Opinions

Knap opgebouwde, kernachtige en interessante documentaire over een vrouw die er werkelijk alles voor over had om haar ambitie te koesteren, tot het toetreden tot de meest waanzinnige, fanatieke gedachten toe en tot het zich laten welgevallen van een subtiel instrument te zijn in de handen van Hitler om het Duitse volk te bespelen.

Heldere beschouwingen van enkele historici en goed bewaarde archiefbeelden wisselen elkaar passend af.

WO II biedt, 75 jaar na de feiten, aan filmmakers nog voer genoeg om nieuwe aspecten, feiten en figuren te belichten... en het einde is nog lang niet in zicht.

Intriest, aangrijpend. Onthutsend dat zoiets zich in een nog recent verleden heeft afgespeeld, alhoewel, zoals iemand hiervoor reeds zei : de geschiedenis herhaalt zich, wellicht op andere vlakken en omstandigheden.

Vond de film zeer goed. De nadruk op de bekrompen houding van de maatschappij en de onverbiddelijkheid van een perverse geestelijkheid wordt hier goed gedoseerd in beeld gebracht. De acteurs zijn prima en ondanks dat de film er zich toe had kunnen lenen, is er nooit sprake van meligheid. Integendeel, de film toont ook aan hoe uiteindelijk haat wordt geschapen ipv liefde.

Fijngrappige, romantische komedie waarin de dialogen toch heel belangrijk zijn en waarin Colin Firth toch weer eens zijn klasse op dit vlak demonstreert.

Zet Woody Allen misschien niet meer die meesterwerkjes neer van destijds (alhoewel), deze "Magic in the Moonlight" kon toch wel bekoren, want naast het geciteerde dialoogwerk, toch een charmant sfeertje en de intrige zelf was echt grappig, levenstheorieën inbegrepen.

Zoals steeds valt de soundtrack bij Woody Allen in mijn smaak.

Lieve familiefilm waarin een verbitterd man de nodige tederheid vindt die hem weer op de rails kan zetten en het mooie is wel dat hij van zijn kant ook een gunstige weerslag op gang brengt.

Sentimentaliteit kunt ge uit dergelijke films niet bannen. To take or to leave.

Het thema is niet nieuw, dus behoorlijk voorspelbaar en veel hangt dus af van de spelers en in deze "Magic of Belle Isle" kan gerekend worden op de klasse van Morgan Freeman die perfect sarcasme en wijsheid verwoordt.

Ook de jongeren zijn goed in hun American style van heel snugger te zijn.

Een 3,5 heb ik er wel voor over.

Sterke cinema.

Isabel is gedreven en volhardend, maar haar wereld staat op zijn kop.

Puik camerawerk die je tempovol meesleurt in die belangrijke dagen in Isabel's jonge leven.

Trouwens, het acteerwerk van Denise Tan mag best gezien worden.

Dit is inderdaad een westernklassieker, de tijd trotserend. Een pleiade aan vedetten in een film met spectaculaire gevechtsscènes (Uitzonderlijk schieten de slechten ook redelijk goed) en mooie natuurbeelden, knappe montage met alleen dat ronselgedoe in de beginne dat toch al te langdradig was. De romantiek is matig gedoseerd.

Avontuurlijke western. De titel verraadt al de hoofdlijnen van het verhaal en toegegeven : het thema van een machtspersoon die een volledige nederzetting of streek naar zijn hand zet en terroriseert is niet nieuw, in dit genre.

Aldus moet het komen van de actie vooral en met een aantal spetterende gevechtsscenes (de laatste overtreft elke verbeelding) zit de film op schema en eigenlijk is het filmisch best geslaagd voor een paar uurtjes westernontspanning. Toch wel enkele gevestigde namen in de cast.

Een dikke 3, een kleine 3,5.

De film steekt de draak met de kitcherige Amerikaanse produkten met superhelden, tonnen bloed, onmogelijke toestanden, veel smijt- en gooiwerk en dromerige romances en is daardoor op zich een draak van een film, maar als parodie, al is het dikwijls boers, enigszins geslaagd.

Belmondo en verleidelijke en piepjonge Bisset kwijten zich behoorlijk van hun taak.

Ingetogen film met heel wat symboliek, uiterst knappe fotografie en een unieke scène met de stervende moeder.

Een nagenoeg ononderbroken aaneenschakeling van gevechts- en geweldsscènes waarvan er enkele spectaculair. Filmisch wel goed maar een complete film heeft echter ook behoefte aan een betere karaktertekening en dit zit hier toch wat in de hoek.

Het zo goed als niet te geloven verhaal (zou op waargebeurde feiten "gebaseerd" zijn) doet natuurlijk wel onthouden hoe in oorlogstijd geen schroom bestond om gevangenen te verplichten, onder doodsbedreiging, voor een andere natie te vechten.

Romantische komedie "American style".
Een folieke leidt tot een misverstand waarop de volledige film dobbert, zonder enig hoogtepunt of zelfs echt grappig moment te brengen.
Hebben Fiennes en Lopez schuld aan de matigheid van deze film ? Bah, ik heb al veel beter, maar ook al veel slechter gezien. Echt overtuigend als geliefden op het eerste zicht, zijn ze echter niet.
Wat ook typisch Amerikaans is aan het slot, is de alles oplossende speech van een tienjarige. Een cliché als de wolkenkrabbers van Manhattan.
Van Manhattan trouwens zijn er enkele mooie zichten. Toch een pluspunt.

Knap opgebouwde Maigretfilm met een Jean Gabin met één van die doorsneerollen van inspecteur die hem zo goed liggen en waarbij hij steevast tegen de algemene opinie ingaat. Dat de film eindigt à la Agatha Christie, Inspecteur Poirot...met een aantal verdachten rond tafel en de detective die het misterie uiteenrafelt en de boosdoener(s) ontmaskert. was dan ook wel enigszins te verwachten en ook nu wel prettig om gade te slaan.

De film is reeds een halve eeuw oud en, op de technische mogelijkheden na, nog erg genietbaar, actueel en boeiend.

Traditiegetrouw is het Jean Gabin deze Simenon-thriller draagt, keurig ondersteund door een nog piepjonge, belovende Annie Girardot en andere, Lino Ventura.

Jean Desailly vind ik soms averacting.

Van de betere soort in zijn genre, deze film..

Tussen 1953 en 1969 maakte Gilles Grangier niet minder dan 12 films met Jean Gabin, waaronder dus ook deze "Maigret voit Rouge", een klassiek misdaadfilmpje uit die tijd, naar het werk van Simenon.

Jean Gabin is natuurlijk Maigret, waarbij deze keer niet alles voor de wind gaat, maar toch.

Heel veel personages - en ook het politiekorps was potsierlijk goed gestoffeerd - een goede opbouw en verhaalstijl, met actiescènes niet meer van deze filmtijd.

Geen echte vrouwelijke tegenspeelsters - Françoise Fabian komt amper aan bod - maar een opvallend figuur is Michel Constantin, die de rol vertolkt van een Amerikaanse gangster en ook daadwerkelijk Amerikaans spreekt. Een beetje grappig. Daarnaast nog meerdere acteurs die heel graag in misdaadfilmpjes opdoken.

Klassiek, genietbaar, een kleine 3,5.

Een beetje triest filmpje.

Hoe een kind kan verlangen naar iets wat het niet heeft - en een ander wel - en in zijn fantasie toch blijft hopen en zich zelfs met een herinnering (ofte kleinood) oplaadt.

Tourneur bracht een heel bijzondere, knap opgebouwde versie van het Faustverhaal, tijdens de oorlogsjaren in het bezette Frankrijk.

Het is een fantastische film met een uitstekende Pierre Fresnay in de hoofdrol en die grotendeels bestaat uit een lange flashback.

De cineast is er zekerlijk in geslaagd de juiste, onbehaaglijke sfeer te evoceren, zonder grote schokeffecten of horrorgedoe.

Meerdere markante scenes zoals de groep onthutste hotelgasten, nieuwsgierig en ongerust rond de kleine tafel, de kennismaking met en het relaas van de "gemaskerde voorgangers" en zekerlijk ook de pittige ontmoetingen met het kleine, zwarte mannetje.

Knap werk.

Met nagenoeg voor ons onbekende acteurs wordt hier een heel gevoelige film neergezet over een overigens waar gebeurde ongewone relatie.

Tedere en zelfs aandoenlijke momenten, naast enkele komische, worden op een verbluffend natuurlijke wijze voorgeschoteld.

Erg aangenaam verrast met deze film waarbij enerzijds optimistische Franse musette-muziek en anderzijds eerder melancholische mondharmonikaklanken deze prent begeleiden.

Typisch Frans, grappig in situatie en dialogen. Lefèbvre, Mondy en Maccione waren in die tijd heel populair in Franse komedies.

Geslaagde ontspanning zonder pretentie en ironische spot op de Franse "heldhaftigheid".

Film wijst op een bijzonder gevaar bij het gebruik van drugs.

Het slot van de film komt verrassend maar legt daarbij het accent bij het familiaal drama dat zich op langere termijn kan doorzetten en de ontstane wonde en twijfels niet zomaar direct te helen zijn.

Vond vooral Pio Marmaï. goed vertolken.

Adaptatie door Georges Lautner (cineast die me zelden of nooit kon bekoren) van de roman van Pierre Magnan.
Een film over wraakneming met een heel verrassende ontknoping. De moeite om te blijven kijken.
Een burgerbevolking die, zelfs 25 jaar na de misdaad, de lippen stijf op elkaar houdt. Het deed me denken aan "L'Eté Meurtrier" uit 1983 met Isabelle Adjani en ook met Jenny Clève, nu in bijrol.
Eén en ander uit het verhaal leek me niet zo vanzelfsprekend zoals, de "instant verliefde houdingen" van de meisjes Marie, Rose en Charmaine, het Voodoo-gedoe, het toeval in het algemeen... waardoor de film niet hoger uit komt dan een kleine 3,5.
Aan het acteerwerk is niets verkeerd zeker wat hoofdrolspeler Patrick Bruel betreft.

Franse vaudeville gesteund op het begrip "overspel", amusant en luchtig uitgewerkt. Visueel is het perfect puriteins, inzake opvattingen toch wel pikant en in dit opzicht zijn tijd vooruit.

Wat een heerlijke actrice was die Danielle Darrieux.

Een mooi en passend intermesso is Mouloudji met zijn "Complainte des Infidèles".

Opgesmukt met mooie, lyrische muziek van Mozart, een eenvoudig verhaal van een onmogelijke liefde die uiteindelijk in een totaal andere zin een goed gevolg teweegbrengt.

De buitenscènes met de kinderen zijn veruit de beste, de andere komen gekunsteld over, al was Marie Dubois destijds toch een smaakvolle actrice.

TV-film gesteund op een novelle van Georges Simenon en die me deed denken aan de vele oudere Vlaanse films die zich onvermijdelijk afspeelden op het platteland en waarin passies en dramas even onvermijdelijk waren.

Simenon wijkt af van het klassieke patroon van "er wordt een misdaad gepleegd en de dader wordt gezocht". Hier, en de cineast heeft dat opgevolgd, is er meer aandacht voor het wispelturig karakter van het ontbolsterend meisje dat zich onwennig voelt in haar nieuwe omgeving, maar strijdvaardig genoeg is om zich in elke familiaal conflict te mengen.

Goede, middenmoot.

De trage progressie van het verhaal, het veelvuldig inlassen van natuurbeelden, de close-ups en de melancholische muziek en gezang, benadrukken de droefheid van dit analfabete gezin.

Merkwaardig dat de stappen die deze wereldvreemde mensen ondernemen om hun leed te verzachten leiden tot situaties die bijna komisch overkomen.

Goede film, goed acteerwerk, vooral het meisje, Aya Hamdi.

Na "Le Sang des Fraises" opnieuw een knappe film van Manuel Poirier die, net als "Le Sang..." iets mist om werkelijk zeer goed te zijn.

Nostalgie rond de jeugdjaren en de pijn van een echtscheiding vormen het thema van deze film.

Het duurt een tijdje voor ge aan het acteren van Sergi Lopez gewoon geraakt en de film neemt beslist een duik met de plots ontstane liefdesrelatie, maar daarnaast is er de goede sfeerschepping van eenzaamheid en spijt en enkele goede scènes als het dispuut tussen de twee zussen, de aanbesteding, enz...

Heel mooie film met José Van Dam, wereldberoemd in franstalig België, nauwelijks bekend in Vlaanderen.

Een lust voor het oog, decors, costumering, landschappen en...personages en vooral een lust voor het oor.

Intrige is heel simpel en brengt de eeuwige rivaliteit en naijver van twee operazangers en de ambitie van jongeren in het vak.

Prachige scène met het "onverwachts duet" en met de wedsrijd met maskers.

Begrijp niet waarom de film niet meer lof kreeg. De muziek niet populair genoeg !?

Met een dikke korrel zout te nemen natuurlijk dat van het zich voordoen als een 12-jarig meisje, alsook de naïeviteit van het niet te merken.

Het is evenwel bedoeld als komedie en als we over de absurditeit van het gegeven heen stappen, dan blijft er toch wel wat over om van te genieten, zoals de grappige woord- en toespelingen. "How do you do, Sousou ?" - "So, so"... Ook het spel van Ginger Rogers (even weg van een muzikale dansfilm, al hebben ze toch gezorgd dat ze af en toe toch de benen kon strekken) en ook Ray Milland vond ik zelfs, wat me verwonderde eigenlijk, best goed in zijn rol van vaderlijke "uncle Phillip".

Ook dat het eindigt zoals iedereen verwachtte, heb ik me laten welgevallen.

Er was stof genoeg voor een aangename en plezierige kerstfilm maar hij werd volgestouwd met idiote, ondraaglijke personages en belachelijk script met zo mogelijk nog veel dommere dialogen.

De verrassende (grappige) kronkel op het einde en het zedenlesje dat men er tracht in te pompen, redt het een beetje maar eigenlijk had "Wasting Yultide" een betere titel geweest.

Is voetbal nu oorlog, of geld of gewoon passie en emotie ?

Het zit allemaal verweven in deze uitstekende documentaire over een voorbeeldige stervoetballer, nog echt naar Brits model van weleer.

Insiders zullen zich nog wel die onvergetelijke finale herinneren, de perikelen rond een mogelijke transfer en het dramatische "slippertje" in een o zo belangrijke match.

Aanbevolen voor al wie de microbe van het spelletje in zich draagt.

Interessant is het zeker want nadat als inleiding de impact van het geluid wordt benadrukt, hoe het inspeelt op de verbeelding bij de kijker, voor een stuk betekenis geeft aan de scène, wat we wellicht onbewust beleven, emoties losweekt, volgt een uiteenzetting van de geschiedenis van het geluid in de film.

Merkwaardig om te beginnen is wel dat de uitvinding van het opnemen van geluid eigenlijk dat van beeldopname voorafging, hoe verder een lange periode van stille film volgt, waarna de gesproken film volgde en daarna pas de achtergrond geluiden werden ingelast. Vanaf dan was de evolutie niet meer te stoppen en werden de technieken steeds verbeterd en gevarieerder naar gelang de mogelijkheden en het resultaat van veel recherche-werk.

Vele heel korte filmfragmenten ter illustratie van de uiteenzetting die niet nalaat beroemde regisseurs aan het woord te laten, belangrijke mensen die doorheen de tijd baanbrekend werk deden, het belang dat heden ten dage gehecht wordt aan geluidseffecten, geluidsmixage enz...nader toe te lichten.

Ook de animatie komt aan bod en het is toch wel veelbetekenend als ge hoort verklaren dat het geluid - en soms het bewust ontbreken ervan - onontbeerlijk is om het verhaal te vertellen en dat vaak de helft van de inzet bij het maken van een film naar de opnames en inlassen van het geluid gaat.