Opinions

Best wel een tegenvaller eigenlijk. Het concept dat je moet betalen met geld is op zich wel interessant, alleen jammer dat dat niet goed wordt overgebracht in het verhaal.
Verder ook een hoop onlogische dingen waar ik maar niet verder over zal nadenken, want dat is deze film gewoon niet waard.
Timberlake die geen serieuze rol kan neerzetten, alleen al de manier waarop hij huilt...
Verder totaal geen greintje spanning, de actie was redelijk, maar de stunts zagen er echt goedkoop uit. Soms zag je gewoon een pop door de licht vliegen. Bijvoorbeeld als Wilde doodgaat of bij de carcrash die geen normaal mens zou overleven.

Meh, 2,0 sterren.

"Sometimes you just look at everything and it's all just different. Do you know?"

Verrassend dat Joss Whedon deze film heeft neergepend.

Rebecca en Dylan zijn twee tegenpolen, maar via een soort telepathische connectie zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Waar Rebecca een getrouwde vrouw is die op het eerste gezicht een zeer comfortabel leven lijkt te leiden, is Dylan een ex-gedetineerde die aan de andere kant van het land woont. Op deze manier wordt er een opmerkelijk uitgangspunt gecreëerd.

Je moet het als kijker maar over je heen laten komen, want de bijzondere band tussen Rebecca en Dylan wordt voor de rest niet uitgelegd. In plaats daarvan levert het wel een aantal mooie momenten op. Het is vertederend om te zien hoe de twee met elkaar communiceren en hun levens langzamerhand met elkaar verweven.

Het meest knappe is dat Zoe Kazan en Michael Stahl-David een uitstekende wisselwerking lijken te hebben, ondanks het gebrek aan fysiek samenspel. Dit is met name te danken aan de gedegen regie en montage. Des te jammer dat 'In Your Eyes' nogal gehaast aanvoelt tegen het einde, waardoor het gebeuren enigszins ontspoort.

Al met al een vermakelijke film, zolang je de geloofwaardigheid maar laat varen.

3,0 Sterren.

"So you can spend your time thinking about how things haven't gone perfect or you can just get on with it, have a laugh and that."

Vorige week heb ik de serie afgerond, dus leek het mij wel interessant om de film op te zetten.

'The Inbetweeners Movie' kun je zien als een continuering van de serie. Na hun eindexamen besluit de vriendengroep om afleiding te zoeken van hun dagelijkse problemen door op vakantie naar Kreta te gaan. Hierbij is het mooi meegenomen dat ze even van Simon's gezeur over zijn ex af zijn. Zoals verwacht loopt alles in de soep.

De film is eigenlijk een uitgerekte aflevering, alleen scheelt het dat de verandering van locatie een hoop nieuwe gestoorde situaties met zich meebrengt. De humor voelt vanaf de eerste minuut weer als vertrouwd aan; lekker grof en onbeschaamd. Dit alles wordt wederom voorzien van het scherpe commentaar van Will.

Waar de eerste helft nog lekker voortvarend van start gaat, is te merken dat de tweede helft meer formulematig werkt. Op zich is dat niet zo erg, want er zitten genoeg grappige scènes in verwerkt die je bij de les houden. Het helpt ook dat de vriendschap tussen de vier erg aanstekelijk is, waardoor je hoopt dat ze uiteindelijk goed terechtkomen.

Al met al een vermakelijk vervolg van de serie. Overigens hoef je niet bekend te zijn met de serie, want als standalone film is dit eveneens prima te volgen.

Dikke 3,0 sterren.

Om eerlijk te zijn kon ik hier vrij weinig mee. Het is op zich wel een interessant verhaal daar niet van, alleen de uitwerking had zoveel beter gekund.

Nu verzand het in toevalligheden en langdradigheid waardoor ik er als kijker eerlijk gezegd niet al te veel zin in heb om verder te kijken om vervolgens wel sterk te eindigen met de onthulling van wie nu daadwerkelijk hun vader en broer is...

Nipt 3,0 Sterren.

Abracadabra.

Deze film is me reuze meegevallen, n.a.v. enkele berichten en de relatief lage score had ik het namelijk veel erger verwacht. Toch heb ik mij hier aardig mee weten te vermaken.

Het gegeven van twee aan lager wal geraakte goochelaars die duidelijk nog zijn blijven hangen in hun ouderwetse conventies is goed gekozen, ook de manier waarop een opkomende straatartiest hun plek min of meer begint in te nemen. Prima rollen van Steve Carell en Steve Buscemi, met name Buscemi verraste mij hier erg; ik ken hem meer als een acteur die zowat alleen maar van die louche gangstertypes speelt. Jim Carrey heeft zo zijn momenten, het is duidelijk te zien dat zijn personage gebaseerd is op de onconventionele illusionist Criss Angel. Olivia Wilde mag er ook best zijn, al is zij er meer is voor de eye candy.

Enfin, de uitwerking had beter gekund. Het is namelijk veelal hit-and-miss en de flauwe - soms - droge humor moet je wel liggen. Maar door de redelijk hoge grapdichtheid en de keur aan redelijk bekende bijpersonen zorgen er wel voor dat je vermaakt wordt.

Het einde had alleen wel iets beter gekund, het voelde voor mij onaf aan.

Al met al een aardige comedy om eens gezien te hebben, ondanks dat er met zo een grote- en bekende cast toch wel meer in had kunnen zitten.

3,0 Sterren en R.I.P. James Gandolfini die in deze film zijn laatste rol vertolkt.

Vandaag in de bios gezien en was op zich wel een redelijke film.
De special effects zaten uiteraard goed in elkaar. Alleen het verhaal werd niet echt goed uitgewerkt, ik bedoel ze laten nog geen eens goed zien hoe Banner in de Hulk verandert. Dat hebben ze zomaar gelijk in de opening credits weggemoffeld.
Verder zat er niet echt diepgang in de personages.
Ik bedoel we komen niets meer dan ook niets te weten over de achtergronden van de personages. Naar mijn mening erg jammer, want bij Iron Man werd dit juist weer goed uitgewerkt.

Wel leuk trouwens om Stan Lee en Lou Ferrigno te zien.

Ik ben alleen wel benieuwd wat ze van plan zijn als er een Avengers film komt, aangezien ze daarmee doelen met het eind waar je Stark voorbij ziet komen met de mededeling een groep op te richten.
Dat moet dan wel goed uitgewerkt worden. Want ik zie niet zo snel een film over Thor of Namor gemaakt worden. Captain Amerika dan weer wel, omdat ze volgens mij daar al mee bezig zijn. Any way het zal me benieuwen.


Ik geef 'm 2, 5 sterren.

"It might get weird."

Best verrassend dat er veertien jaar na dato alsnog een vervolg komt, maar achteraf gezien is het niets nieuws onder de zon.

Dit deel sluit direct aan op het vorige waarin het gevecht met The Underminer vrij abrupt werd afgebroken. Het is een prima inleiding naar een verloop dat min of meer een herhaling van zetten is. Het is ditmaal de beurt aan Elastigirl om in actie te komen, terwijl Mr. Incredible de huisman mag uithangen. Op deze manier wordt er een leuk contrast gecreëerd.

Het gebeuren rondom het opkomen voor de rechten van superhelden voelt jammer genoeg te geforceerd aan, bovendien zie je al ver van tevoren aankomen hoe de vork in de steel zit. Toch zit het met de pacing snor, hoewel sommige situaties aan het thuisfront onnodig gerekt worden. Brad Bird maakt er weer een vermakelijke rit van.

Persoonlijk vind ik de focus op de elastieken dame erg geslaagd; het lijkt alsof ze nog mooiere rondingen heeft gekregen van het animatieteam. Op deze wijze krijgen de actiescènes - die al gevuld zijn met het nodige spektakel - iets extra's mee. Wat dat betreft vind ik de animatie levendiger van opzet en enorm gedetailleerd. Met name in de over-the-top momenten verbaasde ik me hoe men deze allemaal vorm heeft kunnen geven.

Al met al een redelijk vervolg dat iets beter is dan zijn voorganger.

Dikke 2,5 sterren.

"I never look back, darling! It distracts from the now."

Gezien ik deze titel nog nooit heb gezien en met het oog op deel twee - dat na veertien jaar uitkomt - heb ik 'm toch maar opgezet.

Op zich wordt er een leuk uitgangspunt gecreëerd waarin een familie met superkrachten geforceerd is om anoniem een normaal leven te leiden. Noodgedwongen moeten ze weer in actie komen. Het lijkt de opmaat te vormen voor een aardig spektakel, maar dat blijkt tegen te vallen.

Er wordt getracht om de personages menselijk over te laten komen, met name door het gezin in alledaagse situaties te plaatsen. Helaas komt men niet verder dan clichés en stereotypes. De humor hierin is erg hit-and-miss te noemen. Alleen een aantal momenten en het typetje Edna Mode (ingesproken door Brad Bird) hebben nog iets komisch.

Het narratief zet zich dan ook met horten en stoten voort; er lijkt geen natuurlijke flow in te zitten. Dat er gekozen is voor zo een saaie bad guy helpt het geheel zeker niet. De animatie zelf is in orde en verrassend scherp, hoewel het merendeel met uitzondering van de jungle er generiek uitziet.

Al met al een redelijke animatiefilm, maar hier had meer mee gedaan kunnen worden.

2,5 Sterren.

"What goes up must come down."

Om eerlijk te zijn had ik het slechter verwacht, hoewel ik de noodzaak van een vervolg nog steeds niet inzie.

'Independence Day: Resurgence' speelt zich letterlijk twintig jaar later af na deel één; ditmaal hebben alle naties de handen ineen geslagen om de aarde te beschermen tegen toekomstige dreigingen door zich te bewapenen met buitenaardse technologie. Uiteraard mag een nieuwe invasie niet ontbreken, ondanks het vergezochte motief.

Qua verhaal valt hier vanzelfsprekend niets bijzonders uit te halen, maar het probleem is dat dit vervolg te vaak verzandt in oeverloos geneuzel. Met name de introductie van nieuwe personages gaat al gauw vervelen, omdat deze gewoonweg niet boeiend zijn. Het is dat de oude garde het geheel nog kan voorzien van de broodnodige charme en humor.

De film mag dan overkomen als een herhaling van zetten, maar dit wordt door Roland Emmerich wel spectaculair in beeld gebracht. Helaas ontbreekt de echte spanning, omdat vrijwel alles in een handomdraai wordt opgelost. Toch schuilt er in de grootse set pieces een hoop vermaak door je als kijker gedegen CGI en dikke actie voor te schotelen. Daarbij mag de - obligate - verwijzing naar deel drie niet ontbreken.

Al met al best een onderhoudend vervolg, zolang je de verwachtingen maar laag houdt.

2,5 Sterren.

Vanmiddag in de bios gezien en was op zich wel een aardige film met meesterlijke special effects, maar ook niet meer dan dat. Het verhaal ging (uiteindelijk) nergens over en over sommige scènes had ik zo mijn twijfel. Een voorbeeld hiervan is Shia die als een soort van Tarzan aan de lianen gaat slingeren.

Maar op zich wel een aardig tussendoortje voor als er niks bijzonders in de bios draait.

Ik geef 'm 3, 0 sterren.

P.S.

Mochten ze van plan zijn om de Indiana Jones reeks voor te zetten, dan zullen ze toch met iets beters moeten komen dan dit.

Interessante documentaire die een mooi kijkje achter de schermen geeft met welke (persoonlijke) problemen onafhankelijke ontwikkelaars te maken krijgen.

Alleen jammer dat de film zich teveel richtte op de mannen van Super Meat Boy en de maker van Fez. Had toch wel iets meer van Blow willen zien.

Zelf ben ik gamer en dan is het al helemaal interessant om te zien, maar voor de niet-gamer zal dit ook wel leuk zijn.

3,5 Sterren.

"Is this supposed to be a challenge?"

De voorgaande twee films heb ik niet gezien en het bronmateriaal waar iedereen zo lyrisch over is heb ik niet gelezen. De hele hype rondom deze franchise heb ik eigenlijk min of meer gemist, maar deze titel wekte lichtelijk mijn interesse.

Het begint gelijk al bij het plot; een soort van virus dat wereldwijd losgelaten dreigt te worden die het merendeel van de mensheid uitdunt. Dit kaart enkele belangrijke thema's aan, zoals overbevolking en hoe hiermee om te gaan. Des te jammer is het dat 'Inferno' hier vrijwel niets mee doet, wat zich resulteert in een simpele klopjacht.

Ik begrijp dat de boeken voornamelijk zijn gericht op het ontcijferen van allerlei ingewikkelde puzzels, maar de wijze waarop Robert Langdon er zich vanaf maakt is een lachertje. Sowieso is Langdon nou niet echt een boeiend personage, ondanks dat Tom Hanks zijn best doet. Hierdoor zijn alle zinspelingen op zijn persoon tevergeefs. Overigens had ik meer van Felicity Jones verwacht.

De film kenmerkt zich door een snelle - geforceerde - pacing waar niets aan de verbeelding wordt overgelaten. Op deze manier wordt er nauwelijks enige vorm van spanning gecreëerd en maak je als kijker een stedentrip door verscheidene mooie locaties (van Florence tot aan Istanboel). Toch kan men niet voorkomen dat op momenten de langdradigheid de kop opsteekt. Bovendien zijn de absurde plotwendingen wel erg vergezocht.

Al met al een matige thriller die te routinematig in elkaar is gezet.

Kleine 2,5 sterren.

Seizoen drie.

Korte tijd na het zien van de live action film ben ik begonnen met de anime, zodoende ben ik hier beland.

Ten opzichte van de voorgaande twee seizoenen hebben de makers ervoor gekozen om van seizoen drie een film te maken. Een gewaagde keus, omdat het natuurlijk moeilijk is om zoveel informatie te verwerken in de - beperkte - tijd die je hebt. De focus ligt op Ryosuke Takahashi die aan Takumi vraagt of hij zich wil vervoegen bij een raceteam, opdat ze de lokale hashiriya van verscheidene prefecturen kunnen uitdagen.

Ik was in de veronderstelling dat de film zou draaien rondom Takumi en het team waarbij hij zich aansluit. In plaats daarvan draait het merendeel om de geforceerde romance die enorm veel tijd in beslag neemt. Het voelt nogal zwakjes aan en haalt de nodige vaart uit het geheel. De plotontwikkelingen lijken dan ook meer een opzet te zijn voor seizoen vier.

Desondanks zit het met de races wel snor. Het is duidelijk te zien dat de animatie is verbeterd; het oogt scherper en de CGI auto's zijn top. Zoals vanouds levert dit spectaculaire races op waarin allerlei flitsende capriolen uitgehaald worden om de tegenstander slim af te zijn. Hierbij mag de pompende Eurobeat soundtrack uiteraard niet ontbreken.

Al met al is 'Third Stage' een aardig vervolg van de voorgaande seizoenen, echter is wel te merken dat er toegewerkt wordt naar een volgend seizoen.

3,0 Sterren.

Tja, net wanneer je het denkt te begrijpen snap je er niks meer van. Net zoals de andere Lynch films heb ik deze film gewoon op me laten afkomen en ik werd best verrast.

Laura Dern zet echt een goede rol neer als vrouw in nood en je ziet haar gedurende de film ook echt vervallen.

Klein minpuntje is dat de film net iets te lang duurt waardoor de aandacht af en toe verslapt.

Nipt 3,5 sterren.

Pff, dat ik 'm vannacht gewoon heb gekeken. Had er op de één of andere manier wel zin in.

Maar man, wat is me dit toch een saaie film zeg, zoals Elineloves al zegt vrijwel alles is saai.

En ik ga helemaal mee met Onderhond dat dit amateurwerk is.

Nipt 1,0 sterren.

Op zich wel een redelijk vermakelijke film. Doet mij een beetje denken aan een soort van Das Experiment gemixt met Batoru Rowaiaru, zoals Onderhond al zegt.

Een vrij standaard concept eigenlijk, maar op zich is het wel aardig uitgewerkt. Er zijn niet echt overdreven kills en en het wordt best serieus gebracht.

Er zitten wel wat leuke twist, maar ook weer niet van zulke hoogte dat je opeens anders naar de film gaat kijken.

3,0 Sterren.

Op zich wel een vermakelijke film om te zien.
Maar het motief van de overvallers werd niet echt duidelijk. Ik bedoel hoe wisten ze nou dat er in kluisje 292 van die Nazi bewijsstukken lagen enz. Wat dat betreft vind ik dat de acties van de daders beter uitgelicht hadden kunnen worden. Nu zie je alleen op het einde wie de daders nu precies waren.

Verder speelt Washington zoals vanouds erg sterk en ik genoot met volle teugen van hem.

3, 5 Sterren van mij.

"Can I say that curse word now?"

Pixar films heb ik tot nu toe altijd wel aardig gevonden, maar het speciale eraan - wat anderen erin zien - ontgaat mij eigenlijk. Hetzelfde geldt voor deze titel.

Op zich is het uitgangspunt erg origineel; je neemt letterlijk een kijkje in het hoofd van Riley en haar emoties (Joy, Sadness, Fear, Anger en Disgust). De verpersoonlijking van deze emoties komt goed uit de verf en dan met name Anger om wie ik geregeld stuk ging. Wat dat betreft wordt er prima stemmenwerk geleverd.

'Inside Out' kent dan ook een sterke start waarin je als kijker een hoop vindingrijke vondsten ziet die ingewikkelde processen op een simplistische wijze weergeven, zodat het voor elke doelgroep helder blijft. Helaas gooit de langdradige zoektocht enigszins roet in het eten, omdat er voor mijn gevoel iets te weinig gebeurt qua verloop. Dat je af en toe iets van Riley meekrijgt helpt niet echt, terwijl zij toch een essentieel onderdeel is in het geheel.

Visueel is het gelukkig bij vlagen wel genieten. Het ziet er kleurrijk uit en er worden wat leuke dingen gedaan met de vormgeving, zoals de verscheidene werelden/gedeeltes die men doorkruist. Daarbij zorgen de verwijzingen en enkele grappen ervoor dat het luchtige behouden blijft. Het zegt zelfs wat dat de 3D voor de verandering eens als niet storend wordt ervaren.

Al met al best vermakelijk voor een keer, maar beklijven doet het niet. Voor mij had er meer met de emoties gedaan kunnen worden.

3,0 Sterren.

Vermakelijke horror om te zien, deed me wel wat denken aan Paranormal Activity alleen dan zonder de camera's en die ene demoon had wel iets weg van de pop uit Saw of Darth Maul van Star Wars .

Wordt erg sterk opgebouwd zonder al te veel poespas en de sfeer zit er dan ook gelijk goed in.
Toen die twee 'nerds' erbij kwamen zorgde dat wel voor een komische noot en met name de gasmasker scène is echt goed gedaan.

Dikke 3,5 sterren.

"Is there something wrong with daddy, mom?"

Vanochtend maar eens in de bios meegepakt en ik ben in positieve zin erg verrast. Het eerste deel vond ik namelijk wel vermakelijk, maar nergens werd het al te eng voor mij. Gelukkig is dit een solide sequel te noemen die zelfs beter is dan het origineel.

Qua verhaal is het leuk om de tie-in met deel één te zien, er resten natuurlijk nog een hoop vragen wat er allemaal is gebeurd en hoe het verder zal gaan nu de geest Josh heeft overgenomen. Het is te merken dat er een hoop aandacht is besteed aan de opbouw van het verhaal en de details daaromheen, dat kun je wel aan James Wan overlaten. Ik vond het mooi om te zien hoe er geopend wordt met een flashback waarin een jonge Josh Elise voor het eerst ontmoet.

Daarnaast zit het met de beklemmende sfeer goed, dit wordt mede mogelijk gemaakt door de angstaanjagende score en idem klankband. Het piepen en kraken van het huis zorgt voor onheilspellende momenten, hierdoor weet je als kijker niet wat er om de hoek staat te wachten. Dit staat garant voor een hoop geslaagde schrikmomenten die ik niet echt zag aankomen. Het ongemakkelijke gevoel die de film je wilt bezorgen komt wat dat betreft goed over.

Wat iedereen overigens vergeet te vermelden in hun bericht; is de spaarzame, doch effectieve humor. Net zoals in deel één is dit weer afkomstig van het duo Specs en Tucker die op hun onbehouwen manier proberen mee te helpen. Dit zorgde hier en daar voor een welkome afleiding van de toch al gespannen gebeurtenissen.

Al met al een geslaagd vervolg waarmee James Wan voorlopig afscheid kan nemen van het horrorgenre. Alleen blijft het jammer dat er een kier wordt opengelaten voor een eventueel derde deel.

4,0 Sterren.

"This is how you die!"

De eerste twee delen vind ik geweldig, maar dit vervolg kan helaas geen potten breken. Misschien ligt het wel aan het feit dat Leigh Whannell nu het stokje heeft overgenomen van James Wan.

'Insidious: Chapter 3' moet als prequel fungeren, maar voegt eigenlijk bijster weinig toe aan nieuwe informatie. Bovendien zijn de constante referenties naar de vorige delen iets te veel van het goede. Centraal staat wederom een demon die bezit probeert te nemen van een lichaam en dan mag Elise weer in actie komen, wat natuurlijk gepaard gaat met de nodige strubbelingen.

Jammer genoeg krijg je als kijker nauwelijks binding met de personages, omdat ze niet de kans krijgen om te groeien. Al doet Stefanie Scott het wel aardig. Daarbij wordt het achtergrondverhaal van de demon verwaarloosd, waardoor je maar minieme informatie meekrijgt. Op deze manier worden er wat andere lijntjes uitgezet waar vervolgens niets meer mee wordt gedaan.

Maar het grootste probleem van deze prequel is dat er amper de tijd wordt genomen om de spanning/sfeer op te bouwen, laat staan vast te houden. Whannell weet - tot op een bepaalde hoogte - de stijl van Wan te kopiëren, toch voelt het simpelweg allemaal minder aan. Weliswaar heeft hij een paar interessante ideeën, maar de uitwerking hiervan leidt enkel en alleen tot goedkope jump scares. Dat sommige scènes niet de juiste emoties teweeg brengen spreekt voor zichzelf; Lin Shaye die opeens begint te schelden is lachwekkend.

Al met al een teleurstellend vervolg. Hopelijk keert Wan snel terug naar zijn geliefde genre, want zo kan het niet langer meer. Overigens is laatstgenoemde nog wel kort te zien in een cameo als theaterregisseur.

2,5 Sterren.

"She's psychic, we're sidekick."

Het is dat ik van Pathé Thuis een gratis code had gekregen, want anders had ik deze titel gerust links laten liggen.

Na 'Insidious: Chapter 3' is dit deel de tweede prequel; je komt meer te weten over de familiegeschiedenis van Elise en haar nare jeugd. Ironisch genoeg moet ze voor een nieuwe zaak terugkeren naar het ouderlijk huis en haar oude demonen onder ogen zien te komen. Op zich een aardige insteek, maar Adam Robitel laat helaas te veel steken vallen.

Het is duidelijk te merken dat de hand van James Wan gemist wordt. Waar Leigh Whannell met deel drie nog iets redelijks neerzette, ontbreekt er in dit vervolg elke vorm van structuur. Met als gevolg een onderontwikkeld geheel dat aan alle kanten rammelt. Als kijker is het simpelweg te pijnlijk om alle onbenulligheden aan te moeten zien.

En dan te bedenken dat Lin Shaye (een vrouw van 74!) in haar eentje de boel moet redden, maar ook zij ontkomt niet aan deze onzinnigheid. 'Insidious: The Last Key' weet nauwelijks iets van spanning op te bouwen, laat staan eng te worden. Met name in de finale slaat men de plank flink mis door wederom een herhaling van zetten te doen, zucht.

Al met al een betreurenswaardig slecht vervolg. Ik hoop echt dat het hierbij blijft.

1,0 Sterren.

"It's happening again."

Voor dit vervolg had ik helemaal geen verwachtingen, omdat ik de prequels erg ondermaats vond. Naast het feit dat Patrick Wilson hier zijn regiedebuut maakt.

In dit deel keert de familie Lambert terug. Vader en zoon hebben inmiddels via een hypnosesessie alle vervelende gebeurtenissen uit hun geheugen gewist. Wanneer Dalton van zijn kunstdocent de opdracht krijgt om te diepen uit zijn onderbewustzijn, komt hij onbedoeld weer in aanraking met The Further en kan het riedeltje opnieuw beginnen.

Ditmaal ligt de focus meer op Dalton en zijn bijbehorende studentenleven. Wel wordt er een poging gedaan om in te gaan op de vader-zoonrelatie. Dit is niet altijd even interessant, omdat het drama vrijwel te verwaarlozen is. Het is dan ook te merken dat de verhalende elementen niet zo sterk zijn; geen samenhangend geheel.

Qua horror valt er gelukkig nog wel wat te genieten. Er zitten een aantal sluimerende scènes tussen waarin vage verschijningen de ronde doen en zodoende de spanning goed opbouwt. Uiteraard kunnen de jump scares niet ontbreken. Deze zijn op momenten zeer effectief, met name de scène met de MRI is enorm beklemmend te noemen. Wel had het steviger mogen eindigen in plaats van deze slappe hap.

Al met al is 'The Red Door' een aardige afsluiter van de trilogie. De film breekt niet veel potten, maar blijft wel onderhoudend genoeg. Overigens komt er na de eindcredits nog een Easter egg.

Kleine 3,0 sterren.

"I'm not worth it."

Divergent (2014) bestond naar mijn mening uit een te lange opbouw; een euvel waar dergelijke films uit dit genre wel vaker last van hebben. Dus met dit vervolg hoopte ik meer vaart te zien.

Op zich is dat wel gelukt, aangezien men gelijk de draad oppakt waar het vorige deel is geëindigd. De titel geeft al aan waar het gebeuren naartoe leidt, hoewel daar zowat niets van te zien is. Het resulteert zich merendeels in een kat-en-muisspel waar alsmaar onderdak en steun gevonden moet worden bij de andere facties. Op deze manier krijg je toch net iets meer te zien over hun leefwijze, al maakt dat voor het verloop weinig uit.

Qua verhaallijn is 'Insurgent' namelijk één groot onsamenhangend geheel zonder enige vorm van logica. Ik heb het gevoel alsof het op momenten ingewikkelder wordt gemaakt dan nodig is, waardoor enkele plotontwikkelingen nogal vergezocht ogen. Weliswaar kaarten de verscheidene tests belangrijke thema's aan, maar het blijft gewoonweg te oppervlakkig.

Gelukkig zorgen een aantal goed geplaatste actiescènes voor wat levendigheid, ondersteund door aardige CGI. Jammer genoeg lijkt de cast er weinig zin in te hebben, wat zich uit in veelal houterige prestaties. Wat dat betreft mag Kate Winslet zich al gauw gaan schamen. Het is dat Shailene Woodley de boel nog enigszins redt.

Al met al een te verwaarlozen vervolg, alleen door het einde wil ik nu wel weten hoe de vork in de steel zit. Zoals te verwachten wordt deze finale uitgemolken tot twee delen, zucht.

Kleine 2,5 sterren.

"That's right homie. Ben's got a job."

Leuk voor Robert De Niro dat hij tegenwoordig doet waar hij zin in heeft, al zal het niet de meest merkwaardige rollen opleveren.

In 'The Intern' mag De Niro komen opdraven als stagiair die voor een hip online modemerk aan de slag mag. Op zich een prima uitgangspunt waarin Ben zijn ruime ervaring kan delen met de jonge garde voor wie alles vanzelfsprekend is. Jammer genoeg moet je als kijker al gauw concluderen dat de gang van zaken erg voorspelbaar is.

Qua verloop worden er nauwelijks enige conflicten gecreëerd; zodra er één de kop op komt steken, wordt deze zonder blikken of blozen al gauw in de kiem gesmoord. Best zonde, want er zitten een paar interessante subplotjes in die beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Hierdoor zit je voor het grootste gedeelte opgescheept met een bejaarde stagiair die door alles en iedereen opgehemeld wordt en omringd is door - wannabe - hipster collega's.

Het is dan ook te verwachten dat de film uitdraait op een typische feel-good vehikel waar comedy en drama hand in hand gaan. Het is te danken aan De Niro en Anne Hathaway dat zij er nog iets van proberen te maken, wat zich uit in een aardige onderlinge chemie. Helaas blijft er over het geheel gezien nog veel te wensen over. Wat dat betreft past het abrupte einde er perfect bij.

Al met al een redelijke feel-good film waar veel meer uitgehaald had kunnen worden.

2,5 Sterren.

"We used to look up at the sky and wonder at our place in the stars, now we just look down and worry about our place in the dirt."

Wat een mooie ervaring in IMAX zeg.

Er wordt een interessante premisse geschetst waarin de aarde op zijn laatste benen loopt, met als gevolg dat de ene na de andere voedselbron uitgeput raakt en de wereld door de droogte langzaamaan verandert in een woestijn. Zelfs propaganda wordt niet geschuwd om mensen tot een boerenbestaan te dwingen.

Wat dat betreft een aardige opmaat voor de uiteindelijke verkenning van andere planeten. Christopher Nolan kiest hier voor een mix van hard Sci-Fi en drama, hoewel laatstgenoemde eigenlijk de boventoon voert - d.m.v. de vader-dochter relatie - om de zaken begrijpbaar te houden. Toch wordt een onderwerp als de relativiteitstheorie boeiend gebracht door letterlijk het verschil in tijd te tonen, wat voor een intrigerend schouwspel zorgt. Het laat je als kijker beseffen hoe nietig de mens is en kaart enkele levensvragen aan.

Alleen jammer dat een paar plotwendingen enigszins roet in het eten gooien, waardoor de pacing ietwat onevenwichtig is. Daartegenover staat gelukkig een wonderschone audiovisuele ervaring met ruimte voor veel spectaculaire beelden, ondersteund door een heerlijke bombastische score van Hans Zimmer. Bovendien weet de sterk spelende cast er een overtuigend geheel van te maken.

Al met al is 'Interstellar' een gedegen Sci-Fi, wel moet je rekening houden met de hoeveelheid aan clichés. Desondanks vliegt de film, ondanks de lange speelduur zo voorbij. Een must-see in IMAX.

4,0 Sterren.

Deed me eerlijk gezegd ook wel aan die andere film denken met de 'gewoonlijke verdachten'.
Begon erg sterk, er werd zomaar bij hem binnengebroken en als kijker ben je steeds maar aan het gissen wat er nu werkelijk is gebeurd. Tot stukje bij beetje alles wordt onthuld.

In eerste instantie dacht ik nog dat het een soort van sociaal experiment was door die camera die alles opnam, maar dat bleek verre van zo te zijn.

Erg sterk geacteerd overigens door Weaving en de hete hele sfeertje eromheen had ook wel iets. Het werd ook nooit echt precies duidelijk waar ze waren, ja in een politiebureau. Maar nog steeds erg mysterieus.

3,5 Sterren.

"They hate us because they ain't us!"

Volgens mij ben ik één van de weinigen die gewacht heeft tot de reguliere bioscooprelease, zeker na de controverse aangaande de grote Sony hack.

Enfin, de trailer beloofde een grappige comedy waarin flink de spot wordt gedreven met Kim Jong-Un. De opbouw ernaartoe is op zich flauw; het gedoe met sterren interviewen die de meest rare ontboezemingen doen. Ik snap dat het satirisch gericht is naar de (roddel)media die dergelijke onzinitems produceren.

Gelukkig hebben James Franco en Seth Rogen een aardige chemie met elkaar, wat ervoor zorgt dat het geheel nog enigszins onderhoudend blijft. Qua humor is 'The Interview' namelijk aan de puberale kant. Je moet er van houden, desondanks zitten er een paar leuke running gags in en zijn de gestoorde situaties lekker dik aangezet.

Alleen jammer dat de misstanden rondom Noord-Korea maar lichtelijk aan bod komen. Daarvoor leunt de film net iets te veel op de onderonsjes waarin een andere kant van Jong-Un wordt getoond. Hierdoor blijft het vooral erg melig en bovenal plat. Toch kan ik de manier waarop er gespeeld wordt met Hollywoodclichés wel waarderen.

Al met al een redelijke comedy die helaas te lang doorgaat om vermakelijk te blijven. Achteraf gezien begrijp ik dan ook niet zo goed waarom er zo veel heisa rondom deze film gemaakt moest worden.

Dikke 2,5 sterren.

"This is what you guys do for a living?"

Dit leek me wel een leuke rampenfilm om in de bios te zien.

Het is alleen jammer dat de opbouw naar de storm zo lang duurt. Als kijker word je namelijk doodgegooid met irritante, inwisselbare personages voor wie je nooit sympathie zal opbrengen; erg slecht acteerwerk. Daarbij hadden de enigszins geforceerde subplotjes net zo goed weggelaten kunnen worden.

Maar zodra de tornado's eindelijk hun intrede maken, wordt 'Into the Storm' een stuk genietbaarder. Het gaat gelijk los en het zorgt voor een hoop chaos en destructie, ondersteund door prima CGI. Helaas herinneren enkele dode momenten je eraan waarom het script zo belabberd is. Het resulteert zich o.a. in mislukte pogingen tot humor en een inconsistent gehanteerde found footage stijl.

Al met al matig te noemen, het is dat de tornado's zo spectaculair in beeld worden gebracht.

Kleine 2,5 sterren.

Gisteren dan toch nog gezien in de bios, gelukkig maar. Want wat een mooie film is dit toch zeg.

Het is echt aandoenlijk om de band te zien (groeien) tussen de invalide Philippe en de hangjongere Driss.

De kracht van deze film is dat het ondanks het zware onderwerp allemaal vrij licht wordt gebracht met humor.

Overigens ook goed gecast met name Omar Sy als Driss, zodra hij een big smile opzet werkt dat al ontwapenend.

Dikke 4,5 sterren.