Opinions

Toch weeer zo'n film die bij je binnendringt over een onderwerp waar je dagdagelijks niet mee bezig bent en die toch niemand onverschillig kan laten.

De kundige aanpak van het duo Eric Toledano en Olivier Nakache alsmede enkele grappige toestanden rechtvaardigen het etiket drama-komedie maar eigenlijk is het een regelrecht drama. Een organisatie, niet bepaald officieel erkend door overheden, noch naar waarde geschat, en geleid door enkele gepassioneerd gedreven voortrekkers zien autistische jongeren, waar officiële instanties geen blijf mee weten, bij hun belanden en pogen hun door een voor deze jongeren voorheen onbekende menselijk aanpak doorheen het leven te helpen en hun zelfs in de maatschappij te doen integreren. Spetterende scène als hoofdrolspeler Bruno - schitterende vertolking van klassebak Vincent Cassel - dit aan een bureaucratische inspectiedienst uiteenzet, hun perpleks achterlatend.

Veel mooie scènes trouwens die u wel raken omdat ze toch mooie menselijke aspecten als inzet, vriendschap en waardering tussen patient en verzorger vertonen.

Wist niet zo veel over de aanpak van dergelijke jongeren, maar in ieder geval "chapeau" voor diegenen die zich hiervoor inzetten zoals onze twee protagonisten.

Zag van Rachid Bouchareb reeds twee uitstekende films : "Indigènes" en "London River" en ook deze "Hors la Loi" is een knap werk : hard, rauw en intense. Dat het een eerder eenzijdige visie op het Frans-Algerijns conflict weergeeft doet m.i. niets af van de filmische waarde van deze prent, die ons toch heel dat conflict van 1945 en 1962 sterk in herinnering brengt en kan bogen op meerdere uitstekende acts in een al bij al goed gebracht verhaal.

Middenmoot western met een typische John Wayne (stijfhoofdig, stoer, eigenzinnig, zich zelf bewust, hard maar tot inkeer komend naar het einde toe en tenslotte vallend voor Cupido) in een film, eigenlijk met een flauwe plot (naar het schijnt evenwel gebaseerd op een in de oorlogsannalen vermelde gebeurtenis), maar af en toe mooi omwille van de fotografie (paarden in moeras, colonne ruiters in de verte...). Karikatuur en westernhumor ontbreken niet.

Robert Redfords filmisch vakmanschap.

Knapste scènes zijn die waar het paard centraal staat.

In het middenstk van de film wat langdradig - de kijker verliest de notitie van tijd in het verhaal - en ook wat melig, maar dit laatse blijft binnen de perken en gelukkig kan de film rekenen op het talent van de acteurs, dat van de jonge Scarlett beslist inbegrepen.

Familiefilm over de liefde voor het dier, moed, opoffering en eendracht.

Goed opgebouwd, enkele mooie natuurbeelden en best geacteerd.

Actievolle en superspannende gijzelingsdrama, ééntje met twee bodems dan nog, want onze Bruce, degelijk in zijn rol, moet zich voor meer dan één probleem inzetten.

Spectaculaire enscenering, niet al te waanzinnige effecten, al komt de actie, naar mate de film vordert, sneller en sneller - en ook gewelddadiger - op je af gerold.

Pientere rol voor de kleine Jimmy Bennett al moet gezegd dat zowat alle acteurs zich goed van hun taak kwijten.

Die Florent Emilio Siri lijkt mij een cineast die van vele markten thuis is. In "L'ennemi Intime" ging het over een oorlogsdrama en in " Cloclo" bracht hij een muzikale biografie - en telkens tenzeerste gewaarderd - terwijl hij hier toch een film in een totaal andere genre tot een goed einde brengt. Chapeau.

Geen grootse rechtbankfilm, wellicht omdat de ontrafeling van het mysterie in een al te plotse stroomversnelling komt en dit zonder logische aanwijzingen. Het lijkt ook allemaal zo een beetje gekunsteld en ik zou niet durven beweren dat op Ray Milland na (onvergetelijke na "Dial M for Murder") er goed geacteerd wordt. Zo is Sylvia Syms als een advocate een flop.

Maar goed, het is een doorsnee misdaadfilmpje, die, als ge niet te nauw kijkt, toch genietbaar uitvalt.

Dit doet je toch naar de western verlangen.

Zowel cinematografisch als inhoudelijk een zeer sterke film.

Wat moeten ze elkaar gehaat hebben om zo veel wreedheden te creëeren. Iemand in de film zegt : omgaan met het feit dat ge veel mensen hebt gedood, zelfs afgeslacht, weegt achteraf op je veel minder zwaar door dan het zien afmaken van vrienden...

Sommigen begrijpen achteraf dat het anders had gekund en dat verbroedering mogelijk is, anderen dan weer niet.

Uitstekende vertolkingen : Christian Bale als de doorwinterde maar verbitterde warrior, Rosamund Pike, heel sterk in het verdriet bij het drama dat haar personage overkomt, en vele anderen uit de cast bieden gevat acteerwerk.

"Wees nooit gemotieveerder of slimmer dan je baas en medewerkers...". Het leek wel een thema om er een leuke film van te maken en zo was het ook in de beginne.

Achteraf gaat het toch wel wat verwateren. De (fijne) britse humor, die zeker aanwezig is, wordt ondergeschikt aan absurde, griezelige, hectische scènes, burlesque toestanden en langdradigheid.

Vlotte en amusante komedie met een uitstekende Ustinov en ook Maggie Smith.

Geen seconde sleet op deze met nogal wat Britse flair in de humor gebrachte film die ge in één adem uitkijkt.

Verbaasd om de rauwe, doordringende wreedheid van de oorlog in een animatie terug te vinden, opgetogen over de tederheid die in deze eenvoudige, maar virtuoze film, wordt gebracht.
Ontroerend is alleszins de hardnekkigheid waarbij de jongen zich over zijn kleinere zusje ontfermt en haar weghoudt van het ware drama dat zich heeft afgespeeld. Enig is de scène waarbij het meisje verklaart dat haar moeder dood en begraven is, terwijl de jongen haar onwetend hierover waande. En zo zijn er nog enkele andere.
Film illustreert ook gepast hoe in moeilijke tijden, zoals oorlog, mensen zich anders gaan gedragen en dat heel vaak hun ware aard boven komt.
Een kleine parel, deze "Grave of the Fireflies".

Drama-komedie over allerlei voorvallen in een luxueus hotel, thema waarop ondertussen reeds meerdere TV-series zijn gemaakt.

Mist een beetje pit en wat éénheid in het gebeuren.

Rod Taylor en Richard Conte zijn best in hun rol, Catherine Spaak heeft haar oom-minister niet nodig om mooi te zijn en Karl Malden is toch al te potsierlijk in zijn act van hoteldief.

Rustige, nogal oppervlakkige ontspanning.

Cupido heeft zijn handen vol, met jong en minder jong.

Opdringerige liefdes en onmogelijke romances vormen inderdaad het thema van deze vakantiefilm, zonder pretentie en louter als zorgeloos vermaak bedoeld. Ondeugend en schalks zoals de Fransen ervan houden en ook zijn.

Hoofdpersonages zijn er niet, maar acteurs als Guy Marchand, Daniel Ceccaldi zetten, net als de rest, hun beste beentje voor in een rol die hun in vele komedies werd toegemeten.

Erg zwaarmoedig psychologisch liefdesdrama (Heb in de film amper iemand zien glimlachen) vol clichés en soms wel wat overacting.

Patrick Dewaere was wel heel geschikt voor dergelijke rollen.

Een liefdesverhaal uit een periode dat het sociaal realisme de Franse cinema beheerste.

Een film ook waar de mindere postie van de vrouw, haar afhankelijkheid en haar gebrek aan zelfvertrouwen wordt onderstreept.

Dit en de herkenbare volkse toestanden en vaak rake bewoordingen maakten dergelijke films razend populair bij het cinemapubliek uit die tijd.

Interessant om een kassukses van weleer te kunnen beleven.

Louis Jouvet is de imposantste acteur.

Zag reeds de Nederlandse documentaire "Back to the Taj Mahal Hotel" maar dit is toch wel heel iets anders : overwelmend op filmisch gebied, keihard, nagelbijtend en ontroerend. Knappe montage en uitstekend acteerwerk. Zag die Dev Patel al enkele keren aan het werk en steeds meer in een hoofdrol. Een veelzijdige artiest.

De film en al wat er in en rond draait blijkt alleen maar in Australië, het productieland, te zijn gelauwerd en dat is m.i. toch wel merkwaardig.

Geslaagde biografie die op geen enkel moment verveelt.

Visueel - enkele mooi verfilmde stunts en "bevrijdingen" - vaak indrukwekkend, keurige dialogen en een bijzonder knappe vertolking van Adrien Brodie. Mooie muziek.

De Sherlock Holmes verhalen behoorden tot mijn geliefkoosde lectuur uit mijn jeugd.

In deze verfilming herken ik vele vertrouwde elementen uit de boeken en dit is beslist een pluspunt voor deze bewerking.

Prima in zijn genre.

Mooie film over geluk en ongeluk, over dood en leven.

Schitterende vertolkingen in deze psychologische, boeiende film. Vooral Meryl Streep maakt indruk.

Intelligente manier van verhalen en enkele diepmenselijke scènes.

Een van de betere Fritz Langs, meen ik. Goed en duidelijk opgebouwd intrige, met knappe, aanvaardbare karaktertekening, wat ik soms bij Lang in andere films heb gemist. Ook de sfeerschepping is goed en al weet de kijker hoe de vork in de steel zit, toch blijft de suspens naar wendingen steeds aanwezig. Ook de acts zijn meer dan behoorlijk, vooral Hayward is goed als de meer dan "toevallige dader".

Het is duidelijk dat de film de aandacht wil trekken op wat er in 1948 met Palestina is gebeurd.

Aan de hand van wat zich in het treurende brein aan fantasie van het meisje Rebecca afspeelt komt ze heel wat te gebeuren.

Sprekend is dat zij alleen het meisje Rasha ziet. De anderen niet of m.a.w. de wereld sloot altijd de ogen voor het probleem.

Mooie film die door het verrassend, verklarend slot nog mooier wordt.

Moederliefde speelt een belangrijke rol in deze film en bij uitbreiding ook hoop van deze van de volkeren onderling.

Een geslaagd fantasierijk tijdreis-filmpje uit de fifties.

Omdat Peter zich soms verspreekt ontstaan er nogal wat amusante toestandjes maar het is de romantiek die het gebeuren zal domineren.

Ann Blyth, in hetzelfde jaar van haar lieve rol in "The Great Caruso", wordt netjes belicht waardoor ze er nog romantischer uitziet.

Eigenlijk is de tweede titel "I'll never forget you" geslaagder. Liefde is van alle tijden.

Minpuntje zijn vaak de decors, te opzichtig onecht.

Epos waarin heel wat steekt, gaande van mystiek, alover verwarring tussen liefde en bezit, impulsiviteit, onmogelijke liefde, standenonderscheid en machtsmisbruik, politiek en sociale onlusten en inkeer...en eigenlijk zou ik het, afgezien van de politieke, lees historische, achtergrond, in zijn geheel onder de melodramatiek klasseren.

Film is prachtig in scène gezet, mooie decors, sublieme en weelderige beeldvorming en kan bogen op een sterke cast. Meryl Streep is "de" Amerikaanse actrice van de laatse decennia en jeremy Irons heeft altijd iets bijzonders in zich.

Stof voor een Hitchcock thriller maar Peter Yates haalt net niet de klasse van de meester om én de spanning én de geloofwaardigheid netjes te combineren.

Aldus blijft het een middelmatige film met wat vreemde, onhandige sprongetjes in de acties en ook in de romantiek en met een Kelly McGillis die er het beste tracht van te maken terwijl Jeff Daniels niet bepaald kon bekoren.

Lars von Trier choqueert. Nog meer dan gewoonlijk.
Aan de moorden op zich is er uiteraard weinig plezier te beleven, van de filosofische bedenkingen tussendoor kwam er wel eens ééntje waar van te genieten was maar het merendeel ging bij mij toch de mist in, zodat er voor mij alleen maar filmfun zat in de manier waarop onze psychopatische, sadistische seriemoordenaar, "speelde " met zijn toekomstige slachtoffers. De scene met de weduwe van een spoorwegman en nutuurlijk ook deze met "Simpel" zijn hiervan mooie voorbeelden waarbij Matt Dillon toch wel een acteerdemonstratie weggeeft. Toegeven dat beide tegenspeelsters toch heel goed in hun rol zaten.
Het slot heeft iets visueel bijzonder en fantasierijk en is wellicht ook als kunstwerk bedoeld.

Schuifkens-film over de pionierstijd in de US, groots opgevat, met een pleiade aan stars maar voor mij al te oppervlakkig en zeker niet echt boeiend.

Ruim een dozijn jaren nadat hij haar op weg zette naar een Oscar in "Roman Holiday", is er weer een uitmuntende Audrey Hepburn in een geslaagde, bijwijlen echt grappige komedie van William Wyler. Toegegeven dat ook Peter O'Toole en Eli Wallach overtuigend meehelpen aan de genotswaarde van deze film uit de jaren 60 maar nog geen gram van zijn charme verloren.

Lekker, schalks verhaaltje met verrassende, amusante kronkels. Zelfs de romantiek is genietbaar en de muziek zeker.

Muzikale komedie met ellebooggevecht, vleierij en vriendjespolitiek om hogerop te geraken, als satirische ondertoon.

Genietbaar voor de liefhebber maar wat langdradig.

Veel gezang, gedans en goede choreografie maar deze keer geen aaneenschakeling van songs die het tot evergreen brachten. Denk dat alleen "I believe in You" enige betekenis had en door gekende zangers op de plaat werd gezet maar dat gebeurde reeds vóór het verschijnen van de film. De Broadway-play waarop de film is gebaseerd dateert immers van 1961.

Lang niet op het niveau van "Remains of the Day" maar toch een keurige film over de rijke bourgeoisie van een paar eeuwen geleden, waarvan Britten het pattent hebben om dergelijke intriges van romantiek, naijver, standenonderscheid e.d. in een aanvaardbare film te gieten. Een degelijk script en, gelet op de cast, kon ook het acteerwerk niet achterwege blijven.

Wonderbaarlijke beelden van paarden, mensen en natuur in even wonderbaarlijke, fantasievolle verhaallijnen.

Cinematografisch zeker een pareltje maar menselijke gevoelens, waaronder passie voor het dier staan centraal.

Even dacht ik een rode lijn te ontdekken, namelijk het afstraffen van menselijk falen en gebreken (wraakgevoelens, gulzigheid, toorn, onbesuisdheid, hypocrisie...) maar de slotscènes duiden veel meer op een zeker optimisme en samenhorigheid dan wat dan ook.

Schitterende muziek.

Zoals hiervoren reeds gezegd, heel wat anders en ook veel mooier dan de vlakke kost die massaal op ons wordt losgelaten.