Opinions

Vrij overgewaardeerde film.

Wai en Cheung spelen erg ingetogen, doch overtuigend. Hun samenspel vormt duidelijk de steunpilaar, waarop alles rust. Heel natuurlijke en weinig geforceerde gesprekken, af en toe wat subtiele humor en veel onderhuidse spanning.

Het oogt allemaal zo lekker luchtig en vlot, maar het zit ook slim ineen. Ik hield wel van de 'alternatieve' wendingen aan bepaalde situaties, of hoe je meermaals op het verkeerde been wordt gezet door de 'oefenscènes' Daarnaast ook leuk hoe Meneer Chan en Mevrouw Chow nooit in beeld worden gebracht.

Maar hoe langer alles duurde, hoe minder indrukwekkend het aanvoelde. Die laatste paar sprongen in tijd en ruimte mochten wat mij betreft achterwege worden gelaten. Moest er nu per se drie jaar bijgeteld worden? En ook datzelfde viooldeuntje begon wat tegen te steken. De muziek is wel mooi, maar om dat dan uit te buiten door het tig keer af te spelen..

Leuk om eens gezien te hebben, maar dat is het dan ook.

3,00 (3,25)

Zeer mooie film, in de letterlijke betekenis van het woord. Want de grauwe kleurenfilters zijn om van te smullen. Met name de mysterieuze sfeer kan zodoende van een reusachtig duwtje in de rug genieten. Voorts kan ik enkel stellen dat ook de sprookjesachtige muziek tot kippenvel leidt. Het verhaaltje kon me echter nauwelijks bekoren, evenals de zelden innemende Tautou. Een weinig memorabel actrice in mijn opinie. De overschot van de cast verdient trouwens wél een dikke pluim. Sommigen zetten prachtprestaties neer. Buiten reizende kabouters en absurde fantasieën schotelen ze ons louter een ietwat onbeholpen romance voor. Genoegdoening schepte ik er niet uit, doch gelukkig vangen andere genoemde factoren dit verlies ruimschoots op.

3,50

Aangename maar nonchalante film die iets te lang duurt om verdragen te worden.

Het verhaal komt relatief traag op gang en lijkt op sommige momenten compleet stuurloos. Een aantal scènes zijn dan ook minder boeiend en noodzakelijk dan andere. Er wordt wel geprobeerd om alles goed af te bakenen, maar dit lukt vaak niet. Daarnaast tref je jammer genoeg heel veel clichés aan en wordt de prent er qua voorspelbaarheid niet minder op.

Af en toe mislukte pogingen tot humor (de audities), maar ook een paar geslaagde oneliners. Het lijkt allemaal wat onstabiel, alsof de makers het ook even niet meer weten. Ik heb trouwens geen idee wat nu precies de functie van dat kleine meisje is, dat zo nu en dan het appartement van Jack binnendringt. Lijkt mij een rol voor de vuilbak.

De acteerprestaties maken gelukkig veel goed, ook al wordt er op een soort verbeten manier geacteerd. De rol van Jeff Bridges is wat twijfelachtig. Op het eerste zicht een interessant figuur, maar eigenlijk loopt hij gewoon zijn broer achterna. Moest hij er alleen voor staan, dan zou hij snel door de mand vallen. Pfeiffer is een zeer prettige verschijning en schittert misschien nog wel het meest. Maar over haar zangtalent valt te debatteren.

Al bij al geen zwakke film, die dankzij de mooie score en pianomuziek nog een halve ster meer verdient.

***

Leuk, dit zogenaamde drieluik. Bewonderaars van de show krijgen evenwel niet de meest geslaagde componenten naar hun hoofd geslingerd. Normaal is het samenspel tussen Brian en Stewie namelijk de grootste zegen. Met name de 'Road to...' episodes zijn vrijwel de beste uit de hele reeks. In de langspeelfilm, of beter gezegd de fusie van drie op zichzelf staande afleveringen, wordt dit jammer genoeg niet extra in de verf gezet. Enkel het middenstuk profiteerde van de hilarische, doch onderwijl erg makkelijke interactie tussen hond en baby. Doch, de aandacht blijft de hele rit specifiek op Stewie gericht. Eveneens geen slechte keuze, daar de populariteit van dit schrander kereltje vele andere geanimeerde figuren de loef afsteekt. Terecht, durf ik te beweren.

Het bescheiden verhaaltje blijft tevens boeiend, al is het uitgangspunt in wezen allesbehalve origineel. Meer aanstekelijk zijn de totaal irrelevante en absurde referenties, die in verschillende gedaanten op beeld verschijnen. Meestal wordt dit door middel van flashbacks of andere willekeurige weetjes aan de man gebracht, zonder een speciale vergelijking hard te maken. Een beetje vervelend is het wel dat je van alle ongein op de hoogte moet zijn. De aangehaalde shows en bekende Amerikanen kunnen immers volslagen onbekend in de Europese oortjes klinken.

3,50 (3,25)

Boeiende film.

Je weet waaraan je je kan verwachten bij de Coen broertjes:

Uitstekende typecasting en vertolkingen

Mooie plaatjes

Een verhaal dat er meestal net niet op of onder is

Een dosis geslaagde (droge) humor

Passende soundtrack

De prent blijft boeien tot het eind, maar verbaast nergens echt.

Het is jammer dat de heren Coen me maar met één film echt hebben kunnen overtuigen van hun geniale filmische eigenschappen.

Waarom mist Fargo alweer dat tikkeltje meer, dat kleine beetje schittering dat leidt tot de afscheiding van de middenmoot?

Ach, blijkbaar denkt niet iedereen er zo over.

Sober vervolg, dit vierde deel. Het oorspronkelijke ‘The Fast and the Furious’ wordt verre van geëvenaard, en daar kan de authentieke cast weinig aan verhelpen. Zo is het qua verhaal op een regelrechte ramp uitgedraaid. Het weet met de beste wil van de wereld niet te boeien, en dat laat zich voelen als er even geen horde auto’s over kop gaat. Slecht uitgewerkt voornamelijk. De dialogen zijn eveneens vlakaf verschrikkelijk te noemen. Er zit geen greintje overtuigingskracht of geloofwaardigheid in verwerkt. Oppervlakkige onzin. Ook het acteerwerk is niet al te denderend, daar de meeste acteurs hun smoelen slechts één taal laten spreken. Zo kijkt Diesel enkel nors, Walker een mix tussen verrast en opgewonden en de slecht acterende Brewster stelt de immer bezorgde zus voor. Wellicht overdrijf ik enigszins, doch de eentonigheid die de cast uitstraalt is in mijn ogen markant. De spectaculaire achtervolgingen of actie in het algemeen zit gelukkig wel snor en weet je als kijker zonder meer te boeien, mits tijdelijk uitgeschakelde hersenen. Na afloop zit je onvermijdelijk te kwijlen als een suffe hond. Even wat water in je gezicht pletsen is zodoende onontbeerlijk, evenals wat ochtendgymnastiek om het lichaam weer aan de praat te krijgen.

De kritische, nadenkende kijker krijgt alvast mijn oprechte medeleven.

2,00 (2,25)

Flitsend camerawerk, opzwepende muziek en een graatmager verhaaltje dat met een tiental kruiwagens make-up nog nét stand weet te houden. De gebeurtenissen zijn in wezen namelijk vlakaf oninteressant, maar dat proberen ze te verbloemen voor het grote, suffe publiek. Gelukkig is hun bedoeling niet zo transparant als je zou denken, en blijft het geheel dankzij visuele foefjes wel min of meer boeien. Diesel en Walker zijn behoorlijk charismatische acteurs en ook hun vrouwtjes mogen er zijn. Of je wil toelaten dat je hersenen even uitgeschakeld worden, ligt volledig aan jezelf. Het helpt hier in ieder geval een heleboel.

3,00 (2,75)

It's a way of looking at that wave and say: "Hey bud, let’s party."

Fast Times at Ridgemont High is een typisch jaren ‘80 product, dat ongetwijfeld een stortvloed aan nostalgie opwekt voor sommigen. Het is een American Pie avant la lettre, een handleiding seks voor beginners.

De film zit boordevol aangename personages die goed vertolkt worden. Vooral die ongure kaartjesverkoper met zijn gladde praatjes steelt de show. Overigens erg amusante bijrollen van Reinhold, die twee jaar later te bewonderen zal zijn in Beverly Hills Cop, en van Penn, die hier de ‘dude’ mag uithangen.

Er wordt veel aandacht geschonken aan alledaagse situaties, en eigenlijk is er geen rode lijn te bespeuren. De film stuit zo’n beetje alle kanten uit. Het is een soort achtbaanrit, die her en der wel slaagt in het verbergen van de voorspelbaarheid. Leuk om zien hoe sommige personages plots een heel andere invulling krijgen.

Er zijn echter een paar stukjes waarbij het verhaal wat lijkt te slabakken. Denk aan de scène in het restaurant, met de affaire rondom een vergeten porte-monnaie. Maar net op het moment dat je aandacht wat begint te verslappen zit er alweer een lekker opzwepend stukje in dat alle twijfel wegneemt. De alombekende scène aan het zwembad bijvoorbeeld, met één van de beste gitaarriffs ooit, vormt sowieso het hoogtepunt.

Ik ken weinig films die, ondanks hun flinterdun verhaal, zo blijven boeien. Je ziet duidelijk dat hier met plezier aan gewerkt is, en dat enthousiasme is overdraagbaar.

3,00 (3,25)

Hersenloos vehikel dat door een prettige cast en overzichtelijke regie van de middenmoot wordt gescheiden. Geen warrige, onduidelijke beelden tijdens achtervolgingen of confrontaties. Au contraire, met gevoel voor ritme en inzicht geschoten, wat een verademing biedt tegenover andere films uit deze stal. De actie wordt gelukkig ook recht voor de raap gebracht. Het verhaal rommelt weliswaar een beetje en het einde komt niet totaal onverwacht aangevlogen, maar een luchtig gebakken script kan blijkbaar evenzeer smaken. Johnson speelt zoals vanouds, met zijn gespierde gezicht op automatische piloot. Thornton kan daarentegen iets meer met zijn personage aanvangen, hetgeen hem zonder meer lukt. Enkel de Britse 'Killer' blijkt een groentje te zijn en wekt eerder ergernis op, terwijl zijn rol tot grotere zaken in staat is.

Lekker borrelhapje.

3,00 (3,25)

Hallucinante reis doorheen een volkomen absurd verhaal. De hoofdpersonages nemen zichzelf en dus ook de kijker constant in de maling.

Fear and loathing is beangstigend, op een humoristische manier.

Het is meestal niet de bedoeling te doen lachen, maar eerder te doen huiveren. Wat lukt.

Vooral Del Toro speelt zijn rol voortreffelijk en meer nog dan Depp slaagt hij erin iedereen de stuipen op het lijf te jagen. (denk aan die laatste scéne in dat café)

Del Toro speelde al eerder mee in Traffic, een film die min of meer dezelfde bedoeling heeft als deze, maar toch op de een of andere manier minder angstaanjagend is.

Een ding is zeker, de personen die deze prent uitsluitend als een komedie zien, denken niet verder na en beseffen niet dat dit niet meer of minder is dan een subtiele aanklacht tegen het drugsmilieu.

Wat zei Duke op het einde? Hoe kun je nu vrede kopen voor $ 3,00 per pil?

3,5*

Voldoet niet aan de hoge verwachtingen.

Het begint nochtans niet slecht. Broderick is hilarisch wanneer zijn ouders aan zijn bedstee staan en hij zich gedraagt als een kleine uk. En ook de intrede van Ruck is op z'n minst goed te noemen. Dat grimmig deuntje zet al meteen de sfeer.

Alles verloopt echter wat traag naar mijn mening en echt veel gebeurt er niet. Het kon beter uitgewerkt worden. Er worden een heleboel vreemde zaken aangekaart, maar echt overtuigend is het allemaal niet. Een zeer merkwaardige dag trouwens. Welke tiener gaat nu op restaurant, of naar een baseballwedstrijd, terwijl er zoveel meer plezierige dingen te doen zijn? Een aantal situaties, zoals het museumbezoek en de parade, slagen er wel in interesse op te wekken. Vooral het moment dat Cameron naar dat schilderij staart was wel knap gevonden.

Verder kan er wel wat rommel weggelaten worden. Die scènes waarbij de rector allerlei fratsen uithaalt rond dat huis bijvoorbeeld, maar ook het zijspoor waarop de zus te vinden is, wordt vlug vervelend. Het is jammer dat Ferris geen enkel obstakel tegen komt op zijn pad, en eigenlijk gewoon zijn gangetje kan gaan.

Wel, dat laatste klopt niet helemaal. Er is namelijk een aardige hoeveelheid toevalligheden op te merken. Zo botst Ferris maar liefst vier maal indirect of direct op zijn vader. Misschien toch iets te veel van het goede, net als het veel te lange einde. De tirade van Cameron kon toch echt wel wat minder tijd in beslag nemen.

Leuke bijrol van Charlie Sheen, lekkere soundtrack, een absurde 'Save Ferris campagne' en geestige stukjes waarin hij recht in de camera kijkt.

Geen slechte komedie, maar er zat meer in.

2,50 (2,75)

Erg extreme, duistere film die op hardhandige wijze zijn standpunten wil opdringen aan het publiek.
Hij zit goed in elkaar en het leek bijna vanzelfsprekend dat het einde een verassing moest vormen.
Carter speelt een prachtrol en overtreft Pitt en Norton moeiteloos.

Ik heb niettemin nog een paar onduidelijkheden bemerkt en ik hoop dat jullie deze kunnen ophelderen.

*Verklaar het feit dat Jack het plafond zag instorten terwijl hij zogezegd boven met Marla lag.

*Waarom ziet Jack Tyler nog in de allerlaatste scènes, op een 'verlicht' moment, waar hij volledig zichzelf is? Hij is er van overtuigd dat 'hij' fouten heeft gemaakt en wil de hele operatie afblazen.
Waarom sleurt hij er dan toch nog Tyler bij om hem tegen te werken?

Van schizofrenie en slapeloosheid weet ik niet zoveel af, maar deze zaken zijn in mijn ogen vrij onlogisch.

Action Man joins FARC!

Een stompzinnig actievehikel dat het best omschreven kan worden als één lange ontploffing of een eindeloze kogelregen tout court. Veel meer krijg je in ieder geval niet te zien, buiten het verplichte, doch tegelijk enorm misplaatste romantische moment. Het verhaal raakt in feite kant noch wal en duwt haast op eigen kracht je kop in het zand. Een ernstig gebrek aan diepgang en betrokkenheid bij de doldwaze gebeurtenissen geeft de finale nekslag.

Het epos begint met – hoe kan het in Godsnaam ook anders – een chaotisch vuurgevecht. Als kijker heb je geen flauw benul welke partijen elkaar thans in de haren vliegen. Wie vecht tegen wie, en bovenal: waarom? Dit fenomeen steekt doorheen de hele film de kop op. De actie voelt na verloop van tijd aan als een overdosis hallucinogenen en laat je alle hoeken van de kamer zien. De precieze kiem van gevecht nummer twintig is op dat moment niet meer van belang. Met een volledig amorfe smoel zet je niettemin door.

Ik begreep verder niet wat het nut was van de relatief bevallige blondine, die er met de moed der wanhoop bij werd gesleurd. De enige functie die zij bekleedt is het sporadische muilen met de onversaagde spierbundel. Voorts kan je ze het best parafraseren als zijnde een tang op een varken. Letterlijk en figuurlijk.

Een belangrijke briefing voltrekt zich als volgt: “Beste mensen, de rebellen zitten hier. Om 5u vallen we aan. Zijn er vragen?” Te belachelijk voor woorden. Een onnozele martelscène liep ook nogal lomp in de kijker, evenals de knullige verhaalwending tegen het einde, die op ondeskundige wijze in je snufferd wordt geduwd. Verhaaltechnisch zo leeg als de patronen waarmee geschoten wordt.

En leeg zijn deze wel degelijk, daar onze held op het laatste moment een dozijn kogels in zijn rug kan opvangen, zonder ook maar een druppeltje bloed te verliezen. Blijkbaar waren ze tamelijk gehecht aan de muren en kledij in het algemeen, want het enige dat blijk geeft van een getroffen doelwit of enige vorm van impact, is het clowneske neerstuiken van menig nevenpersonage. Zelfs als er een fractie van een seconde even geen trekker wordt overgehaald.

De geluidseffecten verdienen met gemak een eigen boek, al zijn ze niet om naar huis te schrijven. Zo zijn acteurs die wat verder van de camera verwijderd zijn amper te horen, of is er altijd wel een ander element in de directe omgeving dat hun stem overschaduwd. Variërend van watervallen tot doodgewoon gras. Let tevens op het abrupte wegvallen van achtergrondgeluiden bij het aannemen van een ander camerastandpunt. Met name de krekels tijdens een of ander gesprek zijn in een wel zeer gekke stemming.

Het slechtste bewaar ik uiteraard voor het laatst. De algemene ‘soundtrack’ laat je immers bijkans dezelfde richting uitslaan als Vincent Van Gogh. Negentig minuten lang militaristische herrie. Na afloop zou je elk drumstel in de hele wereld wel met een machete te lijf willen gaan. Een hel, neem het van mij aan.

Enfin, gelukkig ogen de wapens op zich vreemd genoeg érg realistisch, en zorgt de inbreng van onvervalste helikopters, pantserwagens en slangen voor een minieme meerwaarde. Miniem, aangezien ik over de dialogen uit de IKEA en het beroerde acteerwerk tot op dit moment nog geen gal heb gespuwd. Bij dezen.

1,00 (1,25)

Leuk verhaal van een man met een duister oorlogsverleden. Het eerste uur was erg amusant om te volgen. Zeker het deel waarin hij op een paar minuten tijd een 'boobie trap' ineen knutselde.

Spijtig dat het daarna een beetje te raar begint te worden. Rambo's acties zijn moeilijk te begrijpen en zijn stress syndroom neemt de bovenhand. Zijn laatste woorden voelden ook wat geforceerd aan en waren eigenlijk onnodig.

Qua acteerwerk niets speciaals. Aanvankelijk maakte Stallone zelf nog wel indruk, maar zonk steeds dieper weg. De kolonel was compleet overbodig en slecht vertolkt.

Ik had meer verwacht van het schijnbaar epische personage John Rambo.

3,00

Aardige komedie met goede acteerprestaies van Kline en Cleese.

Het verhaal wist me niet echt te bekoren, maar de acteurs straalden nu eenmaal zo'n grote charme uit dat ik 3.5* geef.

Flying Virus of Killer Buzz, een titel die op zich al wat overdreven in de oren klinkt. Nadat ik de trailer had bekeken was het meteen duidelijk dat dit niet meer of minder dan een B-film is. Een verhaal vol gaten en merkwaardigheden, rommelige regie, afschuwelijke SFX en slechte tot verschrikkelijke acteerprestaties. Dat waren de vooruitzichten. Alhoewel dat laatste uiteindelijk nog meeviel.

De film gaat matig van start en de eerste tekenen van goddeloosheid bleven vooralsnog uit. Het kan wat vreemd ogen dat de zogenaamde 'Shadow People' zonder veel moeite met moderne wapens overweg kunnen, net als met graafmachines. Hoe hebben ze ooit de kans gekregen zich hier in te oefenen? Enfin, hieronder volgt een korte situatieschets. Diegenen die hier geen behoefte aan hebben, kunnen die alinea gewoon overslaan.

Het komt erop neer dat boze blanke mannen deze mysterieuze stam, onder leiding van 'Saviour', willen uitroeien. En dit door middel van genetisch gemanipuleerde bijen. Op het eerste zicht lijkt er niemand te zijn die deze boeven zou kunnen tegenhouden, buiten de stam zelf. Maar we wijken een beetje af, want eigenlijk gebeuren er daarnaast ook een heleboel zaken. De hoofdrolspeelster, Anne, en haar sidekick Raka stuiten midden in de jungle op een paar zilveren kisten, waaruit een geheimzinnig gezoem komt. Wat zou dat toch kunnen wezen? Niet veel later wordt Anne neergeschoten door gewapende mannen, die de kisten blijkbaar moeten bewaken, en storten er zich honderden bijen op haar roerloze lichaam. Niet veel later wordt ze wakker in het hospitaal en blijkt ze die aanval dus overleefd te hebben. Ze schijnt tevens slechts drie keer gebeten te zijn. Straffe kost.
Een aanwezige dokter draait vlug een tong met Anne, en pakt daarna terstond de biezen, op zoek naar de gonzende kisten. Eenmaal aangekomen op die plaats, neemt hij één koffer mee, spoedt zich naar de luchthaven en voor je het weet zit hij comfortabel in First Class, op weg naar New York. Uiteraard schiet op een gegeven moment het kofferslot open en ontsnappen de bijen. Ondertussen komen Anne en Rake er achter dat ze vlak na haar stekelig incident is meegenomen door de Shadow People, die haar een tegengif hebben toegediend. Anne gaat op zoek naar de stam, hopend dat ze de passagiers op het vliegtuig kan redden. Maar dat is zonder de goed georganiseerde bende gerekend, onder leiding van Rutger 'Ezekial' Hauer.

Ikzelf probeerde niet zoveel aandacht te besteden aan dit nogal vage en standaard script, waarin alle clichés en voorspelbare momenten zich in sneltempo voortplanten. Leuker was het bijhouden van de quasi ontelbare plotgaten en absurde tussendoortjes.

Wat deden die kisten met bijen überhaupt op zo'n willekeurige plek, midden in het oerwoud? Hoe is die dokter er ooit in geslaagd zo'n kist mee te nemen, terwijl die plek schijnbaar erg streng bewaakt wordt? Waarom gebruiken ze in godsnaam bijen om die stam uit te moorden, als ze toch in nog geen vijf minuten tijd met vijf granaten heel het kamp in brand kunnen steken?

Verder is het zeer bizar hoe een panter plots wordt aangevallen door een zwerm bijen en dat onze honingmakende vriendjes even snel kunnen verdwijnen als dat ze opduiken, zelfs in kleine ruimten zoals een vliegtuigtoilet. Anne slaagt er iedere keer weer in een bespottelijk Brits accent op te rakelen en het inadequate woordje 'Asshole' over haar lippen te krijgen. De stewardess is dezelfde actrice die aan de balie op de luchthaven stond en als je dat even negeert is ze nog steeds de meest brutale, onbeleefde stewardess die je ooit gezien zal hebben. Ze grijpt passagiers zelfs bij de geslachtsdelen om hen op hun plaats te krijgen. Overigens zal je bitter weinig passagiers tellen. Ik kom uit op een tiental, wat de spanning ook niet bepaald de hoogte injaagt. Op het einde, wanneer Martin in een wanhopige bui de vliegtuigdeur opent, naar buiten gezogen wordt en tenslotte met veel moeite weer binnengehaald wordt, zie je vlak daarna een vrouw zonder veel moeite naar de deur lopen en deze dichtdoen. Alle geloofwaardigheid wég.

Maar het meest achterlijke en krankzinnige moment is dat waarop dat meisje een brandblusser pakt en met een overdreven enthousiasme de bijen neerspuit. "Eat this, and that. Come on, you want a piece of this?" Lachen, gieren en brullen heb ik gedaan.

Het acteerwerk viel me eerlijk gezegd niet tegen, zoals eerder vermeld. Een paar acteurs slagen echt nergens in, zoals de dokter, de brandblussermeid en die dwaze nerd, maar dat niet meegerekend zul je aangenaam verrast zijn. Rutger doet zijn best, de hoofdrolspelers Anne en Martin steken niet tegen en zelfs die bizarre Saviour (Michael Douglas look-a-like) komt goed over. Jammer dat ze zich 95 minuten lang in een compleet van de pot gerukte historie staande moeten houden. Ze worden als het ware verkracht door het onzinnige script.

Tot slot heeft deze film zijn lage verwachtingen absoluut ingelost. Het is een schande dat dit wanproduct is uitgekomen, mede omdat er tenminste één respectabel acteur in te bespeuren is. De ene ster die ik toeken is enkel en alleen te wijten aan dat ene hilarische moment, dat ik zelfs verschillende keren opnieuw heb afgespeeld.

1,00

Blije zakdoekjes of droevige zakdoekjes? Om even een verder totaal irrelevante quote aan te halen.

Zeer aangename RomCom uit de Apatow-stal. Elke acteur zit goed in zijn vel en steekt veel van zichzelf in de dialogen en personages. Alles voelt natuurlijk en allesbehalve geforceerd aan, zelfs niet tijdens de ietwat hardere komische pogingen. De speelduur is langer dan het gemiddelde binnen het genre, maar buiten kijf staat het feit dat elke minuut de moeite waard was. Enkel een beetje jammer van de slappe ontknoping, en dat terwijl de film tot tien minuten voor het einde de voorspelbaarheid wist te verdoezelen.

Enfin, ik heb er alleszins hartelijk om kunnen lachen, mede dankzij de schitterende typecasting en de algemene manier van acteren.

3,50

In een gotisch kasteel, ergens in een desolaat gedeelte van Duitsland, werd op een stormachtige avond door de krankzinnige professor Syfy en zijn gebochelde knecht een verschrikkelijk monster het leven ingeroepen. Hele stukken rotte zalm, kabeljauw en maatjesharing werden samengevoegd en door bliksemschichten tot leven gebracht. Het resultaat was Frankenfish, een niet onaardige bengel, die het leven dat hem was geschonken stevig omarmde. Maar foute vrienden tijdens de pubertijd en meerdere onenigheden met zijn vader aangaande zakgeld en het al dan niet mogen aanschaffen van bromfietsen, leidden uiteindelijk tot zijn ondergang. We treffen hem en zijn kornuiten thans aan in het Zuiden van de Verenigde Staten.

En wat is deze setting toch fabelachtig. Een vies, dampend moeras waarop drie krakkemikkige schuren drijven. Al dan niet bewoond door heksen, junkies of rare eenzaten. Wie zie je liever opgevreten worden? Het geluid van een snerpende mondharmonica op de achtergrond en talloze drankkruiken, wasborden en banjo’s die de roemrijke klanken van het Zuiden verspreiden. Zestien kinderen wachten vol spanning op hun vader die vissen vangt door ze met een lege whiskyfles op de kop te slaan. Ach, wie zou er niet op vakantie willen gaan?

De regie is overgelaten aan iemand die toch ietwat kennis van zaken heeft en zijn broek alleszins niet laat ophouden door een halve meter touw. Niet dat ik de nieuwe Scorsese heb ontdekt, maar niettemin zonder meer een verrassende vaststelling. Op technisch vlak over het algemeen degelijk, met uitzondering van het stemgeluid. Sommige acteurs zijn gewoonweg onverstaanbaar en mompelen onophoudelijk verder. Flikker de microfoon in de toekomst recht in hun smoelwerk en kwak er een emmer lijm overheen. Ook de monsters zelf zien er redelijk uit en getuigen af en toe van een zekere schattige ambachtelijkheid. Niet alles moet door computermachines worden afgehandeld.

Het is en blijft wel een product van Syfy, hetgeen vrijwel garandeert dat je bek sporadisch op je tenen valt. Beetje absurd bijvoorbeeld, hoe het langharig tuig plots met een krat vers fruit op komt draven. Wie wilt er een banaan? Hij moest er wellicht drie weken voor varen, maar het was de moeite blijkbaar meer dan waard. Of groeit er een bananenboom in hun achtertuin? Je weet het potdorie toch nooit met die hippies.

Verhaaltechnisch gezien werd er een tamelijk arrogante positie aangenomen, want jezelf serieus nemen is nooit een goed plan in dit milieu. Het gedoe omtrent die Chinese boot en dat plotse familiaire gedoe na het diner interesseert geen hond. Het duurt dan ook veel te lang vooraleer de eerste Frankenfish in beeld verschijnt en het kleine groepje halfgare kijkers in de handjes kan beginnen wrijven.

Zesendertig minuten saai geneuzel ging vooraf aan een dik halfuur prettig gestoorde ongein. En Jezus Christus, die vissen halen me daar toch een paar gekke fratsen uit. Ze bestaan vermoedelijk uit vloeibaar metaal, want een kogelregen van heb ik jou daar is nog niet voldoende om hun kadaver naar de zeebodem te stuwen. De slachtpartijen die onze zwemmende vriendjes aanrichten zijn wel min of meer entertainend. Volkomen voorspelbaar wie het loodje legt natuurlijk.

Echt hilarisch zijn de reacties van mensen op de dood van anderen. “Ach zeg, potjandorie. Meen je da nou serieus? Aaah, sta ik van te kijken, hoor.” Of zoiets. Niemand geeft om iets of iemand anders dan zichzelf. Sam maakt zich ook onsterfelijk belachelijk door de hartslag te meten van het meisje met een reusachtig gat in haar hoofd. Je weet nooit, misschien heeft ze nog een tweede brein in haar broekzak.

Schrap of vervang een aantal acteurs, kort de vervelende opbouw in en steek wat meer de draak met de plaatselijke bevolking en alle desbetreffende clichés die de wereld worden ingestuurd.

Matig.

1,50 (1,75)

Face/Off voor randdebielen.

Tijdens de film schommelde ik lustig op mijn bureaustoel, de handjes achter het hoofdje, dromend over eenhoorns, pluizige konijntjes en potjes goud aan het eind van een bonte regenboog. Het enige tegengif tegen het virus genaamd 'Freaky Friday' is namelijk een altijddurende waanvoorstelling creëren in je onthutste hersenpan.

Als je per ongeluk even met je ogen knippert en zodoende tot de verschrikkelijke vaststelling komt dat je, alle hallucinaties ten spijt, nog steeds naar dit gedrocht aan het kijken bent, is de enige redding door het dichtstbijzijnde raam springen. Mijn oprechte medeleven voor de lieden die op de gelijkvloers wonen of een bungalow betrekken. Hun leed zal niet vergeten worden.

Stuitende acteerprestaties, walgelijke muziek, een dwaas script dat ontzettend slecht is uitgewerkt, tonnen gênante situaties (gereserveerd voor de alreeds door de grond zakkende kijker), een miserabel gevoel voor humor en nietszeggende dialogen vormen nog maar het topje van de meurende ijsberg.

Geen goud aan het eind van deze regenboog, wel een schoonmoeder en drie belastingontvangers.

Een 'bad trip'.

1,00

Wat een klucht.

Na een weinig belovend uur besloten ze op ongerijmde wijze een ander pad te betreden. Alle voorgaande gebeurtenissen werden stante pede met de stempel der irrelevantie bedrukt. Hele hordes belachelijke monsters stegen ten tonele en het stel gangsters inclusief gegijzelden moest plots collaboreren. De volstrekte onzin ontspruit weliswaar niet enkel vanuit verhaaltechnisch standpunt. Vooral de ‘SFX’ doet de mondhoeken alle kanten opkrullen. De bloeddorstige wezens hebben een hopeloos, bespottelijk voorkomen dat er, toegegeven, lekker ambachtelijk uitziet. In de credits passeert er wellicht een waslijst aan pottenbakkers en boetseerders de revue. De enige ‘vampier’ die er bijzonder realistisch uitzag was Danny ‘Machete’ Trejo, maar ik veronderstel dan ook niet dat ze zijn snuit veel hebben moeten bijstellen.

Het geheel is gelukkig allesbehalve eentonig, al zal het eerste deel bij een herziening toch vooral als zijnde de matige opbouw naar de latere waanzin worden aanschouwd. Vooralsnog extra puntjes door een zeer wispelturig en weinig voorspelbaar verhaalverloop, een ontspannen soundtrack (Tito & Tarantula), sfeervolle settings, alsook het haast hilarische einde, alwaar Clooney nog poogt een percentje af te snoepen.

3,00 (3,25)

Spannend in geringe mate, maar bovenal een erg entertainende actiefilm. Knap hoe je pas na bepaalde tijd wist hoe de vork precies in de steel zat. Tot en met het James Bond-achtige einde boeiend gehouden, mede door de veranderlijke wisselwerking tussen agent en voortvluchtige, alsook de langzame ontvouwing van het moordmysterie. De vele achtervolgingen zaten goed in elkaar en zijn de strakke regie een bedankje verschuldigd. Beetje jammer dat de muziek vrij eentonig aanvoelde, al is deze zonder meer opzwepend en passend.

Alleraardigst, vooral dankzij een overtuigende Ford en de geëngageerde Jones.

3,50 (3,25)

Uitstekende oorlogsprent die jarenlang voor meesterwerk mocht doorgaan in de grijze gangen van mijn geheugen. Een oppuntstelling maakte hier echter een eind aan en plaatste deze Kubrick een paar treden lager op het podium.

Een boeiende eerste helft moest de aanzet vormen tot het uiteindelijke veldwerk. Hoewel in feite niets werd getoond dat me echt overrompelde, was het wel interessant om soldaat Pyle gade te slaan. Zonder hem was dit wellicht een erg matig deel geworden, dat niets meer toonde dan typische, opgefokte legerslaafjes die hindernissen overbrugden.

Het tweede deel loopt met de punten weg, ook al gaat het nogal aarzelend van start. Enkel de laatste scène is de moeite meer dan waard en vormt zonder twijfel het hoogtepunt. Schitterend hoe het peloton hier door wraakgevoelens geleid wordt, en vastberaden de verborgen vijand wil doden. De haat is hier voor de eerste maal echt voelbaar.

Verder moet gezegd worden dat de setting fenomenaal is, evenals de regie. Samen met een sublieme soundtrack wordt de film alsnog van de middenmoot gescheiden.

4,00 (3,75)

Auw, ik had last van plaatsvervangende schaamte toen ik deze film bekeek. Dit MOET toch wel het dieptepunt uit Carrey's carrière zijn.
Het genre is zogezegd Komedie/Misdaad, maar dit klopt niet.
De humor is ver te zoeken, dat komt waarschijnlijk door Téa Leoni, die absoluut GEEN gevoel voor humor heeft.
Ze komt in het begin over als een typische huisvrouw. Bezorgd, toegewijd.. naarmate de film vordert verandert ze echter in een gek, paranoïde mens dat al haar gezond verstand verloren heeft.
Carrey probeert die uiterst zwakke prestatie op te vangen, maar slaagt daar niet in.
Ook het aspect 'misdaad' is ver te zoeken. dit komt vooral door het enorme tempo die deze film heeft. Van de ene moment op de andere begint het koppel de bandiet uit te hangen om zo aan geld te komen. Die overgang is zo snel, dat de kijker er eigenlijk weinig belang aan hecht, terwijl dit toch een belangrijk gegeven is!
De kleine discussies die het koppel voert TIJDENS de overvallen hebben me ook doen walgen. Dit legt ook het niveau van de film vast.

'Fun with Dick and Jane' is niets meer of minder als een flop, niet eens te gebruiken om het verstand op nul te kunnen zetten.

2*

Hoe versla je Satan zelf? Geen sinecure, zeker als hij dan nog eens een kameraad/poulain meebrengt. De vierde muur doorbreken, een gebed omdraaien, de tijd naar zijn hand zetten. Ik zou de handdoek op voorhand reeds in de ring hebben gegooid. 'Funny Games' is mijn soort film. Een serie onverklaarbare, haast absurde gebeurtenissen die heel even onderbroken wordt en een sprankeltje hoop laat zien, om niet veel later genadeloos de draad weer op te nemen. Hetgeen achteraf gezien natuurlijk onvermijdelijk was. Het begint allemaal nogal traag, maar na alle kat-en muis spelletjes toont de film zijn ware kracht en blaast mens en dier van de stoel. De plastische, suggestieve en bovenal rauwe weergave van verschillende keerpunten en het geweldige, vrijwel zwartkomische einde laten weinig aan de verbeelding over. Where is your God now?

4,00 (3,75)

Het voordeel van de twijfel.

Ik ga akkoord met het tragikomische aspect van deze Apatow. Sandler is bij momenten vrij vervelend, maar komt wel overtuigend over als labiele komiek, waar het uiteindelijk om draait. Lakei Rogen speelt als vanouds. Erg soepele acteur die samen met Hill en Schwartzman (die laatste maakt veel kans om één van mijn lievelingsacteurs te worden) de drie perfecte huisgenoten vormt. Enfin, een lach en een traan dus. Vrij onderschatte film.

3,50 (3,25)