Opinions

Prachtige film. Subtiele karaktertekening van twee stijfhoofdige broers, maar beiden met liefde en trots voor hun dieren.
Heel verzorgde setting met mooie, sfeervolle beeldvorming.
Eenvoudig ook in de uiteenzetting, met een passende soundtrack en gelet op de heel bijzondere spanning tussen de broers, komt er af en toe een laagje humor boven te liggen.
Hoed af trouwens voor beide acteurs.
De slotscène brengt ons het idee dat wat de mens uiterlijk vertoont, niet altijd het innerlijke weergeeft.

Sterke film, niet bepaald bij de "westerns" onder te brengen. Het betere werk uit de vijfiger en zestiger jaren.
Meerdere indringende en gedenkwaardige scenes zoals de vader die van man tot man raak de aard en de ingesteldheid van zijn zoon fileert en natuurlijk ook de slachting van de runderen. Goed in het verhaal is ook dat de slechterik dan toch niet tot inkeer komt.Iets wat Amerikaanse films maar al te graag deden.
Natuurlijk komt ook het schitterend acteerwerk, inzonderheid van Paul Newman, de film ten goede. Merkwaardig is wel dat Patricia Neal met de meeste prijzen ging lopen. Zo overtuigend vond ik ze trouwens niet, zeker niet in de wat ridicule afscheidsscene met Lonnie.

"Hoe kan ik nu voor het eerst beginnen werken als er alleen maar ervaring vereist wordt ?".

Zakenleven en maatschappij worden op een satirische wijze op de korrel genomen.

Bijwijlen erg spiritueel en grappig met soms niet zo best begrijpelijke situaties. Goed acteerwerk, vind ik, en eigenlijk wel origineel.

Heb het altijd gezegd: Water en vuur zijn te bedwingen. Aan jaloersheid is niets te doen.

"El Hueca" bewijst het. En dat in een overwegend katholiek land, waarbij onze vriend ook weinig respect toont voor de pachamama ofte moederaarde.

Het is wel grappig, natuurlijk.

Martin Scorsese bewijst hier zijn groot talent inzake filmtechnische vondsten in een fantasierijke film, met prachtige kleuren en sympathieke acts en die graag grasduimt in de historiek van de film en zelfs durft beweren dat de film voortkomt uit de wereld van magiërs en illusionisten.

Onderhoudend al duurt het wat voor de film werkelijk onder stoom geraakt.

Tedere en ontroerende film en al lijkt mij de doorgedreven echtelijke ruzie niet echt in het plaatje passend en al gaat het er naar het einde toe al te dolkomisch aan toe, uiteindelijk zijn het verwaarloosbare minpuntjes in dit schitterend, gevarieerd werk met originele en fantasievolle scènes en een magistrale act van het duo Auteuil-Duquenne.

Erg sentimentele familiefilm, volgestouwd met idealistische levensopvattingen.

Zelfs de dood is het einde niet, al is die oorlog wel een hinder...

Ondanks de beslist goede bedoelingen, te ver van de echtheid van het leven.

Mickey Rooney is geknipt voor dergelijke hoofdrol en piepjonge Donna Reed en Robert Mitchum doen een bescheiden entrée.

Fritz Lang liet zich inspireren door Emile Zola's "La Bête Humaine" en bracht de immoralitiet die doorheen Zola's novelle loopt heel goed over in een naar mijn gevoelen goed geslaagde, spannende film noir.

Knappe setting vooral met mooie treinscenes en ook valt het acteerwerk niet te versmaden. Glenn Ford kan moeilijk echte dramatiek in zijn act brengen. Broderick Crawford kan dat wel en wat dan gezegd van mooie Gloria Graham, die op onverbeterlijke wijze de rol van femme fatale op zich neemt.

Menselijk drama dat als een tragi-komedie wordt gebracht en dat helaas in zijn geheel toch wel iets te ongeloofwaardig overkomt.

Verdienste is wel de hekeling aan terrorisme, de op sensatie beluste journalstiek, de ontoegankelijkheid van overheid en administatie, corruptie inbegrepen, de teleurgang van maatschappelijke groepen, het onbegrip en de afstandelijkheid....

Soms komt de zwarte humor wel plezierig over, soms is ze eerder uitnodigend om ongelovig het hoofd te schudden.

Hoe dan ook, geboeid uitgekeken.

Film legt zekerlijk de nadruk op de vooroordelen, de belachelijke rechtspraak en de martelpraktijken uit die tijd, alsook op de stompheid van de massa, de inpak erop van de kerk en de onwil van machthebbers om het volk wat wijsheid bij te brengen. Ook de negatieve houding tov rondtrekkende zigeuners - nog actueel - komt aan bod. Victor Hugo stak dus ook heel wat maatschappelijke materie in zijn roman.

Quasimodo, of de mens die omwille van zijn lelijk uiterlijk geen enkel recht op waardering of respect kon hebben, wordt indrukwekkend vertolkt door Charles Laughton en werkelijk afzichtelijk voorgesteld. Afzichtelijk zijn de decors niet maar toch erg luguber wat de sombere sfeer waarin het gebeuren wordt geschetst passend onderlijnt.

Maureen O'Hara is nog erg jong en legde ondermeer met deze film de basis van een mooie en lange carrière.

Nog steeds bezienbare film.

Geslaagde komedie zowel in de avontuurlijke vlucht als in het minstens even wonderbaarlijk levensverhaal.
Heel wat hilarisch grappige scenes Het plan met Herbert Einstein, om er maar ééntje te noemen. waarbij ook gevatte droge humor in dialoog en gezegden zit.
Goede vertolkingen en de film werd toch wel terecht Oscargenomineerd voor de make-up.
Een dikke 3,5 (op het randje van een 4)

Smeuïg als een smeuïge omelet, welsiswaar met voldoende Indiase kruiden, maar zonder peper en zout om het pittiger, grappiger en "echter" te maken.

Eigenlijk een feelgoodie met Helen Mirren als karikatuur van madame van een chic restaurant en Om Puri eerder thuishorend als uitbater van een snack- en jeneverbar.

Wel mooi beeldwerk en kleuren in een film die met een "merci" en een "bonjour" en af en toe wat Engels met Frans accent, er ons moet doen aan herinneren dat we in la douce France zitten, al is daar natuurlijk ook Michel Blanc als lekkerbekkende burgervader.

Pessimistische en onbehaaglijke film die een aantal figuren ten tonele voert, die op zijn minst bizar zijn, zoniet toch niet bepaald als een voorbeeld kunnen gelden.

De ongewone constructie, waarbij regelmatig van onderwerp wordt gewisseld, maakt het niet bepaald boeiend al ontstaat er toch een zekere nieuwsgierigheid naar het vervolg van elke situatie en vooral naar het verband tussen alles.

Wat dit laatste betreft vind ik alleen maar het rauwe en vaak onhebbelijke als gemeenschappelijke noemer.

Die Maria Hofstâtter, als alweer een ondraaglijk personage, zet een opmerkelijke rol neer.

Avonturenkomedie met misschien een maatschappelijke achtergrond maar niet echt geslaagd.

Personages komen in geen opzicht overtuigend over, cfr de onmogelijke rol van de sociale hulpverleenster.

Natuurbeelden vallen anderzijds best mee maar film lijkt mij in zijn geheel toch overgewaardeerd.

In het begin wat ongewoon aandoend dit verhaal dat uitgroeit tot een warm buddyfilmpje.

Natuurlijk verloopt zo'n film van mensen op de vlucht met de nodige overgekende ingrediënten, "van herkend worden" tot "op het nippertje ontsnappen"

Het slot zorgt voor een menselijk positieve noot in deze zwart-wit film die overduidelijk van Britse makelijk is. Regisseur Charles Crichton maakte in die periode meerdere degelijke films, maar zijn grootse succes kwam ruim 30 jaar later met "A Fish called Wanda".

In "Hunted" is er een jonge, goede Dirk Bogarde te zien en een vinnig baasje, Jon Whiteley, als jong sterretje graag gezien maar, zoals heel dikwijls, geen latere carriere uitgebouwd.

'k Vraag me af hoe de brave Ashley aan 3 jaar detentie is geraakt. De man is de naïeviteit zelve. Alleen is hij geobsedeerd door zijn liefde voor zijn ex-liefje en stelt alles daaraan ondergeschikt, zelfs ware vriendschap...

Andere rode draad in de film is het beeld dat wordt opgehangen van de arme, zwarte Amerikaan die bereid is tot allerlei handeltjes (zelfs het proefkonijn zijn en ook prostututie wordt geciteerd) om te kunnen bestaan. Positief is dat de film geen misdaad en geweld nodig heeft om dit aan te tonen.

Hoofdacteur Andre Royo kende ik alleen van een bijrol in "The Spectacular Now" en zijn fysionomie lijkt mij eerder geschikt voor een ernstiger rol.

En waarom nu niet eens een avonturenfilm rond de zoektocht naar een nog overlevende Tasmaanse tijger ?

Behoorlijk geslaagd. De fotografie is prima en het acteren van Willem Dafoe is het eveneens.

Spankracht is er ook al zien we toch teveel dezelfde handelingen van Dafoe en in het verhal is de rol van de kinderen, vooral het jongetje, niet zo erg duidelijk.

Maar goed, het blijft een avonturenfilm, niets min, niets meer, en ook de wat "onechte" emoties op het einde nemen we er wel bij.

Een kleine 3,5.

Western met heel eenvoudig plot.

Niet erg bekommerd om uitdieping van karakters. Komt in het eerste stuk zelfs wat potsierlijk over maar maakt in het tweede gedeelte heel wat goed omwille van de actiescènes en de toch niet onbelangrijke cinematografische waarde.

Oliver Reed overtuigt het minst, Gene Hackman heeft het niet lastig in zijn rol en Candice Bergen past best als "stuk" zonder veel morele waarden.

Goed en boeiend verhaal met enkele duidelijke levenswijsheden. Spectaculaire vechtscènes maar de waarde van de film zit volgens mij vooral in de prachtige fotografie, beeldvorming en dit doorheen de ganse film.

Wat een prachtig verhaal over deze ontwapenend eenvoudige mensen tijdens Mao's regime en wat een prachtig acteerwerk.

Voeg hierbij de sterke filmische waarde van dit werk en dan kunnen we toch spreken van een juweeltje.

Ook interessant te ervaren - gedoseerd verdeeld over de ganse film - is de impact van Mao's beleid op de arbeider maar ook op de betere klasse.

De handcamera doet hier echt wonderen want hij drijft de spanning tot het uiterste in deze rauwe, realistische film over het levensgevaarlijk bestaan van een groep Amerikaanse ontmijners tijdens de oorlog in Irak.

Een goede film, die u toch wel inpalmt, misschien al te veel met Oscars beloond, maar niettemin interessant, zeker daar waar de cineaste, aan de hand van het hoofdpersonage, aantoont hoe de oorlog de mens volledig kan overmeesteren en in zijn macht houdt.

"What is this thing called love ?", klinkt het in het begin en op het einde en Woody Allen heeft er met deze "Husbands en Wives" een heel duistere kijk op met een sarcastische benadering van de huichelarij en hipocrisie die in relaties en huwelijken steekt.

Typische Allen-film, niet van zijn minste, met veel gepraat waarbij drama en komedie naast elkaar liggen en waarbij niet nagelaten wordt zelfs het dramatische een potsierlijke touch mee te geven.

Woody Allen is Woody Allen, zoals we hem kennen, maar ook zijn tegenspelers zijn puik in hun optreden en Judy Davis werd er zelfs voor gelauwerd. Terecht.

Robert Aldrich, één van die allround cineasten, maakte in de jaren 50 en 60 heel degelijke films waarbij deze "Hush...Hush...Sweet Charlotte" zeker tot zijn allerbeste behoort.

Laat de titel een eerder licht genre veronderstellen, de film is een zwaar dramatisch product over het neurotisch gedrag van een oudere vrouw die met een erg nare gebeurtenis uit het verleden opgezadeld zit.

Slaagt Aldrich er in de suspense rond de waarheid stelselmatig op te drijven en de ontknoping voor het slot voor te behouden, aldus een erg boeiend stuk opvoerend, de waardering van deze film ligt toch voor een zeer groot deel aan de verbluffende vertolkingen van het quartet Bette Davis ( die toch de meeste aandacht opeist), Olivia De Havilland, Joseph Cotton en Agnes Moorehead.

Setting is prima. Knappe dialogen waarbij de scène, aan tafel, waar Charlotte en Miriam voor het eerst elkaars huid volschelden, als typisch voorbeeld geldt.

Het is wel wennen aan de achtergrond van het verhaal : 1832. Italiaans-Oostenrijkse oorlog, cholera in het zuiden van Frankrijk....

Is eigenlijk wel iets meer dan een avonturenfilm, alhoewel heel veel diepgang is er niet al zijn de acteurs knap en haalt de film toch heel wat waarde uit de filmisch mooie beelden en scènes.

Gérard Depardieu doet anderhalve minuut mee.

De karaktertekening in de rollen van Paul Newman en George C.Scott zit goed terwijl in deze van Piper Laurie weinig houvast zit, in dit typisch wit-zwart Amerikaans drama uit die periode, met psychologische inslag, maar in zijn geheel wat onecht, geforceerd en soms overgeacteerd (zeker Piper Laurie).

Jackie Gleason lijkt mij een echter biljarter. De sfeer in dit poolwereldje lijkt mij goed weergegeven.

Vooral de eerste pool-match was goed gebracht, daarna kabbelt de film een beetje, om nooit meer het niveau van de eerste scènes te halen.

Wat een angst en verdriet in de ogen van het meisje Nisha, pakkend vertolkt door Maria Mozhdah.
Een verhaal dat toch naar het hart grijpt in een film die met zijn op zich nietszeggende titel toch nog meer de twijfelachtige reden van alle ellende onderstreept.
Meerdere schokkende scènes ( het onwaardig verzoek van de vader opdat zijn dochter zich van het leven zou beroven in eerste instantie, maar ook het ontzettend corrupt optreden van de politie, als voorbeelden.)
Naast het hoofdpersonage, ook een sterke vertolking van Adil Hussain, wiens rol als vader in de slotscène mogelijks wat vragen losweekt, al blijkt ook hieruit dat deze "What will People say" een film is over het delicate en genuanceerde van cultuurverschillen, inzonderheid de problematiek rond de in het nieuwe land opgroeiende jeugd.

De denderende scènes (het scary bedverhaal, het gevecht in de wagen, de slotscène...) met telkens het meisje en opa in de hoofdrol doen al vlug het wankele van het begin, met de onafgewerkte shots en de grillige montage, vergeten.

De openingszin in de film is inderdaad een synthese. Welk beeld houden we van een overledene over en hier krijgen we toch met een extreem geval te doen dat ondanks de gramschap van opa mij geen gevoel van drama gaf. Integendeel. Bijwijlen koddig, zodat de wederzijdse genegenheid tussen opa (hij staat voor haar toch op de tweede plaats) en het meisje (wat een frisse act) eigenlijk het hoofdthema wat verdrijft.

Mooie film.

Ondanks het gruwelijke om een kind van een normale opvoeding af te houden en voor u zelf te reserveren, is dit toch een ingetogen film over liefde.

Heel wat symboliek, zekerlijk naar het einde toe, waar een bepaald scene wat naar overkomt.

Boeiend is het wel de gedragingen en de gevoelens van beide hoofpersonages, heel dikwijls in close-ups, te kunnen volgen.

Mooie cinematografie, alleszins.

Eenvoudige, maar knappe biografische film, in zwart-wit wat ons sfeervoller wat dichter bij begin zestiger jaren brengt.

Een verhaal dat ver afwijkt van wat verzekerd uit de States overwaait en waarin het hoofdpersonage na veel moeilijkheden en tegenwerkingen in zijn sporttak triomfeert. Een goed en origineel idee om eens dergelijke relaas te brengen en mist de film aldus misschien wat aan sensatie en opwinding, des te meer wint hij aan oprechte, ongedwongen momenten.

"Based on a true story. Really" en het blijkt nog waar te zijn ook, maw, éénmaal van de verbazing bekomen is dit mede met de grappige toestanden, de doorheen het verhaal geweven romantiek en de zeer behoorlijke acteerprestaties - Maggie Gyllenhaal steelt wel een beetje de show al is ze beslist niet Victoriaans - krijgen we toch in zijn geheel een genietbare film, een "speelse" luchtigheid about a true story.

Mooie film over twee mensen die, tijdelijk, vinden waar naar ze verlangen, genegenheid en oprechte wederzijds ongekunstelde interesse en begrip.

Keurige opbouw, knappe stille momenten, visueel ook goed en uitstekende vertolkingen.

Een Grand Prix in Cannes, zo lees ik. Zeker niet gestolen.