Opinions

"This is some Scooby-Doo shit right here."

Op basis van een aantal positieve berichten dacht ik een leuke thriller te zien, maar dat is mij nog vies tegengevallen zeg.

Dennis Quaid komt hier opdraven als een weduwnaar die zijn landgoed aan de rand van een bos verkoopt aan een jong stel. Zij zijn van plan om hier een gezin te stichten. Alles lijkt goed en wel te zijn, maar zodra de oude eigenaar te pas en te onpas langskomt, zouden de alarmbellen moeten gaan rinkelen. Het tegendeel is helaas waar.

'The Intruder' heeft een vrij lange aanloop voordat er daadwerkelijk iets gebeurt. In de tussentijd moet je het doen met het nietszeggende stelletje dat je nooit echt leert kennen; Scott heeft iets op zijn kerfstok en Annie is louter bezig met het huishouden. De intelligentie van deze personages laat veel te wensen over, met name Annie is zo goedgelovig dat het irritant wordt.

Quaid houdt het geheel nog enigszins interessant. Hij zet een prima psycho neer, maar krijgt dermate weinig te doen. Daarvoor is het hele gebeuren simpelweg te traag van opzet. Qua spanning bleef ik dan ook erg op mijn honger zitten. Alleen het laatste gedeelte brengt nog wat leven in de brouwerij, hoewel het eigenlijk niets voorstelt.

Al met al een matige thriller waar ik weinig mee kan. De films van Deon Taylor zal ik in het vervolg mijden.

2,0 Sterren.

"It just doesn't make any sense."

Na meerdere mislukte pogingen van Universal om een zogenoemd Dark Universe te creëren, is het nu aan Leigh Whannell om weer nieuw leven te blazen in dit universum. Het gaat hem in ieder geval beter af dan zijn voorgangers.

De opening waarin Cecilia in het holst van de nacht ontsnapt uit een luxueuze villa zet een lekker geheimzinnige toon neer. Achteraf blijkt dat haar bezitterige ex zelfmoord heeft gepleegd, maar op de één of andere manier lijkt hij haar alsnog te achtervolgen. In deze vorm wordt er een bepaalde paranoia gecreëerd; is Cecilia gek of is haar dode ex daadwerkelijk onzichtbaar geworden.

Middels het spelen met de camera wordt de spanning goed in stand gehouden. Het doet mij een beetje denken aan 'Paranormal Activity' waar de gebruikte kadrering suggestief werkt. Hierdoor ga je als kijker op minieme dingen letten, omdat er waarschijnlijk een dreiging achter zou kunnen schuilen. Dit soort details worden effectief over het geheel gebruikt.

Des te jammer dat de zorgvuldige opbouw in de tweede helft volledig verkwanseld wordt. Het is alsof de film louter nog aan elkaar hangt van onlogica en plotgaten, opdat het narratief maar voortgestuwd kan worden. Tot op een bepaalde hoogte kan ik daar nog wel in meegaan, maar dit is wel erg overdreven allemaal. Elisabeth Moss weet het gebeuren nog enigszins te redden.

Al met al is 'The Invisible Man' best oké voor wat het is. Het is echter zonde dat Whannell niet kan doorpakken in de tweede helft, want dit had beduidend een sterkere film opgeleverd.

Kleine 3,0 sterren.

"You know, it's really a science rather than, like, some weird religious cult or anything."

Dit soort titels liggen me altijd wel, maar qua uitwerking loopt deze film niet helemaal lekker.

'The Invitation' is in principe de zoveelste film waarin een groepje vrienden samenkomt om bij te praten, met als kanttekening dat er een geschiedenis is tussen twee exen die elk hun eigen pad hebben bewandeld. Vanzelfsprekend is het wachten tot de spanning dusdanig oploopt dat de bom barst.

Voordat je daar aankomt moet je echter wel veel dialogen doorstaan die niet altijd even interessant zijn. In typische slow burn stijl tracht Karyn Kusama een ongemakkelijke en bovenal duistere sfeer te creëren die niet zo goed uit de verf komt. Mede door het wisselvallige acteerwerk valt de spanning dan ook grotendeels weg.

De opbouw leunt te veel op de gedachte dat er meer aan de hand is, maar alle hints daartoe worden gemakkelijk opzij geschoven. Hierdoor voel ik me als kijker enigszins bedrogen, omdat er flink geleund wordt op de bevreemdende ervaring. Jammer genoeg omvat dit niet meer dan een paar gestoorde momenten en de uiteindelijke climax.

Al met al een matige thriller die met meer scherpte beter zou smaken.

2,5 Sterren.

"Everyone's dying to meet you."

Op voorhand leek mij dit nog best interessant, maar wat een tegenvaller is dit zeg.

Na het overlijden van haar moeder neemt Evie een DNA-test af in de hoop om meer familieleden te vinden, gezien ze nu moederziel alleen is. Uit deze test blijkt dat ze verwant is met een welgestelde familie in Engeland. Zij wordt van harte welkom geheten bij een aanstaand huwelijk, maar ze had geen rekening gehouden met een duister familiegeheim.

Het familiegeheim wordt al gauw uit de doeken gedaan; men doet geen verdere moeite om dit mysterie in stand te houden. In principe is dat niet erg, echter is het verloop wel zeer bloedeloos te noemen. Er gebeurt nauwelijks iets gedenkwaardig. Als kijker had ik voornamelijk het gevoel dat ik één of andere verfilming van een goedkoop Bouquet boekje voorgeschoteld kreeg in plaats van een horror.

Op deze wijze wordt het - voorspelbare - gebeuren enorm langdradig. Wel moet gezegd worden dat de film vrij sfeervol van opzet is en de locatie mag er zeker zijn. Des te jammer dat dit teniet wordt gedaan door slechte CGI. Dit is met name te zien in de nietszeggende finale. Overigens niets ten nadele van Nathalie Emmanuel, want zij deed het nog best aardig.

Al met al is 'The Invitation' een bloedeloze horror waarbij de spanning ver is te zoeken.

2,0 Sterren.

"He likes to talk, don't he?"

De lange speelduur is iets waar ik vooraf tegenaan hikte, maar uiteindelijk heb ik toch maar de tijd ervoor vrijgemaakt. Hoewel ik de film achteraf gezien geen must see vind.

Met 'The Irishman' tracht Martin Scorsese zoals vanouds weer een groots misdaadepos op poten te zetten. Aan de hand van Frank Sheeran word je hier meegenomen in zijn levensverhaal waarin hij zogenoemd huizen schildert oftewel mensen voor geld doodt. Een verhaal dat eigenlijk tot de verbeelding zou moeten spreken, maar alles bij elkaar genomen weinig indruk maakt.

Veel aandacht gaat uit naar de digitale verjongingstechniek. Helaas komt dit nooit echt uit de verf, naast het feit dat de motoriek van de acteurs achterblijft. Zo een scène bij de kruidenier is wat dat betreft erg lachwekkend te noemen. Van Robert De Niro en de terugkeer van Joe Pesci had ik eerlijk gezegd ook meer verwacht; het innemende ontbreekt enigszins. Dan heb ik eigenlijk het meest genoten van een schmierende Al Pacino, hij steelt zonder twijfel de show.

Het narratief wordt onnodig ingewikkeld gemaakt door het alsmaar schakelen tussen verscheidene tijdslijnen. Hierdoor kun je als kijker niet goed plaatsen welke gebeurtenis wanneer plaatsvindt, met name als er langzamerhand meer namen en subplots om de hoek komen kijken. Afgezien van een aantal interessante momenten valt er weinig spanning in te ontdekken. Op deze wijze kabbelt de film voort om tegen het einde aan als een nachtkaars uit te gaan. In dit geheel had men met gemak een uur eruit kunnen knippen.

Al met al best oké, maar zeker niet het misdaadepos dat ik verwachtte te zien. Als ik deze film niet had gezien, zou ik voor mijn gevoel niets gemist hebben.

Kleine 3,0 sterren.

Op zich wel een interessante film, soort van Cube-achtig zou je kunnen zeggen.

Wedekind kan de film staande houden met zijn acteerwerk. En er gebeuren nog net genoeg dingen om de film levendig te houden.

Het einde komt dan eigenlijk vanuit het niets aangewaaid, gelukkig is het een vrij korte film.

3,0 Sterren.

Vanmiddag in de bios gezien en erg goede film moet ik zeggen.
Actie is goed, fantastische special effects en een geniale Downey Jr. De juist man om Tony Stark te spelen. Alhoewel ik steeds dacht dat ik Al Pacino zag. Hetzelfde ook bij Paltrow, zij lijkt echt verdacht veel op Kirsten Dunst.
Nog een tip, blijf zitten na de eind credits want dan zie wel een heel bijzondere acteur. Het werd eigenlijk al (een beetje) weggegeven door de opmerking S.H.I.E.L.D. Gewoon Samuel L. motherfucking Jackson. Man ik kan echt niet wachten op het vervolg.

Ik geef deze film gewoon 4, 5 sterren.

Gisteren in de IMAX gezien en helaas haalt deze film het niet bij deel één.

Downey Jr. doet zijn best wel en is gevat en grappig zoals we van hem gewend zijn en Rockwell is een zeer aangename toevoeging aan de cast. Scarlett niet te vergeten uiteraard, man zij in die catsuit.

Maar verder vond ik het verhaal niet al te veel voorstellen, Rourke was wel oké als schurk. Maar dat was het dan ook wel.

Paltrow vond ik overigens erg misplaatst, totaal geen chemie tussen haar en Downey, wat wel zo was in deel één.

Nipt 3, 5 sterren.

"I'm Tony Stark. I build neat stuff, got a great girl, occasionally save the world. So why can't I sleep?"

Vanochtend in Imax 3D gezien en toch niet helemaal wat ik ervan verwacht had. Uit enkele reviews had ik begrepen dat ze na het zwakke tweede deel weer enigszins terug naar de basics gingen met dit deel en voor een gedeelte klopt dit ook wel.

Sowieso is Robert Downey Jr. Tony Stark zelve, ik denk dat er geen andere acteur is die dat personage zo kan invullen. Lekker arrogant, doch altijd charismatisch met de nodige sarcastische opmerkingen als vanouds, zonder een blad voor de mond te nemen. Hier heb ik dan zeker ook geen aanmerkingen op.

Het is dat het script zo zwak is, het lijkt alsof ze maar wat willekeurige personages bij elkaar geraapt hebben en door een onbenulligheid in het verleden gemaakt door Stark komt een bad guy nu zijn wraak nemen. Ondertussen lijdt de 'ijzeren man' ook nog eens aan angstaanvallen als gevolg van de gebeurtenissen in New York. Hier en daar toch wel iets te geforceerd om de gehele tijd te verwijzen naar The Avengers.
Al vond ik de film wel goed beginnen, lekker duister alsof er iets groots stond te gebeuren à la The Dark Knight Rises. Maar dit blijkt allemaal slechts een grootse façade te zijn, want wat er gedurende de film gebeurt lijkt letterlijk net één grote grap te zijn geworden.

Het grootste minpunt aan deze film vind ik dan ook dat het personage van Mandarin regelrecht 'verkracht' wordt. Als eenmaal is onthuld dat de Mandarin slechts een dronken, verslaafde acteur is die als simpele pion wordt gebruikt door Killian.
Daarnaast is de humor infantiel te noemen en de film had ook duidelijk ingekort kunnen worden, een te lange zit voor zo een simpele film.

De actie is op zich wel vermakelijk, het credo is ook alsof het alsmaar steeds grootser en grootser moet zoals rep_robert al aangeeft. Tevens was het wel erg weinig Iron Man, Stark leek meer buiten zijn pak te zijn dan erin.
De 3D voegt trouwens ook niet al teveel toe.

Al met al zal de casual bioscoopbezoeker hier geen boodschap aan hebben en prima popcornvermaak voorgeschoteld krijgen, maar voor de stripkenners is dit echt een klap in het gezicht en hiermee verwijs ik nog eens naar de 'verkrachting' van Mandarin, schandelijk.
Persoonlijk hoef ik dan ook geen vierde deel te zien.

3,0 Sterren.

Na anderhalf jaar op m'n pc te hebben gestaan, werd het eindelijk tijd om deze film maar eens te gaan kijken en ik moet zeggen dat dit een erg opmerkelijke film is om te zien.
Ik had al wel gelezen dat de film met het eind begint en bij het begin ophoudt en dat je de eerste halfuur een geluid hoort dat ervoor zorgt dat je misselijk wordt. Nu is dat laatste mij niet echt opgevallen.

Het eerste wat me gelijk opviel aan de film is het camerawerk, het lijkt net of we met een dronken cameraman te maken hebben. Gelukkig verbetert dit in de loop van de film.

Verder natuurlijk ook een aantal opmerkelijke scènes. Zoals de verkrachting van Alex die maar eindeloos lijkt door te gaan en hoe Pierre die Lintworm met een brandblusser letterlijk tot moes slaat. Gelukkig ben ik al wat gewend.

Maar boven alles is dit toch een ervaring die je meegemaakt moet hebben. Ondanks dat het verhaal niet al te diepgaand is.

4, 0 Sterren van mij.

EDIT: Ik lees net dat Pierre de verkeerde slaat en dat die Lintworm er maar een beetje bij staat. Toch wel wrang dat je de verkeerde hebt.

Ik vind dit maar een matige film om eerlijk te zijn, het verhaal vind ik niet al te veel voorstellen. De special effects vond ik daarentegen wel weer goed, actie was wel redelijk. Maar deze film kon mij eigenlijk niet te lang geboeid houden.

Ik geef 'm 1, 5 sterren.

Op zich wel een redelijke film die het vooral van een geniaal spelende Curry als Pennyswise de psycho clown moet hebben.

Maar voor de rest vond ik het allemaal iets te langdradig naar mijn mening. Oké alle personages werden uitgebreid geïntroduceerd enz., maar later toen ze het volwassenen deel lieten zien vond ik er niet al te veel meer aan. De weinige spanning die er was in het eerste deel is in het tweede deel helemaal weg.

2, 5 Sterren van mij.

"What are you doing in the sewer?"

De miniserie - die inmiddels een cultstatus heeft verworven - heb ik nooit bijzonder gevonden, des te verrassend was het bericht dat er een remake zou komen. Toch keek ik er lichtelijk naar uit, omdat ik benieuwd was wat er met een groter budget gedaan zou kunnen worden.

Met de remake tracht men wederom dezelfde verhaalstructuur aan te houden; je krijgt uitgebreid het reilen en zeilen van de jongeren mee. Elke jongere komt op deze manier aan bod, waaruit blijkt dat ze met verscheidene problemen kampen die hen bij elkaar brengt. Dit leidt vanzelfsprekend naar de confrontatie met het monster dat schuilgaat achter een clown.

Aan de basis staat duidelijk een coming-of-age die me enigszins doet denken aan 'Stranger Things', vooral omdat Finn Wolfhard hier ook komt opdraven. Helaas doen al deze ontwikkelingen mij niet veel, gezien het merendeel oppervlakkig blijft. Achter de gebruikelijke pesterijen zit vaak nog een diepere laag die nooit getoond wordt. Juist zulke kleine dingen maken de film net iets interessanter.

'It' heeft zo zijn aardige momenten, maar als geheel voelt het nogal langdradig aan. Bovendien wordt de film nooit eng, ondanks de verwoede pogingen van Bill Skarsgård om zijn eigen invulling aan de iconische Pennywise te geven. Hierdoor blijft de echte spanning jammer genoeg uit en wordt er hoofdzakelijk geleund op jump scares. Als kijker smacht je een dikke twee uur lang naar iets wat je op de stuipen kan jagen, maar het mag allemaal niet baten.

Al met al een teleurstellende remake die te veel volgens het boekje werkt, om daadwerkelijk vernieuwend te kunnen zijn. Eens kijken wat het tweede deel zal brengen.

Kleine 3,0 sterren.

"Is it like you remember?"

'Chapter One' was een aardige inleiding, maar met dit vervolg wil men duidelijk te veel.

Net zoals de miniserie uit de jaren '90 is deze portie gericht op de volwassenen. In dit deel zijn we dus alweer 27 jaar verder na het treffen met Pennywise. Het kwaad is alleen nog niet weg, waardoor de vriendengroep weer terug moet keren naar Derry. Dit zou voor een onheilspellende confrontatie moeten zorgen, maar dat valt nog best tegen.

Het is te merken dat Andy Muschietti heel veel ideeën en bijkans meerdere stijlen wil implementeren. Hierdoor is de film overvol te noemen, naast het feit dat de speelduur al een kleine drie uur beslaat. Voor mijn gevoel is het geheel dan ook onnodig lang van stof; sommige scènes had gerust weggelaten mogen worden. Vanzelfsprekend is het resultaat nogal gefragmenteerd.

De volwassen cast toont veel gelijkenissen met hun jongere versies, maar dat geldt helaas niet voor de ontwikkeling in hun personages. Wat dat betreft is het echt wachten tot de bloederige momenten weer de kop opsteken. Muschietti valt hierin iets te veel terug op jump scares, maar deze scènes zijn zeker de moeite waard. Het is enkel jammer dat de CGI soms te opzichtig is. Op deze wijze wordt er toegewerkt naar een aardig slot.

Al met al is 'Chapter Two' een redelijke afsluiter van het tweeluik, maar te kunstmatig en langdradig van opzet om je daadwerkelijk de stuipen op het lijf te kunnen jagen.

Kleine 3,0 sterren.

"Do you have any idea what's going on out there?"

Op basis van de erg misleidende trailer verwachtte ik een generieke horror te zien, maar wat een welkome verrassing is dit geworden zeg!

Als kijker word je ondergedompeld in een post-apocalyptische wereld waar vanaf de eerste scène gelijk de toon wordt gezet voor hetgeen dat komen gaat. Het interessante hierbij is dat er gehint wordt naar een bepaalde virus, maar men speelt hier heel behendig omheen; verwacht zeker geen antwoorden.

Doordat je van minieme informatie wordt voorzien leef je mee in het onzekere bestaan van de personages. Met name Joel Edgerton komt als beschermende vader goed naar voren, maar ook Kelvin Harrison Jr. die als zoon de meest gestoorde dromen heeft. Op deze manier wordt het menselijke aspect aangekaart, waardoor de meest simpele beslissingen veel gewicht met zich meedragen.

'It Comes at Night' weet knap gebruik te maken van de geïsoleerde locatie die mysterieus oogt. De dichte cameravoering en intrigerende score zorgen ervoor dat het geheel immer onheilspellend blijft. Hierdoor overheerst er op een gegeven moment enkel nog angst en paranoia, wat zeer intens aanvoelt. Let vooral op het aspect ratio dat alsmaar ongemakkelijker wordt, alsof je zelf in een nachtmerrie bent beland waar je niet meer uit kan komen.

Al met al een heerlijke slow burn horror die helaas verkeerd gepromoot is. Liefhebbers van het genre zullen hier desondanks van kunnen genieten.

4,0 Sterren.

"It could look like someone you know or it could be a stranger in a crowd."

Na The Babadook (2014) de volgende film in dit genre die zo hoog aangeschreven staat. Helaas vind ik het lichtelijk tegenvallend.

Op zich is het uitgangspunt wel leuk gekozen; een soort van seksueel overdraagbare ziekte die je in de vorm van een persoon blijft achtervolgen. Het is ietwat vergezocht, maar in deze opzet werkt het prima. Bovendien is het voor de kijker ook flink gissen hoe de vork in de steel zit, aangezien het gebeuren miniem uitgelegd wordt.

Wat volgt is een gedegen spanningsopbouw waarin de dreiging al gauw om de hoek komt kijken. David Robert Mitchell kiest hier niet voor goedkope jump scares, ondanks dat er wel een paar in zitten. Hij neemt namelijk rustig zijn tijd om de sfeer te schetsen wat zich o.a. resulteert in enkele long takes en de vervallen omgevingen van Detroit.

Maar wat ik echt tof vind aan 'It Follows' is de ode aan de jaren '80. Als geheel voelt het tijdloos aan, al valt een moderne e-reader van één van de tieners wel enigszins uit de toon. Desondanks weet men wel goed te refereren aan een John Carpenter middels de heerlijke/harde retro synthesizer score. Alleen jammer dat de film tegen het einde begint te slepen.

Al met al best vermakelijk, maar van mij had het dreigender gemogen.

Dikke 3,0 sterren.

Best wel lage cijfers worden er hier uitgedeeld. Het is geen topfilm, maar zo een lage score is ook weer niet verdiend vind ik. Al is het wel zo dat er met het gegeven concept en de cast toch meer gedaan had kunnen worden.

Sowieso vind ik de samenstelling van de cast goed, met o.a. namen als: Julia Stiles, America 'Ugly Betty' Ferrera en David 'Tobias Fünke' Cross kun je bijna niet fout gaan.

De humor is op zich wel oké, maar het is ook weer niet zo dat ik helemaal ging schaterlachen. Het is goed voor een paar glimlachen. De manier waarop het verhaal zich ontvouwt zorgt weer voor interessante ontwikkelingen tussen de verscheidene personage, ook hoe iemand in zo een situatie zou reageren. Zo worden er de meest opmerkelijke keuzes gemaakt.

De film deed me overigens wel een beetje aan Carnage (2011) denken, alleen daar vindt geen ramp plaats.

Kleine 2,5 sterren.

Op zich wel een aardige Kerstfilm. Alleen soms iets te langdradig, wannabe grappig en te zoetsappig.

Maar de boodschap is wel mooi.

Overigens ziet het er voor een zwart-wit film best fraai uit moet ik zeggen.

Nipt 3,5 sterren.

Op basis van de trailer had ik hier best veel van verwacht, maar na de film gezien te hebben blijkt dit slechts een ideële illusie te zijn geweest. Naast het feit dat matige films er tegenwoordig in trailers er wel opvallend goed uitzien.

Qua verhaal is het op zich wel redelijk interessant te noemen, langzaamaan maar zeker wordt er stukje bij beetje meer onthuld over het plot en dit gaat op zich nog best redelijk diep. Dit komt mede door het sterke acteerwerk van Lance Henriksen die zich als vader over zijn zoon ontfermd.

Maar de film gaat ten onder aan het zwakke creature design. ik bedoel als je weinig budget hebt voor een angstaanjagend wezen, laat die dan ook zoveel mogelijk buiten beeld en/of laat gewoon enkele seconden ervan zien. Dit zag er toch wel erg amateuristisch uit. De geesten reken ik daarbij ook mee.
Hierdoor is de spanning dan ook redelijk ver te zoeken, ook mede door het te langzame tempo.
Tevens had de gore ook beter gekund, er zat een heuse amputatiescène bij ondersteund door een prachtig stukje klassieke muziek (Flower Duet). Maar het wordt helaas gewoon niet goed in beeld gebracht, zonde.

Al met al een gevalletje van allemaal net niet, met een vlotter tempo en meer budget had dit wellicht wel beter kunnen uitpakken.

Kleine 2,0 sterren.

"This was his life."

Opmerkelijk project van Don Hertzfeldt.

De manier waarop alledaagse zaken en rituelen gepresenteerd worden heeft wel wat, vooral vanwege de vluchtigheid i.c.m. de droge voice-over waarmee het geheel gebracht wordt. Hierdoor moet je als kijker soms goed opletten, omdat je in luttele seconden iets - belangrijks - kan missen.

Toch gaat de film dieper dan je in eerste instantie zou denken; Bill heeft namelijk last van een mentale ziekte die langzaamaan naar boven komt drijven. Het gebruik van zwarte humor en een stukje absurdisme zorgt ervoor dat het nog enigszins luchtig blijft. Bovendien is het te prijzen hoe er met allerlei emoties wordt gespeeld. Er wordt als het ware een bepaalde emotionele achtbaan gecreëerd.

De animatiestijl is simpel, doch doeltreffend. Door geregeld niet het hele beeld in te nemen, weet men met een aantal leuke dingen te komen. Zo wordt er op momenten prima gebruik gemaakt van live-action beelden en gemanipuleerde foto's. Daarbovenop draagt de klassieke muziek alleen maar bij aan de surrealistische sfeer.

Al met al een intrigerende animatiefilm die eigenlijk meerdere kijkbeurten nodig heeft om te groeien. Desondanks laat het op het eerste gezicht een blijvende indruk achter.

Dikke 3,5 sterren.