Opinions

Eenvoudig, melancholisch verhaal, niet zonder enige ontroering. Soms erg langzaam, soms verrassend vlug sprongetjes makend en helaas soms wat spankracht missend. Het einde vergoedt veel.

Een ode aan het LA-politiekorps waarbij haar hardnekkig en vindingrijk onderzoek wordt geprezen in een goedgemaakte, sobere film, zonder sensatiezucht of overdrijvingen.

Gewoonlijk is dit laatste wel zo met vaak superlatieve heldhaftigheid en ook dikwijls een knauw aan corruptie binnen het korps.

Deze keer dus niet en vandaar wellicht genietbaarder dan vele andere.

Zou volgens het epiloog op ware gebeurtenissen berusten.

Een beetje flauwe titel.

Toch weinig diepgang in de relatie en romantiek in deze film, die eerder, bij gebrek aan werkelijke ernst, als een drama-komedie overkomt.

Toch wel goedgemaakte film : een greep - één jaar om precies te zijn - uit het keiharde leven van veeboeren in Wyoming in begin van de twintigste eeuw. Realistisch en met een overtuigende Conchetta Ferrel - met Kathy Bates allures - in de vrouwelijk hoofdrol.

Meerdere mooie shots van natuur, mens en dier.

Frisse romantische komedie met heerlijke personges als "his Excellence" als de duivel, de vlotte "mademoiselle, het "tegenstrijdige" echtpaar met de onvergetelijke Eugene Pallette, maar ook met een uitmuntende acteerprestatie van Don Ameche.

Erg diepgaand is het allemaal niet en eigenlijk hoeft dat niet, want wat mij vooral bekoorde waren de vlotte, vaak onschuldige maar ook gevatte dialogen (If you walked in a restaurant, I'de be a waiter, if you were in a burning building, I'de be a fireman, if you walked in a elevator, I'd stop it between two floors and spend the rest of our lives...) die bovendien uitstekend werden gebracht.

Ernst Lubitsch, die in die veertiger jaren enkele suksessen bracht, maar ook reeds heel wat vroeger actief was, zet hier een originele, genietbare en ontspannnde film neer.

Filmisch heel mooi, zekerlijk de massascenes (van de studentendans tot de vuurgevechten), maar, ondanks het onthutsend gebeuren rond de immigranten, vertoonde de film al te veel zwakke momenten, waarbij het script weinig spankracht bracht en de hoofdacteurs eerder warrige personages neerzetten.

Ten dele ontgoocheld, maar voor de cinematografie, het episch karakter en de grootse opzet van de film, niet volledig

Onschuldige, goedlachse ontspanning. Waarom niet ?

Ge kunt er iets op verwedden : als een Britse filmmaker afdaalt naar de laagste sociale klassen, er een degelijk werk wordt voorgeschoteld.
Zo ook met deze "Hector" van de mij onbekende Jake Gavin waarin een stuk levensgeschiedenis van een dakloze wordt geschetst.
Slachtoffer van het verlies van twee geliefden, heeft hij zich zelf overladen met schuldgevoelens, zijn de stoppen gaan doorslaan en is hij op straat gaan leven.
Hij ontmoet wel medelijden en ook vriendschap maar ook cynisme ( de apatische houding van de politie bij het overlijden van zijn vriend, de dienster die vaststelt dat ze hem ten onrechte van diefstal heeft beschuldigd, maar vergissing in geen geval wil toegeven, de houding van zijn schoonbroer, hoogst verveeld als hij in het bijzijn van personeel een clochard blijkt te kennen en zich verder afstandelijk opstelt.
Heel wat gevoelens en emotie in deze film aldus, waarbij het laatste stukje toch wat in niveau daalt.
Niettemin heb ik een goede film gezien met, in geen geval te vergeten, een schitterend acterende Peter Mullan.

Zowel figuurlijke als letterlijke zoektocht naar "geluk", charmant uitgespit in een filmpje, met een lach en een traan, met flauwe en mooie momenten, en dat er een erg clichématig slot aan wordt gebreid, nemen we er toch bij onder de noemer "sympathiek".

Simon Pegg heeft een rare kop - het wordt hem in de film vanuit een kindermond trouwens gezegd - maar hij lijkt mij de geknipte acteur om dergelijke rol te vervullen.

Naast hem ook nog enkele bekende namen die zich ook wonderwel aanpassen.

Plezierig zijn ook de inlassingen met de tekeningen en uiteindelijk zijn enkele definities over het begrip "geluk" toch wel knap en raak.

Aangenaam vertier.

Hartverwarmende jeugdfilm met heel wat kwaliteiten, zoals het uitstekend acteerwerk - wat een gevatte casting voor het hoofdpersonage en ook nog andere rollen - , de mooie natuuropnames, decors en costumering en over de ganse lengte, de vlotte verhaalstijl.

Het boek was me wel bekend, maar helaas nooit gelezen en ook vroegere verfilmingen niet gezien, zodat deze 2015-versie, als nieuw, des te meer meeviel.

Geraakt met moeite op het niveau van een doordeweekse aflevering van één of andere politieserie.

Wat is de uitwerking van de ontvoering en wat er op volgt flauw en wat is de emotionele impact op het gebeuren bij de familie Heiniken ontzettend zwak uitgewerkt.

Zelfs niet spannend en met de absolute zekerheid dat er met dergelijk gegeven veel meer te doen was voor een film.

"Plaisir d'amour ne dure qu'un moment, chagrin d'amour dure toute la vie..."

De film verrast al onmiddellijk met dit mooie, klassiek Frans liedje en zal nog vele aangename verrassingen brengen, zoals de uitstekende regie (al mag dat van William Wyler niet bepaald een verrassing heten), de prachtige settings, costumes, dialogen en betoverend acteerwerk van Olivia de Havilland (Filmliefhebbers zullen ondertussen wel weten dat deze eredame van het witte doek ons onlangs op 104-jarig leeftijd heeft verlaten).

Merkwaardig in het verhaal dat deze romantisch dramatische film eigenlijk wel een zekere suspens inhoudt.

Oorlog, godsdienstige en culturele verschillen, standenonderscheid, geld zijn vaak barrières voor een liefde maar Henry James "Washington Square" vindt een erg inhoudelijke en knappe uitweg voor deze klassieker, nog altijd een genot om te beleven.

Naast Olivia de Havilland acteren anderen eveneens op hoog niveau.

Wat heeft deze film minder dan gelijkaardige Amerikaanse superproducties met supervedetten ?

Onvermijdelijk doet de film mij terugdenken aan "Missing" uit 1982 waarin Jack Lemmon en Sissy Spacek hun hoofd stootten tegen corruptie en niets ontziende economische en poloitieke belangen.

Ook nu is dit volgens mij het leidmotief.

Het verhaal is diepmenselijk en ontroerend en zeer goed in beeld gebracht.

Filip Peeters is effenaf schitterend.

De vaandeldrager van de Vlaamse film van de laatste 10 jaar, beter dan "Loft", evenwel niet vergelijkbaar want totaal ander genre.

Het is ruig volks vertier. Primeren de onweerstaanbaar grappige toestanden en de rake, niets ontziende teksten, de film houdt toch ook heel wat tragiek in. De combinatie van beide maakt hem precies zo boeiend en ook verteerbaar, mede ook door een stel uitstekende acteerprestaties gaande van de jonge Kenneth Vanbaeden tot oma Gilde De Bal alover de ganse familie "Strobbe".

Misschien wat lang, maar ík heb in ieder geval geboeid gekeken naar dit drama van doorgedreven depressiviteit en de gevolgen ervan op het individu en zijn omgeving.

Ashley Judd is bewonderenswaardig in haar rol van slachtoffer van deze ziekte.

Goed en duidelijk verhaald.

Erg rauwe film over de macht van de misdadigheid over een maatschappij, het onbetrouwbaar, lichtzinnig politie-apparaat inbegrepen, en de meer dan dramatische weerslag op de onschuld.

Een film die je eigenlijk in zijn greep houdt en ook al zijn sommige scènes lang aangehouden aan spankracht gaat er niets verloren.

Inzake acting, liet vooral het jonge meisje indruk en de prachtige slotscène waar genot tegenover levenslange trauma wordt gesteld is meer dan suggestief.

Het dankbare thema "na de gevangenis" knap uitgewerkt in deze Britse sociaal-realistische film met ook een vleug romantiek.

Knappe acts, met een sterke Stanley Baker en "youngsters" Sean Connery en David McCallum nog in een bijrol.

Sidney James ("Carry on-films") zorgt voor de enige humoristische noot.

De ritten met de vrachtwagens lijken mij toch al te geforceerd.

Film over twee bankovervallers en een oude Ranger, maar tevens ook een sfeerbeeld van de trieste desolaatheid van een gebied in Texas.

Zit de echte actie in het slot en wellicht dan ook voor velen het boeiendste gedeelte van de film, voorheen zijn de aandacht voor karaktertekening (heel dikwijls bij Mackenzie) en ook de allusies (soms gevat grappig) op (Indianen)afkomst best geslaagd en interessant.

Geen grootse film, vind ik, maar genietbaar, ook cinematografisch en natuurlijk met een, als steeds, sterke Jeff Bridges.

Film uit 1980 die een eigentijds thema aansnijdt, wat verwonderlijk is voor de Vlaamse film die tot dan toe liefst iets uit een vroegere periode aansneed.

Sociale inslag, maar dat komt pas laat in de film duidelijk tot uiting. Voordien haalde sport en romantiek toch eerder de bovenhand. De voetbalmatch was goed verfilmd maar duurde te lang in het geheel van de film.

Film van 35 jaar terug, helemaal niet slecht, en die nu de verdienste heeft een politiek, sociaal gebeuren in herinnering te brengen en bovendien de charme heeft enkele, ondertussen stevig ouder geworden actrices als Janine Bischops en Ann Nelissen, in hun jonge jaren te bewonderen.

Eerder middelmatige film over een gezinssituatie waarbij een degelijke opvoeding van de kinderen is bemoeilijkt doordat er slechts één ouder is, die bovendien zijn taak niet naar behoren opneemt.

Heel veel scènes zijn met handcamera opgenomen en volgen de actie niet zo best en haperingen tussen de opeenvolgende scènes zijn er genoeg.

Het grootste euvel is evenwel dat de film, toch met een delicaat onderwerp, nooit weet te raken.

Eenvoudig en niet zo bijster origineel plot, maar sympathiek en ook wel onder "Cemetery Junction", die eerdere film van deze Stephen Merchant, de Brit die in deze "Hello Ladies..." volledig American style gaat en daarbij ook de meeste aandacht naar zich toe trekt, niettegenstaande het vrouwelijk schoon dat nagenoeg voortdurend aanwezig is.

Romantische ontspanning met zoals in alle komedies enkele zeer goede (de Nicole Kidman-scène, bijvoorbeeld) momenten en ook enkele zwakke, clichématige.

Musical die wel haar naam eer aan doet want ze zit volgestouwd met zang- en dansnummers, waarvan enkele toch zeer goed geslaagd (Hoe kon het anders met Gene kelly aan de regie).

We kunnen wel niet rekenen op heerlijke melodieën van Berlin, Gershwin, Cole Porter of Kern, maar dat wordt dan toch wel goed gemaakt door de heerlijke stem van Babra Streisand, Walter Matthau, grappig als hij kwaad is, en Satchmo die toen al lang zijn jazzroots had ingeruild voor jazzy pop.

Uiteindelijk toch charmant in het gegeven en natuurlijk te waarderen voor decors en costumering.

Origeel, absurd, burlesk met naast een pak slapstickscènes toch ook heel wat verrassend, komische dialogen.

Lijkt me ook wat satirisch naar de Amerikaanse musical toe, maar hekelig wordt het nooit.

Bijzonder geslaagd is het ballet en het heel merkwaardig, energiek optreden van Martha Ray

Musical buiten reeks.

Film heeft het in de eerste plaats over de inzet van een hulpverleenster in de zorgsector op het ogenblik dat Covid -19 de wereld teistert en er veel onzekerheden inzake passende maatregelen overal de kop op steken en de taken erg gaan verzwaren. In dit verband is het vooral die lange scène tijdens de nacht waarbij een bewonderswaardig optreden van Sarah indruk maakt.

Merkwaardig is dat naast de hoofdplot veel aandacht gaat naar de emotionele band tussen verpleegster en één zieke. Het vormt misschien wel het meest pertinente van de film, want hier spreekt het hart, anders dan alle, goedbedoelde, maatregelen.

Jodie Comer maakt indruk, maar ook Stephen Graham is uitstekend in zijn rol.

"Pas op. De muren hebben oren", heb ik nog wel eens gehoord, maar met de hedendaagse technologische vooruitgang moet ge nog meer oppassen met wat ge zegt.

Een plezierig filmpje met twee mensen in een situatie waar er nog meer in verzeild in geraken maar met een merkwaardige afloop. Zo wat een must voor een kortfilm om naar het slot toe plots verrassend uit te pakken.

De twee hoofdrolspelers - zijn ze dat wel ? - zijn aan een goede vertolking toe. Zag Cian Barry reeds in "A Royal Wedding" en Ruta Gedmintas blonk wel uit in "A Street Cat named Bob".

Films over rassendiscriminatie in de States zijn niet nieuw en meestal leggen zij schrijnende toestanden bloot die, hoe ge ook de rassenproblematiek benadert, niemand onverschillig laat en doorgaans woede om de geleden onrechtvaardigheid opwekt.

Dit is hier, naar mijn gevoelen, niet het geval. Eigenlijk slaat de film nooit echt overtuigend aan. Lijkt mij eerder een soort dorpskroniek vanuit één gezichtshoek bekeken.

Had een veel krachtiger film verwacht.

Alles wat kon gebeuren en alles wat we konden voorspellen dat ging gebeuren is dan ook gebeurd.

En..."Als ik hier niets meer kan doen, dan tot later dan maar. Ik zie je wel..."

Stan and Laurel : the way they were...

Enge beleving voor 2 tienermeisjes.

Daar waar het oudste de toestand eerder relativeert en aanvaardt, is het voor het jongste een echte pijnbank.

Maar Emma is ook nog kind en heeft behoefte aan dat kind zijn en...aan een ouder.

Mooie film met enkele charmante, met de situatie verzoenende scènes maar bovenal prachtig acteerwerk.

De trieste blik van het jongste meisje doet je meeleven en is niet direct van het netvlies verdwenen.

Niet alleen een coming-on-age-film en niet de eerste film die God en Geloof in vraag stelt. Eigenlijk is "Liefde" het hoofdthema.

Hoe dan ook, deze "Hemel op Aarde" is een film die je verrassend sterk in de ban houdt en zelfs behoorlijk weet te ontroeren.

Is het verhaal goed, dan valt ook de rest in een goede plooi : het filmische, de dialogen, het acteren...

Eigenlijk een praatfilm en zo zie je maar dat ge op een computerstem kunt verliefd worden en dat die liefde niet onbeantwoord blijft.
In ieder geval een origineel concept waar het eigenlijk geamuseerd naar kijken is. Wie weet wat de toekomst ons nog brengt ?
Wat van in het begin opviel was de figuur van Joaquim Phoenix. Bij mij eerder bekend voor harde rollen, kwam er nu zo onherkenbaar braaf, vaderlijk, romantisch over. Een metamorfose, maar hij deed het goed. Beter dan Amy Adams die zo soapachtig flauw overkwam.