Opinions

Had iets sterkers verwacht want na de grimmigheid van het gebeuren in het begin van de film, wordt het echt inspiratieloos met herhalingen van beelden, bewoordingen en slogans.

Wat het tekenwerk betreft: voldoende grijs wat het trieste goed onderlijnt. De figuurtjes kijken altijd identiek zeer ernstig maar wat meer levendigheid had de kijker echt dichter bij de personages gebracht.

Destijds erg geliefde film, terecht met filmprijzen overladen.

De vernieuwende manier van filmen van Lelouch, het charisme van Trintignant en de minzaamheid van een Anouk Aimée deden de rest.

De scene in het restaurant met de kinderen is een typisch voorbeeld en ook "stijloefeningen" als gepraat binnen de wagen terwijl de camera er zich buiten bevindt, brachten de kijker intenser bij het gebeuren.

Na 50 jaar (Of moet ik zeggen "50 ans déjà" ?) heeft de tand des tijds wat geknabbeld, maar "Un Homme et une Femme" blijft een te koesteren werk.

Valt mee deze film, zeker omwille van het geslaagd misdaad-thrillersfeertje dat wordt voorgeschoteld.
Minpunt is wel het slot " Twee jaar later", zonder dat een duidelijke uitleg wordt gegeven. Wat met het onderzoek naar de moorden en wat met de familie Fursac...? Kunnen ons wel iets voorstellen, maar dit had toch even beter gekund.
Pierre Niney is zeer goed in de rol van de jonge schrijver die de gevolgen van zijn plagiaat slecht inschatte.
Een kleine 3,5 is er wel aan verdiend.

Un homme marche dans la rue...maar staat ook heel dikwijls aan de bar, want er wordt stevig gedronken in deze film, die onder ander hiermee een sfeerbeeld ophangt van het dokwerkersmilieu uit de jaren kort na de oorlog (beelden van een stuk aan flarden geschoten Le Havre), de werkloosheid, de armoede, gebrekkige huisvesting, de prostitutie, kortom een hard bestaan waarin alleen de grote baas en de caféhouder beter worden.

Wat naar verhaal maar goed uitgewerkt, met vele menselijke zwakheden aan bod en degelijke vertolkingen waarbij de onvermijdelijk kampioen van de bijrollen in de Franse filmwereld, Robert Dalban, ook nu niet niet mocht ontbreken.

Gelukkig is er Delon die de film er bovenop helpt, want het verhaaltje is maar zus en zo.

Film die op een luchtige manier de nare gevolgen van een beroerte behandelt en, naar het slot toe, poogt wat emotie te verwekken door aan te tonen dat het leven meer te bieden heeft dan een gehaast bestaan, zonder enige belangstelling voor wat niet tot het zakenleven behoort.

Helaas, noch de kluchtigheid, noch het slot is geslaagd. Een gemiste kans, want mits wat geloofwaardiger en hechter uitwerking van de relaties tussen het hoofdpersonage en zijn logopediste en zijn dochter, was er voldoende stof voor een betere film.

Gelukkig is er er Fabrice Luchine en het is wel grappig deze acteur, die we al in zo veel rollen zagen, hier nu in dergelijke benard-absurde toestand te zien belanden.

Een lang en saai ter plaatse blijven trappelen van het verhaal in zowat het eerste uur van de film, tot het overduidelijk wordt dat de impact van een listige charmeur een harde wig zal slaan tussen moeder en dochter en dat ook de blinde liefde van deze laatste niet zonder (dramatische) gevolgen zal blijven.

Is de "20 jaar later" achteraf misschien wel even verrassend, het rechtbankgedeelte krikt de film ook wel wat op, al blijven we toch uiteindelijk in het ongewisse over enkele essentiële punten.

Ook ik heb het gevoel dat het beter had gekund, maar als ik er het klassespel van Adèle Haenel er bij tel, kom ik toch aan een, naar boven afgerond, kleine 3,5.

Negende film die ik zag van André Téchiné, een wat eigenzinnige regisseur, vind ik, en die moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaat en mogelijks precies daardoor niet altijd gemakkelijk in de smaak valt.

In een Afrikaans land is er iemand die zodanig aan zijn specifiek werk houdt dat hij zijn zoon het gevaar instuurt....!?

Onthoud van deze film wat het hoofdpersonage antwoordt op de vraag waarom hij zo veranderd is : "Ik ben niet veranderd, het is de wereld die verandert".

De langzame opbouw van de film is wat ergerlijk. Lange shots niet bepaald nodig want gevoelens waren duidelijk en eenvoudig te begrijpen.

Essentieel is de rol van speelbal die Afrikaanse landen ondergaan.

Afzondering, onverschillgheid, ontoegankelijkheid, een deprimerende keuze.

De fantastische woordenvloed, poëtisch en realistisch, (zelfs voor franstaligen een karwei om perfect te volgen) en de beelden gaan hand in hand maar het zijn deze laatsten die ge vooral niet moogt loslaten.

Film maakt je in de beginne nieuwsgierig, al gauw besef je dat er geen verhaaltje van A tot Z zal insteken en geraak je meegetrokken in de trieste sfeer van de nutteloosheid van het individu, gecreëerd door in snel tempo opeenvolgende wit-zwart beelden van monumenten, straten en hoekjes van Parijs en ook van mensen. Vooral dit laatste komt naar het einde toe sterk aan bod en maakt indruk met meerdere expressieve scènes.

Bijzonder en sterk filmwerk, waar ge moet inkomen of afblijven.

Mijlen onder "Un Homme et une Femme", maar een duidelijk herkenbare Lelouch, die ongetwijfeld duimt voor het thema van het avontuurlijke in de romantiek, nieuwe ontmoetingen, nieuwe liefdes...en die er steeds in slaagt enkele mooie, betekenisvolle scènes te brengen, zoals deze, in de wagen, waar "zij" even nadenkt over de leugen in hun verhaal, al is "haar" slotscène even knap.

Annie en Jean-Paul zijn best OK, al zal de echtheid van hun liefde bij de kijker wel niet inslaan als een bom. Haar zal ik steeds herinneren voor haar "Mourir d'Aimer", hem voor alles en niets.

Weelderig mooie muziek van Francis Lai, componist van het huis.

Herkende meteen de warme, ietwat zangerige stem van Philippe Noiret en keek meteen ook bewonderend naar de mooie, impressionistische, binnen het verhaal van grijs naar pastelkleurig evoluerende, schetsen en tekeningen.

Een heel positief verhaal trouwens dat een ode brengt aan inzet en liefde voor de natuur en terloops nog eens sneert naar commercialisering en industrialisatie, waaraan deze keer op het nippertje werd ontsnapt.

En inderdaad, ook mooi contrast met de twee wereldoorlogen uitgelokt door mensen, totaal verschillend van die eenvoudige, brave, klaarziende en -denkende herder,

Eigenlijk zat er wel wat meer in deze film over rassenvooroordelen die vooral teleurstelt in de karakteruitwerking van de personages.

Het verhaal is bovendien nogal eenvoudig en redelijk voorspelbaar.

De verdienste van Eric Lartigau is dat hij ondanks een eerder klassiek, niet bepaald origineel plot, een toch behoorlijk spannende en boeiende film heeft kunnen maken. De indringende act van hoofdpersonage Romain Duris is hier zeker niet vreemd aan terwijl ik mij anderzijds afvraag wat de verdienste van een Niels Arestrup is om aan een Césarnominatie te geraken.

Slot valt enigszins tegen.

Ode aan het werk van brandweerlui.

Ligt totaal in de lijn van wat we veelvuldig in TV-series voorgeschoteld kregen en krijgen over politiemensen, zorgverleners, spoeddiensten....

Klassieke inhoud aldus: de beroepsproblematiek, met de gevaren er aan verbonden, de persoonlijke gezinstoestanden, de onenigheden en de opofferingen, de ambities, de motivaties en een vleug emotie binnen de hardheid van de stiel.

Niets nieuws.

Een pleidooi voor vrijheid onder alle volkeren.

Een bijzondere film over de houding van noordafrikaanse immigranten in het bezette Parijs van 1942, gemengd in verzet en jodenvervolging.

Is de film niet bepaald sterk in opbouw, de gebeurtenissen zijn algemeen weinig bekend en eigenlijk werkwaardig om te vernemen.

Tahar Rahim is zeer goed als de immigrant die tijdens de oorlog het hoofd boven water houdt met een kleine zwartemarkthandel, maar nadien, onwetend en onverschillig voor elke vorm van idealisme, toch vlug in de rauwe werkelijkheid belandt.

Michel Lonsdale, de tachtig voorbij, heeft nog niets van zijn klasse ingeboet.

Erg overtuigend was het niet. Had gedurende de ganse duur van de film de indruk dat er iets ontbrak, meer overtuiging en een betere acteur dan Cliff Robertson voor die rol.

Vond het al bij al, zekerlijk in de "ontknoping" toch te ingewikkeld en zelfs als komedie te oppervlakkig.

Rex Harrison is natuurlijk flamboyant en welbespraakt in dergelijke rol. Het is nochtans Maggie Smith die m.i. de meeste aandacht verdient.

Een ode aan Marseille en haar inwoners en wie kon de cineast daarvoor beter kiezen dan de rasechte Marseillees die Fernandel was.

De Franse komiek van decennia geleden zet als Honoré (wat is die naam goed gekozen), afstammeling van de stichter van de stad, zijn beste beentje voor in deze luchtige komedie die soms wat al te simpel uitvalt maar steeds kan rekenen op de presence van zijn hoofdacteur, zijn gesticulerende pleidooien in zijn typische "bouillabaisse-taaltje" en zijn unieke mimiek.

Speelse ontspanning en wellicht destijds een kassukses voor al wie met de Franse Midi betrokken was.

Moest bij de eerste beelden onmiddellijk denken aan de serie "Vera". Niet dat Keeley Hawes zoveel heeft van Brenda Blethyn, maar de gedrevenheid waarmee beide rechercheurs zich - ook emotioneel - in een zaak vastbijten en de onderzoekmethodes van het team zijn nagenoeg identiek.
Hoofdpunt in deze misdaadfilm is wel het fanatisme waarmee een Moslimgroep onmeedogend "eer en familie" bovenop alles stelt met drama's tot gevolg.
Extreem is dan ook dan enkelen zelf trots zijn op hun daden, hoe erg die ook zijn.
Niet de eerste film die dergeliijk thema aanhaalt.
Overigens wel een behoorlijk goede film, zonder echt uit de band te springen.

Memorabele rol van Rijk De Gooyer als de showman die een acteur-op-zijn-retour gaat vertolken, niet zonder emoties als hij zijn vroeger bestaan afweegt tegenover wat hij nu aan het doen is, fenomeen dat nog wordt verhoogd wanneer een "betwistbare" periode uit zijn verleden hem voor de voeten wordt geworpen.

Gevoelig en warm, deze toch wel wat aparte film, met passende, overduidelijke flashbacks, ook met een zekere sombere toon, knap montagewerk, goede regie en niet te vergeten, naast Rijk de Gooyer, ook nog een uitstekende Josse De Pauw.

Zoveelste sportfilmpje met de klassieke tribulaties met coach, spelers en al wie er zich bij betrokken voelt en uiteindelijk met het voorspelbare einde.

Gelukkig deze keer geen American football.

De uitstraling van Hackman ondersteunt de film. Hopper is te karikaturaal in zijn karikaturale rol en de rol van Barbara Hershey heb ik niet begrepen.

Goed zijn de sfeerschepping in sporthall en de muziek van de film.

Ongeloofwaardig en met een dikke korrel zout te nemen verhaal - het einde is op het potsierlijke na - dat alleen verdienste heeft door Brusselse toestanden uit te spreiden.

Antje de Boeck hield er wel een prijs aan over.

Gastdeelname van voetballer Emile M'Penza.

Indringend relaas van twee mensen die zoals zovelen Europa trachten te bereiken in de hoop op een beter leven : hun onmenselijk tocht en vooral de uitbuiting door keiharde, ongevoelige mensensmokkelaars.

Een overtuigende schets. Wat voor deze twee geldt, is helaas ook het lot van vele duizenden.

Lang niet wat ik had verwacht. Bij momenten flauw en ongeloofwaardig, zoals de reactie van de bewoners wanneer de eerste bommen zijn gevallen.

De zoveelste variante op het thema "relatieproblematiek en scheiding", maar toch eentje van het subtielere soort.
Met twee topacteurs als Bill Nighy en Annette Bening aan het roer, kunt ge ook weinig anders verwachten.
Beide weten perfect de vele, uiteenlopende gevoelens die beide partners beheersen weer te geven. Ook het dialoogwerk is knap en eigenlijk een plezier, hoe pijnlijk ook van inhoud, deze te volgen.
Spelen de meeste scenes zich af in een gesloten ruimte, afwisseling is er zeker met de mooie beelden van de natuur, de stranden, rotsen en de kleine meertjes die zoveel klein leven bieden bij laag water...de nostalgie van het verleden.
In het verhaal speelt ook de volwassen zoon een belangrijke rol. Hij kiest geen partij maar voelt zich doodongelukkig met die toestand. Vraag blijft of er iemand zich werkelijk gelukkig voelt.
Mooie film.

Walter Matthau in zijn eigen gekende, grappige stijl in een film die, na een toch wel belovend begin enigszins aan bloedarmoede lijdt omwille van meerdere gelijkaardige situaties en scènes.

Kritische kijk op het "Uniform" dat niet alleen onbekwaam is en "reputatie boven eerlijkheid stelt", maar ook aan de behoeftige geen hulp biedt en zelf ten volle profiteert.

Het is hetgeen achter deze komedie steekt en die de film aanvankelijk deed verbieden en het vertrek van Forman naar de States inluidde.

Grappige toestanden, pakken onvoorziene situaties en dialogen, waarbij vaak met een kleine scène, een karakter puik wordt geschetst, maken de film wel genietbaar.

Forman putte voor heel wat deelnemers aan de film uit de lokale bevolking en veel tijd zal het maken van de film wel niet in beslag hebben genomen.

Het is een kleine film, maar een overtuigend filmwerkje.

Tavernier weet best de nieuwsgierigheid over de afloop van het verhaal bij de kijker op te wekken maar zeggen dat de film vol spanning steekt, er hoogtepunten zijn en verrassende wendingen, ware zekerlijk verkeerd.

Verhaal speelt zich af op het psychologisch vlak.

Weer het weergaloos talent van Noiret kunnen bewonderen.

Behoorlijk sterk van Tavernier voor een debuutfilm.

Amerikaanse komedie met wel een morbid-grappig gegeven maar helaas slechts af en toe echt komiek in situatie en dialoog. Behoorlijk wat dwaas-grove taal en geforceerd in de poging een lach bij de kijker af te dwingen. Mist finesse in de uitwerking.

Originele, amusante en pittige komedie die iets te lang uitspint om uiteindelijk te komen naar wat te voorzien was : echte romantiek boven. Te noteren toch dat de film in beeld discreet blijft over een toch wel weinig zedelijk of stichtend onderwep en er komische en oppervlakkig over schaatst. Acteurs zijn prima. Tautoutje heeft heel wat in haar mars.

De mij onbekende (je weet wel, de wederzijdse "verwijdering" tussen Vlamingen en Walen) cineast David Lambert, zet hier toch een gevoelige film neer (gelauwerd in Cannes met speciale prijs). Beide hoofdrolspelers zijn uitstekend in hun rol en ik had het alleen wat moeilijk wat de casting betreft om aanvankelijk de eerder jongensachtige verschijning van een Malliarakis te linken aan een toch wat rijpere vrouw. Laat dit evenwel een detail zijn. Een goede film die aantoont dat genegenheid, liefde en mensen ten alle tijde complex in elkaar steken.