Opinions

Duister, komisch, gedurfd, en bij vlagen briljant.

Ik was aardig verrast door de film. zeer komische dialogen die als een vlieg je oren omvliegen. Vele shots oogden verbluffend uit. De film behandelt de thema's in 'n zeer solide balans. Voor mij kwamen allen gebeurtenissen in de film heel geloofwaardig over, het voelt natuurlijk en aankomend aan. Ben blij dat de film zich minder op de plot leunt en zich vooral meer op de emoties.

Alhoewel ik moet toegeven dat ik ietswat teleurgesteld ben naar het uiteindelijke eindbestemming. Wellicht kon er meer sfeer van pas komen en de bestemming meer op een fantasie plaats laten lijken. Overig had ik graag meer wat van zij verhaaltjes willen zien. Vooral tegen het einde lijkt dat beeld maar te vervagen. Verder een heerlijke conversationele film die absoluut de moeite waard is.

4*

Ook dit deel weet niet te overtuigen.

Voordeel is dat deel 2 minder melodramatisch is dan deel een. Verder is de film enigszins in alle opzichten slechter dan de voorgaande. Woo gaat hier volledig de mist in. Behoorlijk irritante personages. platvloerse humor. Kwam zelfs geen glimlach op me gezicht. Belachelijke dialogen. etc...

Visueel erg karig. Zelfs de actie was af en toe niet te pruimen. Daarnaast raakt de editor somtijds het gevoel voor ritme kwijt. Het laatste kwartier/twintig minuten zijn verre de beste van de film. verder tel ik dit werkje niet eens als tussendoortje. Gewoon een slecht afgewerkte nonsens. Woo had nog duidelijk wat te leren. Geef mij The killer. Much Better!

2*

Heerlijke Martial Art film met uitzinnige en bizare plotwendingen. een film die je keer op keer kan bekijken en toch wordt je elke keer weer verrast. Een imponerende film waar intensiteit, en Fixatie perfect wordt neer gezet.

4 sterren

Ik voel toch wel een kleine deceptie. Dik aangezet drama, Hollywood sentiment en bombastische muziek, plus niet al te beste acteerprestaties doen de film (vooral het laatste halfuur) de das om. Het geheel voelt ook tikje gelikt aan ipv lekker ouderwets. 3*

Ultra-controversieel, en goed maar ook. Want wat een wreedheid toch allemaal. Behoorlijk interessant ook om te zien al die verhalen, echter bleef ik de gehele speelduur meer een toeschouwer dan een naaste die de pijn en verdriet volledig voelt. Toch wel aanrader dit.

Ik lijk tegenwoordig wel een hopeloze, of anders gezegd een kritiekloze fan. Zelfs Allen's minst gewaardeerde films door critici en het publiek lijken maar weinig fout te doen bij mij, en blijkt de charmes die hij door de jaren heen in zijn films heeft gestopt niet verloren te zijn. Ook met You Will Meet a Tall Dark Stranger kan ik zeggen dat ik wederom heb genoten van zijn onzekere personages, zijn aanstekelijke dialogen, absurde situaties en maffe wendingen. Ik krijg er geen genoeg van.

interessant mislukking.

Roger Ebert gaf in zijn recensie over Youth without Youth aan dat Coppola nog altijd weet hoe hij een film moet maken, maar niet zozeer hoe hij zijn onderwerp moet kiezen. In mijn geval was juist het thema dat me zo aansprak en nieuwsgierig maakte naar Youth without Youth. Spijtig genoeg presenteert Coppola hiermee een oneven film. Het verhaal wordt te afstandelijk geduid. Coppola faalt geheel om emotioneel de kijker te raken, waarbij de romantiek als compleet onzinnig kan worden bestempeld. Tim Roth is meer oneven dan overtuigend. De manier hoe hij de ''oudere man'' neerzet is alles behalve intens. De bloedmooie Alexandra Maria Lara lijkt met haar talent de film een eigen draai te geven. Door haar felheid lijkt ze zowat verloren te zijn in haar rol. Bruno Ganz daarop tegen zet gewoon een karikatuur neer. Doet weinig tot geen poging om zich in zijn rol te stoppen.

Coppola is een meester en heer in het creëren van een ingetogen sfeer. Het creatieve brein om digitaal weten te slagen is meer dan geslaagd. Cinematografie is uitstekend - het gebruik van licht is erg subliem, zo ook kadrering. Het is gewoon ongelofelijk mooi gefotografeerd.

Buiten dat, lijkt de film alleen maar een misser. Het verhaal probeert intellectueel over te komen. Behoorlijk wat pseudo - pseudo-gedoe. Het ziet er uit alsof Coppola geen belangstelling meer toont voor zijn kijker en zich enkel en alleen op zijn eigen (behoorlijk vertrouwde) gevoelens richt, wat echter resulteert in veel onsamenhangend, uitgerekt, maar vooral verwarrende scènes. Ook de surrealistische subplot met de dubbelganger is totaal oninteressant. Als drama is de film redelijk geslaagd. Als Thriller alles behalve, en als Romantiek te weinig emotionele diepgang om het boeiend te maken. En tenslotte als geheel een pretentieuze stuip. Een behoorlijk faal van Coppola. Jammer, erg jammer.

Een treffende quote nog: De regisseur heeft al zijn frustratie over het gebrek aan artistieke controle van de laatste twintig jaar kunnen afreageren. Nu dat gebeurd is, kan hij misschien de volgende keer nog eens aan zijn publiek denken ook.