Opinions

Wong is min of meer de hype op het moment, vooral zijn eigenzinnige stijl wordt vaak geroemd. Tja, die verleiding kan je toch niet laten om je voor het eerst te wagen aan hem. Ik werd voor het eerst een maand geleden bekend met zijn werk en sindsdien behooort hij tot mijn favorieten cineasten.

Als inleiding wil ik de camerawerk even aanhalen. Zeer apart (maar extreem voortreffelijke) camerawerk. Veelvuldig gebruik van close-ups van objecten als ramen, muren, sigaretten is superbe. zowel decors als cinematografie is verbluffend voorgebracht. Wat minder voor mij subliem uitpakt is plotseling gedumpt worden in de volgende scene, in het begin heb je af en toe wel eens last van.

De sfeer is buitengewoon charmant en zeer aangenaam. Bij groot deel zal het lichtje al snel branden, waar Coppola haar inspiratie vandaan heeft opgepikt voor 'Lost In Translation'. Het verhaal wordt universum verteld, een 'verboden liefde', een droombeeld in een droom dat bijna onmogelijk is, een reis in een wereld vol met eenzaamheid en treurigheid, een onophoudelijke afstandelijkheid, in een tijd, plaatst, wereld, positie, waar het enige hoop niets anders is dan dromen. Dat is wat we te zien krijgen, dat is wat ons mee sleept in een situatie waar wij evenveel als de personages afstandelijk zijn. Een film om niet te vergeten.

4,5*

Deed me inhoudelijk beetje denken aan de post moderne cinema van Godard, en dat is niet bepaald een compliment. Gekunstelde, zielloze, semi-diepzinnige/intellectuele interessantdoenerij is niet aan mij besteed. Doe mij maar een Tarkovsky of Bergman.

De filmstijl stond mij (met name in het begin) wat tegen ,beetje hak op de tak. Mede daardoor kwamen bepaalde gebeurtenissen niet echt goed uit de verf of maakten maar weinig indruk. De film is verder best interessant, maar ook weinig verrassend en zeker verre van groots. Typisch zo'n film die je na paar weken compleet bent vergeten. De geweldige tango soundtrack (Hugo Díaz ) zal mij echter wel een tijd bijblijven. 3,5*

Na drie films kan ik concluderen dat Anderson niet echt m'n regisseur is. Ik geniet tot op een zekere hoogte wel van z'n films, maar over het algemeen ligt z'n droge humor mij niet zo. Ook hier, paar geinige losse scènes maar als geheel tamelijk melig. Buiten dat is het echt een plotje van niks. 2,5*

Cinema in zijn meest pure vorm. Maar wat mij betreft toch niet 'helemaal' geslaagd. De film bevat geen dialogen - enkel beelden - die an sich niet altijd even wonderbaar of poëtisch te noemen zijn. Wat ik wel ongelofelijk fascinerend vind is de stijl, die ik nooit eerder heb bijgewoond. Je kijkt door en door naar stilstaande beelden als een soort schilderij (een man die zijn vrouw's borsten aan het strelen is, de aankomst van een trein, het gebroken gezicht van een bejaarde vrouw, het heen en weer geren van een paard).

Hoewel ik de beelden niet immers even poëtisch vond - zijn de natuur beelden oogstrelend mooi. Een welhaast spirituele betekenis barst ervan los. Het dorp, de mensen, de dieren, de omgeving, het meer, de bergen, de sneeuw - deden mij naar een dorp denken die ik een jaartje geleden heb bezocht in Portugal. Er hangt een soort humanitaire sensibiliteit aan dergelijke plaatsen die mij weet te grijpen. Alhoewel de film (momenteel) moeilijk door te gronden is ben ik na dezen ongetwijfeld 'n stuk rijker.

Die intermezzo’s (!)

Fascinerend is het bij vlagen zeker wel. Alhoewel de hedendaagse verhaal zeker bij wijlen zijn melodramatische kanten kent en nogal de cliché paden bewandelt. Het is Aronofsky gelukt het thema niet inhoudsloos te presenteren. Hij laat veel ruimte over voor de kijker maar vraagt ook plenty van ze, waarvan ik op een gegeven moment het idee kreeg dat hij weliswaar pretentieuze kant op zou kunnen gaan. Visueel oogstrelend. Zo ook het gebruik van muziek. Het lukt Aronofsky welzeker om je te entraineren in een sfeervol en surrealistische universum. Theorieën heb ik zeker wel, maar voor verdere bevestiging dien ik een tweede intercaleren.