Opinions

Verzorgde TV-film over Jean-Marie Lustiger, vele jaren aan het hoofd van de Katholieke Kerk in Frankrijk.

De film brengt de vele opvattingen die de man had over religieuze en wereldse aangelegenheden en vooral zijn tussenkomsten inzake het in herinnering houden van het leed der Joden in het concentratiekamp van Auschwitz.

Laurent Lucas is een goede vertolker en Aurélien Recoing zet wel een heel bijzondere Paulus II neer.

Een kleine bijzonderheid, vind ik, is de acteur die de rol van de vader van Lustiger vertolkt : Henri Guybet. Vele jaren dat ik die nog zag en dan steeds in een grappige bijrol in komedies uit de jaren 70 en 80. Voorheen nooit in een ernstige rol gezien.

Film over klasseverschil in de maatschappij en ook wel over de vele onhebbelijkheden bij de mens.

Als besluit luidt het dat het hart de moderator is tussen de hersenen en de handen.

Zonder meer voor zijn tijd een meesterwerk. De expressionistisch massascènes doen hallucinant aan en niet alleen die. Het beeld van de ondergrondse mens en de macht van bovenuit vormen een onbehaaglijk futuristisch beeld. Het zijn visuele hoogstandjes die de opzet van de film sterk onderlijnen.

Een beetje ongewoon om Fernandel te zien in een ernstige rol, alhoewel, ik herinner mij uit de tijd "Le Fruit défendu"..;

Intrigerend verhaal waarin pijn tegenover eigen belang wordt gesteld.

"Le chagrin, cela ne se partage pas en famille" en nog zo veel meer, zijn de bedenkingen, in deze film die me heeft blijven boeien tot het einde, al is er, zoals meestal, een brug in tijd te overwinnen. De eer van de familie werd gered doorheen hypocriet gedrag als het dragen van de rouwband, zonder het minste medeleven...

Raymond Souplex, die ik uit de jaren 60 herinner van "Les Cinq dernières minutes" (was een niet te missen suspense verhaal op Rijsel ) doet hier ook mee en ook een piepjonge Jeanne Moreau, druipend van stijl en klasse.

Een formidabele cast maar een vervelende film, met voortdurend hol gepraat en een pak namen van kunstenaars of kunstwerken, die het nu niet precies interessanter maken.

Baumbach is mijn regisseur niet.

Met hetzelfde thema iets veel inhoudelijker mee te maken, dacht ik.

De vrouwen die de voornaamste rollen in deze film waarnemen hebben de moeilijke taak toch elk een zo goed als ondoorgrondelijke personage uit te beelden.

Zo is er de met vele, ongekende problemen worstelende en moeder met daarnaast de vriendinen die haar op vele vlakken blijven verbazen.

Zo ontstaat er een zekere suspens maar het slot valt toch verrassend uit.

Eigenlijk te langdradig rond hetzelfde thema. Wel mooie fotografie.

Weer zo'n Italiaans meesterwerkje.

Mooi en zeer "verruimend".

Film die in het laatste gedeelte een ferme niveausprong maakt, wanneer relaties een ernstiger, zo niet dramatischer en zeker emotionele ommekeer maken.

Daar voor is het eerder matig, al is het script niet slecht en wordt er goed geacteerd. Vooral die Hector Morales als Hugo is meer dan verdienstelijk.

Ook de scenes rond het boksgebeuren komen geloofwaardig over.

Trouwens heel de film weert iedere vorm van sensatie.

We houden allemaal van elkaar maar we mogen ook wel wat aan ons zelf denken...

Dacht dat onze maatschappij in het algemeen dat wel spontaan toepast, maar wanneer ge nu eenmaal gevoelig bent, kritisch voor je zelf en je gaat naar beslissingen die naastbestaanden raken, dan kan het even moeilijk uitvallen.

Zeker niet al te zwaarwichtig, maar eerder op een speelse en charmante wijze, doet "Mi Vida" dit even uit de doeken, met een Schiedamse kapster en haar lerares uit Cadiz als toch sympathieke uitlaatkleppen die zelfs een "dronkenvrouwen-eed" au serieux nemen.

Eigenlijk een aangenaam kijkstukje met gevatte toestanden en leefbare personages en voor velen wellicht wat herkenbaar.

Vind deze "Mia Madre" wel wat ondergekwoteerd, al moet ik toegeven dat de tribulaties rond het maken van een film toch wel haaks staan tegenover de ernst van een wegkwijnende moeder, met dien verstande evenwel dat ze meer dan meehelpen aan de inzinking die het hoofdpersonage teistert.

Die hoofdpersonage, wordt trouwens heel goed vertolkt door Margherita Buy, terwijl John Turturo wel grappig is in de rol van een acteur, waarvan ge het bestaan niet voor mogelijk acht. Goed vind ik de opmerking over het draaien aan het stuur in de auto, terwijl ge toch rechtdoor rijdt.(Een fenomeen dat in de films van de jaren 40 en 50 veelvuldig voorkwam). Eigenlijk hou ik wel van films die het hebben over het filmmaken. De openingsscène was heel goed en ook enkele disputen op de set. Wat is het Italiaans toch overtuigend in scheldpartijen.

Het begin van de film vond ik een onkundig vertoon met onechte personages en wat theatrale scènes.
Nadien wordt het natuurlijk inhoudelijker en de film legt overtuigend de nadruk op het verschrikkelijke van dit historisch gebeuren, waarbij de moed, de inzet, wanhoop en de volharding van de opstandelingen dik in de verf wordt gezet. 'k Vraag me wel af of het werkelijk zo hard moest worden vertoond : het neerschieten van het jongetje, de uit de lucht neerdalende, bloedige menselijke brokstukken...
Stoorde me ook wat aan de diverse relatielijnen die precies het historische wat achteruit stelden, al moest dit natuurlijk het emotionele aanwakkeren.
Gemengde gevoelens.

Vooreerst lof voor de knappe restauratie van dit werk van Carl Theodor Dreyer, de vijfde film die ik zag van de man en net onder het niveau van de andere vier, ondanks de puike enscenering, de vlotheid waarmee het gebeuren uit de doeken wordt gedaan en het opvallend acteer- en camerawerk, al vond ik de manier waarop de dames hun verliefdheid verduidelijkten toch iets overdreven. Geen bepalend minpunt echter dat opweegt tegen de andere kwaliteiten. Heel subtiele maar duidelijke benadering van de homoseksualiteit met overtuigende weergave van gevoelens als ontgoocheling, pijn, ook jaloersheid...Een heel bijzondere rol voor de journalist, die veel noteert, leert en ook snapt wat er allemaal gaande is.

Sterke film over pedofilie die behoorlijk discreet blijft maar toch expressief genoeg is om het afschuwelijk dramatische van het gebeuren te onderlijnen. Film om na afloop toch een tijdje verontwaardigd en onthutst na te denken over hoe een ogenschijnlijk braaf en verdienstelijk mens er toch een walgelijke levenswijze kan op nahouden.

Sprekende acteerprestaties, inzonderheid van het hoofdpersonage.

Verrassend goed, deze historische film met keurig in beeld gebrachte zeeslagen en interessant voor de geschetste politieke achtergronden in Nederland, maar ook in Engeland in Frankrijk.

Wellicht wel hier en daar geromantiseerd, zoals gebruikelijk in dergelijke films, maar de film is blijven boeien over de ganse lengte en kon bovendien bogen op goed acteerwerk, inzonderheid van Frank Lammers in de hoofdrol, en verdient ook lof voor de decors, de costumering en het camerawerk in het algemeen.

De film mixt voordurend drama dat voorvloeit uit fanatisme omtrent rassenonderscheid enerzijds en de sociale, familiale, emotionele belevenissen van een pleeggezin. De kijker moet maar zelf beslissen wat bij hem primeert. "Affections, pas d'amour", zegt de directrice van het weeshuis en daar zal het uiteindelijk omdraaien.

Sympathiek en verzachtend zijn de chansons : Dalida met "Bambino" in de intro en Bourvil, homoristisch, met "Le Facteur" en andere doorheen de film.

Niet outstanding maar toch heel goed, deze film die naar het einde toe toch wel ontroert. Depardieu en Baye kennen hun vak, maar ook die Mathieu Amalric.

Filmpje over de vriendschap tussen twee fantasie- en vindingrijke tieners.
Wat coming-of-age ook. Een fris script. Meestal grappig ( "de selfie", als uitschieter ) maar toch ook de kritische tienerkijk op de maatschappij.
Het jeugdig gedoe van onze twee hoofdrolspelers maakt het best sympathiek en genietbaar.
Audrey Tautou zit tegen haar gewoonte in toch wel in een kleinere rol.

De jonge Stevie voelt zich aangetrokken door het stoer gedoe en sterke taal van enkele oudere tieners. Het gebrek aan begrip en liefde in zijn familiaal leven is daar niet vreemd aan.

Van dan af gaat zijn leven in versneld tempo een andere richting uit, niet bepaald de beste, maar hij ervaart respect en vriendschap en dat is voor hem voldoende om te volharden, te meer daar hij ook ervaart dat zijn vrienden ook niet altijd een goed beschermde jeugd achter zich hebben.

"Mid90s" is een verrassende, onderhoudende coming-of-age film die dit klassieke thema behoorlijk levendig en gevarieerd aanpakt, met een zekere natuurlijke eerlijkheid. Enkele rare snuiters op het voorplan, maar ze totaal ongeloofwaardig noemen is er niet bij en enkel op sensatiebeluste momenten hoeft deze film ook niet. En eigenlijk kunnen die jonge, onbekende acteurs wel bekoren in hun rol.

Film duurt niet lang, maar inhoudelijk brengt hij voldoende bij en niet te vergeten een knappe soundtrack.

Liefdesdrama met de dreiging van de teleurgang van de kleine winkel door de opkomst van de supermarkten als niet onbelanrijke achtergrond, een fenomeen dat zich in die tijd, wereldwijd, steeds meer begon door te zetten..

Laten we echter niet vergeten dat onbaatzuchtige behulpzaamheid, zorg en vooral liefde de hoofdthemas zijn in deze film van Mikio Naruse, waarvan ik vaststel dat dit mijn eerste is...

Mooi in al zijn eenvoud en met een minzame maar tevens doordringende vertolking van de hoofdrolspeelster, Hideko Takamine.

Ook de muziek, eerder een romantisch, nostalgisch Westers tintje, kon bekoren en onderlijnde vaak passend de gevoelige momenten in de film.

Drama met een menselijk, zeer begrijpelijk intrige, ondersteund door sobere maar overtuigend gevoelige acteerprestaties, inzonderheid van de hoofdrolspeelster, Emayatzy Corinealdi. Vaak tedere momenten en geslaagde closeups die gevoelens, zoals in het plot omschreven, mooi weergeven.

Beslist geen eerbetoon aan de bekwaamheid van de Amerikaanse legerleiding in WO II in deze ongewone oorlogsfilm, waarin hulploosheid en onervarendheid bij de soldaat aan bod komen ipv het meestal gebruikelijke heroïsme.

Veertig jaar geleden was de film een baanbreker, vandaag is het een ongemeen mooie klassieker gebleven.

Terloops : wat een prachtige keuze om een jonge Jon Voight in de rol van de aanvankelijk "onverwoestbare" , later in de walg van de grootstad verdrinkende cow-boy te plaatsen.

Ondanks het trieste van het gebeuren, film die zelden raakt. Ook de acteurs overtuigen niet.

"De Hel van Tanger", waarin meer accent wordt gelegd op de corruptie en vooral op het leed van het thuisfront, stukken beter.

"Midnight in Paris" is geen meesterwerk, maar een dromerige fantasie; een poëtische mijmering over liefde en nog veel meer.

Owen Wilson is echt puik als de copie van Woody Allen en de pastelkleuren van de film zijn prachtig. Parijs is ook mijn geliefkoosde grootstad en als naast de romantische (zelfs in de regen) plaatsjes er nog een opsmuk van croonermuziek uit de jaren 20 bijkomt, dan is het direct hoogspanning. Het idee om dergelijke fantasierijke film te maken is schitterend; ge kunt er alleen maar met een zelfvoldane glimlach van genieten.

Misdaadfilm die eigenlijk meer een komedie is. De clichématige actiescènes vallen uit de boot maar de pit van de film zit hem in de weergaloze act van De Niro en Grodin. Grappige situaties en vooral gevatte, erg concrete maar ook flegmatieke dialogen.

Aangenaam verrast. Dacht de zoveelste De Niro misdaadclash te zullen meemaken maar het werd veel beter.

Als ge tijdens deze film even in slaap dut dan hebt ge terzelfdertijd niets en veel gemist.

Woody Allen's film is als een concept-LP : ge mist een paar nummers maar de "mood" ging niet verloren.

Kan er wel van genieten van de grappige, onverwachte situaties en vooral gezegden van Woody, maar vraag tot wat meer samenhang in het geheel.

Pakken strategische besprekingen, eigenlijk teveel om het echt boeiend te houden, of ge moet fervent liefhebber zijn van het schuiven met oorlogsbodems enzomeer. Bovendien lieten de hoofdrolspelers een uitgebluste einde-loopbaan indruk na en kwamen die archiefbeelden houterig en onhandig over.

Uitzonderlijk pluspunt was wel dat ze bekenden wat geluk te hebben gehad in de strijd al moest Churchill er toch een absoluut eerbetoon aan de helden aan toevoegen.

Had er meer van verwacht.

Naar een waar gebeuren dit keurig filmpje over een man, opgejaagd tijdens WO II en ook op de vlucht voor het Stalin-regime.

Rustig aan verhaald en enerzijds de nadruk leggend op de emotionele band die ontstaat tussen leraar en leerlingen en anderzijds een duidelijk beeld scheppend van het familieleed in het geteisterde na-oorlogse Estland.

Märt Avandi vertolkt goed de man die duidelijk een geheim met zich meesleept

Film die anderhalf uur boeit en daarna nog een tijd blijft hangen.

Enig minpuntje zou kunnen zijn dat de inpact van de geïnde sommen amper wordt uitgediept.

Voor de rest evenwel zorgvuldig opgebouwd, zorg voor het detail, uiteraard emotioneel en met een sprekende scène waarbij Irena plots seconden lang in de camera kijkt : het is het ogenblik waarop de twijfels rond haar activiteiten haar gaan beheersen. "Een ziel in pijn" zingt Brassens bij de aftiteling.

Naast Jasmine Trinca, ook een zeer sterke act van Carlo Cecchi.

Het moet geen horror zijn om hallucinant te zijn.

Luis Tosar is verbluffend als de "psychopaat in een film die van begin tot het einde boeit.

Het is een resem van verrassende wendingen tot het geslaagd einde toe.

Bizarre film waarbij ge, zeker in de beginne, wat logica aan de kant moet schuiven om het allemaal te aanvaarden.

Merkwaardig is wel dat ge benieuwd blijft kijken.

Het lijkt allemaal koel en toch gaat het om genegenheid en liefde.

Eenmaal in de sfeer : een goede film.

De vader houdt zijn hoofd in zijn handen en huilt het onweerstaanbaar uit als hij tenvolle beseft dat zijn extreme drankverslaving alles verpest, niet in het minst de jeugd van zijn dochter en dan ...legt het meisje vol medeleven en vergeving haar hand op zijn schouder .
Het is één van de aangrijpendste momenten in deze mooie film over drankmisbruik en de bijzondere relatie tussen dochter en vader en ook moeder.