Opinions

Prettige, originele, frisse en fantasierijke komedie. Spetterende dialogen en knap acteerwerk.

Geen "Amour", "Das Weisse Band" of "Funny Games" maar toch een degelijke film, die duidelijk de stempel van de maker draagt.
Herkenbaar inzake camerawerk, ook in het aansnijden van droefgeestige items, als zelfdoding, euthanasie, racisme, een satirisch-kritische kijk op de mens en zijn bezigheden en geheimen, (zelfs de titel van de film is ironisch) en zijn manier om graag de kijker aan het raden te zetten en hem dwingt zelf te besluiten.
Eigenlijk, ondanks het pessimisme, heb ik wel graag, soms geamuseerd, toegekeken naar de ontwikkeling van de plot en bepaalde scènes de scène met Trintignant in zijn rolstoel en zijn gesprek (?) op straat met een groep jongeren (asielzoekers ?), het bezoek in het ziekenhuis, de receptie en het diner met de onverwachte entrée van zoon Pierre, de scène met de kapper en deze met kleindochter Eve...
Aanvankelijk een beetje verward deze film maar naarmate ge in het gedoe geraakt, toch ook veel pluspunten.
Haneke portretteert de famile Laurent. Haar leden zijn niet gelukkig, maar zijn ze niet allen leden van een zakelijke, technologische en onberekenbare maatschappij en vormen ze in blok soms geen gemiddelde van wat de samenleving is ?
Isabelle Huppert is als goede bewaarwijn en Jean-Louis Trintignant ook.

Pessimistische kijk op de standvastigheid en het begrip "liefde" binnen het huwelijk. De slotscene laat hieromtrent geen twijfel.

Film houdt zowat het midden tussen de ernst van de problematiek en de luchtigheid die daaronder kan ontstaan en is eigenlijk niet geslaagd.

Het script is verwarrend. De vele (en zelfde) flashbacks zijn wanordelijk ipv het boeiend te houden.

Zelfs de aanwezigheid van mooie Jean Simmons slaagt er evenmin in het niveau op te tillen al valt er op haar vertolking niets aan te merken.

Wel een heel mooie ballade : "What are you doing the rest of your Life ?".

Af en toe wel karikaturaal maar toch ontwapenend sympathiek met een heel bijzondere Sally Hawkins. Ook Eddie Marson als de nukkige auto-instructeur en Samuel Roukin als de boy-friend zijn uitstekend.

Poppy is echter de centrale figuur die ervaart dat niet éénieder lachend door het leven stapt. Zij wel, want als haar fiets wordt gestolen beklaagt ze zich alleen maar op het feit dat ze zelfs geen afscheid heeft kunnen nemen.

Sally Hawkins, een actrice die ondertussen bewezen heeft heel wat in haar mars te hebben.

Skandinavisch traag deze kroniek van een jongeman op zoek naar vrijheid, onafhankelijkheid en verbetering van zijn leven, maar mooi verhaald, met effenaf knappe beeldcomposities: het landschap, de verweerde koppen en enkele mooie scenes waarvan ik vooral de schalkse, ietwat ondeugende fietsles zal herinneren.

Eerder ongeloofwaardig, vond ik, temeer dat het thema van een jonge, geniale tiener die een volwassene verstandelijk op vele vlakken overbluft, weer wordt aangevoerd.

Nietemin, filmisch zeker in orde en vermits de cineast ons een heel tijd over één en ander in het ongewisse laat, is spanning voortdurend aanwezig.

Ellen Page en Patrick Wilson schitteren in hun rol. Page was al enkele jaartjes ouder dan 14 toen de film werd opgenomen.

Onthou de Beatles-nummers en snij de rest weg, tenzij ge ooit in de Beatle-mania opging en dan is iedere seconde van de film een "precious moment.

Ali is er alleen maar voor het "vuile" werk. Respect valt hem niet te beurt.

Hij stelt alleen maar oneerlijkheid, machtsmisbruik en corruptie vast.

Ali verzet zich daar tegen en wanneer hij recht inroept kijkt iedereen een andere kant uit.

Wat heeft het nog zin ? En waarvoor ?

De film die in de laatste twintig minuten werkelijk outstanding is, brengt in het slot een scène waarin menselijke onverschilligheid nooit scherper werd gesteld.

Enkele jaren na de Arabische Lente, is er nog veel ontevredenheid onder het volk. Terecht zo te zien.

Hoofdrolspeler, Adam Bessa speelt een heel verdienstelijke rol. Kreeg de Certain Regard Prijs in Cannes. en regisseur Lofty Nathan zet hier een sterke, social, maatschappelijk en ook wat politieke film neer die ten volle de aandacht verdient.

Zeer goede film die nogmaals de complexiteit van onze samenleving aantoont en dat radicale standpunten alleen maar tot geweld leiden.

Helaas, soms moet er gekozen worden, zoals deze Harkis, Algerijnen die in hun land de zijde kozen van de Fransen tegen het FLN en later in Frankrijk door de overheid en deels door de Franse bevolking niet naar verdienste werden behandeld.

Uitstekend acteerwerk, zeker van het meisje Leila Bekheti.

Inderdaad, het visitekaartje van Roy Andersson: vaste camera, korte scenes en de mens die doorheen het dagelijks of traditioneel gedoe zich vragen stelt. Getuige van dit laatste zijn zowat alle acteurs die zich omdraaien en met twijfel in de ogen, recht in de camera kijken.

Als Andersson-logo best knap. Om echt van dit filmpje te genieten is toch iets anders...

Met een late boodschap van hoe hard en onrechtvaardig het leven wel kan zijn maakte Raoul Servais deze in Cannes gelauwerde kortfilm in een combinatie van animatie en levende personages.
Stillistisch mooi met strakke lijnen en contrasten. Fantasierijk, boeiend, knappe beeldvorming en ondanks het wat ongezellige van het gebeuren, voldoende luchtigheid in de actie.

Film behandelt het probleem van de misdadige jongerenbenden die ganse wijken terroriseren.

Dit wordt aanvankelijk goed aangebracht maar dan wordt het toch wel echt gewelddadig en dan niet uitsluitend uitgaande van de jongeren. Vind dat de film te fel overdrijft in de wraakacties van het hoofdpersonage, uitstekend evenwel vertolkt door een onverslijtbare Michael Caine.

Niet verwonderlijk misschien, maar ook in deze film wordt het politieapparaat op de korrel genomen. Terloops vind ik ook Emily Mortimer een te zachte verschijning voor een rol van politie-officier (stond al van in de beginne met de tranen in de ogen bij de eerste ondervraging). Als dit bewust gebeurde, vind ik het niet bepaald geslaagd.

De pickpocket-scènes zijn veruit het genietbaarst in deze film. Speels in beeld gebracht en vlot geacteerd.

Echte diepgang in het intrige of in de karaktertekening is er niet, maar de film houdt het boeiend en heeft ook niet meer prententie dan gewoon wat luchtig amusement te brengen. Ook al is de toon over het algemeen eerder ernstig, toch m.i. een komedie.

De aanhef van de film is heel mooi : herkenbare situaties, herkenbare mensen. Belangrijk, nietwaar.

Daarna wordt het wat psychologisch en zeker tragisch.

Geen meesterwerk, maar toch boeiend, genietbaar en stof voor wat denkwerk en besluitvorming bij de kijker.

100% akkoord met Bacon : dit is geen komedie.

Kan me echt dergelijke toestanden niet voorstellen. Zo onwaarschijnlijk en meteen de flauwste film over gevangeniskampen met Amerikaanse soldaten.

Vreemd toch dat in al dergelijke films de loftrompet wordt gestoken over moed, zelfopoffering, eer en zovoort en dat die films gevuld zijn met onderlinge vetes tussen de gevangenen, ontsnappingspogingen, handeltjes, weinig realistische houding van officieren, ook in relatie met de Duitsers en dat amper de nadruk wordt gelegd op wat de gevangenen toch het meest moet hebben beziggehouden, namelijk de onzekerheid over en de angst voor wat hun mogelijks te wachten stond.

In deze " Hart's War" is het rechtspraak die de aandacht opeist, maar het is een kwestie van rassenhaat, dat evengoed in de US had kunnen plaats vinden en dus met de oorlog niets te maken. Bovendien is de ontknooping, zoals gezegd, toch erg onwaarschijnlijk, bijna potsierlijk.

Drama-documentaire naar het gelijknamig autobiografisch boek van Andreas Marquandt die vanaf zijn prille jeugd slachtoffer werd van geweld van zijn vader en sexuele agressie vanwege zijn moeder, hetgeen vele jaren zijn leven in een bijna onmenselijke, neerwaartse curve zou duwen.

Erg realistisch en gedurfd met meerdere schokkende scènes en uitstekende vertolkingen van Hanno Koffler en Luise Heyer.

Film die een tijdje blijft nazinderen.

Kan me van de gedachte niet ontdoen dat een westerse film met hetzelfde thema : een wereldvreemde opa, die nooit een zonnetje was en nog steeds niet is en een jong meisje wiens familiaal geluk werd verwoest en hoe beiden een emotionele toenadering beleven, zonder enige twijfel als oversentimenteel, melancholisch, tranerig enz... zou zijn bestempeld.

Vreemd maar deze Japanse prent, zij het dat er af en toe al te theatraal wordt geacteerd, wekt niet zo expliciet dezelfde bedenkingen op. Lijkt mij aanvaardbaarder en precies nauwer bij een zeker realisme : het egoïsme van het individu, maar ook de onmacht en ter zelfdertijd het doorzettingsvermogen overheersen en de emoties komen mij echt over.

Eri Tokunaga schittert al vast. Deed me denken aan Minzhi Wei in "Not one less".

Heerlijke muziek.

Noch de NS, noch de NMBS kregen ooit een push als deze.

Toegegeven echter dat "Atchison, Topeka and Santa Fe" romantischer klinkt, in dit muzikaal niemendalletje dat zelf Judy Garland niet op peil kon brengen.

Opmerken echter dat de song dat jaar een "Best Song Academy Award" kreeg en ook een Oscar en ik kan best aannemen dat destijds de mensen graag naar dergelijke filmpjes gingen kijken om ze, het jaar erop, nog eens in het wijkcinemazaaltje een tweede maal te zien, gewoon omdat het zo lekker braaf en vreedzaam was, met dans en muziek en mooi gedrappeerde jonge dames...

Familiefilmpje, al te sentimenteel. De humor is van het kunstmatige type. Gelukkig wordt de film gered door de jachtbeelden, vaak spectaculair. En John Wayne ? Wel zelfs in een voor hem ongewoon werelddeel blijft onze John dezelfde in zijn rol : gedecideerd, bestweter en...onhandig in de romantiek.

Een brandend actueel probleem in de States, verhoogd door de emotionele gemoedsschakeringen bij een tienermeisje die het allemaal van nabij zag gebeuren.

"Haal de haat uit onze maatschappij" is een waardevolle slotbedenking. Kon dat maar...

Lang, traag en toch boeiend en dit niet in het minst door de sterke taal en de impressionante verschijningen (een dikke, dikke pluim voor de make-up,...) van alle personages.
Het verhaal is eigenlijk eenvoudig maar houdt toch wel een bijzondere ontknoping in al vond ik het, naar mijn normen, toch iets te bloederig. Maar ja, Tarantino...
Cinematografisch terecht gelauwerd en indringend vertolkt, vooral door Jennifer Jason Leigh en Samuel L.Jackson.
Moest bij het zien van deze film, die eigenlijk maar twee locaties kent (het sneeuwlandschap en de relaishut) onwillekeurig denken aan de vroegere westerns. Roy Rogers, John Wayne en zelfs de spaghettis liggen ver achter ons.

Deze film kwam mij veeleer over als een avontuurlijke oorlogsfilm dan een historische vrijheidsstrijd, de begeleidende teksten ten spijt.

Weinig karaktertekening van betekenis en het acteerwerk vond ik evenmin overtuigend en heb me eveneens afgevraagd waarom geen vlotsprekend Nederlands daar waar het voor de hand lag.

Het eerste gedeelte met Buster als bankbediende is het beste stuk van het filmpje. Het is vindingrijk in de grappige situaties die elkaar kort opvolgen. Nadien is het in het spookhuis veel minder met veel personages waarvan men niet goed de rol snapt en men slaagt er hoe dan ook niet in om ons aan het lachen te brengen. Het kan niet altijd prijs zijn maar wees gerust het eindigt "safe" zoals we het gewoon zijn.

Nog een kleine 3,5.

Robert Schwentke die reeds zijn strepen verdiende in de States met "Flightplan" e.a., zet hier vanuit de heimat een toch wel heel bijzondere film neer, naar een waar gebeuren, naar verluidt, wat het verhaal des te straffer maakt.
Chaos op het einde van WO II in het Duitse kamp en meteen een schets tot hoe laag de mens kan afdalen in zijn (on)waardigheid.
Hauptmann Herold redt zijn hachje en gaat daarvoor onmenselijk ver wat een pak gruwelijke scènes oplevert die ge niet voor mogelijk acht en die meteen het beest in de mens volop wakker maakt.
Een rauwe, grauwe, vaak onbehaaglijke film die nu eens de waanzin van de oorlog van uit een ongeziene hoek belicht.
Hoofdrolspeler Max Hubacher is toch wel merkwaardig in zijn rol gaande van doodsangstige deserteur tot monsterachtige bevelvoerder, maar daarnaast zitten er nog overtuigende acts in, zoals de officieren voor wie een bevel een bevel is tot de figuur van Freytag, geschrokken en onthutst, maar slaafs en de kapiteinsvrouw, Gerda, die dwaas-naïef meedoet met de brutale pret maar toch maar mee in de wreedheden stapt.
Af en toe verzacht een humoristische beeld het gebeuren en op die ogenblikken van even geen geweld, lijkt Herold een triomferend, maar potsierlijk, onbenullig ventje. Helaas, niemand weet hoever hij kan gaan...

Debuutlangspeler van de jonge regisseuse Soleen Yusef, zelf van Iraaks Koerdische afkomst, en dus heel goed geplaatst voor dergelijke film waarin culturele en vooral familiewaarden uit het Middenoosten van groot belang zijn.

Eigenlijk een film over hereniging van familieleden maar vooral over vriendschap. Is het onderwerp, met de voortdurende twisten en oorlog in het moederland als oorzaak van de ellende op de achtergrond, doodernstig, een heel stuk van de film, dat men zou kunnen betitelen als een soort "familiale odyssee", heeft toch een lichtere toon met zelfs grappige momenten. Avontuurlijk is het wel en het slot houdt enkele vriendelijke, hartverwarmende verrassingen in.

Genietbaar filmpje, voor een stuk opgenomen in Duhok, geboorteplaats van de regisseuse, waarbij ook wel wat aandacht gaat naar natuurbeelden van de streek.

Een goed acterende Andrew Buchan in de rol van de man die in zijn leven nog maar weinig verantwoordelijkheid en ernst op zich nam en plots in een toestand komt te staan die hem onderste boven haalt en waar amper of geen uitweg mogelijk is.

Film over relatieproblemen, die amper "komedie" in zich houdt, tenzij ge de verrassende aanzet naar het ganse gebeuren, als niet al te ernstig ervaart.

Het verder verloop is echter van dramatische aard - was een beetje te voorspellen - en ontwikkelt ook wel degelijk emotie dat gelukkig net buiten de oversentimentaliteit blijft.

Ook Romola Garai (partner van de regisseur) en Anna Friel spelen overtuigend terwijl er toch ook veel zorg besteed werd aan keuze van de kleine Phoenix.

Genietbare film.

Ge moet een Giamatti zijn om dergelijke moeilijke rol van een geobsedeerde, labiele man, zo subliem neer te zetten.

En niet alleen die rol is moeilijk ook het script is niet van aard om over de gehele lengte voor honderd procent kijkplezier te zorgen. Na een uur zijn de karakters en de sfeer al duidelijk omschreven en voor wat er dan nog komt, is de kijker niet meer verbaasd om het onstandvastig gedrag van het hoofdpersonage of de niet zo direct zinvolle dialogen. Maar zoals gezegd, Giamatti maakt veel, heel veel goed.

Knappe biografie en toch wel een interessant thema.

Iedereen vraagt zich wel eens af wat we betekenen en hoe dat universum is ontstaan en hoe het begrip "God" daar in past.

Film wordt ook boeiend gebracht, wellicht wat geromantiseerd en scènes bevattend, zoals de film zelf zegt, die wel fictief zijn, maar zo zijn de meeste biopics.

De scènes met Arno Penzias en Robert Wilson in de TV-reportage brachten afwisseling en welkom als "even weg van theorieën en formules";

Sterke act van Benedict Cumberbatch, waarvan ik nog geen oudere film dan deze had gezien, en die ondertussen al een zekere bekendheid heeft verworven.

Eigelijk erg flauw. Kan men in deze film wel eventjes proeven van de pikzwarte humor van Timothy Dalton, de uitwerking van het verhaal is toch al te oppervlakkig met knullige personages en zogoed als idiote toestanden. Het einde is dan weer voor een stuk voorspelbaar en voor de rest absurd. Niet te vergelijken met "The Bucket List" die wel een aanrader is.

Oog om oog, tand om tand, wrok en wraak...leiden al dan niet naar een betere wereld !? Is dit de synthese ?

Hoe dan ook Susanne Bier zet hier, zoals doorgaans, een deugdelijk film neer, knap opgebouwd, met degelijke acteurs en wat hier bevalt is de switch naar Afrika en de ingelaste, mooie natuurbeelden.

Vond het einde en de besluiten helaas al te papperig.