Opinions

Kleine, geslaagde Cubaanse film over een geval van armoede in een totaal verpauperd gebied.
Intriest beeld van het moedig maar tevens kansloos koppel in het autowrak.
De matras als getuige van de evolutie van speelsheid naar een laatst, onterend houvast.
Vond er weinig komedie aan.

Woody Allen heeft het over de dunne lijn tussen drama en komedie in een film die van de kijker al te veel aandacht vraagt door de wirwar van personages en twee verhaallijnen en precies daardoor op vele momenten niet bepaald genietbaar is.

Grappigheden eerder beperkt en ook de muzikale evergreens gepast tussenin gelast, toch een plezierig handelsmerk van Woody, zijn niet zo sterk aanwezig.

Al bij al een eerder matige Woody Allen.

Lang niet zo spectaculair als "Ocean Eleven" e.d., maar daarom wel wat geloofwaardiger, deze zwart-wit film van Henri Verneuil, die in de aanloop naar de roof wel iets langdradig uitvalt, maar in zijn geheel toch wel de nodige spanning levert en een heel sarcastisch slot in petto heeft.

"Feelgood met muziek" of hoe een violist er goed diep voor gaat om van een stel ongeïnteresseerde en moeilijk te overtuigen leerlingen een gemotiveerde en bekwame groep te maken.

Dergelijke verhaaltjes in film zijn niet nieuw maar toch geven ze een warm gevoel wanneer het te verwachten slot zich voordoet.

Meer nog dan naar het eigenlijke verhaal heb ik niet zonder verbazing gekeken naar de verbale (vooral) maar ook fysieke ongeneerdheid en agressie die van de klas uitging. Heel scherp getekend, zou ik zeggen, en daar gaat toch wel wat verdienste naar die kereltjes die dat allemaal voor de camera weergeven. Daarnaast is er natuurlijk Kad Merad (totaal kaal en glad geschoren niet onmiddellijk herkenbaar) die innemend en gevoelig acteert.

Meerdere knappe scènes (de strubbelingen in het klaslokaal, de eerste totale teleurstelling bij het optreden, de vriendschapsband tussen leraar en beste leerling, de spanning en nervositeit in de gang die naar het podium en mogelijks succes leidt..

Interessante, boeiende en ontroerende film die ge in één adem uitkijkt.

Veel verdienste komt toe aan de twee hoofdrolspeelsters die in hun acteren perfect de vele gevoelens van het gebeuren kunnen weergeven.

Bernard Bellefroid (ook zeer goed met "La Regate" ) zorgt voor een uitstekende, krachtige regie

Voor zover ik mij herinner, de eerste film die ik zag met draagmoederschap als hoofdthema.

Het drama van de dementie en de impact ervan op de betrokkene en zijn omgeving, weergegeven in een in krachtige lijnen uitgevoerde animatie.

Niet alleen een Oscarnominatie maar op het Filmfestival van de Kortfilm van Clermont-Ferrand ook nog nominaties voor de Grote Prijs en voor de Prijs van het Publiek.

Een drama uit het verleden dat pas later, jaren na de feiten wordt bekend gemaakt is het onderwerp van deze kortfilm. Het brengt heel wat emoties los bij de betrokken grootvader en de kleindochter die nu pas ontdekt waarom relaties zo gespannen en vijandelijk waren. De volledige onthulling en verklaring gebeurt pas naar einde toe wat de sfeer en de spanning onderwege gaande houdt.

Behoorlijk filmpje en degelijke vertolkingen.

Toch een onwaarschijlijk verhaal, matig script en bovendien niet al te best vertolkt (Een voorbeeldje: Als Nora de keuken, waar David op de vloer ligt, binnenkomt, kijkt ze zelfs niet in die richting, terwijl ze daarop doodgewoon aan haar zoon zegt dat David overleden is, dan nog aan een ziekte waarin in de plot nooit sprake is van geweest.
Film laat enkele punten bijna totaal links liggen, bijvoorbeeld de problematiek van het volwassen worden van een persoon met het Downsyndroom, en brengt in het slot een simpel vervolg van het verhaal wat in realitiet een bijtend probleem zou zijn.
Teleurgesteld.

Racisme in het Amerikaanse leger, maar vooral een film over een ambitieuze doorzetter.

Het eerste gedeelte is stevig, onthutst in het intrige en is sterk vertolkt.

Wat erop volgt is toch wel minder : niet zo echt geloofwaardig, bizarre wijzigingen in de houding van de personages en nog wat clichématig en voorspelbaar romantiek en familiewerk er bovenop, waardoor de film naar de middelmatigheid afglijdt.

Misdadige jeugd, meer nog : moorden om de fun en dan de vergeldingen die er eindeloos op volgen.

Het is een schets, zoals ze al dikwijls werd voorgeschoteld en ons welbekend, zodat de film al weinig verrassingen kan inhouden.

De geweldscènes zijn over het algemeen wel goed gefilmd maar toch ook weer niet zonder bloedkleurige overdrijving en de pogingen om tot betere levenswijze aan te zetten zitten er clichégetrouw in verweven.

Mijn genre niet, maar was bereid er een surplus in te zoeken. Helaas.

Film die duidelijk in twee delen is opgespitst. Daar waar het eerste stuk een klassiek voorbeeld is ,van wat men een relatiedrama kan noemen, is het tweede gedeelte filmisch heel sterk maar eigenlijk toch weinig waarschijnlijk en inzake intrige eigenlijk heel ver gezocht.

Yves Montand bewijst eens te meer één van de markantste acteurs te zijn die Frankrijk ooit heeft gekend.

Grappig en geslaagd op zo'n korte tijd, maar dacht dat "ménage à trois" iets heel anders was.

Van voorbedachte rade zou ik ze alleszins vrijspreken.

Stille, melodramatische film met enkele mooi geslaagde scènes zo als deze waarop het meisje met de baby op de bank, wenend, dankbaar maar ook gegeneerd het eten van die oude man naast haar aanvaardt. Zo diep te vallen had ze nooit gedacht.

De crisis lijkt al weg en Hitler lijkt er nog niet te zijn in deze semi-documentaire met veel aandacht voor een zondags Berlijn - welke stad anders in 1930 ? - en een verhaaltje rond een vijftal personages, met eerste ontmoetingen. Een beetje stout maar gevat hoe de spelers die voorheen nooit voor een camera hadden gestaan, menselijke gevoelens uitbeelden wat de karige tussenteksten toelaat.

Vijf bekende cineasten werkten aan de regie met daarnaast Billie Wilder die instond voor de "screenplay".

Gepast van lengte, zou ik zeggen, interessant als tijdsbeeld en aangenaam om volgen.

De film wint zeker aan gewicht doordat waargebeurde, historisch geworden feiten als stevige achtergrond dienen.
Kinderen uit het Frans overzees gebied, La Reunion, werden zonder veel plichtplegingen geïmporteerd in sommige departementen om ontvolking tegen te gaan. Hun lot was niet altijd rooskleurig.
Het verhaal van "Un Mensonge Oublié" gaat over dergelijk geval en wordt spannend en, zoals verwacht, het intrige beetje per beetje ontrafelend voorgeschoteld. Er komt heel wat bij kijken maar blijft net binnen de perken van het geloofwaardige, al is het ultieme slot wel wat sentimenteel.
Aanzien, prestige en ambitie domineren in heel veel gevallen de keuzes en gedragingen van mensen en dat is in deze film een bepalende factor.
Goede opbouw en acteerwerk.

Typisch, luchtige Franse komedie over kleine relatieprobleempjes, de toevalligheden die het dagelijks leven uitmaken en die leiden naar allerlei tribulaties die op dat ogenblik erg vervelend zijn maar beslist voorbijgaan.

Meer hoeft ge er niet in te zoeken maar de dialogen zijn behoorlijk spitsig, sommige situaties brengen je toch wel aan het lachen en het spel van de acteurs is van een degelijk niveau. Bijrol Clovis Cornillac hield er zelfs een César aan over.

Mooie cinema.
Eigenlijk heb ik me nooit in de films van Godard (zoveel zag ik er nu ook nog niet), kunnen vinden, op "Vivre sa Vie" na, maar deze hier is toch heel bijzonder.
Wat er uitspringt is natuurlijk de wondermooie muziek (die beslist de film op een hoger niveau tilt) maar, naast het speciale van het samenbrengen van het quartet Bardot-Piccoli, Palance-Lang, zijn het vooral een pak schitterende scènes die zullen blijven hangen, zoals de grote dispuutscène met Brigitte met zwarte pruik en felrode badmantel en Piccoli met wit laken als een Romeinse senator (maar met hoed op), de openingscène van de film en het knap camerawerk die de twee hoofdrolspelers doorheen de ganse film expressief in beeld brengt.
Michel Piccoli en Brigitte Bardot zijn trouwens perfecte vertolkers.
Brigitte spant echter de kroon, een actrice in staat een onderhoudende rol te vertolken en met meer inhoud dan wat van een seksbommetje uitsluitend wordt verwacht.
Haar uitspraak en gevatte intonatie in haar stem, bewonder ik al vast, ook al zegt ze maar "Pourquoi ? " of "Je ne sais pas".

Verfilming van een waar gebeurd drama tijdens WO II.

Goed gebracht, maar de heldhaftige houding van de gegijzelden overtreft wel wat men aan emoties mocht verwachten.

Dramatische en onrechtvaardige feiten, die zich, helaas, op meerdere plaatsen in de bezette landen voor deden.

Merkwaardig is wel dat in de film geopperd werd dat het vernietigen van het harde vonnis de collaboratie had bevorderd, wat de lokale Duitse bezetter had ten goede gekomen.

Er gebeuren inderdaad plots wel wat wonderen in het leven van de jonge Gelsomina, vastgepind in wat door haar norse, eigenzinnige vader wordt opgedrongen in een omgeving, ver van wat een jong meisje van haar leeftijd hoort te boeien.

Het is een tedere en tevens scherpe schets, waarin we zeker oog hebben voor het acteerwerk van Maria Alexandra Lungu als Gelsomina en vaak niet minder voor het ontwapenend beeld van haar jongere zussen maar waarin ook all-round-man Sam Lowyck eens te meer meer dan overtuigt. Toch verwonderd hem in deze film terug te vinden.

Geen gewone film trouwens, gelukkig wars van knallende sensatie, vaak grillig en fantasierijk en met een houterige opeenvolging van scènes die de kijker soms met vragen achterlaat, maar op zich wel mooi zijn. Er zijn er meerdere, zoals deze die ons, op originele wijze, laten kennismaken met het "heterogene" gezin, deze die de verschillende toenadering van vader en dochter naar de commeerciële wereld onderstrepen, deze die het toenemend geluk van Gelsomina suggereren en ook deze die de afbrokkeling van Wolfgang's dominatie laten aanvoelen.

Vond het ook geen meesterwerk maar op zijn minst "apart" en zoals hiervoor al enige keren gezegd, een tweede kijkbeurt zeker waard.

Deze keer is Chabrol toch erg ingewikkeld. Te psychologisch !? En uiteindelijk verduidelijk de film op het einde niets.

Zijn de dialogen behoorlijk en de acteurs goed, het geheel is toch ontgoochelend en zijn we van Chabrol meer gewoon.

Weemoedig relaas van een jonge vrouw op zoek naar de waarheid in het leven van haar grootmoeder.

Maar er is ook de kille houding tussen de jonge vrouw en haar moeder, overtuigend vertolkt door Catherine Deneuve.

De film ontwikkelt zich op een rustige manier en we komen pas druppelsgewijs - gelukkig ondersteund door vele flashbacks - te weten wat zich een halve eeuw voorheen heeft afgespeeld en dat gebeurt niet zonder dat moeder en dochter de nodige psychische spanningen ondergaan en tot zekere bedenkingen komen ivm hun eigen leven.

Een van de zwakste "gevangenenkampen"-film met niets dan gewelddadige, brullende Jappen en flegmatieke, filosoferende, zingende en obstructieve gevangenen. De werkelijkheid ligt anders, denk ik, en van die psychologische strijd was er inhoudelijks niets te beleven, evenmin als aan meerdere slecht opgenomen scenes.

Acteren was ook al matig. Toch al te onwaarschijnlijk.

Gebaseerd op een oude, zeer oude grap en grappig is het.

Honey, denk maar aan de kalkoen.

Dick van Dyke in één van zijn laatste joke's en zijn zoon gelijkt op hem. Die Amerikaanse filmmakers toch.

Franse komedie waarin de humor nagenoeg uitsluitend in de gesprekken zit, want bla-bla-bla is er genoeg.

Jean-Pierre Darroussin is wel de grappigste in het uiten van zijn "filosofische", lees "meestal onnozele", gezegden.

Oh ja, naast de "meilleurs copains" loopt er ook nog een vlotte "meilleure copine" in de film rond, waardoor het franser dan frans wordt.

La Douce France uit pakweg het jaar 70 heruitgevonden en dan door de ogen van een puber met veel aandacht voor verliefde paartjes, meisjes die in aanmerking komen voor een eerste kus en ook al wat met liefde te maken heeft.

Teder en ook discreet filmpje , opgebouwd met korte scènes, die nauwelijks aaneenhangen maar doorgaans wel met het thema te maken hebben.

Herkenbare toestanden en achtergronden voor wie die periode heeft gekend en een hoofdrolspeler die me af en toe aan Jean-Pierre Léaud deed denken (niet toevallig vertolker in die andere bekende film van Eustache).

Sympathiek, om rustig te bekijken, mogelijks zelf even in herinneringen te verwijlen maar toch ook om te waarderen voor de keurige opzet, geslaagd camerawerk, eenvoudige en spontane dialogen en zeer behoorlijk acteerwerk.

Geen adembenemende film van Fons Rademakers maar ene die zich bijna ongemerkt in een lange flasback afspeelt, waarbij een dertienjarige bij een belangrijke ouderlijke beslissing, beseft dat een hoofdstuk in zijn leven is afgesloten.

Thomas streeft naar eigen persoonlijkheid maar botst onderwege op zijn jeugdige voortvarendheid en ondoordachtheid. Seksuele ontluiking is ook zijn deel wat hem nog meer in onzekerheid stort en bovendien is zijn relatie met zijn moeder en haar bazige vriend erg onstabiel.

Film houdt je hoe dan ook wel in een zekere spanning, mede door de vraag naar de rol van het mes en anderzijds zijn er toch wel enkele mooie scènes zoals de autorit naar de kostschool en de ontmoeting met soldaat Ratte, een voorbeeld van kordaatheid waar Thomas toch naar opkijkt.

Keurige acteerprestaties waarbij vooral deze van Ellen Vogel en vooral van Paul Cammermans als de huichelachtige partner en stiefvader

Een jonge Matthias Schoenaerts op zoek naar vriendschap en al vindt hij misschien niet op wat hij had gehoopt, het lijkt hem toch meer waard te zijn dan heel wat technologie.

Filmpje met een vredelievende boodschap, dacht ik zo.

Wat "The Ten Commandments" (en andere) zowat is voor het Cristendom, is deze "The Message" voor het ontstaan van de geboden van de Islam.

Geen Cecil B. DeMille, al worden ook hier ook geen massascenes en avontuurlijk spektakel uit de weg gegaan.

interessant eigenlijk en best geslaagd in setting en acteerwerk.

Sterk in deze film zijn in de beginne de correcte maar zakelijke mededelingen aan de meest betrokken persoon van een oorlogsslachtoffer en later in de film het sterke relaas van de wreedheid van de oorlogsstrijd.
Minder vind ik die quick-romance tussen de sergeant en de weduwe en een paar overdreven scènes die niet zo geweldig hadden moeten worden uitgevoerd.
Zekerlijk goed bedoelde film, maar zeker geen hoogvlieger. Kent zoals gezegd ups and downs. Woody Harrelson is beter in zijn rol dan Ben Foster.

De eerste minuten van de film lieten meer verhopen dat wat het uiteindelijk is geworden.

Een romantische feel good movie.

Gaandeweg ziet men het wel aankomen, is het perfect voorspelbaar en zonder verrassingen.

Zin in een Chinees hapje ?