Opinions

Zwaar vermakelijke film. Had het achteraf niet verwacht maar de film doet absoluut niet onder voor de voorgaande delen. Zelfs de wending in het tweede gedeelte naar een ietwat surrealistische, dromerige setting is bevredigend te noemen. En de climax is ronduit fantastisch met wederom zo'n gave achtervolgingsscène. Zeer plezante trilogie die ik gauw zal herzien. 3,5*

6de Godard alweer.

Het leuke aan Godard's werk is dat je altoos zin heb in een nieuwe. Hoezeer tegenvallend de voorgaande ook is ervaart. Het nadeel is vooral dat je nooit weet wat je te voorgeschoteld zal krijgen, en immers gokken is, of het je zal bekoren of niet.

Tot nu toe was echter bij iedere Godard die ik heb ervaren altijd 'iets' leuks te bespeuren. Made in U.S.A. vormt daar een uitzondering op. Niks lijkt hier te gaan werken. De humor, filmische aspecten, humoristische situaties, typische Godard elementen et cetera. De eerste keer dat ik het idee heb dat het 'flauw' overkomt. Het verhaal is op zich aardig om te volgen. Een soort film noir maar dan in een Godard jasje. Doch wordt het ook nergens interessant. Gedurende de film had ik zo'n gevoel van ''het zal allemaal wel''. De nodige aspecten zijn er wel, maar het werkt vreemd genoeg voor geen meter. Érg érg knullige film van Godard.

Onvoorspelbaar dat de grandioze rol van Mifune die één van de beste personages uit de filmgeschiedenis neerzette, wordt ingeruild voor zo'n talentloos sullig type.

Bij lange (natuurlijk) niet zo overdonderend als Seven Samurai, toch wel een leuke western.

Zeer intensief en onderhoudend film. Het drama werkte voor mij persoonlijk zo goed omdat er maar weinig tot geen van dat typische Almodovar-luchtigheid te bespeuren was. Anderzijds kun je natuurlijk ook stellen dat de film nou niet bepaald 'typisch Almodvar' is.

Het acteren is voortreffelijk, Het kleurgebruik schitterend en Almodovar's mengeling van genres (die ik nog steeds moeilijk te definiëren vind) hemels. Daarnaast zijn de vele plotwendingen in het verhaal erg bevredigend te noemen.

Zowel technisch als inhoudelijk kan dit anno 2009 écht niet meer mee. Cinematografie on-ge-loof-lijk saai! Audiovisueel tien keer niks - en de montage/decoupage (waar Hitchcock schijnbaar! een meester in is) oogt eenvoudigweg lachwekkend. De dialogen komen evenzo niet verder dan wat prietpraat over koetjes en kalfjes. Nergens spannend of bevredigend. Enige pluspunt is Peter Lorre. Pijnlijk zit.

Gisteravond herzag ik de film voor de tweede keer. Het is toch wel een klein meesterwerkje dit. Die heerlijke dialogen zijn in mijn geheugen gegrift. 4,5*

They probably sit around on the floor with wine and cheese, and mispronounce allegorical and didacticism.

My analyst warned me, but you were so beautiful I got another analyst.

I feel like we're in a Noel Coward play. Someone should be making martinis.

Oh really, he was a genius, Helen's a genius and Dennis is a genius. You know a lot of geniuses, y'know. You should meet some stupid people once in a while, y'know, you could learn something.

I had a mad impulse to throw you down on the lunar surface and commit interstellar perversion.

Briljante eerste vijfenveertig minuten. Ik realiseerde mij op dat moment ik zowaar een meesterwerk aan 't bekijken was. De ene na de andere geniale, aandoenlijke, ontroerende, lieve, grappige scène volgde. Ik begaf me volledig tot Mary en Max en hun werelden. Helaas gaat 't nadien wel aardig bergafwaarts met de film. Alles is plots minder geniaal, aandoenlijk, ontroerend, lief en grappig en het niveau wordt geenszins geëvenaard. Toch ben ik uitermate positief en z'n m'n verwachting voor een groot deel ingelost.

Bij vlagen hypnotiserend, dat wel. Vooral vanwege het wezenlijke vlekkeloos en gezaghebbende compositie die nimmer zo overeenkwam als een tableau. het pessimisme is nooit eerder zo angstaanjagend geweest, Wat voor mij een redenering is om de film niet te kunnen 'voelen'.

Ik voelde me meer als een vreemdeling die stiekem vanuit een afstand meekeek, dan een familielid in bijzin van de zoon, om zo zijn leed en mentale/fysieke kwelling te kunnen voelen. Wil verder even zeggen dat het begin scène/onderhoud tussen de moeder en de zoon wel zeer bijzonder aanvoelde:

''Zoon: Last night, I had a dream.

It was strange.

For a long time,I was walking along a path...

and someone was following me....following me, he was.

Finally, I turned around...

and asked him why he was following me.

Guess what he said.

Moeder: He asked you to remind him of several lines.

Zoon: What lines?

Moeder: I am seized by a suffocating nightmare.

I awake terror-stricken, covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends to the outer world.....to the course of things.

Zoon: I am seized by a suffocating nightmare.

And I am stricken with terror and awake covered in sweat.

God, dwelling in my soul, affects only my consciousness.

He never extends beyond me to the outer world.....

to the course of things.

My heart is heavy from such imperfection.....

Moeder: My heart is heavy from such imperfection.

I saw and heard all of this.

Zoon: In your dream?

Moeder: Yes, in my dream.

Zoon: That means we have the same dreams.

Moeder: Yes...we do.''

De sfeer van het spel is redelijk goed neergezet met aardig wat identieke shots. Daarnaast oogden de art direction en de speciaal effects best indrukwekkend. En er zit één geweldige shoot-out hierin. Daartegenover staat echter een plotje van niks, een overlaad aan stereotypes en Wahlberg die ik tegenwoordig nergens meer kan uitstaan.

Prachtige film. Erg mooi beelden geleid met uitstekende muziek. Her en der kalmerende stiltes. Ook qua acteren is het een dikke genoot. En niet te vegeten vooral paar onvergetelijke scenes. Heerlijke debuut. 4*

Erg goeie film. Luchtig en tegelijk een filosofische 'rit' naar kunst, emoties, geluk, cinema, hartstochtelijke liefde, passie, verdriet, begeerte, besluiteloosheid en onzekerheid. Visueel erg sterk. Prachtige beelden van mythische goden in combinatie met een van de mooiste klassieke muziek stukken ooit. Heerlijk! Thematiek doet de film veel aan Kiarostami's Under the Olive Trees denken. Heb immer een zwak gehad voor films die rond film afspelen. Ook de naturele acteerwerk komt daar overeen.

Ik heb maar weinig kritiekpunten maar toch de ietwat mindere aspect is dat de film ondanks dat het in feite een serieuze drama is wat flauw en knullige momenten achter laat. Daar doel ik me vooral op bepaalde conversaties tussen de producer en de rest. Heb verder genoten. Ik geef hem momenteel 4* maar het kan zo een 4,5* of een 5* worden. Maar dat zal ik nog even bewaren. Fijne reden ook om de film te herzien.

Enorm vermakelijk en 'n behoorlijke verademing na de verschrikkelijke A Very Long Engagement. Het verhaal is nergens hoogstaand maar biedt wel enorm veel details. Al kunnen ze naarmate de film vordert wel tikje ergeren. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat het verhaal geen interessante verrassingen weet te hanteren. Voor de verdere rest is het vermaak van de bovenste plank met een groots oog voor de visuele kant. Dikke 3,5*

Over die dalende lijn bij Pixar heb ik maar weinig gemerkt. Dit is weer eens een ouderwetst vermakelijke Pixar met een hoop lollige personages, fijne humor en schitterende animatie.

Mwa ik weet niet.

Scorsese Pakt het project toch wat zorgvuldiger en dieper aan. Ik zie dit niet meer dan een standaard misdaad-filmpje. Het gaat allemaal veel te snel. Mijn best hoor maar er moet toch wel ergens diepgang in het verhaal zitten. Wat overigens ook niet het geval was. Het lukt de acteurs ook niet om hun emoties uit te drukken, ze overtuigen simpelweg op geen enkel gebied. Tony Leung Chiu Wai een van me favoriete acteurs wist me ook niet volledig te overtuigen, alhoewel het tot me doorgedrongen is dat ie daar niet eens de ruimte voor kreeg.

Verder was de soundtrack echt waardeloos. De personages in The Departed waren tevens erg gaaf. Hier geen enkel interessant of cool personage gezien. Over Andy Lau zijn personage begin ik niet eens. Wat een saai, kleurloos, droog en prutterige personage zeg. Visueel was de film verder wel aantrekkelijk, Vooral tegen het einde. Verder prefereer ik The Departed hier op. Minder flitsend en meer vakkundig.

Draak van een film die nergens hilarisch of geloofwaardig is. Werkelijk een kwelling om Nia Vardalos bezig te zien. Die romancescènes geleid met de pianodeuntje brrrr....Verder een hoop irritante typetjes met uitschieter die tante. En reken daarbij nog de achterlijk overdreven culturele weergave. Kan wat mij betreft de prullenbak in.

Wie zegt dat Wong het niet zou kunnen doen met een amerikaanse setting?

Het tegendeel is bewezen. Toegevend, 'ook' ik had een zure smaak in me mond in de hoedanigheid van het script. Nora Jones gaat op zoek naar ware liefde en verdwijnt vervolgens in cafés?

Wat betreft het camerawerk heb ik Doyle absoluut niet gemist. Darius Khondji weet zijn stijl perfect aanwenden. Zoals Onderhond eerder aangeeft zul je niet gauw merken dat we hier te maken hebben met een andere cameraman.

Wong zijn stijl is niet eerder zo geperfectioneerd geweest. Die kleurengebuik, die heerlijke slow motions, die verbluffende close-ups, die ëtische beelden, die poëtische ritme tussen beeld en geluid. Overig jammer van ietswat minder juiste muziekkeuze.

Wong blijft alsnog verrassen.

4*

Aanvankelijk dacht ik dat dit een Spaanstalig film was. Jammer genoeg werd er Engels gesproken en daar had ik vooral in het begin wat moeite mee.

My Life without Me is verder gewoon een voelbare, bij vlagen esthetisch fijnzinnig filmpje. Ondanks de intensiteit van enkele scènes sluit de regisseuse vals sentiment makkelijk buiten de deur. Hulde!

En dat is mijns inziens toch enigszins jammer. De visuele flair kon fantastisch uitpakken maar is helaas te minimum om echt indruk te maken.