Opinions

Bizarre film over bizarre mensen en met een plots einde, wat de verschillende stories niet bepaald aaneen last, wat ik had verwacht.

Enkele frisse gedachten en scènes : taxivoerder voor bejaarden, de scène met de goudvis, de kinderen op het net.....

Miranda July schijnt wel toch iets in haar mars te hebben.

Te volgen.

In het eerste gedeeltje een beetje "Intouchables", daarna intriest.

Dergelijke films over uitzichtloos gehandicapt zijn en verdere gevolgen lokken onvermijdelijk emoties uit, maar naargelang de opvattingen van de kijker kunt ge een film als deze aanzien als ontroerend mooi of als clichématig klefferig.

Laten we het bij het eerste houden en daarbij de ongekunstelde, bereidwillige hulpvaardigheid en positief denken die van de rol van Emilia Clarke uitgaat zeer verdienstelijk noemen. Moest hierbij af en toe aan Sally Hawkins denken die dergelijke rol minstens even goed, zoniet veel beter had ingevuld.

Ook een beetje spijtig dat het arbeidersgezin door de Britse regisseuse Thea Sharrock niet wat meer "Brits" was ingevuld.

Heel wat inhoudelijker dan de meeste van de Amerikaanse high-school prenten.

Het cynische in het onderling gedragspatroon van de meiden wordt bijzonder keurig vertolt.

Bovendien blijft het geheel grappig en aangenaam.

Ge kunt de film ook beschouwen als een satire op wat er doorgaans in dergelijke films wordt vertoond. Om het even, het is beter dan de doorsnee in het genre.

Doorsnee film over seriemoorden met het klassieke intrige, waarbij cliché's en het déjà-vu-gevoel de spankracht wat terug duwt.

Zelfs de wending op het einde was niet zo onvoorspelbaar. Hoe dan ook, duidelijk verhaald en behoorlijk geacteerd.

Vond de beslissing van de vader hoogst ongewoon.

Bovendien geeft de film geen enkel informatie van wie en waar. Ik vermoed Vlamingen in Frankrijk. Het maakt de gedragingen van het drietal nog ongewoner en eigenlijk onbegrijpelijk bizar.

Het is absurd, stout, satirisch, cynisch, wansmakelijk en grappig. Het is Monty Python.
Zoals al meer dan eens gaan het etablishment en gevestigde waarden onder de sloophamer en de typische Monty Python-effecten vinden meerdere inlasbeurten.
De beste scènes vind ik de RK-sperma-scène en de "fylosofische" uiteenzetting van de protestantse gebuur, de seks-educatie scène en het slot van de film en natuurlijk is er een bijzondere opbouw doorheen de zoektocht naar de betekenis van het leven.

François Cluzet is weer uitstekend in deze sfeervolle, politieke film die heel lang boeit, zijnde de tijd dat David eerst slaafs en getrouw de opdrachten uitvoert en later begint te beseffen dat hij in een politiek tot misdadig broeinest is terecht gekomen.

Nadien wordt de film wat actievoller en begint hij de cliché's en de gekende endins op te stapelen. Een beetje jammer.

"Er niet meer bijhoren" is wel het hoofdthema van deze zeer mooie, subtiele film en dit wordt m.i. bevestigd in de schitterende eindscène.

Door een onverwachte belangstelling gaat een oude man plots fantaseren over zijn verleden en zich in deze fantasie waardevol achten, tot...

Erg menselijk en sociaal herkenbaar, zoals doorgaans Roemeense films, heel dikwijls van hoog niveau.

Het eerste uur van deze film is ongetwijfeld het beste wanneer de tegenstellingen, niet zonder humor, tussen de voor zijn job van plattelandsdokter levende Jean-Pierre (weer een innemende vertolking van François Cluzet), vergroeid met zijn patiënten en er eigen technieken op nahoudend, en de jonge vervangster, sterk aan bod komen.
Daarna vind ik de film wat aanslepen, verliest de spitsvondigheden van in het begin en stevent af op een einde goed, al goed
Nietemin genietbaar, deze ode aan de duivel-doet-al toubib en een charmant samenspel tussen de twee hoofdpersonages, met aanvulling met enkele rake dorpsfiguren en reële toestanden.
Zag reeds een film van Thonas Lilti : "Hippocrate", ook al over het doktersleven en ook al met Marianne Denicourt en ook al met Amerikaanse songs ter ondersteuning. Waar in godsnaam is het Franse chanson gebleven ?

Glansrol van Vincent Macaigne in deze hard-maatschappelijk film waarin een dokter, bereidwillig gewone patiënten maar ook dompelaars, hulp biedt en poogt hun naar een beter lot te leiden, niet zonder risico van gevaar van geweld maar ook van administratieve controle op de uitoefening van zijn job, en uiteindelijk het slachtoffer wordt van verraad en misbruik van vertrouwen.

Een greep uit de duistere diepte, die helaas ook een deel van onze samenleving is.

Sterke film.

Zo zie je maar dat de oorlog ook een kluchtige kant kan hebben. Charly Chaplin was ook al eens vergeten en onwetend dat de oorlog voorbij was....

Af en toe wat grappige gezegden (meestal zijn het zinloze die dan als humor moeten gelden). De personages zijn erg karikaturaal neergezet, zodat we het vooral moeten doen met een lekker zonneje, wat mooie plaatjes, een zorgeloos sfeertje en gelukkig mooie muziek.

Was de mededing van buitenlandse films voor een Oscar Award dat jaar dan zo zwak ?

Tedere, poëtische film, nochtans over realiteit en met als rode draad het verlangen, het hopen op een gelukkiger bestaan, prachtig vervat in een "La Vie en rose" ontroerend en met wanhoop in de stem gezongen.

Heel aparte en innemende film over de trek naar een beter bestaan in de farwest uit de negentiende eeuw.

Scènes in real time dringen een sfeer op die waarschijnlijk veel, veel dichter bij de realiteit staat dan wat in vele, avontuurlijke westerns wordt voorgehouden. Zal zeker de opzet van de cineast geweest zijn om deze realiteit te laten primeren, bewijze hiervan het uitblijven van een klassiek slot aan de film.

Mooi hoe zekere zeden en gewoontes worden weergegeven : de ernst die met zulke ondernemingen gepaard ging, de taakverdeling en vooral de ondergeschiktheid van de vrouw.

Heel mooi kijkstuk.

Fantasie kan er bij mij gerust in maar drie uur sentimenteel geteutel om niets, dat is er veel te veel aan.

Had medelijden met een effenaf potsierlijke Brad Pitt en vraag me af hoe Anthony Hopkins in zoiets verzeild is geraakt.

Een paar puntjes voor de cinematografie.

MGM wist beslist wat het deed toen het jong muzikaal talent Judy Garland en child-star-favorite Margaret O'Brien in deze charmante, familiale musical dropte.

Eigenlijk ben ik niet zo'n liefhebber van zo al te brave familiefilms, maar voor deze moet ik toch buigen.

Dat de muziek daar voor een heel stuk tussen zit is wel waar.

Judy is om in te bijten als ze een drietal songs van het duo Hugh Martin en Ralph Blane introduceert, songs die absolute evergreens werden.

De Amerikanen kunnen het niet gekker meer bedenken. Een film over dood gaan of een man met nog enkele maanden te leven die dit verzwijgt aan zijn vrouw en op een kinderachtige manier zijn opvolger als echtgenoot en vader gaat zoeken.

Zelfs het einde is niet consequent want het laat de kijker onvoldaan achter met een even onwaarschijnlijke slotscène.

Ook wordt er niet bepaald overtuigend geacteerd.

Typische Amerikaanse humor met bij voorkeur karikaturale personages en toestanden en af en toe op het randje van een slapstick. Toch meerdere keren moeten lachen hoe de acteur bij uitstek om deze rol te spelen, Ben Stiller, heel wat pech over zich heen krijgt. Robert de Nero zit goed in de rol van "moeilijke" schoonvader.

Toch wel een bijzondere Vlaamse film. Eigenlijk al een nouvelle vague, met een melodramatisch intrige, waarbij een sfeer van gelatenheid domineert (een man op de vlucht, de onderdrukte positie van de prostituee, het eenzame, geadopteerde meisje). Ook de beelden van de haven, de binnenstraatjes, de industrie op de achtergrond, de symboliek...ademen somberheid uit en zitten voortdurend in het verhaal verweven.

Film was destijds erg populair en ik herinner me dat de titel onder de bevolking doorleefde en gebruikt werd bij toepasselijke toestanden uit het dagelijks leven.

Blikvanger in deze film is Dora Van Der Groen, die een mooi staaltje acteren afgeeft. Zo zien we deze actrice ook in haar jongere jaren en, merkwaardig genoeg, is het erg mooi vast te stellen dat haar stijl, 50 jaar later in "Pauline en Paulette" nog even charmant en kunstig is.

Een bandend actueel thema in een korte, maar goede en interessante documentaire.

Meerdere aspecten komen aan bod zoals de oorzaken van de talloze megabranden in vele regios van de wereld, ook in landen waar ge die niet zoudt verwachten en het spreekt vanzelf dat de link naar de klimaatveranderingen vlug gemaakt is, waarbij ook de bodemgesteldheid een belangrijk element is in schadelijke gasuitstoot.

Daarnaast nog beelden en getuigenissen van enkele van de grootste vuurhaarden van de jongste jaren en het aanvoeren van middelen om ze te bestrijden alsmede de gevolgen ervan : het met verbranding de omvang van een haard tijdig te beperken, het inzetten van betere technische middelen, het aanpassen van bouwmaterialen, de bescherming en evacuatie van de bevolking....

Nooit gedacht van 6 uur met dezelfde intensieve aandacht naar een film te zullen kijken en met deze "La Meglio Giuventù" is dat probleemloos gebeurd.

Hoe dat komt ? Een verhaal dat je niet onberoerd laat, echt, innig en vaak ontroerend, met een niet te versmaden bijdrage van de acteurs die het op een innemende en overtuigende manier levendig houden. Geen enkele valt uit de toon en valt er nu en dan, omwille van de lange duur, een hiaat in het script en wordt de film naar het einde toe toch wel een beetje te sentimenteel (maar nooit melodramatisch), het is een film die gelijk welke filmliefhebber zal bijblijven.

Aanbevolen in de eerste plaats omwille van de menselijke warmte die er van uitstraalt, maar ook omwille van het realisme, de links naar allerlei misplaatste toestanden, niet alleen in Italië aanwezig, de mooie beeldvorming, de natuurlijke dialogen en de perfecte muzikale begeleiding.

Mooi is het om echt om iemand te geven en de pijn mede te torsen.
Fabrice Luchini en Patrick Bruel spelen de pannen van het dak in deze film die begint als een echte, typische Franse komedie met veel nonchalance, gekke toestanden, misverstanden en vooral gevatte, humoristische dialogen.
Daarna blijft het wel grappig maar de toon wordt ernstiger met het onvermijdelijk drama tot gevolg.
Het slot, niet zonder emotie, brengt dan weer wat optimisme en betere vooruitzichten, zodat we kunnen stellen dat in deze "Le meilleur reste à venir" de komedie overheerst.
Zeker genietbaar.

Frisse en voor zijn tijd wel gedurfde film. Niet dramatisch voorgesteld maar eerder komisch en luchtig zonder ooit vulgair te zijn. Best genietbare film. Zeer gedegen prestaties van de twee hoofdrolspelers. Een film waar de kijker zelf maar een mening en een besluit moet vormen. Een jeugdkamp met een oppervlakkige directeur, enkele groepsleiders, vaak in conflict met zichzelf maar jeugdig en zichzelf vooropstellend boven hun taak om een pak joelige kinders te begeleiden, laat staan ze iets bij te brengen.

Sociaal schets dat zowat aansluit met wat de Britten graag maken over het werknemersmilieu : de betrachtingen, relaties, familie, ontgoochelingen....

Er worden heel wat gedachten en situaties in de film gestopt wat het geheel zo wat van de hak op de tak doet verlopen.

Toch blijft de film genietbaar met enkele goede scènes en met een Charlotte Vanden Eynde die haar rol van jong meisje, introvert, maar bereid haar geluk na te streven, maar helaas niet bepaald wordt gespaard.

Erg sentimenteel en natuurlijk door onze 2021-ogen filmisch moeizaam te verteren, maar de film heeft een heel positieve instelling met hoop, geloof, inzet en mensen die veel over hebben voor hun naaste.

'k Vraag me eigenlijk wel een beetje af wat dergelijke film destijds voorstelde in het commercieel circuit.

In de stad waar ik toen woonde waren er zeker 12 cinemazalen en ik kan in geen ervan dergelijke film herinneren of voorstellen, overstelpt als we toe waren met Amerikaanse westerns, massaproducties, muziek en lovestories.

Maar goed. Het was even vertoeven in de Vlaamse film uit het expo jaar met o.a. een jonge, verdienstelijke Denise De Weerdt die later wel een zekere carrière zou uitbouwen en het best gekend is gebleven en eind vorig jaar overleed.

Eigenlijk is de titel van deze film het enige wat totaal tegenvalt. Eerder ontstaat het vermoeden op een ondeugende komedie terwijl het hier om schokkende aspecten van het oorlogsgebeuren gaat. Aanvankelijk vond ik het scenario, op enkele zeer sterke scènes (de aanslagen) na niet zo krachtig, maar uiteindelijk is het geheel toch naar het gemoed grijpend. Renée Soutendijk zet een sterke prestatie neer en overstijgt alshetware deze film.

Chris Lomme is de graaggeziene Belgische inbreng in deze Nederlandse wit/zwarte film, die in feite, inzake kwaliteit en filmische mogelijkheden, de tijd moeilijk heeft weerstaan.

Heel bijzondere, inhoudelijke en ook visueel sterke film over een niet zo functionele familie.

Knappe enscenering en meevallers zijn beslist het geslaagd handcamerawerk, met mooie close-ups, de costumering en de muziek. In het tweede deel van de film valt dit laatste wel weg, maar dit verhoogt alleen maar de spanning.

Karakterschets, ook, waarbij von Trier toch op zijn best is.

Kleine, geslaagde Cubaanse film over een geval van armoede in een totaal verpauperd gebied.
Intriest beeld van het moedig maar tevens kansloos koppel in het autowrak.
De matras als getuige van de evolutie van speelsheid naar een laatst, onterend houvast.
Vond er weinig komedie aan.

Woody Allen heeft het over de dunne lijn tussen drama en komedie in een film die van de kijker al te veel aandacht vraagt door de wirwar van personages en twee verhaallijnen en precies daardoor op vele momenten niet bepaald genietbaar is.

Grappigheden eerder beperkt en ook de muzikale evergreens gepast tussenin gelast, toch een plezierig handelsmerk van Woody, zijn niet zo sterk aanwezig.

Al bij al een eerder matige Woody Allen.

Lang niet zo spectaculair als "Ocean Eleven" e.d., maar daarom wel wat geloofwaardiger, deze zwart-wit film van Henri Verneuil, die in de aanloop naar de roof wel iets langdradig uitvalt, maar in zijn geheel toch wel de nodige spanning levert en een heel sarcastisch slot in petto heeft.

"Feelgood met muziek" of hoe een violist er goed diep voor gaat om van een stel ongeïnteresseerde en moeilijk te overtuigen leerlingen een gemotiveerde en bekwame groep te maken.

Dergelijke verhaaltjes in film zijn niet nieuw maar toch geven ze een warm gevoel wanneer het te verwachten slot zich voordoet.

Meer nog dan naar het eigenlijke verhaal heb ik niet zonder verbazing gekeken naar de verbale (vooral) maar ook fysieke ongeneerdheid en agressie die van de klas uitging. Heel scherp getekend, zou ik zeggen, en daar gaat toch wel wat verdienste naar die kereltjes die dat allemaal voor de camera weergeven. Daarnaast is er natuurlijk Kad Merad (totaal kaal en glad geschoren niet onmiddellijk herkenbaar) die innemend en gevoelig acteert.

Meerdere knappe scènes (de strubbelingen in het klaslokaal, de eerste totale teleurstelling bij het optreden, de vriendschapsband tussen leraar en beste leerling, de spanning en nervositeit in de gang die naar het podium en mogelijks succes leidt..