Opinions

Aanvankelijk geamuseerd toegekeken naar de grappige, anecdotische toestanden maar algauw verzuipt de film in een wirwar van verwarde verhaallijntjes, onduidelijke conversaties en wordt het moeilijk om volgen.

Eigenlijk niet zo interessant. Gere zit wel goed in zijn rol en dat is het meest positieve.

Ge houdt zo'n avontuur niet voor mogelijk, maar ondertussen beleven we toch een spannende actie-thriller met meerdere verrassende wendingen, het slot met de politie inbegrepen.

Tweede visie bracht in ieder geval meer appreciatie. Sterke act van Aksel Hennie, als linke boy die toch meer, en andere, problemen tegenkwam dan verwacht en Synnove Macody Lund is Noors mooi.

Bij het zien van de titel van de film denk je onmiddellijk aan het feit dat de winstmaking bij de suikerproductie een hoge prijs eiste onder vorm van onderdrukking, zeg maar slavernij, fysieke en psychische pijn en mensenlevens en in de film komt dat ook sterk aan bod. Er is echter ook heel veel plaats voor liefde (of wat er soms moet voor doorgaan) en romantiek en hierop is de filmtitel niet zo direct van toepassing. Een kleine wanverhouding misschien maar al bij is deze "Hoe duur was de suiker" een uitstekende prent, wetenswaardig en emotievol.

Gaite Janssen vooral zet een sterke act neer.

Innemende film over een Joodse familie waarbij de vader de stricte toepassing van een geloofsbelijdenis eist en hierbij wat in realiteitszin tekort schiet.

Uitstekend en ontroerend acteerwerk van Sharon Hacohen-Bar en heel mooie, aangepaste muziek.

Eeigenlijk een semi-documentaire want naast de prachtige shots van de kinderen, vooral, is deze film meer een portret van een familie ver weg van onze Westerse welstand, vreemd aan TV, GSM, i-Pad en wat dan ook, op zich zelf aangewezen, maar levend in een mooie familiale harmonie.

Knap werk met voldoende wetenswaardigheden over tradities, levenswijzen en met filmische bekwaamheden om er van te genieten.

Film vermeldt heel terecht dank aan de familie Batchuluun.

Onafgezien van het wel bijzonder verhaal van een blinde jongen die bovendien nog zijn echte seksuele geaardheid ontdekt en de emotie en tederheid die er mogelijks wordt losgemaakt, is het m.i. geen topfilm. Daarvoor moddert de film te veel aan en zijn er te veel scènes die een copie zijn van een voorgaande.

Een pluim alleszins voor het uitbeelden van een blinde door hoofdrolspeler Gilherme Lobo.

In films met dergelijk gegeven, zich voornamelijk enkele decennia terug afspelend, zit de kans op voorspelbaarheid er toch wel degelijk in.
Het onbegrip bij de omgeving voor de geaardheid, de kans op gezondheidsproblemen met doorgaans fatale afloop..
Wel dient gezegd dat hier toch veel aandacht wordt besteed aan de de omgang van de twee hoofdpersonages met oude en nieuwe vrienden, meer dan gewoonlijk, maar m.i. zit de sterkte van de film vooral in het overtuigend acteerwerk en ook in de kracht van enkele scenes zoals de opname aan het sterfbed van John

Stamhoofd Kopenawa ijvert niet alleen voor het voortbestaan van zijn volk met zijn eigen geloof, zeden, tradities en levenswijze, maar legt ook de vinger op een wonde die de ganse wereld treft : het teleur gaan van het regenwoud een belangrijke factor in het nijpend klimaatdossier.

Steeds leerrijk en niet onbelangrijk zulke documentaires.

Het gedeelte waarin ze nog met zijn tweeën, plus Mary natuurlijk, zijn, is wel veruit het beste van de film.

Mooi om te zien hoe de karakters wat stilaan openheid toelaten en zo langzamerhand tot meer begrip en respect, zeg maar vriendschap, voor elkaar toekomen.

De humor is er van de goede soort en is knap verweven met de chagrijnigheid, boosheid en verbittering van de personages.

Knappe opbouw, apprecieerbare fotografie en muziek en een schitterende vertolking van Paul Giamatti.

Plezierige komedie anno 1938, ongetwijfeld een sukses bij het verschijnen - toch een crisisperiode in de States - omwille van de overwinning van sympathieke, ongekunstelde eenvoud op de harde, geldzuchtige High Society en natuurlijk ook omwille van de twee sterren Cary Grant en Katharina Hepburn, opnieuw schitterend in hun rol. Grant zelf had er zelfs een paar salto's voor over.

Erg romantische film, waarbij de huwelijksaanzoeken elkaar snel opvolgen, en waarvan vooral te onthouden valt dat zelfs in de rivaliteit om een vrouw ze edelmoedig zijn en dat hun kinderen verbluffend schrander zijn.

Die Amerikanen, toch.

Amerikaanse, romantische komedie van degelijke makelij. Amerikanen moet ge trouwens niet leren dit genre op het doek te zetten. Bovendien is deze keer de casting verbluffend met een hoofdactrice geknipt voor de frivole, terzelfdertijd gecomplikeerde en oppervlakkiige rol en een hoofdactrice perfect als eerder naïeve maar als doorsnee-menselijk aanvaardbaarder personage. Beiden hunkeren echter naar liefde en genegenheid en daar zal geen enkele kijker om hebben gerouwd.

Prettig, bijna emotioneel weerzien met good, old Eli Wallach.

Absoluut boeiende documentaire. Wel had ik nog een beetje meer informatie gekregen over die beginjaren - en eigelijk liggen die niet zo ver achter ons vermits er pas in begin van deze eeuw enige stuctuur en ondersteuning kwam - , over die vlaamse filmprimitieven, de acteurs, regisseurs, producenten. Toch het gedeelte waarvan we voor de vuist het minst van weten.

Maar voor de rest, knap hoor en zo is het, naast de vele getuigenissen en fragmenten, interessant te vernemen dat de vlaams-francophone tegenstellingen zich ook in de filmwereld doorzetten, al geldt dat nu niet precies voor mij want van Yolande Moreaux, Olivier Gourmet, Benoît Poelvoorde, Cécile de France e.a. ben ik fan en ik verheug me ook dat vlaamse acteurs ook in waalse producties en zelfs Franse van de partij zijn.

Eigenlijk, een naslagwerkje, dit filmpje.

'k Zal het niet wegdoen en mijn Antwerps bijschaven, schat.

Satire op het feit dat heel wat zwarte acteurs toch al te flauwe rollen werden toebedeeld. Kan deze kritiek best begrijpen want meermaals heel belachelijke acts gezien, bijvoorbeeld in de blaxploitation films uit de jaren 70 en 80. Anderzijds hebben toch heel wat zwarte acteurs schitterende carrières uitgewerkt, als een Sidney Poitier, Denzel Washington, Samuel L. Jackson e.a. Vraag is dan welke commerciële belangen hebben er gespeeld.

Maar goed, "Hollywood Shuffle" is geen hoogvlieger. Verschil tussen acts, clips of wat dan ook en het eigenlijke verhaal was soms moeilijk uiteen te halen, niet in het minst door de vele acteurs, wat toch wel stoorde.

Een zekere interesse toch omwille van de geschetste toestand.

De bezorgde mens (de oude man), de mens die wil troosten (de jonge man op het strand), de helpende mens (de kunstenaar), de mens die vrijheid verleent (het jongetje), de hoopvolle mens (het meisje)...zowat de (vredes)gedachten die doorheen dit filmpje, dat aanvankelijk amateuristisch aandeed, verweven zitten en waarvan ge uiteindelijk moet vaststellen dat het met veel zin voor kunstige fotografie is geschoten. Leek soms op een verzameling van kunstfoto's, heel expressief, zwart-wit geaccentueerd.

Er zit inderdaad heel wat symboliek in het filmpje en die is doorgaans moeilijk te achterhalen.

Toch een bijzonder en lief werkje.

Ge houdt dit relaas niet voor mogelijk, maar het schept in ieder geval een niet zo fraai beeld van de heersende incorrecte praktijken, naast de onvoorstelbare administratieve rompslomp, in de regio bij pogingen tot adoptie.

In ieder geval interessante film. Jacques Gamblin en Isabelle Carré staan in voor een passende vertolking van het geschokte, naar een kind snakkend, paar. Sfeervolle beelden van uiteenlopende Cambodjaanse locaties.

Sterke, rauwe film die ook verontwaardiging uitlokt, niet alleen omwille van de minachting tov de vrouw in deze maatschappij, maar vooral omdat een seriemoordenaar na 16 moorden nog de sympathie van een groot deel van de bevolking meekrijgt en men hem totaal onschuldig acht omdat zijn daden voor het "goede doel" waren.
De man blijkt evenwel, wanneer de welig tierende corruptie, hem niet meer kunnen redden, een slappe lafaard te zijn.
De scène die echter alle verbeelding overstijgt is deze in het slot wanneer zijn tienerzoon voornemens neemt om de actie van zijn vader voort te zetten en ook nog een demonstratie bedenkt met zijn kleine zus, hoe het er aan toe zal gaan.

Camerawerk en beeldvorming zijn puik en origineel in deze zwarte komedie die met een burenruzie als achtergrond oog heeft voor mentaliteits- en ook standenverschillen tussen mensen en ook de vlakheid van een gezin zonder echte onderlinge beleving onder de loepe neemt.

Genietbaar en bijwijlen erg grappig maar helaas raken dergelijke onafhankelijke films nooit een groot publiek. Nochtans filmisch heel knap.

Een ondenkbare toestand tenzij die autosnelweg als metafoor geldt voor de druk die de maatschappij kan uitoefenen en waarbij een gezin, onmachtig tegen hetgeen wordt opgedrongen, volledig ten onder gaat.

Isabelle Huppert en Olivier Gourmet (en ook de jongeren die hun omringen) zijn uitstekend in hun rol van tegenstrubbelende maar weerloze slachtoffers.

Fien Troch brengt momenteel het betere Vlaamse filmwerk.
Reeds vanaf de openingsscène is het behoorlijk raak met het tienermeisje dat halsstarrig weigert de ernst van haar ongepast, respectloos optreden in te zien . Meteen is dan ook de trend gezet van de film : een jeugd die zijn eigen ideeën uitwerkt en ouderen die het moeilijk hebben om de juiste omgang te vinden. Een vader die met zijn zoon op de vuist gaat, een moeder die haar zoon waanzinnig absurd behandelt met een oudermoord tot gevolg lijken mij toch extreme gevallen waardoor de film toch wel een heel rauwe realiteit wil brengen.
Toch een opmerkelijk film. Inhoudelijk zekerlijk voldoende om er nog even in te verwijlen en filmisch een sfeervol, ideeënrijk camerawerk en knappe montage.
Een kleine 4 lijkt mij wel verdiend.

Een portie coming on age, een portie vriendschap, een portie liefde en romantiek en good old Sissy Spacek, hunkerend naar genegenheid in een al bij al genietbare film die ook wederzijds begrip promoot.

Zeer goed acteerwerk, vind ik, door de grown-ups maar toch ook van die Erik Smith als de 15-jarige Bobby.

Nostalgisch gekozen titel en knappe soundtrack.

Naar een waar gebeuren en soms wel wat aandoenlijk maar evenwel overwegend "sympathiek" en te sentimenteel.

Kathy Bates staat natuurlijk haar mannetje en dat redt veel.

De aanzet is een huizenhoge cliché (Stoere ex-agent met dochtertje, zoekt rust op, maar geraakt rap weer verwikkeld....) maar het verder verloop is een goed ineengeknutselde, spannende actiefilm, weliswaar uiteindelijk voorspelbaar maar heb al veel minder aanvaardbaar gezien.

Jason Statham zit goed in zijn rol van keiharde agent en ook de andere rollen worden behoorlijk goed ingevuld.

Grappig hoe André vanuit zijn arme status rondom zich kijkt en over alles en nog wat meningen, fantasieën, commentaren en vooral verzuchtingen brouwt. Het wordt aan de kijker geserveerd via een voice-over die dan nog een perfecte intonatie, naar gelang de aard, aanslaat.

Het zijn, naast enkele echte geslaagde komische toestanden, de pluspunten van deze film die toch ook een sociaal-maatschappelijk aspect aanvoert van hoe vlug er vanuit armoede en onbelangrijkheid naar misdaad kan worden gestapt.

Genietbaar, met nog een verrassende bekentenis in het slot, en niet te verwonderen dat dit in Brazilië een topfilm werd.

Hilary Swank is het stoere eendje onder de Hollywood Babes (cfr "Million Dollar Baby" e.a. en ik ga zeker niet beweren dat ze het lelijkste is), en nu steelt ze toch weer de show in haar "mannelijke" pioniesrol, evenwel samen met de onvolprezen Tommy Lee jones als de nuchterdenkende trapper in een film die me vooral om zijn gevarieerdheid kon bekoren.

Opvallend vooral is het beeld van de voor velen ondraaglijke hardheid van het bestaan in het wilde westen, maar er is ook plaats voor emotie en humor, doorgaans gebracht in echt levendige dialogen en gezegden, terwijl toch vele clichétoestanden uit westerns worden vermeden en er echt aanvaarbare scènes ontstaan, zoals het contact met de Indianen (zonder woorden a.u.b. !).

De mooie fotografie en beeldcomposities en soundtrack vervolledigen de film naar een voor mij echt genietbare western.

Ondanks de vele lijken, een plezierige intrige in deze goed opgebouwde en lichtvoetige misdaadkomedie.

Fernandel blijft eeuwig genietbaar, vaak onweerstaanbaar, zoals hier, in de rol van goedmenende naïveling.

Zag onlangs nog de Argentijnse versie ("Corazón de León") en alhowel het verhaaltje uiteraard gelijk loopt en dus gekend, vond ik deze Franse film minstens even prettig en fris om volgen.

Sommige scenes verschillen, maar de grappige rode lijn rond de lengte van Alexandre en de relatie met Diane blijft.

Romantiek met een beetje ernst. Goed acteerwerk. Jean Dujardin was nooit zo klein maar hij deed het prima.

Allemaal sympathieke mensen, vol enthousiasme en lach en als er iets mis gaat dan is daar misschien Cupido die een handje toesteekt.

Komedie zoals de Fransen er gretig dertien in een dozijn lusten, louter ontspanning waar ge je eigenlijk aan niets kunt ergeren.

Naar de roman van Eric Helder (Ook zijn "Mademoiselle Chambon" werd verfilmd) zet Alain Monne hier een film neer die wel een aanknopingspunt heeft met het onweerstaanbare "Intouchables" maar lang niet dezelfde intensiteit haalt.

In beide films is de toenadering tussen een oppas en een fysiek gehandicapte het hoofdthema maar bij deze "L'Homme de Chevet" is er nog een nevenverhaal dat wel het karakter van Leo moet onderlijnen maar te breed is uitgesponnen, ten nadele van het eigenlijke gebeuren. Film slaat hierdoor onvoldoende aan en had beter gekund. Het acteren is best in orde.

Grappige Belmondo in een plezierige Franse avonturenkomedie.

Onze Jean-Paul is niet alleen sterk in zijn acties maar ook aan het woord overtuigt hij.

Niet bepaald origineel, het gegeven, maar jacht op geheimen en schatten die rijkdom en macht opleveren zullen altijd populair blijven, getuige hiervan bijvoorbeeld het grote sukses van de Indiana Jones-fims, vanaf 20 jaar na deze "L'Homme de Rio".

Al bij al is deze de Broca-film in zijn genre best geslaagd en genietbaar.