Opinions

Mooi, eenvoudig en boeiend gebracht verhaal over verzet tegen machtsmisbruik en corruptie.
Ster van dit plattelandsdrama is de hoofdrolspeelster Arndís Hrönn Egilsdóttir die werkelijk imponeert als de levendige, maar getergde en gepijnigde vrouw - ze verliest toch haar man door het onrechtmatig optreden van de coöpertieve - die krachtig tekeer gaat tegen de willekeur onder wie de ganse gemeenschap gebukt gaat.
Minpuntje in de film is misschien wel het slot, alhoewel... Verrassend is het wel want daar waar ge een stevig einde aan het verhaal verwacht, wordt de wilskracht en het optimisme, ondanks alles, van de vrouw, alleen nog maar eens onderstreept.
Zag tot op heden slechts een dozijn Ijslandse producties en eigenlijk zit daar amper een flauwe bij.

Film die gedragen wordt door hoofdrolspeler Peter Kurth.

Een portret van een brutale krachtpatser die, wanneer hij fysiek aan het aftakelen gaat, door zijn vroegere trawanten wordt uitgesloten en naarmate de uitzichtloze ziekte verder toeslaat meer en meer tot inkeer komt over zijn vroeger leven en liefde denkt te moeten brengen daar waar hij voorheen heeft in gefaald. "Als de leeuw getemd is ...", zegt men in sommige volksmonden.

Sterke film, keurig opgebouwd, met enkele expressieve scènes.

Van Thomas Stuber zag ik nog geen enkele film, wel twee met Peter Kurth, maar hier voor de eerste keer in de hoofdrol. En die rol mag geprezen.

Ge zijt nooit te oud om ambitieus te zijn en vreugde in het leven te scheppen, is het thema van deze film die als een feelgood-movie mag worden bestempeld. Niet bepaald denderend, enigszins voorspelbaar maar toch sympathiek.

Een ijsje lijkt het enige moment voor hemzelf...

Gevoelig en magistraal vertolkt, deze toegewijde vader-autistische zoon-relatie-film.

Pakken ontroerende scènes. Zelfs de enigszins ontspannende zijn met gevoel geladen.

Verrassend dat dergelijke film niet in Cannes in de prijzen viel want melig is het nooit.

Terloops. Gezien hoe in de langdurende scène op het perron geen mens de wanhopige vader enige hulp bood ? Een raak voorbeeld van de tegenstelling van het gebrek aan empathie die leeft in de maatschappij en de inzet van de vader.

Portret van een vrouw waarvan de toon waarop ze haar meid beveelt een vorig leven doet vermoeden, in contrast met de nederige houding als ze nu gewillig aanvaardt als taxichauffeur te fungeren. Een job die haar zal toelaten haar blik op de toekomst te vernieuwen.

Een ingetogen beeld van een vrouw die zeer moeilijk uit haar isolement loskomt waarborgt wellicht niet de nodige opwinding en toch bleef het me boeien. Niet alleen het spel van hoofdactrice Ana Brun, heel dikwijls passend in close-up, de chaos in de gevangenis, de reëel-grappige kijk op het kransje oudere dames, gretig naar geroddel, alsook de ontwikkeling van de nieuwe relatie en de keiharde beslissing van Chela, vond ik boeiend genoeg om van deze film te genieten.

De opening in de muur dat moet doorgaan als een venster is symbolisch voor het bekrompen en uitzichtloze leven in dit Mauretaans dorp. Over dit thema gaat de film die eigenlijk tracht te verantwoorden waarom velen uit West-Afrika het geluk menen te kunnen vinden in Europa.

Het is een dokument dat amper een verhaal opbouwt en dat in dit opzicht, deze die het wagen deze film te zien, ook wel zal teleurstellen. De film ontbreekt kracht en overtuiging.

Film over een dubbele vader-zoon-relatie.

Goed bedoeld maar niet bepaald sterk uitgewerkt, met matig dialoog en zekerlijk voorspelbaar.

Acteerwerk ligt in dezelfde lijn.

Film deed me aanvankelijk denken aan het bekende "Entre les Murs" waarin de moeilijkheden om een multiculturele klas op het goede spoor te zetten, de hoofdbrok uitmaken maar dan maakt de film een verrassende bocht waarbij een heel dramatisch en gevoelig thema aan bod komt.

Het is het beste gedeelte van de film, vol emotie.

Ariane Ascaride heb ik altijd goed weten acteren en nu is dat ook zo samen met haar leerlingen.

Film is gebaseerd op een waar gebeuren en zeker voor allen aanbevelenswaardig.

Wat hier nu van te denken ?

Een zwarte komedie met een rauwe schreeuw naar daadwerkelijke hulp.

Bijwijlen wat al te moraliserend.

Een president van een assissenhof onder het fileermes.
De strenge, ongenaakbare en afstandelijke rechter op een zwak punt gepakt : zijn platonische liefde voor een vrouw, een dokter die hem jaren geleden tijdens een hospitalisatie verzorgde.
Fabrice Luchini is weer uitstekend, met zijn gekende opgelegde lach of grijns, in de rol van de president van "La Cour !", steevast met de hermelijnen kraag, waarnaar de titel van de film verwijst (Misschien is in Frankrijk "l'hermine" wel een wat spottende naam die men aan dergelijke rechters geeft)
Eigenlijk is de ganse rechtzaak die toch het grootste gedeelte van de film in beslag neemt maar een achtergrond dienend om aard en karakter van de man onder de loepe te nemen.
Film straalt in het acteren een merkwaardige natuurlijkhjeid uit, zoals in de scène waarin de juryleden zich onderling aan elkaar voorstellen, de scènes met de dochter van de dokter (frisse vertolking van Eva Lallier), terwijl deze waarin Luchini de juryleden heel precies oriënteert naar het vervolg van het proces, toch wel vragen doet oprijzen.
Het is eigenlijk een speelse film, die men niet al te ernstig moet interpreteren, die grotendeelse berust op de nette dialogen en acteursprestaties (Sidse Babett Knudsen mogen we hierin zeker niet te kort doen) en waar 25 jaar na "La Discrète" Christian Vincent (die man maakt zeer behoorlijke films) en acteur Fabrice Luchini elkaar terugvinden.

Kirk Douglas is niet alleen wetenschapper maar ook stunt- en actieman in deze knappe film die toch wel een belangrijk gebeuren uit WO II aanhaalt.

Zorgvuldig gefilmde actiescènes en cinematografisch zeker te waarderen. Boeiend en spannend en dat er wat romantiek in zit was met Kirk te verwachten (101 ondertussen) en schaadt amper.

Voor de geïnteresseerden die het nog niet wisten : er is een Noorse minserie "Kampen om Tungtvannet" (2015 - Netflix) van uitstekende makelij, dat dezelfde gebeurtenissen rond het zwaar water behandelt.

Eigenlijk voor een stuk een komedie deze heel bijzondere (zowel in zijn originele structuur als inhoudelijk) film.

Een nagenoeg ongelooflijke historie en onderhuids toch wel een satire op onze maatschappij, waar leugen, bedrog en komedie, de weg naar sukses kunnen openen.

Zoals van zijn rol vereist wordt, heeft Mathieu Kassovitz, in de hoofdrol, vele gezichten en slaagt daar wonderwel goed in.

Sterke film met uiterst expressieve acts.

Merkwaardig toch hoe de eigenlijk gelijklopende gedragingen van een groep nachtelijke randfiguren gedurende de ganse film blijven boeien.

Enkele prachtige scènes die volledig kaderen in de sfeer en de droge onderhuidse humor van de film : het bezoek van de ouders, de ondervraging,....

Echt gecharmeerd door deze Murnau. Zag tot nu toe van deze regisseur alleen maar "City Girl" en ook daarin speelde op geld belust zijn een rol.

Eigenlijk merkwaardig dat ik via een cinematografische bewerking een werk van Molière leer kennen, al is de film alleen maar "gesteund" op het toneelstuk.

In ieder geval blinkt "Herr Tartuff" uit, naast zijn doordacht intrige, door zijn mooie enscenering, decors en de schitterende vertolkingen, met veel expressie, van zowat alle acteurs, zeker die merkwaardige Emil Jannings.

Niet te versmaden cinema uit de oude doos.

Grappige misdaadkomedie zonder veel pretentie, natuurlijk, maar toch met een niet te dwaas intrige.

Martin Held, met een Peter Ustinov-allure uit die tijd, draagt in feite de film grotendeels, Walter Giller is geschikt voor de politie-inspecteur die, traditiegetrouw in dergelijke komedies, achter de feiten aanloopt en Mario Adorf is een niet al te ernstige misdadiger, met pech.

Lichtgewicht met de klassieke "late sixties, early-seventies"-stempel.

Plezierig, ondanks soms extreem gewelddadig, deze zwarte satire die de onbenulligheid van een steenrijk koppel hekelt.

Lijkt het af te stevenen op een voorspelbaar verloop en slot, dit laatste houdt toch wel verrassende wendingen in, al had ik wat meer subtiliteit verwacht, maar daar is het de makers nu precies niet om te doen. Lekker choqueren, absurd doen lijken meer de boodschap in een sfeertje van hautain en onverantwoordelijk rijkemansgedoe, uitgekiend bedrog en...harde werkelijkheid.

Oliver Masucci, Katja Rieman en Samuel Finzi zitten allen stevig in hun rol.

Film over partnergeweld. Niet de eerste over dit intrieste aspect van het familiaal leven, overtuigend verhaald en vertolkt met enkele markante scènes zoals deze waarbij het kleine dochtertje getuige is van het extreem geweld dat haar moeder ondergaat.

Is ook het verhaal van een zeer moedige vrouw die alles over heeft voor haar kinderen en strijdvaardig blijft doorheen de tegenslagen.

Een terugkerende bedenking bij het zien van dergelijke films is het besef hoe moeilijk en delicaat het is voor een rechter om het gebeuren juist in te schatten, niet in het minst door het optreden van de betrokkenen (voorkomen, ogenschijnlijke geloofwaardigheid, mondigheid) en van de advocaten die graag feiten uit hun context durven halen om de zaak éénzijdig voor te stellen.

Film met meerdere thema's : het voor je zelf opkomen, het verdriet om het verlies van een ouder, de teleurstelling in de liefde, uitdagingen aangaan. Aldus heeft de film precies geen hoofdthema en strubbelt hij op vele vlakken zonder echte diepgang.

Het is een drama met toch wat plezierige slapstick, inzonderheid als Hesher zijn duivels ontbindt.

Niet groots maar bekijkbaar.

Bijzondere en goed vertolkte rol van Joseph Gordon-Levitt.

Heerlijke camera, heerlijke acteurs en hoe waarden gezelligheid, hechtheid en intimiteit meedogenloos verloren gaan.

Hou van dit genre en vind dit dan ook een zeer goede film.

Mensen delen iets, net als de twee hoofdpersonages uit deze knappe TV-film.

Ze kennen elkaar niet, maar kampen uiteindelijk met dezelfde problematiek als ze voortdurend tegenover een harde, koude en onverschillige wereld geplaatst worden.

Twee eenvoudig uitgewerkte verhaallijnen die aantonen hoe mensen gepest en tegengewerkt kunnen worden, er uiteindelijk de moed bij verliezen en donkere tijden beleven, zoals de titel van de film zo mooi suggereert.

Uitstekend acteerwerk.

De film voert aan dat bij een postnatale depressie men onvermijdelijk hulp inroept en dat heel dikwijls deze hulp tegenstrijdige raadgevingen omvat, die de betrokkene mogelijks nog meer in de put duwen.

Goede film zonder echt outstanding te zijn of echt de gevoelige snaar te raken.

Indrukmakende en ontroerende film, zekerlijk in het eerste gedeelte bij het vaststellen van de ziekte en eerste stappen tegen het kwaad, maar over de ganse lengte toch met meerdere aangrijpende scènes waarbij de keiharde realiteit effenaf de keel snoert.

Film gebaseerd op een naar ware feiten geschreven boek, brengt hulde aan de wil en de kracht om een vreselijke ziekte te overwinnen. Aanstekelijk is zeker het entoesiasme om te blijven aan het leven hechten.

Absoluut overtuigende vertolkingen in een prachtige film.

Eventjes onder "Anthropoid" maar toch is het gedeelte vanaf de aanslag toch heel sterke cinema wat niet betekent dat het eerste gedeelte ook niet schokkend is en toch ook de verdienste heeft Heyndrich wat uitgebreider te leren kennen.

Goede tot sterke vertolkingen.

Film met 2 gezichten. Enerzijds een romantisch, beetje ondeugend komedietje, anderzijds bittere ernst met racistische, terroristische aspecten.

Vond de momenten waarop van de film werkelijk te genieten viel al te schaars en een éénheid van gedachte vond ik er ook niet in.

Louis de Funès is de man van de gesticulatie, het lawaai en de grimas.

Verwacht in zijn films dan ook geen verfijnde humor want het plot is er om Louis uit de bol te doen gaan.

Eenmaal daar op ingesteld, is deze "Hibernatus" nog zo heel slecht niet. Het is absurd maar grappig en de film zit vol met weliswaar bij het haar getrokken kronkels maar die, hoe dan ook, mij meerdere keren aan het lachen brachten. En daar is een komedie toch voor.

Sterke Ken Loach-film, heel concreet en realistisch gebracht.

Het verhaal toont hoe politieke intriges en getouwtrek onder Engelse gezagdragers een dramatische weerslag hebben op het Brits-Iers conflict en al wie zich er mee bemoeit en hoe uiteindelijk alles de doofpot ingaat.

De film doet de bedenking maken dat wat hetgeen de bevolking te weten komt van het politieke en sociaal leven weinig met de werkelijkheid te maken heeft en dat ware toedrachten achter de schermen worden bedisseld en dat bovendien de man in de straat, vaak onder mom van zogenaamde democratie, zand in de ogen wordt gestrooid.

Beslist erg critische film, met scherpe dialogen en met knappe acts van o.m. Brian Cox, Jim Norton...

Naar ware gebeurtenissen, hulde aan drie vrouwelijke wetenschappers die in de States van de jaren 60, omwille van hun huidskleur, heel wat tegenkantingen ontmoetten op vlak van studie en beroep.
De weg naar erkenning en waardering is vlot verhaald, qua karaktertekening niet zo diepgaand, en het is vooral de rassendiscriminatie met scènes als wanneer Kevin Costner met woede en geweld het bord aan de toiletten, die het gebruik ervan aan "coloured people" voorbehoudt, vernietigt, die zullen blijven hangen.

Leek Malick zich aanvankelijk te bezondigen aan een al te lang uitgesponnen kijk op het eenvoudig geluk van twee mensen tegen het decor van hun boerderij en een schitterend en vredig landschap waar geen kwaad ooit zou kunnen binnendringen, dan leidt zijn manier van filmen in het verdere gedeelte met de oorlogsdreiging en de keuze van Frantz tot een krachtig visueel en innemend stuk cinema waar een palet van gevoelens, begeleid door prachtig muziek, knap worden uitgespreid.

Een betekenisvolle film met ook het geloof en de zin van het leven in een centrale rol.

Een ode aan de vele naamloze en nutteloze doden.

Even de gedachten bij "Heavan can wait", maar deze "Hiernamaals" is toch wel anders met het meisje Sam, vertolkt door Sanaa Giwa, die toch wel ontwapenend en charmant acteert, in haar rol moeiteloos onderdanigheid en liefde met wilsterkte combinerend.

Een vlotte, fantasierijke film over de dood, zonder hierbij al te zwaarwichtig te doen. Film ook over menselijke zwakheden met nare gevolgen die ook aantoont dat aan het lot weinig kan getornd worden, alhoewel...Grappige verschijning van de "beambte", die in feite ook wel menselijk is gebleven.

Voor jong en oud verteerbaar.

Blijkbaar minder gekend, deze Mike Leigh-film, maar beslist geen tegenvaller.

Dikwijls te bewonderen bij deze cineast is de zorg voor detail in de karaktertekening en in het sociaal aspect in het verhaal.

Deze "High Hopes" is daar een voorbeeld van met, zoals de titel het uitdrukt, de verzuchtingen van een nogal opgesplitste kleine familie. Maar er is ook aandacht voor (ogenschijnlijke) standenonderscheid en vereenzaming, onbegrip en wat er in mensen omgaat bij het besef dat het leven niet biedt, of bood, wat werd verhoopt.

Alle acteurs, zelfs de kraaiende Heather Tobias, goed in hun rol. Die Ruth Sheen vind ik zo'n typische English housewife.

Geen top-Leigh maar het beleven en herkennen waard.