk en John Cassevetes zijn erg overtuigend in hun rol. Vooral Peter Falk is toch een merkwaardige acteur.

Een kranige moeder-verwaande dochter-relatie is het thema van deze sterke film uit de veertigerjaren.
Mogelijks kunt ge u wat storen aan de al te vlotte manier waarop relaties tot stand komen en dan weer worden afgebroken, zich dan weer herpakken...,maar heb al dikwijls vastgesteld dat zulks regel was in de films uit die tijd in de States.
Het intrige is echter toch wel de moeite waard om volgen, houdt een zekere spanning in, knappe enscenering en zorg voor allerlei details, zoals de belichting, zeker heel kunstig op het gelaat van Joan Crawford of de songs in verband brengen wat er te gebeuren staat (het mooie "It can't be wrong)"...
Heel degelijke acteerprestaties, als vanzelfsprekend met Joan Crawford op kop.

Filmisch heel mooi gebrachte miniserie, muzikaal ondersteund door de mooie songs uit die tijd.

Het verhaal is wat het is, met zijn aanvaardbare en mindere aanvaardbare passages, maar toch de aandacht gaande houdend over de ganse lengte.

Evenwel, wat bovenal te onthouden valt, is de schitterende acteerprastatie van Kate Winslet die op een verbluffende manier de menselijkheid die in haar personage steekt tot uiting laat komen.

Zeer goede film die aantoont hoe de gevolgen van de Nakba en het confisqueren van de Arabische goederen in de Palestijse gebieden nog erg leeft, ook bij reeds lang uitgeweken nazaten.

Cineaste Annemarie Jacir, zelf een Palestijse, belicht de toestand vanuit het oogpunt van de vluchtelingen, maar laat toch ook niet na erop te wijzen dat de vertroebelde en onmogelijke sfeer in de regio, de hardnekkigheid en zelfs de agressiviteit van het hoofdpersonage omwille van het onrecht te hare opzichte aangedaan, voor een eeuwigdurend conflict zal zorgen.

Coming-of-age-drama, want op een ogenblik dat Gus moet gaan exploderen met niets dan nieuwe en aangename ontdekkingen en bevindingen voor de boeg, krijgt hij niets anders dan nare ervaringen voorgeschoteld.

Gus lijkt gehard en plots meer dan volwassen maar er is ook nog iets als een kind-ouder-band die hem opnieuw in zijn jongeling zijn kan helpen.

Zicht op het harde boerenleven. Attentie voor de psychologische weerslag bij de mens als alles misgaat.

Deze lang uitgesponnen film is in feite een waarschuwing tegen multinationals die, gedreven door werkelijk niets ontzienende, zelfs onmenselijke motieven, een enorme macht verwerven die zich boven de invloed van de betrokken regeringen stelt.

Er wordt ook een sterke allusie gemaakt op toestanden die zich tijdens WO II tussen de geallieerden en de Duitsers hebben afgespeeld.

Meerdere sterke scènes met deze met Patrick Dewaere, natuurlijk, ook deze met Mel Ferrer, als president van de multinational.

Aldus meen ik dat deze "Mille Millard de Dollars" een interessante film is waarbij Melville er toch in slaagt, ondanks de lange duur, het overr de ganse duur boeiend te houden.

Geschiedenis over maffiagekonkel, leugen, bedrog, corruptie en moord.

De Coens hebben er een knap visueel filmwerk van gemaakt, wat mocht verwacht worden, en zijn er zelfs in geslaagd de gangsters naast hun hartloos optreden, vooral via hun dialogen, een zekere potsierlijkheid aan te meten.

Wel interessant om het gedoe van die schoften gade te slaan, maar eigenlijk, laat maar...

Toch een woordje over de acteurs. Vond ze allen overtuigen in hun rol. Marcy Gay Harden vind ik toch weer uitblnken. Een actrice die alle rollen aankan, gaande van de arme, zich uitslovende huisvrouw tot de femme fatale.

Sport is big money en jonge sportlui horen begeleid te worden...

Zowat het thema van deze "Million Dollar Arm", een drama-komedie die toch als een "feelgoodie-after all" uitvalt.

Is wat lang, met de beste passages in Indië en hoe dan ook is het toch wel genieten van het geslaagd acteren van onze twee zakenpartners met hun Indische pupillen, die dan nog doorgaans voor de plezierige noot zorgen.

Niet echt overtuigend of aangrijpend deze film.

'k Onthou alleen de extreem "keeping up appearances"-houding van de vader als interessant item.

Doorzettingsvermogen is misschien wel het bijzonderste item in deze eenvoudige maar oprechte film, maar de weerslag van het ganse project op elk lid van de familie wordt mooi en gavarieerd levensecht voorgesteld:: de ernst bij tegenslagen, de onvermijdelijke meningsverschillen, de humor..

Wars van geweld. Een genietbare film.

"Een dieet volgen helpt niet. Kijk maar, het zijn allemaal dikke die zo iets doen".

Dit en veel andere dwaas-grappige gezegden vullen deze typisch Franse komedie die ook wat aandacht heeft voor de frustraties rond zwaarlijvigheid maar, omdat een langspeelfilm nu éénmaal zowat anderhalf uur moet duren, er ook heel wat familiale, amoureuze en papperige sentimenten bijsleurt, waardoor ge uiteindelijk gaat besluiten dat het genoeg is geweest.

Uitstekende drama-komedie. Eigenlijk meer komedie omwille van de vele plezierige, optimistische scenes en voorbeelden van wat ik "achteloze humor" in de dialogen noem.

Het enige dramatische zit in de houding van papa Cantone die niets wil zien of begrijpen en aanvaarden en iedereen in een keurslijf opsluit of moet ik zeggen als "geleide projectielen" behandelt.

Een palm toekennen voor meest opvallende acteur is er niet want ze zijn allen even subliem.

Knap opgebouwde film met ook wel tedere momenten en beslist een zeer aangename verrassing.

Gebruik deze bewoordingen niet zo graag: maar dit was een saaie miniserie.

Decors en costumering kon ik wel appreciëren maar buiten de rechtbankzittingen, interessant om er ééntje uit die tijd te volgen (zo wat als "Barbertje moet hangen" uit "Max Havelaar" trouwens), viel er weinig te beleven en ben ik nooit volop in het verhaal gekomen.

Het schijnt nochtans dat het boek van Jessie Burton waarop de film is gebaseerd wel succes kende.

Op het acteerwerk valt weinig aan te merken.

Spionagethriller van meester Lang.

Niets buitengewoons maar toch een net intrige en meerdere geslaagde scènes, zoals het aanvankelijk onschuldig, komisch cake-gedoe (dacht dit lijkt op Hitchcock met Cary Grant), de scène met de valies, de scène bij de kleermaker en zeker het onderzoek tevelde op het einde van de film.

Bovendien passen Ray Milland, Marjorie Reynolds en co best in hun rol.

Filmisch ook best typisch voor deze cineast met toch wel wat schaduw en contrasten, zoals al in het openingsshot.

Madeleine Robinson als medewerkster van de politie in een film, te licht en te luchtig voor een goede whodonit misdaadfilm.

Het slot houdt wel een verrassing in, alhoewel...als de dader voor de hand ligt dan weet ge zo dat de echte ver te zoeken is.

Niet bepaald een film die je in echte spanning houdt.

"Elk zijn waarheid" zou best als nederlandstalige titel kunnen gelden in dit verhaal over het koppel dat wel liefde en trouw in de mond neemt, maar één en ander wijst toch even in een andere richting en uiteindelijk is de film niets anders dan één dialoog, met flashbacks, waarmee het duo het bilan opmaakt van 10 jaar huwelijk. Het gaat er soms pittig aan toe maar het dient toegegeven dat het de klasse van Gabin en Morgan is die de film uit de banaliteit houdt. Daniel Gélin zoals gebruikelijk in een romantisch-duistere rol.

Een stuk uit het leven van een Italiaanse familie bepaald door fascistische en communistische tegenstellingen.

Niet echt naar het hart of de keel grijpend maar toch behoorlijk subtiel opgebouwd met enkele sterke acteurs zoals die Elio Germano die het eigenzinnig maar beïnvloedbaar en vooral "moeilijk" karakter van het hoofdpersonage puik neerzet.

Vermakelijke westerns zijn het, die spaghettis, steeds met mooie plaatjes, prachtige muziek en... wonderbaarlijke revolverhelden.

Film die het vooral moet hebben van de grappigheden van Terence Hill, als de man zonder naam.

Valt na een uurtje toch wel stil en is het meer absurd en verliest het echte spankracht.

In plaats van een crescendo-slot krijgen we wat gepraat over vroeger en nu, maw het mocht eindigen.

De Vlaamse film zoals hij bestond in die jaren, het leven op het platteland, met aandacht voor de achtergesteldheid van die bevolkingsgroep, hun onwetendheden, hun achterdocht maar ook hun koppigheden en verzet.

Niet neer kijken op Rademakers film naar de Streuvels' roman, vind ik, die puik een tijdsgeest weergeeft.

Jan Decleir overtuigt als de dwars door alles verliefde boerenzoon en Willeke van Amelrooy was toen, om wille van haar wulpse verschijning, beslist een attractie in de Vlaamse cinemazalen

Oorlogsdrama die vooral in het laatste uur indruk maakt.

De oorlogsintimidatie van de Duitsers die de wit-zwart tegenstellingen in de States aanwendde om de inzet van de vijand af te zwakken had ik nog in geen enkele film gezien en eigenlijk zitten die tegenstellingen in de ganse film toch wel vervat.

Schokkende beelden van de moordpartij op onschuldige burgers.

Een beetje complex : religie, bijgeloof, romantiek, strubbelingen tussen soldaten, partizanen, burgers..., meerdere uiteenlopende ideeën en een meer dan normale lengte.

Leek lang op weg om een goed uitgewerkt, (geslaagde flashbacks) sentimenteel liefdesdrama te worden tot dat felle zakelijk en religieuze elementen het eerder ongeloofwaardig en papperig maken.

Fred MacMurray, Alida Valli en Lee J.Cobb zitten, zoals gebruikelijk, goed in hun rol maar een bijzondere aandacht gaat (en ging) toch zekerlijk naar een jonge (toch 33 jaar) Frank Sinatra, als priester Paul, en eigenlijk deed hij dat best goed.

Frank zou kort daarop nog meedoen in het suksesvolle "On the Town" maat toch doken er in die periode eerste tekenen van een zeker verval op. Professionele en privéredenen waren de oorzaak dat ook de filmmaatschappij Columbia zijn contract niet wou verlengen en het zou duren totdat hij zijn eerste en enige Oscar won ("From here to Eternity "- 1953) en de Capitol-jaren als zanger voor hem suksesrijk waren, voor hij weer himself werd.

Een oude, lieve man, met veel mensenkennis, kindervriend en die ook nog de kerstman is, wat romantiek - en we schrijven 1947 - en we hebben een sympathieke, zeemzoete familiefilm. Maar het wordt iets grimmiger en de rechtbank krijgt een vraag waarop niet te antwoorden valt maar toch een grappige, spitsvondiige oplossing krijgt, en dat duwt de film nog meer in je armen.

Onschuldig en charmant met een Edmund Gwenn die natuurlijk de show steelt en een Natalie Wood die reeds als kind indruk maakte.

Arthur Penn op zijn best met deze ontroerende film, die zeker de stempel van de zestiger jaren draagt, maar waarvan zeker nog volop te genieten valt, zo inhoudsvol is het onderwerp en zo indrukwekkend zijn de acteurprestaties, zeker van Anne Bancroft die, zo komt het me voor, vooral met deze film zal herinnerd worden.

Matige film, voorspelbaar, de melancholische toer op naar het einde toe, maar nooit rakend.

Dat bij ernstig lijden geloof en god in vraag worden gesteld is niet ongewoon en hoe het verder evolueert hangt van veel factoren af, net zoals het geloof in de goedheid van de mensen.

Zo wat het thema van deze film die een verhaal, berustend op ware gebeurtenissen, brengt.

Dat in dergelijke films (over)sentimentalieit dik aanwezig is, is bijna niet te vermijden, net als emoties en ontroering er bij horen.

Vond het acteren behoorlijk. Eigenlijk zijn Amerikaanse filmmakers zich zeer bewust van een goede casting. Ze bereiken er vaak "geloofwaardigheid" mee.