Opinions

Hier sluit het verhaal wat strakker aan dan in "My Childhood" maar de kenmerken zijn de zelfde. Onverschilligheid en liefdeloosheid zijn nog altijd de berippen die het pad van de jonge Jamie kruisen en het egoïsme en de mentale zwakte in de wereld die hem omringt worden steeds sterker onderlijnd. Zelden een kind zo vol angst in de hoek van de kamer of onder een stoel gezien op het scherm. Ook hier enkele sterke scènes met, toegegeven, toch acteurs die het er meer dan behoorlijk van afbrengen.

Tienerfilmpje zonder veel betekenis, tenzij de wetenschap dat meisjes van 13 er dolgraag een paar jaartjes bij willen. The impatient years, weet je wel.

Regisseuse Sandy Wilson baseerde zich op haar eigen jeugd voor deze film met behoorlijk acteerwerk.

Film die besluitend, meen ik, de moeilijkheidsgraad van de vermenging en de samenhorigheid van rassen op dezelfde locaties dik in de verf zet. In strijd met vele andere films zijn het nu de immigranten die het in een vreemd land gemaakt hebben en zijn het deze keer de autochtonen, van een lager sociaal niveau, die onverdraagzaam in het verweer gaan, al maakt de film anderzijds ook wel duidelijk wie het ook voor het zeggen heeft, het profiteren en uitbuiten van een ander nooit ver weg is.

Hoe dan ook, de film raakt onvoldoende.

Met een 3 doe ik hem misschien wat te kort, maar veel diepgang vond ik er toch niet in en ook van de manier van filmen ben ik geen liefhebber.

Het luik met Natalie Portman was wel veruit het beste en dat ligt dan nog aan haar acteren. Ook Strathairn was sterk al zat hij in al te clichématig luik.

Soundtrack was gelukkig best genietbaar.

Realistische kijk op straatcriminaliteit in de Londense achterbuurten, wars van sensatiegerichte geweldscènes maar met veel gevoel voor de inpak op het leven van een immigrantenfamilie.

De acteurs, waartussen geen enkele "naam", zetten overtuigende, natuurlijke prestaties neer in deze film die met snel opeenvolgende shots de zenuwachtige, levensbedreigende toestanden goed onderlijnt, maar die, m.i. toch iets te lang aansleept.

Eigenlijk toch wel iets anders dan wat de Amerikaanse filmwereld ons over dergelijke onderwerpen doorgaans voorschotelt.

Losse herinneringen van een ongelukkige, liefdeloze en verwaarloosde jeugd.

Het is m.i. wel juist dat de memorie aan prille jeugdjaren geen aaneensluitend verhaal vormt maar eerder een groepering is van feiten die als markant zijn bijgebleven en zo komt dit eerste gedeelte van de biografie wel over. Geen vloeiend aaneengeschakeld verhaal dus maar korte significante scènes.

Een buitenbeentje in de Britse cinema eigelijk. Anders nog dan de sociale toestanden die bijvoorbeeld door de angry young men-navolgers (Tony Richardson...) in de jaren 60 werden vertoond, al is hier, naast de schitterende op eenvoud gestoeide scènes, toch ook veel oog voor de sociale achtergesteldheid, de armoedige behuizing in het trieste mijnwerkerstadje. Uiteraard is ook het idee een biografie op te splitsen in 3 delen, het laatste 6 jaar na het eerste, heel bijzonder.

"My Childhood" en wat er op volgt is een mooi, indringend en heel ongewoon stukje filmwerk.

Veruit mijn geliefkoosde musical. Tientallen keren geheel of gedeeltelijk gezien. Graag er niet van af, van Audrey enz...

Absurde situatie waar ge wel goed bediend zijt met een Cary Grant die, als geen ander en in zijn eigen stijl, als centrale figuur in deze film zorgt voor een pak grappige scènes.

Niet buitengewoon maar plezierig en een beetje ondeugend anno 1940.

Wat opvalt bij het zien van dit dramatische coming of age-filmpje is dat, naast de twee hoofdpersonages, de andere acteurs amper in beeld komen : het beeld is wazig, hun figuur is maar gedeeltelijk zichtbaar of helemaal niet, alhoewel ze aan het woord zijn. Bewust !? : Tieners leven in een heel afzonderlijke wereld...!?

Feit blijft dat het verhaaltje niet bepaald doordringt, op wat punten onduidelijk blijft en ook niet zo direct geloofwaardig.

Het acteren van de twee jongeren kan wel door de beugel maar een mooie film hebben we niet gezien.

Charmant, voor jong en oud en natuurlijk moet ge Amerikanen niet leren om kinderen op een ontwapenende en inpalmende manier ten tonele te voeren.

Vooral van de "drive" van Vada valt te genieten.

Film zakt in het middenstuk wat in maar de Bingo-scene, de eerste-kus-scene e.a zijn toch wel goed geslaagd.

Medeleven met het gebeuren in het slot zit er zeker in, maar cineast mijdt toch wel het oversentimentele.

Dan Aykroyd vond ik goed in het plaatje passend.

Wat een heerlijke, rustige film ook al is het hele gebeuren een gevolg van terroristische daad. Maar dit komt pas op het einde duidelijk aan het licht. Ondertussen zit de film vol van inhoudelijke gezegden, eenvoudige, oprechte scènes en staaltjes van knap acteertalent.

Heb er van genoten.

Gezinsproblematiek en gebrek aan waardering bezorgen beide jongeren niet zo'n prettige jeugd die hun doet snakken naar een beter leven en doet verzeilen in een fantasiewereld. De ernst en de realiteit van het dagelijkse blijft hun evenwel domineren.

Eigenlijk een klein beetje onderschat dit filmpje dat, zekerlijk in het laatste gedeelte toch een zekere charme en tederheid brengt.

Enkele goede geslaagde close-ups en ook de perfecte uitstraling van ons tweetal onderlijnen toch wel dat een tienerleven niet altijd zo onbezorgd rooskleirig is.

Ann is een meisje die liefde geeft en wil krijgen en die heel sterk blijft na het dramatisch verdict.

Deze houding zorgt er voor dat de film niet vervalt in tranerigheid en overdreven sentimenteel wordt. Uiteraard is er emotie, maar het blijft gemodereerd.

De relatie die werd opgebouwd stoorde mij wel wat. Mark Ruffalo vond ik niet bepaald denderend.

Filmisch zijn er heel wat opnames met handcamera en close-ups wat de schets van de sfeer in dit toch sociaal eenvoudig gezin ten goede komt.

Enkele zeer goede scènes en ook correcte bedenkingen als dat pietluttigheden, die voorheen belangrijk schenen, totaal wegvallen wanneer men in een ernstige toestand is gedreven.

Ook het contrast tussen geluk en ongeluk wordt onderlijnd.

Tenslotte vond ik de figuur van de dokter zeer goed gekozen, bijna symbolisch.

Goede, evenwichtige film.

Film begint en eindigt met heel wat bedenkingen over leven en dood, perspectieven en feiten maar is heel eenvoudig een wat ongewoon relaas over een vader-dochter-relatie.

Verwacht niet te veel begeestering, alleen af en toe een beetje tedere scène, maar ook enkele absurditeiten en ongerijmdheden (het gedrag van de oma bvb).

Sommigen gaan dit een road-movie noemen. Zag er geen horror in.

Jammer dat het slot al te plots en niet zo evident komt.

Voor de rest, een kleine maar degelijke thriller waarvan het waarom van het mysterieus gedoe pas kort voor het slot wordt prijsgegeven.

Prima sfeerschepping evenals de weergave van het Brits decor en figuren en bovendien kan de film rekenen op zeer goede vertolkingen.

Arthur Penn's "Dead of Winter" uit 1987 met Mary Steenburgen is op nagenoeg hetzelfde gegeven gebaseerd.

Een Oscargenomineerde kortfilm, naar een waar gebeuren en zeer zeker niet de enige gelijkaardige, die perfect het racisme tov de zwarte bevolking in de States in de jaren 50 weergeeft.

Film kon even goed beginnen daar waar hij nu eindigt maar dat zou alleen maar de gezette toon bevestigen.

Wat spijt dat het goede, grappige en veelbelovend begin geen waardig vervolg krijgt.

Film gaat inderdaad verdwalen in een ander verhaal dat te lang aansleept en weinig boeiends te bieden heeft.

De drie hoofdrolspelers maken er nochtans het beste van maar wat baat het als het plot hun in de steek laat.

Gebaseerd op wat dan ook, de film heeft me op geen enkel punt geraakt.

Het Amerikaans volkslied weerklinkt af en toe. Cynisch ? Waaruit ik zou kunnen besluiten dat de cineast het US-beleid mede schuldig acht aan de weinig benijdenswaardige toestanden die in de film worden geschetst.

Een beetje bizarre gegeven en verloop maar een drietal uitstekende acteurs helpen beslist mee om deze film zekerlijk boven de middenmoot te verheffen. Ook de fotografie is mooi en de intrigues origineel en boeiend. Fijne tekening van twee tieners, die beslist van de maatschappij hebben geproefd en wat voor de ene een fantasie en spel is, is voor de andere doodernstige realiteit. Het einde zal iedere toeschouwer hebben verrast maar komt geloofwaardig over en het geheel is fris, vaak fascinerend en intelligent opgebouwd. Nathalie Press liet mij een goede indruk na.

De verrassend komische-tragische openingsscène suggereert de niet als vanzelfsprekende opbouw van het jong-autonoom land.

Wat volgt is wel behoorlijk ernstig met de gekende toestanden van corruptie, repressie en de maatschappelijke positie van de vrouw.

Het slot laat hoop op meer vrijheden van het individu doorschemeren.

Mooie beelden van het woeste landschap en goed acteerwerk, zeker van de jonge vrouw, vertolkt door Golshifteh Farahani, al enkele jaren uitgegroeid tot een internationaal gevraagde actrice.

Het verhaal "Sinatra" is mij wel wat bekend, zodat deze documentaire weinig nieuws toevoegt.

En, beste filmmakers en beste Jane, voor mij en voor velen blijft "My Way" toch onafscheidelijk verbonden met Frankie Boy.

Laatste deel van het drieluik waarbij het leven van Jamie aan een versneld tempo ( de woestijnperiode die m.i. al te lang duurt en niet zo veel elementen brengt, uitgezonderd) wordt gebracht in de typische filmstijl zonder enige overgang tussen de verschillende fazes (tehuis, in het dorp, de mijn, tehuis...).

Spreekt minder aan dan de twee voorgaande en op het einde zit er, naar ik meen, wat symboliek in (de boom, de verlaten woonst) die mogelijks hoop en teleurstelling omwille van het trieste van het verleden mogelijks verbeelden.

De intro van het verhaal is wat verwarrend omwille van de vele namen die worden geïntroduceerd maar éénmaal daar door krijgen we een best aardige film waarin Michelle Williams toch wel sterk doet denken aan Marilyn en ook Eddie Redmayne uitstekend acteert als gedreven en sympathiek hulpje die de sensatie van zijn leven beleeft.

De film onderstreept duidelijk de broosheid die Marilyn Monroe kenmerkte en haar onbekwaamheid om dagdagelijks om te gaan met de belangstelling en verplichtingen die op haar wogen en haar naar pillen en drank dreven.

Origineel idee om dergelijke film te maken. Geslaagd en precies van lengte.

Aanvankelijk wat moeilijk omwille van het "wie is wie ?" maar nadien barst de film los in spectaculaire gevechten, cinematografisch toch wel bijzonder.

Film deed me wat denken aan de bekendere prent "Red Cliff", van Chinese makelij en wat me opviel is dat deze "The Admiral..." met enkele ingelaste op emotie gerichte persoonstoestanden, precies wat Amerikaanse invloeden leek te hebben.

Maar goed, in zijn geheel toch een (visueel) genietbare film, voor zover ge niet terugdeinst voor haterige blikken, plassen bloed, een afgehakt hoofd...

Al geruime wordt het privéleven van een politieambtenaar in de films vermengd onder het recherchewerk. Dit is hier zeer sterk aanwezig. Het heeft het hoofdpersonage meer dimensie en schept een menselijker toon.

"Jar City" is anders een nogal sinistere film met, toegegeven, een redelijk ingewikkeld intrige die de volledige aandacht vereist en waar de geloofwaardigheid toch wel wat onder lijdt.

De toch wel erg verrassende en niet zo evidente plotwendingen naar het einde toe doen besluiten dat het mysterie van de Eiffeltoren toch ook een "mysterieuze" oplossing kreeg;

Sfeervolle belle-epoque-setting met een, zeker van uit het recherchewerk gezien, luchtige toon in het verhaal, waarvoor men eigenlijk nooit echt in de ban geraakt.

Behoorlijk acteerwerk van toch meerdere gekende Franse acteurs : Marie Denarnaud, Aïssa Maïga, Patrick Descamps...

Diamantenroof uit het Louvre.

De trukendoos die naar dergelijke operatie leidt wordt wijd open getrokken en, ondanks dat we het allemaal al eens eerder onder één of andere vorm hebben gezien, en ondanks dat ge toch wel af en toe de ogen moet dichtknijpen voor de fantasie en onvolmaaktheden van de plot, toch wel geboeid en geamuseerd toegekeken, want het verhaaltje is vlot aaneen gelijmd en zwaarwichtig is het helemaal niet, al krijgt de politie uiteindelijk toch geen goed woord mee.

Aan het acteren is niets mis. Ontspanning.

Toch heel wat "namen" in deze Franse komedie die de absurditeiten opstapelt, zowel in het intrige als in de gekke afwikkeling ervan.

De uitleg die alles verklaart, was wel duidelijk maar echt ongeloofwaardig.

Op één harde scène na, wordt deze rauwe realiteit redelijk discreet gebracht.

Film die je in de ban houdt. Kunnen de gedragingen van het hoofdpersonage verband houden met jeugdfantasie, frustatie of trauma die op jeugdervaringen berusten, het slot brengt toch een erg harde waarheid aan het licht.

Goede film, geen meesterwerk maar beslist het zien en laten bezinken waard.

Uitstekende film met een goede tekening van enerzijds enkele bizarre figuren, anders de herkenbare uit het dagelijks leven gegrepen. Humor zit er passend doorheen geweven en de soundtrack mag er zijn

Romantiek in 3 facetten, niet al te dramatisch en ook met de klassieke flauwe humor en uiteindelijk is iedereen tevreden.