Opinions

Ode aan cinema en haar schoonheid in zijn meest pure vorm. Het is fascinerend om te zien wat de liefde voor film met al deze mensen doet (een man die vanaf het begin van diens auditie zich blind voordoet, een man die maanden leeft in stilte om een dove te spelen, een vrouw die binnen 10 seconden huilt als dat haar wordt gevraagd)

De vele bespottelijke vragen, de menselijkheid die hij aan de kaak stelt, en de vernederende opdrachten die Makhmalbaf zijn publiek laat uitvoeren, maken het voor de kijker ook een soort marteling om naar te kijken. Geen ruimte voor morele waarden (ben je een acteur of een mens?) De film is verder in een mixer gegooide, oneindig fascineerde mengsel van fictie en realiteit.

Briljant. 4,5*

Overdonderend!

Memories of Murder is waarschijnlijk een van de beste misdaad-films van de afgelopen jaren. Zo niet, een van meest heerlijke karakter-studies. Ieder personage staat hier centraal van een overdonderende prestatie.

De film behandeld vele thema's in een solide balans. De humor hier is absoluut niet goedkoop en wordt behoorlijk teer verwerkt. Iets wat ik keer op keer terug zie in die Zuid-Koreaanse films. Visueel o-o-g-v-e-r-b-l-i-n-d-e-n-d mooi!......de een na andere prachtige beeld.

Cinematografie meer dan dat ik het kan omschrijven. De inwerking van licht staat massief met de beelden. Muziek erg subliem. Wekt toch wat sympathie( wat idd nodig is). Ik zou iig niets tegen hebben als dat wat retorische was.

Memories of Murder is een film die je absoluut niet kan of wilt missen. Aanrader!

4,5*

Prima vervolg dit. De gevechten zijn weer fijn choreografeert, mooi in beeld gebracht. Wel minder virulent, wat dan ook wel jammer is. Wel weer wat matig geacteerd. Chiba is weer vurig en koelbloedig. Zeer dynamisch gespeels, alhoewel zijn Bruce Lee-alike maniertjes wel wat minder charmant zijn. De drama met dat wijf is verder gewoon ruk. het begon de film een dramatische-tintje te verlenen. voor de rest uiterst genietbaar. Heb alweer zien in de volgende deel.

Vrij geinige film. Al is het zeker niet de gehele speelduur onderhoudend en heb je het na een uurtje wel gezien eigenlijk. Er passeren absoluut een paar toffe scènes het pad, maar er wordt wat mij betreft iets te vaak roet in het eten gegooid. Met name door die vervelende exen. Voornaamste probleem bevindt zich echter dikwijls bij het hoofdpersonage, met zijn onophoudelijke, irritante houding. Dan wordt het automatisch wel een vervelende zit. Gelukkig biedt de film wel een hoop goeds.

Uitermate boeiend en zeer fraai gefilmd. Helaas qua karakterschildering somtijds best zwak en het einde is teleurstellend. Gelukkig maken de acteurs wel een hoop goed. Wel een beetje schrikken om Tony Leung in zo'n rol te zien trouwens, doch laat hij weer zien waarom 'ie tot de beste acteurs ter wereld behoort. Dikke 4*

Knap om te zien hoe je zo'n prachtig verhaal de das om kan doen om het allemaal zo overdreven dramatisch tot stand brengen.

De eerste helft van de film stevende af op dikke 4*, Maar zodra de clou zijn intrede doet, wordt het zo extreem melodramatisch. Zoetelijke uitbarstingen vliegen op je af.

De film heeft een zeer fraai kleurgebruik. De zomer-scènes zagen er verrukkelijk uit. Verder geen kritiek jegens de acteurs. Prima geacteerd. De muziek is 'echt' mijn ding. Echter komt het jammer genoeg niet helemaal tot zijn recht, en weet de regisseur zo niet de juiste timing ervoor te kiezen. Film duurt ook gewoon erg lang. Had zo half uur korter gemogen/gekund. In het begin een fijn, hartverwarmende gevoel. Tweede helft gewoon te dramatisch voor woorden en moeilijk door te komen, jammer.

En de hoge verwachtingen bleken niet helemaal waar.

Harakiri is me eerste Kobayashi en ik kan zeggen dat ik niet echt teleurgesteld ben maar ook niet echt onder de indruk.

De film heeft een geweldige en intelligente plot die ruim een 1 uur erg boeiend blijft maar dan raakt de film zich helemaal kwijt en maakt plaats voor Onverteerbare lang uitgerekte en interessante flashbacks die echt niet te pruimen zijn, de film kreeg hierdoor barslechte wending.....er waren zelfs momenten waar ik naar de aftiteling verlangde en dat gebeurt niet vaak.....wat mij betreft had de film 30 uur korter gemogen.

De film heeft ook zo zijn pluspunten, zo is Nakadai weer geweldig, de film heeft in het begin hele mooi dialogen pure Poëzie, het sfeer mag ook wezen alhoewel de cinematografie niet al te geweldig is.

Er wordt hier en daar goeie beeld van samurais geschetst, en overigs ook mooi zwaardengevechten, vooral laatste 15 minuten zijn geweldig maar dat zelfs dat red de film niet van de vreselijke flashbacks scènes.

ik hou het tot herziening op 3 en half sterren, maar ik denk niet dat ik de film gauw zal herzien.

Ik bevond mij daarnet na de afloop van deze film in een dubio. Er bekroop mij 'n gevoel van wankelmoedigheid. Tragedie en komedie samengesmolten.

Heb ik nou naar de meest ambitieuze, artistieke Coen's tot nu toe zitten kijken? Of heb ik zojuist een pretentieuze pseudo-intellectuele zelfingenomen stuk stront gezien?

Het is een tegenspraak en ik ben er nog niet uit...

Aardige film. Erg realistisch zou ik het allemaal niet willen bestempelen, maar wel lekker pulp. De box-scènes zijn heerlijk ruw, geleid met Opvallend mooie cameravoering die spijtig genoeg her en der nogal wordt vergalt door de montage. Ondanks de speelduur is er sprake van 'n paar overbodige scènes. niet al te hoogstaand, eenvoudigweg amusante film.

Best 'n indrukwekkende film. Bepaalde scènes zijn heftigheid tot het uiterst. De scène waarin de slager de baby probeert dood te maken, was een van de meest intense momenten die ik ooit heb gezien! Visueel evenzo boeiend. Noé tracht bepaalde technieken met succes toe die tevens geholpen door grijpende kleurgebruik ook sterk tot hun recht komen. De voice-over was verder echter te dominant. Uitstekende einde ook, ik zat in ieder geval niet te wachten op een happy-end na alle obsceniteit die Noé ons liet zien.

Zijn ''Fuck you cinema'' stijl spreekt mij wel aan. Ik kijk er uit naar zijn nieuwe project.

Inderdaad geen hoogvlieger dit. Het is bij vlagen zo ontzettend karikaturaal en plat in beeld gebracht. De film varieert van semi-interresantdoenerij naar saaie geouwehoer en wisselt dan af met zo'n lollige sequentie en gaat dan verder naar een volgende amusante sequentie om vervolgens nogmaals keihard op z'n bek te gaan.

En zo ziet je dan continu de hele film lang met die ups en downs. Jammer genoeg nemen de zwakke momenten de overhand.

Een soort psychologische zwarte komedie. Behoorlijk acteerwerk door Kingsley maar ook Ray Winstone is absoluut evenwaardig. Erg amusant verder, maar de film heeft ook tot op een zekere hoogte iets melancholisch in zich. Het surrealisme werkt daarbij bijzonder goed. Fijne film! Op naar Birth . 4*

Viel mij beetje tegen. Ik had namelijk twee problemen met de film.

1- Het gebrek aan diversificatie. De een na ander scène volgt. Hij loopt en moordt, hij loopt en hij moordt, hij loopt en hij moordt. en dat gaat maar 80 minuten door! Op een gegeven moment heb je er toch echt wel genoeg van en verlang je naar wat diversiteit.

2- De traagheid. De film is merkwaardig traag voor een samurai-flick. 'No-spel' kwam regelmatig in mijn gedachten gedurende bepaalde scènes. Het wekt al regelmatig irritaties op.

Anyway, voor de rest heb ik me best vermaakt. Mooie gevecht-scènes, lekker over-the-top allemaal. Her en der komische momenten, en oké gespeeld. Het eind-gevecht was tevens zwaar onbevredigend. Had toch echt veel meer van verwacht. krappe 3*

Beetje teleurstellend. Vooral met het idee in mijn achterhoofd dat dit diende voor die waanzinnige Kill Bill. Wel her en der leuke referenties, maar waar Tarantino alles zeer zorgvuldig uitpakte komt het hier een beetje knullig over. Beetje zeikerig zeg maar. Met name het eindgevecht stelde echt teleur. Heb me doorgaans toch wel vermaakt. Vooral die trucje met die paraplu was wel gaaf om te zien.

Ietwat minder dan het eerste deel. De film deed mijn inziens ook meer ogen als een politieke film dan een samurai flick. Daarnaast komt het op neer dat Meiko Kaji nauwelijks aanbod komt, ze dient meer als een bijrol. Voor de rest heb ik me aardig vermaakt.

Niet bepaalde boeiend allemaal, ook verre van verrassend of spannend. Opzichtige, lelijke blue screens en een te gelikte look zetten veelal de toon. Wel degelijk geacteerd verder.

Ter voorbereiding op z'n recente project deze maar eens herzien. Het blijft een héérlijk sfeervolle film. Ik vind eigenlijk bijna alles leuk aan film. Het is aandoenlijk en hartverwarmend, treurig en hoopgevend tegelijk en bovenal een echte hang-out film. 4 dikke sterren met kans op verhoging.

Naar aanleiding van Reinbo´s tip even mee gepikt. Bij voorbaat mijn dank daarvoor. Want het namelijk al een tijdje geleden dat ik zoveel plezier heb beleefd tijdens het bekijken van een film.

Een dynamisch en voortvarende film vanaf het eerste minuten. Uiterst energieke camerawerk die duidelijk zijn kante laat zien in de gevecht-scènes. Perfect choreografeerde gevechten. De film ziet er tevens zeer kleurrijk uit. Geweldige cinematografie.

De liefdesaffaire werkt bij vlagen niet. Wordt mijn inziens ietwat dramatisch om te kunnen overtuigen. Film is tevens her en der wat flauw. Typisch kenmerk in die Hong Kong martial art flicks die je 'moet' kunnen waarderen, of je zal het erg vervelend vinden.

Verder een top film met een vermakelijke gehalte van een hoog niveau. Zeer genietbaar. Aanrader!

Groots gedeelte vervelend maar vooral irritant. Vrij veelbelovende begin met een zeer aardige eerste halfuur. Na verloop van tijd begonnen de liedjes/dansjes met te ergeren en bovendien worden ze te lang doorgevoerd. Met als dieptepunt die vreselijke surrealistische scène.

Na 3 kijkbeurten mag wel een half puntje bovenop. De dialogen hadden dit keer een Poëtische significatie voor me. Overdonderd niet volledig, maar blijft een uiterst geslaagde film.

"If everything is imperfect in this world, love is perfect in its imperfection."

Ik zat gedurende de film met een grijns op me gezicht. Hoe krijg je het voor mekaar? 2 en half uur nonsense optassen dat wonder boven wonder ook nog weet te boeien/vermaken. Dat Kelly het verdienste is voor non-conformisme zoals eerder aangegeven moge duidelijk zijn. Echter niet voordat 'n portie Pretentieuze lading mee wordt gediend. Kelly lijkt met Soutland Tales lak hebben aan alles en iedereen. Het resultaat dat ie oplevert is eigenzinniger dan eigenzinnig, vreemder dan vreemd en boven alles chaotischer dan chaotisch. Gelukkig beziet hij nog steeds de kunst om cinematografie te toveren. De sfeer die Kelly creëert is dromerig en swingend. Visueel zelfs mooier dan Donnie Darko.

Ik heb nooit iets gehad tegen de namen die Kelly heeft gekozen om zo zich uit te dagen. Of ze hier weten te overtuigen?....Daar ben ik niet helemaal bewust van. Naar mijn mening krijgen ze daar de tijd en ruimte niet voor, want hoewel Kelly keer op keer probeert om een puinhoop van te maken met een hoop overtollige dialogen overheerst de sfeer echter. Anderzijds wat is sfeer zonder muziek? De verbluffende soundtrack doet alle twijfels over het feit dat je wellicht een dromerige wereld aan het bewandelen bent vergeten.

Southland Tales moge zich nog lang niet als een meesterwerk kandideren, en Kelly zich nog lang niet uitspreken dat ie foutloos film heeft opgeleverd. Echter ieder regisseur die met zo'n budget dergelijke eigenzinnig en arrogante film oplevert verdiend mijn achting.

Van de vier Kubrick's die ik tot heden zag, sprak geen enkel mij thematiek echt aan. Spartacus vormde daar echter een uitzondering op, [cliché] maar gezien de speelduur heb ik hem tijden link laten liggen.[cliché]. Eindelijk ook een Kubriek die mij cinematografisch weet te overtuigen. Uitstekende shots, en ontzettend fraaie kleurgebruik maken van Spartacus her en der welhaast een schilderij. De dialogen zijn bijwijlen lyrisch te noemen - en er is voldoende potentie om die lyrisme te behouden. Alhoewel zoals het geschiedde er sprake van zoetsappigheid was.

Een perfect gecomponeerde soundtrack resulteert niet meteen in geslaagde scènes, bewijst Spartacus alhier. Opmerkelijk genoeg zie ik niemand iets ervoor schrijven, maar de ritme en timing die Kubrick ervoor benuttigd is eenvoudigweg waardeloos. De muziek is continu dominant aanwezig en gewoon te dik aangezet.

Spijtig genoeg heb ik verder al tig van zulke films gezien waardoor zich onophoudelijk een soort dejavu/cliché gevoel ontplooide. Want hoe het ook zij, veel minpunten heb ik overigens niet kunnen bespeuren. Kubrick's beste tot nu toe!

Gewoon slecht.

Miller mag dan visueel zo nu en dan weten te scoren, echter zijn zijn regietalenten vrij nihil. De actiescènes stellen geen drol voor, montage is zeer brak met geen enkele vorm van kunnen. Onnodig veel cuts en geen gevoel voor ritme. Vele shots oogden ook gewoon erg goedkoop.

De acteurs doen het degelijk. Mendes is wonder boven wonder de uitschieter van hen allemaal. De voor mij volkomen onbekende hoofdrolspeler zet zeer en zeker een fijne rol neer, met genoeg charisma en een kille stem. Wat de rest betreft, weinig tot geen noemenswaardige vertolkingen/personages te bespeuren. Samuel L. Jackson in zijn zo'n beetje slechtste acteerprestatie ever, erg vervelende personage ook. Johansson stelt evenzo teleur als femme fatale. En van die aanhangers van L. Jackson kreeg ik werkelijk hoofdpijn.

Wat het script betreft heb ik een paar keer moeten lachen, niet vanwege de humor, maar eerder die lachwekkende dialogen. Het verhaal (voor zover het op leek) vormt geen logische vorm, is saai, ongrijpbaar en zit vol met personages zonder ziel en hart. Gelukkig maakt miller niet geheel een zooitje van weet hij nog paar interessante scènes te creëren. Dat is vooral te danken aan Mendes en de hoofdrolspeler. Voor de rest mag je deze wel overslaan.

De film is tevens een van de meest realistische films ik heb ervaren. Ik had laatst een discussie met een vriend. Na deze film kwam dezelfde discussie weer opgang. Hij prijst het predicaat 'realisme' en realistische stroming in een film niet zozeer. Hij ziet cinema als een ontsnapping poging uit de realiteit. Ik citeer zijn woorden: Waarom moet film dan altijd realisme tonen om in smaak en prijzen te vallen? Wat is het nut van film als we dingen te zien krijgen wat we dagelijks ook kunnen zien?

Ik vond dat hij absoluut een punt had. Tevens is het niet gemakkelijk om daar een antwoord op te geven. Als er dan een antwoord moet zijn is het dat ik film somtijds zie als een medium voor een auteur of een gewone persoon om zo zich te uiten. Of het nou zijn gevoelens zijn of zijn kijk op het leven, media, cultuur, politiek etc... Film is mijn inzien immer de beste middel voor iemand om zich het best laten begrijpen door een ander.

Dat is zo'n beetje wat Nanni Moretti doet. de kijker meeslepen in een situatie als dit en tonen (zo Humanistisch mogelijk) hoe op dergelijke situatie zou worden gereageerd. Met eenvoudigste middels, geen audiovisueel trucjes, geen betoverende kleuren. Geen overdonderde camerawerk, geen overdreven dramatische muziek (Maar juist zacht en lief), geen melodramatisch gedoe maar een ijzersterke verhaal is de sleutel tot de film. Wellicht een film die me niet helemaal raakte maar zonder twijfel een regisseur om in gaten te houden.

Wat een film weer zeg Ongelooflijk. In tijden mij niet zo verveeld. Zelfs de dancescènes zijn een doorn in het oog.

Toch over het algemeen een vrij legen antwoord op 'de liefde'.

Af en toe lukt Ishikawa het om echte emoties te uiten, wat opzicht als een grote pluspunt mag worden gerekend. Helaas blijkt het geheel toch onevenwichtig te zijn. Waar hij in de eerste gedeelte nog prachtige emoties met levensechte dialogen weet te combineren, blijkt dat beeld in de tweede gedeelte compleet nietszeggend te zijn, waardoor je als kijker het gevoel hebt dat Ishikawa even niet weet welke kant hij op wilt. Ik vond de film intellectueel vrij leeg. Heeft niets tot weinig te maken met het feit dat aangezien her en der realisme wordt vertoont en daardoor de intellectualiteit nogal de mist in zou kunnen gaan. Het is af en toe simpelweg te geknutseld.

Visueel best apart te noemen, maar in feite presenteert de cineast hier weinig nieuws of indrukwekkend. Het is duidelijk meer een experiment factor dan iets wat geniaal genoemd kan worden. Tevens is het zo dat Ishikawa ietsje 'te' hard zijn best doet om apart over te komen, iets wat niet immer geslaagd te noemen is aangezien hij duidelijk bepaalde film technieken niet onder de knie heeft. Als voorbeeld is de kadrering eerder zo zo dan apart te noemen.

Doch heb ik me verder helemaal niet gestoord aan de traagheid van de film, en heb me zo doorgaans helemaal niet verveelt. Fijn filmpje om 'n keertje te zien, echter is het allemaal verre van indrukwekkend.

Erg degelijk.

Ik had best trek in Burtons volgende werk, vooral omdat het weer een samenwerking met Depp zou zijn, waar ik minder blij mee was dat het een musical zou zijn.....en niet ongegrond want dat was zoeen beetje waar ik me aan stoorde.

Laat ik eerst begin met paar goede punten wat de film moeite waar maken, Johnny Depp is onbarmhartig en solide....hij zet dadelijk een uitstekende rol neer....angstaanjagend en kluchtig tegelijkertijd.

Dat oscar nominatie is niet zo gek, maar een oscar? nee absoluut niet......hoewel zijn rol ijzersterk is komt het naar mijn mening niet in de buurt van zijn sterkste rollen. Helena Bonham Carter is net als altijd weird genoeg om de rol aan te kunnen, voor mij de grootste bijdrage aan de film. Ook nieuwkomers Jamie Campbell Bower en Jayne Wisener doen goede zaken....jammer van wat mindere screen-time....Sacha Baron Cohen kleine bijrol wat tevens niet verkeerd.

Tim Burtons stijl is weer geweldig, duister....geestig....griezelige sfeer....vol met excentrieke personages....de decors....stevige camera....et cetera. toch is Burtons stijl hier niet genoeg voor een meesterwerk, Correctie:....(De film is verre van een meesterwerk).....

De plot...tja een man keert terug voor wraak....doodeenvoudig maar kan ook zeer interresant zijn, wraak films zijn mijn ding, maar toch moet er wat spanning in zitten vooral met zoeen duistere sfeer....om te zeggen dat de film niet spannend is is absurd, maar om te zeggen dat de film behoorlijk spannend is is ook idioot....want erg spanned wordt ie nooit...het griezeligheid is continu aanwezig maar toch.

Het geweld in de film, geen idee wat je er mee moet....volkomen onnodig en het past ongetwijfeld niet bij de film...(iets wat de studios ook niet erg blij mee waren)....en ik kan ze geen ongelijk voor geven. het is niet schokkend noch deftig. Meest irriterend van de film is natuurlijk en ik denk ook de meeste die de film niet konden waarderen het feit dat de film een musical is, ik ben nooit een fan geweest van musical en hier zal ook geen verandering aan komen....het is werkelijk treiterend als je er niet van houd.....telkens als ze beginnen met zingen denken je van....(here we go again )....het zou malen beter geweest zijn als Sweeney Todd geen musical was....maar daar kan je Burton natuurlijk niet voor verwijten.

Sweeney Todd: een vermakelijk film met een geweldige cineast en een topcast....maar ongetwijfeld geen meesterwerk.

3 en half sterren

Prima politieke drama met een glans rol voor Clooney en een interessante onderwerp.....die nog eens prima wordt uitgewerkt. Naar mijn mening mocht er toch wat meer aandacht besteeds worden aan bepaalde verhaal-lijnen.....en de film is zeker niet toegankelijk voor iedereen,........3*sterren.