Opinions

'k Zag hem al minstens voor de derde keer en het blijft een knappe, heel bijzondere film, een "western-plus".

Eentje die van vele cliche's van het genre afstand doet. Een stevige opbouw; de actie verloopt zowat in real time en zelden zo een spanning, in alle soberheid, weten opdrijven.

Cary Grant is beslist in zijn element en zet één van de beste westernhoofdrollen allertijden neer. Een terechte Oscarwinnaar.

Inhoudelijk ook, want toch een schrijnende schets hoe solidariteit, ook dankbaarheid en moed bij de massa, soms ver te zoeken is.

En Grace Kelly ? Nog maar halverwege op de affiche, maar innemend mooi en overtuigend in één van haar debuutfilms van haar korte carrière.

Heel wat gelijkenis met de films die Clintwood speelde onder regie van Serge Leone.

Niet ongewild denk ik want teveel ingrediënten, zeg maar cliché's, zijn terug te vinden.

Een "One Hero"-wraakfilm maar met een veel luchtere toon want teveel western-karikaturen passeren de revue en bepaalde toestanden zijn bepaald grappig.

Belet allemaal niet, hoe ge het ook beziet, dat "High Plain Drifter" een vlot, genietbaar en zorgeloos kijkstuk is.

Nooit was een titel van een film beter gekozen : de twee grootste crooners aller tijden, de onsterfelijke Armstrong en de charmante

"she was princess by birth"-Grace Kelly.

Dit alles in een plezierig, grappig nonsens verhaaltje, overgoten met een Cole Porter-saus : Well did you evah ?

Eén wat storend element : de bijwijlen slechte synchronisatie, maar ja wat wilt : Sinatra was nu éénmaal een one-take Charlie.

Het verhaal is niet echt duidelijk omtrent het ware gebeuren uit het verleden.

Claudia Karvan als het meisje met de niet zo erg gelukkige jeugd speelt echter uitstekend en geloofwaardig en is dus zeker het pluspunt in deze film die wel af en toe op het gemoed inspeelt maar waar toch meer mee te doen was.

Sinatra's eerste film waarin hij in de cast voorkomt (voorheen was hij gewoon lid van de Tommy Dorsey Band) en dan speelt hij nog zich zelf.

Voor Sinatrafans een must. Franky Boy bijna op het toppunt van zijn vocaal vermogen.

Het filmpje zelf stelt weinig of niets voor en had alleen als doel enkele sterren, naast Frank, Michèle Morgan en zanger Mel Torme in beeld te brengen, een paar leuke liedjes in de ring te gooien en voor de rest onschuldige familiale ontspanning.

Een 3 omdat het zo ouderwets charmant is.

Very-low-budget-movie met heel verwarrende verhaallijnen en waarbij de aftiteling vermeldt dat de dialogen geïmproviseerd zijn door de acteurs, die trouwens behoorlijk talrijk zijn en heel dikwijls in het verhaal niet te plaatsen.

Duurt gelukkig niet al te lang maar ik wou eens zien...Nepal.

Qua beeldkracht is er trouwens niets meer te zien dan een stofferige baan die dan als "highway" moet fungeren en wat aanschuivende bussen.

Soms een komische noot en dat is maar best.

Poëtische cinema dat vooral in het begin bekoorde met de audiodescripties van het meisje, de kritiek de er op volgde en de emoties die zulks teweegbracht.

Daarna is het nog mooi, filmisch vooral, maar waar ook veel denkwerk vrijkomt over aspecten van het leven, hoe het was, wat het had kunnen zijn en wat er nog rest. De film flirt evenwel toch ook een beetje met overdreven sentimentaliteit, maar toch gaf ik hem bijna een 4.

Naomi Kawase ontgoochelt nooit maar het peil van "An" wordt hier niet bereikt.

Stevige reconstructie van de dramatische gebeurtenissen in het Hillsboroughstadion, nu al ruim 30 jaar geleden.
Naast archiefbeelden van het drama, emotionele getuigenissen van politie en naastbestaanden van de slachtoffers, richt de film zich vooral op het achterhalen van de waarheid en het bepalen van de verantwoordelijkheden en zoals heel dikwijls blijkt dat de aanvankelijke vaststellingen en besluiten niet zonder kritiek mochten blijven en op zijn minst sterk te nuanceren waren.
Degelijk en zorgvuldig gemaakte documentaire.

"Als er echte liefde mee gemoeid is, dan kan ik begrijpen dat daar aan wordt toegegeven en dat de bestaande relatie, zelfs huwelijk wordt beëindigd", zegt Susanne, maar wanneer ze zelf in een gelijkaardige situatie terecht komt, ontstaat er een gamma aan pijnlijke gevoelens en niet alleen bij haar...
Uitstekende film met een ontstellend lage score bij IMDB en veel te weinig kijkers alhier...
Film die me instinctmatig deed denken aan een Bergman-film of één of ander Pinter-play en waarin de vier acteurs om ter best zijn. Misschien een lichte voorkeur voor Lena Endre.
Fijn dialoogwerk en zondere franje of sensatie.
Schitterende, intimistische slotscène waarbij u een gevoel bekruipt van hoe freel en...idioot de mens wel kan zijn.

Zoveelste film over een romance die lijdt onder de oorlog en de nasleep ervan.

Opmerkelijk is wel dat meermaals de nadruk ligt op het ongeloof en de spijt bij de bevolking - en de militairen - dat hun Duitsland nu is opgesplitst en dat langs beide kanten van de grenslijn propaganda de exacte toestand verbloemt.

Wat gedateerd en soms onhandig en simpel uitgewerkt, vond ik, terwijl het personage van Anna eerder tegenstrijdig overkwam.

Wat spijtig dat deze film op het laatst zichzelve doodt door in clichés te vervallen (misnoegde jonge dokter smijt in een dronken bui de boel kapot, krijgt een verkeersongeval, herstelt en de zon schijnt voor iedereen).
Dubbel spijtig, want voorheen verhief de film zich ver boven de Amerikaanse ziekenhuisseries met naast wat komische noten, de moeilijke eerste stappen in de praktijk van jonge artsen met hun persoonlijke ervaringen en frustaties, hun omgang met de wetgeving, de organisatie en beheer van een ziekenhuis, maw een zekere geloofwaardigheid siert deze film.
Daarnaast is hij goed opgebouwd en kan hij bogen op goed acteerwerk.
Tenslott nog een randbemerking : Wat hebben die Franse films de laatste jaren toch allemaal om Amerikaanse soundtracks (songs) in te lassen. Houdend van de Franse cinema, vind ik dat een zekere eigen geaardheid verloren gaat. Het zal wel in de commercialitiet te zoeken zijn zeker, alhoewel.

Het begin lijkt komedie maar niets is minder waar : het is een gezinsdrama omwille van een geesteszieke vader.

Grootste slachtoffer is de meerderjarige zoon die op vele vlakken de gevolgen van het drama ondervindt en zich zelf ook in vraag stelt.

"Hirngespinster" is ook een film over verdraagzaamheid en kan een heel eind boeien met de hangende vraag hoe de hele problematiek zal aflopen, maar juist daarin ontgoochelt de film wel wat door er een toch eerder ontgoochelend slot aan te breien;

Die Tobias Moretti is uitstekend in zijn rol van schizofrene huisvader en die Jonas Nay die ook in "Wir sind jung, wir sind stark" overtuigde, zit goed in zijn act.

Michel Serrault, acteur die tot het allerlaatste vasthield aan de filmwereld, vertolkt perfect de oude boer, stug, introvert, asociaal, vasthoudend aan zijn oude principes, vooral verbitterd om het verleden, maar die in zijn leven toch die zwaluw tegenkomt die de lente maakt

Die zwaluw is dan Mathilde Seigner, heel goed en energiek in haar rol.

Het is een mooi verhaal gebracht met goed camerawerk en met de prachtige Vercors op de achtergrond.

Meerdere zeer verdienstelijke scènes waarin de karakters van beide hoofdpersonages tot uiting komen.

Voor de nostalgische noot zorgt o.m. ene Jean Sablon (mens, wat is dat lang geleden) met het knappe "La Valse au Village".

Blij dat we niet neerkijken op dergelijke filmpjes. Ze brengen doorgaans iets menselijks.

Mooie, toch wel aangrijpende animatiefilm.

De aquarelkleurtjes lijken nog de flauwe positie van de Afghaan, de vrouw dan vooral, onder het Talibaanregime, te willen onderstrepen.

Doordringende beelden van de verwoeste stad, niets uit de weg gaande strijders en een getekende bevolking, wanhopig en zonder kijk op een beter leven.

Knap en eenvoudig gebracht filmwerk. Mooie titel.

Documentaire is van 2005, wat het voordeel bood dat er nog overlevenden van die nucliaire ramp voor de camera konden worden gebracht. Dit vormt toch wel, samen met de nagespeeld scènes en het archiefwerk, het sterkste en besist het aangrijpendste gedeelte van de film.

Wat mij betreft een behoorlijk complete documentaire, daar waar ook de voorbereidingen en de nabeschouwingen aan bod kwamen, ook van Japanse zijde, waarbij toch ook de tegenstellingen tussen politiek en militaire overheid worden onderlijnd en interessant om weten zijn.

De vraag als het werkelijk nodig was dergelijk atoomwapen te gebruiken, zal wel altijd blijven bestaan en zal wel moeilijk een duidelijk "Ja" of "Neen" vinden.

Zoals hierboven reeds vermeld, op filmgebied krijgen we niet zoveel wetenswaardigl te zien van de oorlog in de Pacific, die uiteindelijk toch bijna vier jaar heeft geduurd.

Gefilmd toneel met daarbij veel gepraat wat Cary Grant en Rosalind Russell absoluut in de picture brengt.

Denk niet dat veel anderen dergelijke glansrol zouden hebben aangekund.

Knappe film. Vlot en onderhoudend verteld.

Liefde en haat lopen niet ver uiteen.

Goede vertolkingen en Isabelle Adjani, die ik eigenlijk voor het eerst zag in "L'Ete Meurtrier", weet ook nu te overtuigen in deze vroegere film.

Had er iets meer van verwacht van deze coming-of-age film over twee studenten waarbij de ene heel wat behoedzamer - maar daarom niet minder gemeend - staat tegenover een intieme relatie dan de andere.

Merkwaardig toch hoe litteraire werken en leerstof een belangrijke rol spelen in de ontbolstering, zeker van de jongen, en de toenadering van beiden.

Heel toepasselijke titel.

Louis Jouvet was op zijn best als hij aan het woord kwam. Ook in deze "Une Histoire d'Amour" - konden geen betere titel verzinnen - waarin zijn onderzoek leidt naar de zoveelste vaststelling van een dwaas halsstarrig vasthouden aan een afkomst- en standenonderscheid, tegen het geluk van eigen kind in.

Daniel Gélin, erg veelbelovend in zijn jongere jaren, vult hier een rol in die hem best lag. Ook zijn tegenspeelster is goed. Jouvet hoeft geen krans.

Kil als de decors en het is natuurlijk niet waar dat men vergeten is de scènes in de goede volgorde te monteren, maar de film laat die indruk en heb absoluut geen zin de film een tweede keer te zien om er iets in te vinden.

Laetitia is een mooie vrouw en in Benoît Poelvoorde heb ik altijd een flamboyante mooiprater gezien die eerder in luchtige films past en minder in deze.

Film begint met een proces tegen de dader van een terroristische actie waarbij het heel duidelijk wordt dat de haat en de wraakgevoelens na de Armeense genocide heel diep zitten.

Nadien krijgen we een verhaal, twee generaties later, waarbij heel wat aspecten rond terroristische aanslagen loskomen o.a. het verhaal van de moeder van een strijder die tegen de stroom van wraaknemingen ingaat.

Film behandelt dit specifieke onderwerp op een behoorlijk boeiende manier maar laat, bij voorbeeld in de slotscène (de kinderen die oorlogje spelen), toch ook uitschijnen dat terrorisme om welke kwestie dan ook, nooit ver zal weg zijn.

Goede sfeer- en mentaliteitsschepping en kwalitatieve acts.

"De Armeense genocide heeft van ons gekken gemaakt", zegt het hoofdpersonage, wat mogelijks ook die eigenaardige titel van de film verklaart.

Een soort parabel van en met Orson Welles over het in realitiet brengen van een bekend, zeemansverhaal.

Eenvoudig en kort, en in kleur, zoals gekend uitzonderlijk voor Welles.

Heb aandachtig en ook wel geboeid gevolgd maar niet echt onder de indruk.

Orson Welles is natuurlijk imposant en mysterieus in zijn rol en Jeanne Moreau is een klasse actrice.

In de eerste plaats een film over vriendschap en hulpvaardigheid, vooral onder vrouwen, want Sautets zoveelste samenwerking met Romy Schneider, heeft toch een sterke feministische toets.

Voor de rest een film over gewone - en soms wat ongewone - dingen in het leven, ervaringen, en meningen die soms gedeeld, maar meestal sterk uiteenlopen. Des histoires simples dus, waardoor ge misschien de film een gebrek aan panache kunt aanwrijven, maar Sautets sterkste wapen blijft Romy Schneider, op haar veertigste en in staat op zich een volle film te dragen en iemand waar ge werkelijk niet op uitgekeken geraakt.

Indringend film over wat schuilt achter het drama dat de geschiedenis het "Dwaze Moeders"-protest is gaan noemen.

Ontroerende act van Norma Aleandro, terecht hiervoor gelauwerd.

Aanbevolen.

Neen, dit is geen goede film.

Zwak en ongeloofwaardig scenario. Zeer middelmatig acteerwerk.

Killpartijen, overbodige vrijscènes en valse melo op het einde kunnen het boeltje niet redden.

Het zal wel het gezicht en het voorkomen zijn die het succes van een eerste boy-girl-kennismaking in eerste instantie bepalen, maar Amerikanen houden van spitsvondige theorieën. Het maakt hun zoveel cleverder maar ze vergeten vaak dat ze daardoor precies "onecht" overkomen.

Zo ook deze "Hitch" die stoeit op onwezenlijke situaties, perfect voorspelbaar is en eigenlijk als komedie, dus om te lachen, in zijn geheel teleurstelt.

Het ontbreekt aan natuurlijke charme tenoverstaan van een te veel aan kunstmatigheid.

Goede film noir die evenwel wat plotwendingen had kunnen gebruiken om het nog intensiever te maken en dus boeiender.

Nogal rechtlijnig dus en het slot is nu ook niet bepaald verrassend.

Hoofdacteurs, waarvan Edmond O'Brien veruit de bekendste is, kwijten zich nochtans goed van hun taak.

Wie iets groots rond the master of suspense had verwacht, komt bedrogen uit want we krijgen een "snatch", een soort sentimenteel romantische dan nog, uit zijn leven.

Niettemin, het intrige rond het maken van "Psycho", de acteurs die de stars van vroeger interpreteren (James D'Arcy als Anthony Perkins vond ik fantastisch), de klasse van een Hopkins en een Mirren en het al bij al oplichten van de privé-trekjes van de meester en zijn omgeving, maken van deze film toch een "even de moeite waard"-prent.

Als vriendschap het toch allemaal overstijgt...

Mooie, tedere en vooral natuurlijke film over de onzekerheden bij jongeren in hun coming of age periode.

Pijnlijk vooral als ook het familiaal contact verstoord is en wanneer doorheen hun speelse onschuld het uitwisselen van prille weetjes en vermoedens wonden maakt is het drama niet meer veraf.

Prent bergt ook wel wat symboliek, zoals die donderpad die ondanks zijn lelijk voorkomen, als éénieder, ook recht heeft op respect en een natuurlijk leven.

Toch wel een te loven werk onder de vele films met kijk op het doen en laten van jongeren, hier ver van de verdorvenheid en criminaliteit van de grootstad.

Het is niet de tijd van het jaar, maar so what. Wellicht al 10 jaar dat ik nog een film van Bent Hamer zag en al waren er maar twee, ze vielen best in de smaak, net zoals deze "Home for Christmas" trouwens die ons een aantal verhaaltjes opdist die het veel meer hebben over persoonlijke ervaringen van de personages dan op het kerstfeest op zich.

Een beetje drama, een beetje komedie, netjes dooreen gemixt maar waarbij toch een hartverwarmend gevoel de bovenhand haalt op de bitterheid die er ook wel insteekt.

Hamer blijft zijn stijl getrouw met absurde grappigheden. Geen uitbundige humor maar ene die je druppelsgewijs ervaart (de acties van de man die het huis was uitgezet), naast ook tedere melancholie, jeugdige romantiek, hoopgevende toestanden en banale maar pijnlijke gezinsproblematiek.

Aangenaam en vlot filmpje.