Opinions

Seth Rogen is sinds zijn uitstekende aflegging in Knocked Up uitgegroeid tot een van mijn favoriete Amerikaans komedianten - Je kan wel zeggen dat ik een redelijke fan ben. Ook hier is zijn stempel duidelijk onmiskenbaar. Jammer genoeg is het echter meer een Smith komedie dan een Rogen komedie geworden. Vooral tegen het einde is die stempel zeer karakteristiek.

Er zit altijd een soort onaangenaam sentiment in Smith's films die ik werkelijk niet kan verdragen. Het script is af en toe zelfs te simpel en doorsnee en de soundtrack is echt waardeloos, geen enkel nummer is om aan te horen. Heb af en toe wel erg hard moeten lachen. Vooral het begin is geweldig. Rogen is sowieso briljant : Where's the clitoris again? Is it in your ass? . De cast redt enigszins de boel, maar echt fantastisch is het allemaal niet.

Erg mooie film weer van Kiarostami. Ik vind de vervaging tussen realiteit en fictie hier uit alle Kiarostami's het best uit de verft komen. Fascinerend om telkens te gissen wat realiteit en wat fictie is en hoe sommige situaties in elkaar zitten of bepaalde locaties perfect in de context van de scène passen. Wat ik zowaar nog genialer vind is hoe de Koker-films aan elkaar zijn verwant. Dat alles in 'n uitermate levensechte omgeving, mensen en harmonie die van de film spat. Zeer passend het gebruik van de klassieke-muziek ook.

Helemaal mee eens, enorme vooruitgang. Ook een behoorlijke verademing dat zijn (amateuristische) handheld plaatst heeft gemaakt voor rustige, solide camerawerk. Tevens waardeer ik zeker zijn lange shots en composities.

De samenhang tussen scènes lijkt wederom wat ver te zoeken, maar werkt deze keer, doordat Zhang Ke in elke scène veel lijkt te zeggen niet in het nadeel. Mooie, informatieve film met heel veel scènes die nog lang in m'n geheugen gegrift zullen zijn.

Extreem melodramatisch en cliché.

Het bruist er gewoon van af. Af en toe leek het alsof ik naar een kostuumdrama zat te kijken ipv een samurai-flick. Die schreeuwlelijke vrouwen krijgen veel meer screen-time dan mannen. Mifune zet een zielloze personage neer die al spoedig saai wordt. In het eerste deel was zijn personage te appreciëren gezien de energieke methode hoe Mifune zijn personage neerzet. Hier Loopt hij echter als een dooie robot door de film heen.

Verder ben ik ook niet zo weg van de regie. Bij vlagen overzichtelijk slordige montage (geen ritme voor continuïteit) en audiovisueel best pover, pijnlijk visibel tijdens de gevecht scènes. Grootste uitschieter in dit hele gebeuren is Kojiro Sasaki. Een heerlijk mysterieus personage die helaas te weinig aan bod komt. Laat de vele fouten hier, snel hersteld zijn in het laatste deel!

Met open mond zitten kijken!

Ik verbaasde me over het segment in het begin van de film. Best intens gemaakte scène die mij toch even in zijn macht greep. Daarna gaat het absoluut bergafwaarts en gaat de film volledig de mist in als een typisch Nederlands drama, maar dan 10 keer erger. Een technisch lachwekkend geschoten disco-scène, gevolgd met allerlei soortement clichés en apocriefe situaties om zich heen. De hele film verdrinkt trouwens in clichés. Ze kunnen uiteraard werken, maar wordt er nou hiermee iets gedaan? Helemaal niets! paar boefjes, lading vol naaktheid, would-be grijpende score, quasi-interessante camerawerk, volkomen ongeïnspireerd kleurgebruik, ontzettend trieste dialogen etc...etc...

Merkwaardig om te zien hoe karig de chemie tussen de twee hoofdrolspelers is. Niemand lijkt hier een poging te nemen om een personage neer te zetten. En laten we het alstublieft niet over de verschrikkelijke acteerprestaties hebben. Dat deze figuranten zich acteurs mogen noemen zeg. De vrouwelijke hoofdrolspeelster is trouwens zo ontzettend onaantrekkelijk zodat het sensualisme geheel het kijken niet waar is.

Kut films als dit hinderen mij om van de cinema van eigen bodem te kunnen houden.