Opinions

Prima filmpje, vermakelijk en boeiend van het begin tot het eind. Aardige personages, fijne sfeer, uitstekende settings en prima muziek. Toch voelt het allemaal wat té gekunsteld aan. De makers zijn teveel bezig met het ingewikkelde plot, zodat het lijkt dat de acteurs en regisseur veel ''andere'' belanrijke dingen vergeten. Zo is het acteerwerk maar matig, lopen de dialogen ook nogal stroefjes en lijkt regisseur Van Looy ook niet altijd even goed op z'n regie-stoel te zitten.

Ik zat direct in het begin al wat te gokken wie ik dacht dat het nou eigenlijk zou zijn, en... ik had het goed. Had wel verwacht dat ''het (dikke) kneusje'' vast de boosdoener zou zijn. Jammergenoeg kent de film wat teveel plotwendingen, waardoor het op één of andere manier niet altijd even jofel aanvoelt. Wat is die mannelijke politieagent een enorme kneus zeg, vooral het moment dat hij op z'n eigen stoere manier ''fuck you'' zegt, is belabberd. Ik snap overigens niet wat één van de eerste scénes te betekenen heeft, wanneer de ''echte'' boosdoener (nou ja, die andere heeft haar pols doorgesneden, maar oké) zo verbaasd de Loft in komt lopen en z'n boodschappen van schrik laat donderen. Dat klopt toch totaal niet, of zit ik nu mis? Nou ja, ik heb me in ieder geval prima vermaakt met deze film. Niet altijd even overtuigend, maar toch zeker leuk om eens gezien te hebben. Wie weet nog een keer.

Deze 2e Loft voelt grotendeels aan als een exacte kopie van het origineel uit '08, maar toch vond ik dit een prima gemaakt en erg vermakelijk filmpje. Helaas blijft het gevoel wat een film ''bijzonder'' of echt sterk kan maken wel uit, maar dat is eigen schuld. Dan moet je maar met iets nieuws komen.

Denk ik toch de reden dat het hier al snel ophoudt met een solide voldoende. Maar da's geen probleem. Aardige cast, met Atsma en van Huêt als koplopers, van Koningsbrugge is vooral grappig, maar zwak als het echt op acteren aan komt. Het plot + de uitwerking kent weinig verrassingen.

Want we hebben het al eerder gezien allemaal. Voor de rest niet zoveel op deze remake aan te merken eigenlijk. Qua regie; tempo, muziek, etc. zit het allemaal wel goed. Het vrouwelijk schoon mag er (weer) zijn, maar ik had ook niet anders verwacht. Op naar de US-versie. Voldoende voor deze.

Leuk, vlot, vermakelijk filmpje. Franka Potente ziet er leuk uit en speelt prima. Een verhaaltje wat drie keer herhaald wordt, natuurlijk met de nodige verschillen.

Opzich leuk, al haalde het wel een deel van de spanning weg. De eerste twee keer gaat het mis, dus weet je dat Lola vrolijk door blijft rennen totdat het (de 3e keer) goed gaat. Beetje voorspelbaar. De scéne in het Casino is trouwens ook wat teveel van het goede. Njah, niet echt een bijzonder verhaaltje, maar de tijd vloog behoorlijk snel om.

De film kent wel een heerlijk tempo, is mooi geschoten, flitsend gemonteerd en de achtergrondmuziekjes zijn erg geslaagd. Ik heb me vermaakt. Dikke voldoende.

Fijne Britse misdaad-film, met een puike rol van Bob Hoskins. Sfeervol geheel, prachtig die boot en de score zorgt daarnaast voor extra pluspunten. Erg mooi, mijn ding wel wat. Qua verhaal degelijk en in het begin is één en ander nogal wat onduidelijk, maar naar het einde toe weet regisseur Mackenzie - mede door de boeiende opbouw - voor een paar overtuigende hoogtepunten te zorgen. Een film om nog eens te zien.

Je krijgt echt gewoon zin om een lekker eind weg te paffen bij deze 'Long Goodbye' zeg. Want dat is precies wat Marlowe doet; steekt de één na de andere sigaret op en dan de manier waarop hij z'n lucifers aanstrijkt; prachtig, prachtig. Echt een super coole rol van Elliot Gould.

Robert Altman doet het weer goed bij mij. Ik heb genoten. Sfeervol, grappig, meeslepend en gewoon prachtig gemaakt, waardoor het een genot is om deze film te zien. Het camerawerk is subliem, regelmatig gebeuren er in één shot meerdere dingen, zoals het moment dat Sterling Hayden zelfmoord pleegt (op de achtergrond), terwijl Marlowe met z'n vrouw aan het praten is (op de voorgrond). Altman tovert meer van dit soort dingen uit z'n hoed. Erg leuk. Dan dat grote huis bij de zee, Marlowe's huis met die lift, Los Angeles, die buurmeisjes, de 70's, wat een prachtige sfeer kent deze film toch.

En dan is er ook nog een vermakelijk detectiveverhaaltje, wat tussen alle mooie plaatjes door goed inelkaar steekt en een machtig einde kent. Echt mijn soort film. Meesterwerk van Altman.

Bijzondere film van Apichatpong Weerasethakul. Het plot sprak me direct aan, de poster is prachtig en Thailand als setting is de kers op de taart. Prachtig land - begin volgend jaar zal ik daar rondreizen waarschijnlijk. Weerasehakul weet 't mooi te brengen, de bossen / jungle, de hitte en vooral een heerlijk loom en relaxed sfeertje. Een (mens)aap met rood schijnende ogen en de geest van je overleden vrouw.

Tja, bijzonder. Maar het werkt prima. Vanaf het moment dat de verloren zoon terugkomt, krijgen we een paar geniale droogkomische momenten te zien. Vooral de schoonzus van Boonmee kan er wat van. Erg leuk. Op momenten kwam ik helemaal in de trip, de vis die de prinses neemt, de nachtelijke geluiden, de sfeer, het Thaise platteland en het heerlijke tempo. Toch werd ik nergens écht over de streep getrokken. Ik voelde nog wat afstand. Misschien blijft Oom Boonmee hangen, we zullen zien.

The Fellowship of the Ring

Ik ga het kort houden, want woorden schieten tekort om deze magistrale reeks te beschrijven. Alle slechte dingen die ik over The Lord of the Rings reeks heb gezegd, neem ik terug. Eigenlijk moet ik me gewoon schamen dat ik ooit zo kortzichtig ben geweest in het beoordelen van deze films.

Na een lange tijd (hoeveel jaar weet ik niet precies, maar het zal wel minstens 5 jaar geweest zijn) heb ik de hele reeks weer gezien, uiteraard beginnend met deze. Visueel sowieso één van de meest imponerende films ooit. Daarnaast gaat mijn bewondering vooral uit naar het feit dat je zo'n simpel verhaal uit kan rekken over drie films, die ondanks hun lange speelduur van het begin tot het eind blijven boeien; De mooie beelden, perfecte personages, prachtige muziek en de vele indrukwekkende en ontroerende momenten die minstens voor veel kippenvel wisten te zorgen, zorgen daarvoor.

Dit eerste deel is een introductie in de wereld van de Frodo, Sam en alle andere helden - die The Fellowship vormen - op zoek naar dé plek om de ring te vernietigen. Dit deel gooi ik daarom in mijn top tien, niet omdat het de beste is (want ik vind ze alldrie evengoed), maar gewoon in naam van de triologie, wat veel mensen doen denk ik. Petje af voor Peter Jackson, petje blijft op voor mij, want deze herziening heeft veel te lang geduurd en daarom hebben deze films té lang onterecht niet de juiste beoordeling van mij gehad. Beter te laat dan nooit dan maar denk ik.

The Return of the King

Nou, dan hier ook maar even een klein stukje Want ik wil eigenlijk ook bij deze film kwijt hoe geweldig mijn herziening bevallen is. Deze Return of the King is een magistrale afsluiter van een triologie die ik vanaf vandaag de beste triologie ooit noem. Dit heeft veel te lang op zich laten wachten.

Waar het eerste en tweede deel ons introduceren in het verhaal en ons het ene na het andere slagveld tonen, doet deze film dat ook, maar met een lekkere schep extra. Alles is veel massaler en deed me dan ook een paar keer de mond doen openvallen. Visueel het meest imponerende deel denk ik, vooral de gevechten dan. Wederom worden de verhalen prachtig afgewisseld. Humor, actie, spektakel, maar in dit deel toch ook vooral veel emotionele momenten. Naar het einde toe maakt Peter Jackson er wel zo'n inmens festijn van dat je eigenlijk zou denken dat dit niet mogelijk zou kunnen zijn. Njah, Jackson flikt het toch.

Van de emotionele momenten wist vooral de buiging van iedereen naar de vier kleine hobbits toe - op Minas Tirith - me het meest te raken, fantastisch. You bow to no-one. Tsjah, geen woorden voor, fenomenaal. Zeer indrukwekkende afsluiter dus van de reeks, waarschijnlijk de meest indrukwekkende. Desondanks heb ik geen favoriet, maar zijn alle drie delen gelijk wat mij betreft. The Fellowship of the Ring staat in mijn top tien in naam van al deze drie geweldige films. Hoe heb ik deze films ooit zo laag kunnen beoordelen. Daar wordt ik niet vrolijk van, gelukkig wordt ik wel vrolijk van deze film - en de hele reeks - die ik net achter de rug heb.

The Two Towers

De reeks weer herzien, en hoe! The Fellowship als introductie van het verhaal en deze Two Towers als magistraal, visueel adembenemend actiespektakel. Veel scénes waar kippenvel niet valt te stoppen, wederom prachtige muziek en de prachtige personages die verder gaan op hun reis om de ring te vernietigen. Jackson komt elke minuut wel weer met iets boeiends, waardoor de film ondanks zijn lange speelduur nooit inzakt.

We worden op een prachtige manier door de verschillende verhalen heen geslingerd. Dan weer één brok oorlog en spanning, dan weer de komische momenten waar ik me regelmatig om heb rotgelachen (vooral die heerlijke Gimli) en dan weer een emotioneel moment, geweldig gedaan allemaal. Frodo die steeds meer last krijgt van de ring, Gollum en Sam die elkaar niet uit kunnen staan, Aragorn, Legolas en Gimli die allen op hun eigen fantastische manier The Fellowship in leven houden om hun doel te bereiken. De film zit vol met vreselijk stoere scénes, maar Legolas breekt toch wel alle records door snowboardend van een trap af iedereen af te knallen met pijl en boog en één keer prachtig op een paard te springen, yeah

Deze film had ik eerst erg laag staan [schaam modus/], dus heb ik net als bij de andere delen de stem verwijderd. Het eerste deel staat in naam van de triologie in mijn top tien. Ik kan geen beste deel opnoemen, ze zijn allemaal prachtig.

Erg gaaf filmpje dit. Veel heeft het niet om het lijf allemaal, maar vermakelijk is het wel. De sfeer in de film is één van de sterkste punten. De jaren '70 look doet het bij mij altijd wel goed en met namen als Emile Hirsch en Heath Legder wordt het alleen maar beter. Deze twee doen het dan ook het beste, vooral de grappige weirdo die Ledger speelt vond ik erg leuk: Oh, nice socks, man. Nice socks. Nice socks.

De actiescénes, vooral op de skateboards zijn erg strak gedaan. Ik heb zelf niks met skaten, heb nog nooit op zo'n ding gestaan volgens mij, maar het was wel erg leuk om naar te kijken. De muziek is opzich prima in orde, maar toch had hier veel meer uitgehaald kunnen worden. Ik hoorde bijv. The Sweet, Cream, Deep Purple, Jimi Hendrix en Black Sabbath. Heel leuk allemaal, maar ik wil graag wat Beach Boys horen als ik surfende gastjes zie Al was dat net weer wat voor deze tijd, maar oké.

Wel jammer dat het verhaal, vooral naar het einde toe wel erg snel van het één in het ander vliegt zonder dat we voorgeschoteld krijgen hoe bepaalde dingen nou tot stand zijn gekomen. Zo werkt Ledger bijv. ineens in de winkel waar hij eerst de eigenaar van was? Hirsch ineens kaal? Dat gedoe met dat ooglapje en de hersentumor. Het gaat allemaal wat te snel eigenijk. Maar, over het algemeen toch een uitstekende film. Ik heb me meer dan vermaakt, dikke voldoende dus ook.

Erg slechte film die op (bijna) alle vlakken zwaar door de mand valt. Dramatische acteerprestaties van iedereen. Biggs die ronduit irritant is en superdramatisch zijn rol uitvoert. Suvari die er twaalf keer minder uitziet dan in American Beauty en de rest wil ik niet eens over beginnen. Echt allemaal slechte, ongeloofwaaridge en irritante personages lopen er in deze film rond. Heb eigenlijk niet één keer mogen lachen en dat is wel iets wat ik graag wil in komedies. Het verhaal is echt superdramatisch, ongeloofwaardig en supervoorspelbaar. Nou jah, dan heb je alle negatieve punten ook wel zo'n beetje gehad. Jammer en het is omdat ik de film eigenlijk zonder moeite heb uitgezeten dus daarom nog een redelijk milde score.

1,5*

Best wel een mooie film, maar nergens écht bijzonder (helaas). Het deed me niet zoveel allemaal, terwijl ik toch een zwak heb voor een flink portie melodrama.

Op muzikaal vlak slaat deze Lost and Delirious behoorlijk de plank raak! Prachtige score van Yves Chamberland; deze muziek vond ik bijv. schitterend. De film kent ook best wel een paar érg mooie scénes (o.a. die met de roofvogel en de lesbische scénes), maar wist me niet in te pakken. Het wordt nooit écht meeslepend of emotioneel. Ook de actrices vond ik niet altijd even 'naturel' spelen, soms zelfs behoorlijk overdreven.

Maar... de film kijkt prima weg en het verhaal wordt leuk gebracht. Het einde is mooi en een waar hoogtepunt, al had ik het nóg wat beter verwacht. Voldoende.

Kleine tegenvaller. Het begint al met de vreselijke cover van het nummer 'People Are Strange' van The Doors. Het origineel is zo mooi, waarom die niet gewoon gebruiken? Maar... daarentegen kent de film met 'I Still Believe' van Tim Capello wél weer een van de vetste 80's nummers. Beetje gemengde gevoelens wat dat betreft.

En de muziek is voor mij, vooral in een 80's film, gewoon erg belangrijk, net als de sfeer. En op 't vlak van het laatstgenoemde punt zat het gelukkig meer dan goed. Heerlijk tijdsbeeld ook met die kapsels, kleding, etc. De cast is redelijk. Sutherland en Patric doen het aardig, maar vooral de ''twee Corey's'' doen het erg leuk, waar Feldman vooral geweldig en bij vlagen érg grappig is met z'n geforceerde zware stem; ''Okay, where's Nosferatu? - Who? - The prince of darkness''.

Voor de rest weinig bijzonders en dat is jammer, want ik had meer verwacht. Er had vooral op komisch vlak meer uit gehaald moeten worden. Nu blijft het een beetje tussen té serieus, kinderachtig en soms grappig hangen, wat niet altijd even goed werkt. De twist op het einde is ook allesbehalve verrassend. Maar ik heb me wel goed vermaakt voor de rest.

Na het zien van Mulholland Drive kon ik natuurlijk niet achterblijven en heb ik ook maar besloten deze film te kopen. Aangezien Mulholland Drive zo'n diepe indruk bij mij heeft achtergelaten en die film ook veelal word vergeleken met deze moest ik deze wel zien. Had mezelf ook voorgenomen om goed op te letten, vooral op kleine details en ingezoomde camerashots, omdat deze bij Mulholland Drive nogal eens voor een oplossing konden zorgen.

Bij Mulholland Drive kwamen de (meeste) puzzelstukjes na een paar keer kijken wel tot elkaar. In tegenstelling tot die film lijkt er bij Lost Highway nergens een mogelijkheid om de touwtjes aan elkaar vast te kunnen knopen. Maar omdat ik bij Mulholland Drive de eerste keer ook vol verbazing zat te kijken denk ik dat het verstandig is om deze film meerdere malen te gaan zien voordat je weet hoe alles zit.

Het begin van de film is supersterk. Je ziet de camera over de snelweg vliegen met goede bijpassende muziek. De score verzorgd door Angelo Badalmenti is zeer goed, net zoals in Mulholland Drive. Na deze intro zien we hoe Bill Pullman samen met Patricia Arquette hun leventje leiden. David Lynch probeert goed duidelijk te maken dat Arquette iets achterhoudt voor haar man. Ze gaat niet mee naar de club en als Pullman haar thuis belt in de club is ze er niet. Hij wantrouwt haar verschrikkelijk en beelt zich op een avond een verschrikkelijk eng en mysterieus mannetje in die zich in het gezicht van Arquette begeeft op een nacht dat Pullman wakker wordt. Dit was de eerste kennismaking met dat mysterieuze mannetje waar je als kijker nog geen idee van hebt wie dat zou kunnen zijn. Arquette heeft vroeger een baan aangeboden gekregen van iemand (dit horen we twee keer op dezelfde manier in de film, enige verbintenis?) waar ze nogal mysterieus over doet.

Het eerste uur van de film bevat overigens verschrikkelijk spannende scenes. Vooral Pullman in de slaapkamer die vermoed dat ie bespiedt wordt (of zoiets) en de donkere ruimte inziet. Deze spannende scenes worden vooral mogelijk gemaakt door het mysterieuze mannetje. Wat een verschrikkelijk eng figuur zeg. Kreeg kippenvel over mijn hele lichaam toen ik dat ventje zag. We kenden het mannetje al van de nacht dat hij ineens op Arquettes hoofd te zien was (vaag?), maar de eerste echte ontmoeting is op een feest. Volgens mij is dit hallicunatie van Pullman.

Op een dag ligt er een vreemde tape op de stoep. Deze tape laat beelden zien van het huis waar Pullman en Arquette in wonen. De dag erna ligt er weer een tape die laat zien hoe de twee liggen te slapen. Mijn gedachte is dat Pullman zelf heeft gefilmd, want volgens mij ligt hij zelf niet naast Arquette in bed. Het is in ieder geval niet duidelijk te zien. Dan zien we hoe Pullman van het één op het andere moment zijn vrouw heeft vermoord en in de dodencel terechtkomt.

Tijdens zijn verblijf in deze cel zien we hoe hij ineens een ander persoon is. Zijn persoon is ingewisseld tegen die van ene Pete, gespeeld door Balthazar Getty. Deze personenwissel zorgt voor enige verwarring bij de gevangenisbewaarders en Getty wordt vrijgelaten. Eenmaal thuis weet hij niet meer hoe hij in de cel is terechtgekomen. Als zijn vriendin hem aan die bepaalde dag herrinnert weet hij uberhaupt niks meer van die dag. Erg vreemd allemaal. Heb het vermoeden dat Fred (Bill Pullman) nog steeds dezelfde persoon is die misschien zaken doet met het mysterieuze mannetje?

In het begin van de film hoor je dat er aangebeld wordt en dat iemand ''Dick Laurent is dead'' zegt. In het tweede verhaal na de personenwissel kom je als kijker te weten dat Dick Laurent dezelfde persoon is als Mister Eddy. Waarom in hemelsnaam? Op een dag neemt Mister Eddy zijn minnares mee naar de garage waar Getty werkt. Dit is godvriedvanbouljon dezelfde vrouw als Pullman's vrouw in het eerste deel. Things are getting stranger. Het blijkt dat Pullman zaken doet met de mystery man om zo de fictieve minnaar van zijn vrouw te kunnen vermoorden. Hiervoor moet hij in de gevangenis een personenwissel ondergaan (want de gevangenis is echt) om zo tot de man te komen en vervolgens te vermoorden. Arquette heeft volgens mij zo ongeveer dezelfde rol in beidel delen van de film. Ondertussen molt Getty ene Andy (de man van het feest in het eerste deel) om zo er van door te kunnen met zijn droomvrouw Arquette. Als dit achter de rug is zien we hoe Arquette en Getty samen de woestijn ingaan om paspoorten en dergelijke te regelen zodat ze voor altijd uit de problemen zijn en samen verder kunnen. Er blijkt niemand te zijn en al wachtend eindigen ze geloof ik op de woestijngrond waar ze lekkere sex hebben.

You'll never get me. Dit zegt Arquette als Getty ineens weer een personenswitch heeft ondergaan met Pullman. Zijn we terug in de realiteit of komen we alleen een beetje dichterbij? Samen met de mysterieuze man maakt Pullman Mister Eddy af en de klus lijkt geklaard.

Op het einde zijn we weer bij het begin aangekomen eigenlijk. Bill Pullman die zelf de cameraopnames heeft gemaakt (denk ik) spreekt ook nog even zijn eigen deurbel in. ''Dick Laurent is dead''. Dan moet hij snel wegwezen, want de politie zit achter hem aan. De realiteit lijk dus volgens mij steeds dichter bij te komen. We gaan samen met de politie en Pullman het prachtige Lost Highway op om zo te zien dat hij net zoals in de gevangenis verschrikkelijk last krijgt van barstende hoofdpijn. Lynch maakt dat erg duidelijk in die scene, want het hoof van Pullman trekt alle kanten op. Het lijkt erop dat de klus geklaard leek en Pullman bereid is om terug te gaan naar de realiteit.

Ach jah, ik heb dit in één ruk even getypt en alles wat hier staat is het eerste wat in me opkwam. Misschien klopt er niks van, misschien lijken sommige dingen toch wel redelijk goed te kloppen. David Lynch geeft de kijker toch de mogelijkheid om zijn/haar eigen interpreatie aan deze film toe te voegen dus dat heb ik ook gedaan. Misschien denk ik bij een tweede kijkbeurt heel anders over deze film. Wie zal het zeggen? Feit is dat ik erg genoten heb van deze film en hem zeker vaker zal zien. Prachtig hoe David Lynch mij weer weet te fascineren!

Deze komt in mijn top 10!

* * * * *

Erg bijzonder en prachtige film! Mooie muziek, prachtige beelden en acteerwerk van de bovenste plank geleverd door zowel Murray als Johansson! Murray levert nog een paar hilarische momenten en zijn samenwerking met Scarlett Johansson is perfect! De twee zijn erg goed samen en ondanks weinig woorden weten ze in korte tijd een prachtige vriendschap op te bouwen! Knap geregisseerd door Sofia Coppola!

Machtig. 'Lost River' is het debuut van een groot regie-talent. Natuurlijk kunnen bepaalde randjes nog wat scherper - Gosling weet je nog niet zo mee te trekken in z'n film als bijv. Lynch, maar hij creëert wel een intrigerende wereld, waar je als kijker soms net zo gevangen in lijkt te zitten als de personages zelf.

Op audiovisueel vlak genieten geblazen. Benoit Debie weet wel hoe-ie een camera moet vasthouden - de 80's synths zijn aanwezig en ik hou ervan. Beide smelten prachtig samen. Wat Gosling precies probeert te vertellen? Geld, macht, een vloek en de ondergang van een land. Ik heb me gewoon mee laten voeren in deze surrealistische trip. Mooi debuut. Ik kijk uit naar meer van Gosling. Hele dikke voldoende.

Goede Wilder (weer). Prachtige rol van Ray Milland, die op een sterke manier een alcoholist neerzet. Zoals gewend van Wilder weer een vlot geheel, dit keer zonder de bekende luchtige momenten. In tegenstelling tot veel Wilders is 'The Lost Weekend' een redelijk zwaar drama, over een zwaar onderwerp. Prachtig geschoten, het begint al met een mooit shot van NY. Verder is de sfeer weer goed, de zwart-wit geschoten plaatjes van barren en kroegen doen het altijd goed. Triest hoe ver alcoholisten gaan om maar te kunnen blijven drinken, maar goed geportretteerd in deze prent. Wilder overtuigd weer zoals altijd.

En 'Enter the Void' was nog zo'n meesterwerk. Nodig eens herzien, maar in mijn herinnering echt geweldig. Wat Noé met deze 'Love' allemaal wou betekenen voor de filmwereld, geen idee.. maar enige impact maakt deze prent absoluut niet. Storende factoren zullen me eerder bijblijven; de irritante ''zogenaamd zwoele'' voice-over, het vreselijke accent van Electra en dan nog het bijzonder belabberde scenario.

Wat deze matige acteurs allemaal uitbraken, ongelofelijk. Beneden alle pijl, bij vlagen echt lachwekkend. Ergens tussen het pretentieuze en kinderachtige in. Noé zit ook nogal vol van hemzelf volgens mij - ja, de baby heet Gaspar en de ex heet Noé. Echt waar, net of steekt-ie de draak met zichzelf. En dat terwijl het gevoel heerst dat Noé het verhaal(tje) echt vreselijk serieus wil brengen steeds, vooral naar het einde toe barst deze prent van de tenenkrommende scenes, dat babygedoe o.a. of de scene in het bad. Brr.

Ondertussen wordt o.a. John Carpenter bestolen van een geniaal stukje muziek. En als ik ergens niet van hou is het dit soort jatwerk. Ja in 'Assault on Precinct 13' klinkt het veel beter. Noé weet best wel hoe die een leuk plaatje moet schieten, maar ook hier doet-ie zichzelf tekort. Waar ik in 'Enter the Void' nog werd overdonderd door al het mooie wat de camera had geschoten, werd ik hier teleurgesteld door alles wat miste. Veel stilstaande beelden en pretentieuze tekst. Jammer maar helaas. Noé faalt hier wat mij betreft.

Ben wel fan van de muziek van de Beach Boys + de jaren 60 t/m 80 sfeer is altijd fijn, dus deze 'Love & Mercy' is alleen daarom al de moeite waard voor mij. Heb me prima vermaakt. Ik weet niet in hoeverre die Eugene Landy écht zo tekeer ging met Brian Wilson, maar dat was toch echt om te janken. Wat een figuur.

Vraag me ook af of Wilson écht zo ver heen was in de werkelijkheid - dan heeft-ie niet zo'n best leven gehad. Prima geacteerd in deze film, Paul Dano krijgt de meeste credits. Qua impact mist deze prent nog wel één en ander, maar verder heb ik me prima vermaakt. De album-opnames zijn vooral leuk om te zien.

Ik had Love Actually al een paar keer gezien en kan me herinneren dat ik het een leuke film vond. Een paar maanden geleden dus maar op dvd aangeschaft en tot vanavond niet van zijn plek gehaald. Gelukkig is daar verandering in gekomen. Dat er nog maar vele kijkbeurten mogen volgen, wat een heerlijke film zeg! Als je van één film blij word en een geweldig gevoel krijgt dan is het deze wel, geweldig!

Alle rollen zijn perfect ingevuld. Hugh Grant is in elke film misschien bijna hetzelfde, maar ik vind het geweldig. Wat een figuur zeg. Daarnaast vooral leuke rollen van Liam Neeson en Bill Nighy. Echt elk personage weet precies de goede snaar te raken in deze film. Geweldige muziek, een leuk verhaal en vooral een heerlijk sfeertje die er voor zorgt dat de film zo afgelopen is. Wat ging de tijd snel voorbij zeg. God Only Knows van The Beach Boys is dan een perfecte afsluiter van een heerlijke film. Ik verhoog mijn stem van 3,5 naar 4,5!

Marishka Hargitay

Heerlijk slechte film. Echt zo'n filmpje die zo vreselijk slecht is dat ie' opzich wel weer leuk wordt. Ik moest even aan Myers wennen, die nogal irritant was in het begin, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik 'm over het algemeen gezien in deze film toch behoorlijk grappig vind. Wel op de allerfoutste manier, maar oké... deze film is niet anders. Twee sterren voor deze The Love Guru, want ik heb toch wel een paar keer aardig moeten lachen. Lekker fout zootje dit

Prima film, met een magistrale Philip Seymour Hoffman. Hij is ook makkelijk het sterkste punt uit deze film, want buiten zijn prestatie om deed het me niet altijd evenveel. De film kent zijn grappige momenten, vooral naar het einde toe; Wanneer die baas van hem in z'n huis komt en hij daar met die twee kinderen (en de benzine) staat (die antwoorden van hem dan), of die bootrace. Heerlijk, komt hij daar aanzetten Toch kent de film ook wat vreemde momenten, waar ik me echt niet in kon vinden. Hoffman die zomaar in die vijver daar gaat zwemmen, Bates die z'n huis leegrooft en z'n huis die afbrand op het eind, terwijl hij rustig wegloopt. De laatste scéne is weer erg mooi, maar ik wist niet echt wat ik er mee moest eigenlijk. Mjah, toch kon de film me wel bekoren. Hoffman zet één van zijn beste prestaties neer en is sowieso één van de betere acteurs die ik ooit heb gezien. Fantastische vent en ook een dragende kracht voor deze Love Liza.

Mijn tenen bleven niet recht staan tijdens het kijken van deze prent. Sowieso begin ik me een beetje te storen aan die zogenaamde romantische films, waarbij de hoofdpersonages zo vreselijk langs elkaar heen blijven lullen en gewoon niet duidelijk tegen elkaar zijn, maar oké. Dat is in deze 'Love, Rosie' ook zo.

Het verhaal(tje) ontwikkelt zicht bijzonder ongeloofwaardig en vervelend. Daarbij helpt het ook niet echt dat men hier wel érg goedkoop op de emoties probeert te werken. Voor mij bijna lachwekkend soms. Het kijkt aardig weg en de film kent best een paar aardige scenes, maar verder is dit gewoon simpele troep.

Ik wist het; ik wist het; ik wist het! Peter Jackson kon mij gewoon niet teleur gaan stellen met deze film. En... dat heeft hij ook zeker niet gedaan. Sterker nog; ik vond dit een prachtige film, fenomenaal.

Waar die negatieve commentaren (die ik tot nu toe toch wel geregeld las) vandaan komen is mij een groot raadsel. Uiteraard is dit de film waar iedereen wel zó verschrikkelijk veel van verwachtte, dat deze eigenlijk - voor velen - alleen maar tegen kon gaan vallen. Dit was bij mij gelukkig niet het geval. Jackson werkt dit prachtige (en voor zover ik weet érg originele) concept bijna perfect uit in mijn ogen, ongelovelijk wat heeft hij dit prachtige verhaal subliem op het witte doek weten toveren.

Ik heb een paar jaar met smart zitten wachten op deze film, steeds maar weer vroeg ik me af hoe Jackson dit moest gaan flikken. Susie, een vermoord meisje die haar verhaal vertelt, vanuit de hemel. Jackson weet met zijn heerlijke fantasie een geweldig visueel spektakel te maken, één die het indrukwekkende, ontroerende en érg meeslepende verhaal alleen maar mooier maakt. De hemel - of 'The Inbetween' waar Susie zich eigenlijk bevindt - is prachtig. Haar eigen perfecte wereld. Maar buiten die perfecte wereld weet Susie zichzelf maar niet los te krijgen van haar familie, én haar familie van haar. Vooral vader Wahlberg, die geweldig speelt, kan haar maar niet loslaten. Voelt haar soms, en krijgt met prachtige tekens door dat Susie eigenlijk helemaal nog niet weg is. De scéne met de roos in de achtertuin van de buurman, ook geweldig gespeeld door Tucci, is een waar hoogtepunt, prachtig. Eén van de vele kippenvelmomenten die deze 'The Lovely Bones' voor mij in petto had.

Van regisseur Jackson mogen we op visueel vlak wel wat verwachten na 'The Lord of the Rings' natuurlijk, en hij stelt absoluut niet teleur. Sterker nog; deze beelden maakten meer indruk op mij dan de eerste keer dat mijn ogen naar 's werelds beroemdste triologie mochten kijken. Dat was prachtig, maar hier zit ook zoveel in. Deze beelden zijn zoveel meer dan alleen prachtige plaatjes. De prachtige wereld waar Susie in leeft, op een meeslepende wijze gecombineerd met de nachtmerrie die op aarde gaande is. Susie mag ''genieten'' van beide. Het camerawerk is uitstekend en werkt - ook mede dankzij - een paar bijzonder fraaie standpunten en shots mee aan een geweldige spanning. Als dit dan nog gecombineerd (en prachtig samengesmolten wordt) met de geweldige muziek van Brian Eno is het plaatje compleet. Totaal weggeblazen door het uiterlijk en de muziek van deze film.

Dat de film zich afspeelt in de jaren '70 is dan alleen maar een geweldig extraatje, aangezien ik gek ben op de setting en sfeer uit die tijd. Jackson schetst een prachtig tijdsbeeld en wint mijn respect op zo'n beetje alle vlakken. En dan nog Susie... die 'gevangen' zit in de plaats waar ze is voordat ze uiteindelijk afscheid kan nemen van haar familie. Er zijn nog wat dingen die ze wil doen en haar bijzondere aanwezigheid ondanks haar afwezigheid zorgen ervoor dit misschien nog wel eens zou kunnen lukken ook. Prachtig voorbeeld ook wanneer Wahlberg naar de kaars kijkt en ziet dat het spiegelbeeld afwijkt van de werkelijkheid... hij voelt dat Susie er nog is. Maar waar dan? Dat zat ik me ook constant af te vragen. Waar heeft die gestoorde buurman haar verstopt? En dan komt het 'horror' vlak van deze film naar boven. Hij heeft haar gewoon in een kluis gedumpt, in z'n kelder. Daar zal niemand haar ooit vinden. Ik kreeg toch wel een paar keer behoorlijk de creeps van die plek en de manier waarop het in beeld werd gebracht met de buurman.

Ik vond de film bij vlagen ook superspannend. Het constante gedreun van een hartslag die we horen werkt erg goed aan de spanningsopbouw mee. De scéne in het huis van Tucci, in het maïsveld, het einde wanneer het Tucci ook té eng wordt allemaal en hij de kluis wil dumpen, allemaal erg sterk, spannend, meeslepend en wat dan ook maar. Heb erg genoten. Toen Susie bij ''het vreemde meisje'' in het spiegelbeeld van het raam verscheen kreeg ik weer overal kippenvel, prachtig gedaan en voordat Susie afscheid kon nemen, wou ze nog een zoen van wat anders haar eerste vriendje geweest zou zijn. De dood van Tucci is ook geweldig en ijzersterk, hoe hij daar met dank aan die ijspegel naar beneden donderd. Ik vind het allemaal briljant gedaan. Van het begin tot het einde, zoveel bijzondere scénes, prachtig. Misschien zorgt dit er voor dat ik wat te makkelijk denk over andere elementen, maar dan kan me op dit moment helemaal niks schelen.

De cast is uitstekend. Saoirse Ronan is een toptalent, speelt fantastisch en is dé ster van deze film. Wahlberg doet het ook geweldig, net als Weisz, Imperioli en de fenomenale Tucci. Geweldige rol als een gestoorde psychopaat. Niet alle scénes met Sarandon waren even geslaagd en soms zelfs wat misplaatst misschien, maar dat is maar een klein puntje. Ik heb me er niet aan gestoord in ieder geval. Ik vrees nu wel voor de vele boeklezers. Misschien (en hopelijk) gaan ze dit net als mij prachtig vinden, maar zoals gewoonlijk valt het niet mee om een boek te verfilmen, want die schijnt altijd beter te zijn. En één met zo'n fascinerend concept maakt dat er niet makkelijker op. Maar we hebben Jackson aan het roer... dus er is en blijft hoop.

Het moge duidelijk zijn dat ik dit helemaal geweldig vond. Met nog zoveel films te gaan in 2010 is de beste, of in ieder geval één van de besten nu al bekend, dat kan gewoon niet missen. Dit wordt een prachtig filmjaar en een betere aftrap van dit jaar met dit briljante kunstwerk had ik me niet kunnen wensen.

Mijn eerste Medem (nog maar) en dit smaakt zeker naar meer. Erg mooi filmpje, nergens écht hoogstaand, maar wel meeslepend. Paz Vega is een mooie vrouw, net als die Bélen overigens (met de goede belichting, dat dan weer wel). Wel jammer dat de scheermesjes op waren.

Voor de rest denk ik wel dat velen gewoon veel te moeilijk doen over deze film. Het is gewoon een simpel, duidelijk verhaal (met wat té veel toevalligheden), waar halverwege eigenlijk al duidelijk wordt hoe het allemaal zit. Enige punt is de vertelwijze, Medem vond het nodig om wat met de tijd te spelen, door heden en verleden door elkaar heen te gooien en dat beviel me wel. Draagt wat mij betreft bij aan het totaalplaatje, anders zou het wat een saaie, simpele boel worden.

Cinematografisch is de film redelijk in orde. Mooie beelden en een lekker ''warm, zwoel'' sfeertje. Veel sex ook uiteraard, niet altijd even functioneel. De klei-scéne en de scéne dat Bélen op een pornofilm van haar moeder tekeer gaat vond ik niet echt geweldig, in tegenstelling tot de scénes met Paz Vega zelf die érg mooi gefilmd waren. Njah, over het algemeen een uitstekend filmpje, dikke voldoende dus ook.

Alleen de aanwezigheid van Rachel McAdams maakt zo'n beetje elke film al de moeite waard, zo ook deze The Luky Ones. Een film die inderdaad, zoals eerder aangegeven, vol zit met vanalles.

De film neemt rustig de tijd om de kijkers goed kennis te laten maken met de drie hoofdpersonages. De vele, interessante, vermakelijke gesprekken zorgen hier op een uitstekende manier voor. De film zit vol met drama, humor, spanning, avontuur en op elk front slaagt de film met vlag en wimpel. Het verhaal is dan misschien wel niet zo veel bijzonders, de gebeurtenissen en de uitstekende acteurs zorger ervoor dat dit wel zo wordt. Tim Robbins is fantastisch, Michael Peña is goed en Rachel McAdams is mooi, maar ook weer gewoon ijzersterk. Eén van de beste actrices op dit moment wat mij betreft.

Visueel is de film ook uitstekend. Alles is mooi gefilmd, de gebieden zijn prachtig en de prima muziek ondersteund alles op een mooie manier. Mooi ook om te zien hoe Peña gaandeweg steeds meer begint te voelen voor het personage van McAdams. Een echte uitspraak hierover komt er niet, maar ik weet zeker dat hij verliefd op haar is geworden. De verhalen; de gitaar, de scheiding, een tokus die niet werkt en de verschillende wendingen die ervoor zorgen dat alle personages dikke vrienden worden en op het laatst weer bijelkaar in een legerpakkie staan, zijn erg mooi en meer dan geslaagd. Neil Burger heeft de touwtjes prima in handen gehad tijdens deze film.

Vind het toch nog een beetje vreemd dat deze film hier niet in de bioscopen is geweest. Bekende regisseur, acteurs etc. etc. Ook wel jammer, want ik denk dat de film het toch zeker redelijk gedaan zou hebben. Ik heb in ieder geval toch wel genoten van deze heerlijke film. Dikke voldoende dus ook.

'Lucy' is heel vermakelijk. Echter, over die hele 10% theorie kun je denk ik het beste een film maken die wat minder serieus gebracht wordt. Nu lijkt het soms wel een bloedserieuze levensles die Besson ons voorschoteld, met Morgan Freeman als verteller. Verder heb ik me zitten verbazen over het hele proces wat Lucy ondergaat met haar percentages. Op een gegeven moment is ze bijv. zo ''slim'' dat ze met haar brein de pen naast de agent in Parijs kan waarnemen, terwijl ze later niet eens ziet dat de bad-guy bijna naast haar staat. Vreemd. Maar oke, alles ten faveure voor het plat geschreven script. Gelukkig regent het niet van dit soort momenten in deze prent, waardoor het vermaak niet te vaak onderbroken wordt.