Opinions

Tégenvaller.

Deze film kon me over het algemeen weinig boeien. Het merendeel bestaat uit clichématige stof, die na de honderdduizendste keer toch nét wat aan waarde verliest. Ik heb geen een keer moeten lachen om wat bedoeld was als grap. Red Mist die aanvankelijk een stoere indruk wil maken, maar zich dan op lullige wijze bezeert nadat hij van een vuilnisbak sprong.. Hilarisch kan ik het niet noemen.

Sommige scènes, waaronder vooral het geschiet, het gegooi met messen en het gehuppel van Hitgirl, spraken me wel aan. Net als wanneer Red Mist en Kick-Ass in de auto naar 'Crazy' zitten te luisteren. Meteen het hoogtepunt.

Soms is alles wel héél voorspelbaar, zeker het einde bracht niets verrassend. Je kon van mijlenver ruiken dat zowel Hit-girl op ging duiken, alsook dat de bazooka ging gebruikt worden. Het jetpack kwam tevens weinig overtuigend over.

Allemaal mooi in beeld gebracht, het acteerwerk stak niet tegen en de soundtrack sloot mooi aan bij de beelden. (wel jammer dat alweer één van Morricone's pareltjes gebruikt moest worden)

Enfin, het verhaal stond me niet aan. Het had beter kunnen geweest zijn. Prop er meer adrenaline in, meer verrassende wendingen, zorg voor wat geslaagde humor en ik juich mee met het vooralsnog onterecht dolenthousiaste publiek.

2,50 (2,75)

Aardige tragikomedie die weliswaar meer neigt naar dramatische taferelen, doch bij momenten een ongedwongen glimlachje weet af te dwingen. De acteurs en actrices zitten goed in hun vel en brengen hun rollen met verve. Vooral de intrigerende Wasikowska is een boeiend personage, wat ook geldt voor de immer ontspannen Ruffalo. Het verhaal duurt net lang genoeg om niet afstompend te worden en kent een fraai en open einde. Niets dat het geheel naar buitenaardse werelden tilt helaas, en slechts een paar momenten zijn enigszins memorabel of écht vermeldenswaardig te noemen.

Goed.

3,00 (3,25)

Wat precies de bedoeling was van deze film heb ik nooit begrepen. Na vijf minuutjes vruchteloos opzoekingswerk had ik er genoeg van en nam de film gewoon zoals hij was. Nochtans had ik hem anders beoordeeld als bleek dat het een afstudeerproject was.

‘Het Witte Bloed’ is allereerst een Kiekeboe album dat in mijn ogen niet echt speciaal kan genoemd worden. Akkoord, het personage Mona werd geïntroduceerd, maar veel meer dan dat gebeurt er niet. Het verhaal staat me niet aan en in 1992 waren er al een heleboel albums verschenen die meer voor verfilming vatbaar waren. Achteraf gezien zou natuurlijk elk stripverhaal verknoeid zijn geweest, moest het in de tengels van deze regisseurs terecht zijn gekomen.

Vanaf de eerste minuut valt dit project al tegen honderd per uur door een mand vol rotte peren. Na een te grote portie extreem lelijke ‘title cards’, komt de eerste set in beeld. Sapperdeparaplu, wat oogde dit amateuristisch. Tegenover soaps als Familie en Thuis steken ze schriel af. De huiskamer waarin onze bekende familie zich bevindt komt namelijk slechts voor 1/10 in beeld. Een deur, een stukje gordijn en een deel van de tafel is al wat je te zien krijgt. Kiekeboe blijft constant in de deuropening staan. Wellicht was het karton pardoes op en konden ze dus enkel voor die drie vierkante meter decor blijven staan.

Wat me zowaar pas later opviel was de volslagen bespottelijke aankleding van de personages. Mensen die de strip kennen gaan zich doodlachen. Kiekeboe is te dik, Charlotte lijkt in geen geval op haar getekende voorbeeld, Konstantinopel is bijna even groot als zijn vader en Fanny draagt een pruik waar je U tegen kan zeggen. Samen maakt dat één ongeloofwaardige en onherkenbare bende acteurs. Alhoewel, dat het acteurs zijn kan nog weerlegt worden. Van acteren is immers geen sprake. Deze arme lieden snappen zelfs van toneel geen jota. Ze braken hun tekst op zo’n ontzettend onnatuurlijke manier uit, dat je als kijker niet weet of je moet lachen, huilen, of een hoelahoep met boter insmeren om hem vervolgens smakelijk te verorberen.

De dialogen zijn stuk voor stuk gekopieerd uit de tekstballonnen. Helaas werkt dat hier niet. Het mopje in het begin over Fanny die ‘meer van hem hield dan hij van haar’ mist zijn uitwerking, hetgeen volledig te wijten is aan de incompetentie van de cast. Later zullen de personages ook de tekstballonnen blijven eerbiedigen door o.a. luidop tegen zichzelf te tateren. Het geforceerde gebruik van je en jij doet hier in grote mate afbreuk aan.

Doorheen de 75 minuten durende klucht volgt de ene teleurstelling de andere op. Goegebuer vormt het toppunt en stoot met zijn potsierlijke blonde pruik Fanny met gemak van haar troon. De enige acteurs die min of meer goed gecast waren zijn Rottiers en Tanghe als respectievelijk Mikal en zuster Bloedwijn. Jammer dat ze dat dan verpesten met, toegegeven, hilarische overacting.

De muziek is minstens even weerzinwekkend. Met geen woorden te beschrijven helaas, maar luister er anders even naar. De Special Effects ( ) zijn om te huilen. Zelfs Ed Wood zou hier met een Facepalm op reageren. De vleermuizen die rond de toren van de privékliniek fladderen zien er ontiegelijk nep uit.

1,00

(Als iemand kan aantonen dat dit een afstudeerproject is, dan ben ik bereid een halve ster meer toe te kennen)

Matige komedie die over de hele lijn absolute middelmatigheid uitstraalt. Het begint allemaal wel aardig, met een ongeschoren Arnold die een luguber figuur achtervolgd. Even werd de indruk gewekt dat een lekker ouderwetse actiekomedie in het verschiet lag, maar al gauw vervaagde die gedachte en donderde de film trede na trede de kelder in. Een kelder vol rotzooi.

Het valt sowieso al niet mee om een voormalig professioneel bodybuilder plots te kadreren in een kleuterklasje. In plaats van er dan vol voor te gaan en alle mogelijke dolle fratsen te bedenken, proberen ze hier zowaar nog een (semi-)serieus plot neer te poten.

Het einde is bijzonder slap en grenst haast aan het absurde wanneer die kleine, vraatzuchtige rosse partner van Ah-nuld de overigens erg overbodige grootmoeder met een honkbalknuppel bewerkt.

Een van de jammerlijke flaters uit het helaas iets te veelzijdige oeuvre van de hoofdrolspeler.

2,00

Nogal charmante en onschuldige komedie met een clichématige wisselwerking tussen enerzijds de stereotiepe naïeveling en anderzijds de asociale, begerige opportunist. Veel impact heeft het magere verhaaltje dus niet gehad, wat ook nergens in grote mate stoort. Gelukkig is de rug van ondergetekende wel een aantal keer in contact gekomen met de vloer, want de hilarische input van een koppel behekste haarstukjes is onmogelijk te negeren. De malle pruiken floepen alle richtingen uit en zijn in samenspel met grapjassen Harrelson en vooral Murray onweerstaanbaar. Helaas is het harige duo te schaars rondgestrooid en blijft het geheel doorgaans handelen over sullige ruzies, voorspelbare romances en andere kletskoek.

Tamelijk goed.

3,00 (2,75)

Een heleboel geinige dialogen en overtuigende chemie tussen de personages. Cirque du soleil na een handvol paddo's vormde het hoogtepunt. Helaas viel de film na anderhalf uur haast volledig stil en bleek het einde een echte teleurstelling.

Enfin, Knocked Up bevat gelukkig wel voldoende humor en heeft over het algemeen een vlotte en losse sfeer.

3,00 (3,25)

‘Kraken: Tentacles of the Deep’ is alweer zo’n catastrofale tv-film die via het toenmalige Sci Fi kanaal zijn weg zocht naar het argeloze publiek. Wie weet hoeveel knusse gezinnetjes een levenslang trauma hebben overgehouden aan deze draak van een productie. De poster ziet er leuk uit en de titel klinkt spectaculair, maar na tien minuten speeltijd wil je met een molensteen om je nek in de dichtstbijzijnde vaart springen.

Nochtans beloven de eerste drie minuten veel, daar we dan alreeds een knotsgekke situatie voorgeschoteld krijgen. Een man hangt als een natte handdoek aan een mast te wapperen, terwijl de fameuze inktvis oftewel ‘Kraken’ hem het water in probeert te trekken. Hilarisch schouwspel. Zijn vrouw en kind proberen hem te redden, maar alle hulp komt te laat. Ook de moeder valt uiteindelijk ten prooi aan onze achtarmige kameraad, waardoor het zoontje alleen achterblijft.

Ongeveer twintig jaar later blijkt dat zoontje al die tijd op wraak te hebben gebroed, en is hij vastbesloten de moordenaar van zijn ouders aan een Japans restaurant te verpatsen. Dit gegeven deed me een beetje denken aan de belevenissen van Batman, alleen werden diens ouders op een meer ordinaire wijze vermoord. Een vleermuismasker zou de held in deze film alleszins niet misstaan, want op die manier wordt zijn barslechte acteerwerk immers ietwat verborgen gehouden.

De mensen waarmee Ray ‘Een weekdier heeft mijn ouwelui opgegeten’ Reiter na verloop van tijd gaat samenwerken, hebben onderhand al een paar gekke fratsen achter de rug. Hun voormalige schipper werd door een strak gespannen kabel onthoofd, en belandde daarna in de armen van het gulzige monster. Vreemd is dat zijn gedecapiteerde lijf nog volop de strijd wil aangaan en lustig alle richtingen op spartelt. Was de brave man in een vorig leven misschien een kip?

Een aanzienlijk aantal onderwaterscènes steekt vervolgens de kop op. Spijtig genoeg wordt er in dermate troebel water gefilmd, dat je je als kijker afvraagt of ze niet voor de kust van Pompeii zijn gedoken. Je ziet geen meter ver en als je niet om de twintig seconden in je ogen wrijft, hou je er waarschijnlijk een permanente bijziendheid aan over. Dit alles zou nog enigszins te vergeven zijn moest het verhaaltechnisch gesproken niet zo totaal oninteressant aanvoelen. Het hele gedoe omtrent de verdronken schat blijkt namelijk niets meer of minder dan hopeloze bladvulling te zijn. De schrijver van dit scenario was waarschijnlijk een echte kip, die enkel wat rondgestrooide graantjes op een typemachine nodig had om dit manuscript te kunnen voltooien..

Later in het hersenloze avontuur stuiten we zowaar nog op een bad-guy, die om andere redenen op de schat jaagt. Nog meer overbodig opvulsel. Hij oogt als de koning der stereotiepen. Hij rookt continu lange sigaren, spreekt met een kwaadaardige ondertoon en loopt met behulp van een wandelstok. Nu, waarom hebben ze hem daarbovenop geen ooglapje, een gouden tand en een groot litteken op zijn wang gegeven? Een hoge hoed, monocle, dun snorretje en een Perzische kat op zijn arm zouden ook niet slecht overkomen. Zero geloofwaardigheid op alle fronten.

De inktvis op zich mag doorlopend rondzwemmen, en sporadisch zijn tentakels om nietsvermoedende nevenpersonages wikkelen. De anti-inktvis brigade zal nooit een telefoontje krijgen, omdat de snulletjes het heft resoluut in eigen handen willen nemen. Verder is zijn algemene voorkomen vanzelfsprekend bespottelijk. Een inktvis die last heeft van 'framerate drops' heb ik nog nooit gezien op het Discovery Channel. Zelfs Ray Harryhausen zou het in zijn broek doen van het lachen.

Prut.

1,00

Altijd wat beschamend om een eigen bericht van vijf jaar geleden terug te lezen. Vooral omdat ik toen een soort zweterige veertienjarige puber moest voorstellen. Heb er echter wel om moeten grinniken.

Maar goed, even een aantal regels neerpennen over deze Shinkai anime, die ik tevens in handen kreeg via de pakketservice.

Ik zal maar beginnen met de schaarse positieve puntjes. In het bijzonder wil ik de prachtige beelden aanhalen. Niet alleen de mooie animatie, maar ook het schitterend gebruik van licht en schaduw zijn in staat je volledig weg te blazen. Tenminste, als er even niets gezegd wordt, want het gebeurt iets te vaak dat, door een overvloed aan dialoog, je ogen continu op de ondertitels staan gericht.

Na ongeveer een dun of dik uurtje komt er ook een aardig verwerkt stukje in voor waarin een aantal chronologische foefjes uit de mouw worden geschud. Dat heeft alleszins indruk gemaakt.

Helaas valt er hierna weinig te beleven. Het verhaal kon me voor geen meter boeien. Het komt ook zo ontzettend traag op gang, en blijft de eerste 25 minuten in een soort oneindige lus hangen. Ook later, wanneer er vluchtig parallelle werelden bijgehaald worden, slaagt de film er niet in te overtuigen en een meeslepend vertelseltje voor te leggen. Ik vond het een heel suffe film, als ik mij zo mag uitdrukken. De omschrijving hierboven klinkt duizend keer interessanter dan wat uiteindelijk uit de bus komt.

De muziek moet wel het dieptepunt vormen. Om de haverklap een treurig, repetitief piano, zij het viooldeuntje. Moest het nu nog goede muziek zijn, maar dat kan ik mezelf allerminst wijsmaken.

Deze film is het bewijs dat grafische pracht ook niet alles is. Met moeite uitgezeten.

2,50 (2,25)

Hilarische vechtscènes en de ene ridicule gebeurtenis na de andere. Dit is belachelijke onzin op zijn best. En het beste hieraan is dat dit op geen enkel moment wordt ondermijnt door een serieus moment. Lekker foute maar doeltreffende SFX, passende muziek, een schitterende cast en een volkomen absurde ondertoon laten dit bijna voor een een bescheiden meesterwerk doorgaan.

3,50 (3,75)

De schaarse humor liet me niet onaangeroerd, moet ik eerlijk bekennen. Ondanks het feit het overschot van de grapjes al duizendmaal eerder is verteld. Misschien lag het vooral aan de klungelige panda op zich, die in deze context wel een paar grijnzen weet af te dwingen. Voorts een razendsnel verhaal dat, mede door zijn jachtige aard, weinig of geen inlevingsvermogen ruggensteunt. Op het einde word je dan ook overmand door een vreemde gewaarwording, die je doet afvragen wie al die gekke personages op het scherm nu daadwerkelijk moeten voorstellen. Verwacht dus geen diepe gronden, want de korte speelduur biedt enkel ruimte voor stille waters.

Aardig.

3,00

Met vrienden en een aardige hoeveelheid bier komt deze film als een mokerslag aan. Je kunt niet ophouden met lachen, alles is geweldig en de top 10 notering lijkt niet veraf.

Helaas blijkt van dit alles de volgende morgen niets meer te kloppen en trekt de wazige bulderlachsfeer snel weg. Sommige grollen zijn wel min of meer geslaagd, maar over het algemeen is het vooral een enorm slecht gemaakte komedie, die veel meer dan mij lief is parodieert.

1,00 (1,25)