Opinions

L.A. Noire

Schitterende film met een serie acteerprestaties van heb ik jou daar, een uiterst boeiende verhaallijn, heerlijke muziek en uiteraard een fenomenale setting. Het verloop en de veranderlijke persoonlijkheden van onze drie al dan niet corrupte vrienden is zonder meer intrigerend. Een van de weinige films waarin niet één of twee acteurs met de pluimen weglopen. Iedereen speelt zijn rol met zodanig veel overtuiging dat inlevingsvermogen even vanzelfsprekend is als ademhalen. Veel meer valt er niet te zeggen. Het geheel klopt als een bus.

4,00 (4,25)

Te weinig fantasie, te veel (oorlogs)drama. En dat is in dit geval een zeer spijtige zaak, daar de onfrisse wezens en de lugubere sfeer die ze met zich meebrengen in mijn ogen tot de beste behoren in hun categorie. De scène met de 'blinde', naakte menseneter is makkelijk één van de meest volmaakte momenten in de algemene filmgeschiedenis. Een nieuwe hoofdzonde aldus dat er werd beslist het wel en wee van een meute soldaten in de kijker te zetten. Niet dat de gebeurtenissen van laatstgenoemden dermate vervelend waren, maar in vergelijking met de sprookjeselementen voelden ze aan als een regelrechte afknapper.

Kon een meesterwerk zijn.

3,00 (3,25)

Schitterende film op alle vlakken.

Ik heb weinig acteurs op zo'n overtuigende manier zien spelen als hier. De term 'acteren' vervaagt en een manier van 'zijn' wordt ontwikkeld. Waren er maar meer van deze briljante mensen die nog de moeite doen om heel hun ziel in een personage te steken.

Het inerte verhaalverloop wordt op een haast perfecte manier weergegeven door het de juiste richting uit te sturen. Terwijl anderen veel scènes als irrelevant beschouwen, zie ik ze eerder als noodzakelijk. Ze nemen de tijd om even stil te staan bij de situatie, wat de kijkervaring alleen maar hoger en hoger tilt.

Hert camerawerk is niet bepaald schitterend te noemen, maar heeft toch iets speciaal en staat niets in de weg. Het ziet er allemaal wat dof en somber uit, wat hier derhalve subliem uitkomt.

Weinig films vertellen zo'n aangrijpend verhaal en slagen er ook volledig in de kijker te fascineren gedurende de hele rit. De evolutie die de drie personages doormaken is ontzettend goed uitgewerkt. Il Ladro Di Bambini is een ontdekkingsreis, waarin je eigenlijk verder moet kijken dan je neus lang is, in plaats van zomaar te aanvaarden wat je ziet. Deze film speelt zich voor het grootste deel onderhuids af.

Topper.

The Land That Time Forgot, mockbuster zoveel van sterkhouder The Asylum. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Edgar Rice Burroughs en tevens meeliftend op het 'succes' van Land of the Lost.

Zoals altijd is het moeilijk om een startpunt te vinden bij het schrijven van een ter zake doend lapje tekst, net na het bekijken van dergelijk prul. Je krijgt als kijker zoveel onzin, geleuter en waanzin naar je hoofd gesmeten, dat je even moet bekomen. Enfin, ik zal alleszins een poging wagen.

Naar goede gewoonte begint het verhaal zeer jachtig en is er van een rustige opbouw geen sprake. Er wordt holderdebolder met gebeurtenissen gejongleerd en voor je het weet bevinden ze zich al een heel eind in het verhaal. Het plot bestaat eruit dat een groepje varende vakantiegangers in een hevige storm terecht komt en via een soort 'teleporter' voor een eiland uitkomt. Ze besluiten het eiland te verkennen, maar al gauw blijkt dat ze niet alleen zijn. Zo stuiten ze op een paar dinosaurussen en verder in het verhaal zelfs op andere (schip)breukelingen. Er gebeurt vervolgens een heleboel, maar alles is gericht op het ontsnappen van het eiland.

Ik moet toegeven, er zijn een paar zaken die wel interesse konden wekken, maar over het algemeen is de uitwerking (uiteraard) belabberd. Er zit zoveel ongerijmde nonsens in verwerkt dat ik er een boek over zou kunnen schrijven, of een film over kan maken.

Hoe is de piloot ooit door dat portaal geraakt? Wat is überhaupt de functie van dat portaal? Hoe is het mogelijk dat een 'Flare' (vuurpijl) een krater van drie meter doorsnee kan slaan? En ik ben niet erg thuis in geschiedenis, maar wat deed een Duitse onderzeeër zo dicht tegen de kust van de Verenigde Staten?

De makers kennen blijkbaar maar twee soorten dino's: een Pterodactylus en een 'T-Rex.' Beide zien er vrij potsierlijk uit. Vooral de T-Rex schittert in al zijn stompzinnigheid. Hij kan namelijk honderden kogels opvangen en kan tevens verschillende keren zo groot als een berg worden, en het volgende moment weer verkleinen tot de grootte van een boom. Ik vond persoonlijk de scènes waarin hij mensen achtervolgt fantastisch. Met zijn enorme poten haalt hij blijkbaar nog geen 15 kilometer per uur. Merkwaardig.
Daarnaast zie je ook een soort tentakel die uit het water opspringt en iemand meesleurt. Misschien een radioactieve octopus? Wie zal het zeggen.

Op een bepaald moment proberen ze de gevangengenomen blonde vrouw te bevrijden uit de handen van een handvol nazi's. Ze besluiten de aandacht af te leiden van de ongewapende wacht door de T-Rex mee te lokken tot voor het schuilhol. Nu moet je weten dat er werkelijk een berg wapens binnen handbereik stonden, maar toch gaan ze voor zo'n absurd plan. Hoe geloofwaardig kan nog het worden?

Nou, laten we er nog een schepje bovenop doen, dachten de makers. Want onze helden proberen, na een verbond gesloten te hebben met de Duitsers, hun vastgelopen onderzeeër in het water te krijgen en terug op te starten. Hiervoor rekenen ze op een shitload aan petroleum, dat dicht bij het nest van een T-Rex te vinden is. Ze zouden ook gewoon op zoek kunnen gaan naar een andere petroleumput, maar deze mensen zijn kennelijk niet snel afgeschrikt. Enfin, nadat ze de T-Rex hebben weggelokt en de lucht in hebben laten vliegen, kunnen ze beginnen met aftappen. Ze hebben tevens in no time een distilleermachine ineengeknutseld, dat de ruwe petroleum moet omzetten in diesel, of zoiets.

Mij verbaasde niets meer. Of toch, ik was aardig verrast door het feit dat er daadwerkelijk Duits werd gebezigd, ook al was het meestal beperkt tot "Ja" en "Schneller." Knap werk.

Het einde slaat echt alles. Zelden zo'n chaotische zooi aanschouwd. Ineens is alles klaar om te vertrekken. Iedereen is gehaast en zenuwachtig en niemand merkt tijdens het vertrek dat twee personen niet aan boord zijn. Nuja, geen probleem, de onderzeeër kan toch wel even aan de oppervlakte komen en de twee achterblijvers oppikken? Maar neen, in plaats daarvan varen ze gewoon door, met de heilige overtuiging dat ze niet meer gered konden worden. Dit is het toppunt.

De acteerprestaties zijn slecht, niet meer of minder. Aanvankelijk sprak die kapitein me nog wel aan, maar naarmate de film vorderde, veranderde hij in een irritante, flauwe grapjas. De Engelstalige Duitser blonk uit. Maar dat is als zeggen dat je liever een relatie aangaat met George Bush dan met Bill O'Reilly.

De dialogen zijn hilarisch slecht en uiterst clichématig. Het gebrek aan inspiratie en gevoel voor humor is frappant. Een stukje dialoog tussen de kapitein en de Duitser:

"They speak very little English;"
-"I speak very little German, that makes us even."
"Touché."

De schouders gaan er van hangen.

De film spartelt als een gek in het water en lijkt gedoemd te verdrinken. Zelfs de mooie vrouw, met haar steeds korter wordende broekje, slaagt er niet in haar taak als redder naar behoren uit te voeren. Er is heel wat meer nodig om deze brol te compenseren, op alle vlakken.

Afijn, ik heb me uiteindelijk niet echt verveeld. Alles schiet als een pijl uit een boog vooruit en stevent met een ellendige rotvaart af op de onvermijdelijke ondergang. Maar ik heb al slechter gezien.

1,00

Maakt de verwachtingen helemaal waar. Een niet onaardig epos waar nog net geen bizons zijn te zien en in geen geval met wolven wordt gedanst. Cruise valt mee, al ben ik er nooit een grote fan van geweest. Watanabe steelt de show met een handvol overtuigende samurai aan zijn zijde. De dolle avonturen van de keizer en zijn raad van bestuur kunnen me evenwel geen spreekwoordelijke fluit schelen. Mede hierdoor voelt de film te langdradig aan.

3,00

Ik hou van woestijnen. Koortsige en tegelijk ijskoude landschappen. Wat hebben mensen er toch te zoeken? Een vraag waar ik in dit langdurig epos geen antwoord op heb gekregen, want de motieven van T.E. Lawrence waren en bleven troebel. Hij komt over als een fantast, een naïeveling, die als bij wonder slaagt in het verenigen van verschillende Arabische stammen en daarbovenop overwinningen boekt tegen de Turkse strijdkrachten.

Het verhaal is slim opgezet en wekt meteen de interesse naar het verleden van de inmiddels verongelukte Lawrence. De meningen over hem waren verdeeld, maar wie heeft het bij het rechte eind? Verbazend genoeg wist ik het op het einde ook niet. Een heilige kan je hem i.i.g. allerminst noemen. Drieënhalf uur was alleszins nog niet genoeg om de aandacht te doen afnemen. Boeiende zit van begin tot eind.

Verder lopen uiteraard de prachtige plaatjes van woestijnen en steden met de punten weg. Lean brengt de op het eerste zicht erg eentonige woestijn op allerhande manieren in beeld. En Damascus sprak zeer tot de verbeelding, evenals de prachtprestaties van O'Toole en Sharif, om even van de hak op de tak te springen. Hun uiterlijk en samenspel alleen al vormden de centrale steunpilaar van deze film.

Enfin, moet er nog zand zijn?

3,50 (3,75)

Goede film die het moet hebben van de goede acteerprestaties en de uit-stekende regie. dit alles is natuurlijk vanzelfsprekend. We hebben het hier over een film van BRITSE makelij

Het scenario was niet al te ingewikkeld, het was gewoon zo typisch.. Ik had de hele tijd het gevoel alsof ik de film al eens gezien had.

Toch 4*

Dromerige film nopens twee mensen die zich om een tamelijk nevelige reden tot elkaar aangetrokken voelen. Ben is weliswaar een fantastisch personage dat werkelijk alle kanten uit kan stuiteren. Zijn motieven zijn al een heel aantal flessen geleden samen met wie weet wat allemaal in het toilet verdwenen. Zijn tegenspeelster daarentegen is een warrig iemand die niet goed weet wat ze precies moet doen en niet echt lijkt te beseffen wat er zich in haar naaste omgeving afspeelt. Als kijker wist ik niet goed wat Sera precies bezielde. Dit is ook een groot vraagteken gebleven tot op het vrij donkere einde. Een vergeetbaar iemand in feite. 'Leaving Las Vegas' kon derhalve net zo goed een 'One Man Show' zijn.

Dit gezegd zijnde, de acteerprestatie van Cage was werkelijk verbluffend en het sfeervol in beeld brengen van Vegas droeg enorm bij aan het inlevingsvermogen, zeker met dat jazzy ondertoontje.

Goed.

3.00 (3.25)

Wellicht een van de meest melancholische personages ooit.

Jean Reno zet hier hier een prachtprestatie neer. De huurmoordenaar met het hart van goud. Fantastisch.

4.5* en plaats 4 in m'n top 10

Je moet toegeven, het is goed gevonden dat Martin Riggs suïcidale neigingen heeft in deze film. Het maakt alles veel spannender en intenser, wetende dat hij elke keer tot het uiterste zal gaan.
Beste scène: waarin Riggs blijft knallen op de helicopter die al 200 meter weggevlogen is

Het is een van de weinige echte actiefilms die de tand des tijds moeiteloos doorstaan heeft.

3.5*

Deze sequel biedt niet zo'n bijster origineel verhaal en Riggs is ook dezelfde niet meer sinds hij van zijn zelfmoordneigingen af is.

Maar het duo Riggs- Murtaugh in actie met die scherpe saxofoonmuziek op de achtergrond blijft aanstekelijk.

3*

Een komedie met tonnen potentieel, maar met een sobere en weinig tevredenstellende uitkomst. Het begint eigenlijk veel te traag en zelfs doorheen het doldwaze avontuur bots je op momenten die er makkelijk uitgefilterd kunnen worden. Niettemin telt de film een heleboel hilarische scènes, die doorgaans te danken zijn aan de droge houding van kapitein Murray. Met het vreemde, zweverige sfeertje wordt gelukkig consequent omgesprongen, wat als een groot pluspunt aanzien wordt. Vooral de muziek draagt zijn spreekwoordelijk steentje bij.

Speciale aandacht nog voor de formidabele Dafoe, die een fantastisch personage neerzet. Lang leve de cast.

3,00

Leuk vierde deel, waarin oude vos McClane nu definitief al zijn haar verloren heeft. Maar zijn streken echter, zijn gelukkig intact gebleven.

De film doet op bepaalde momenten erg aan Die Hard: With A Vengeance denken. De trouwe sidekick, de bad-guy die eerst iedereen misleidt en chaos teweegbrengt, om uiteindelijk gewoon wat geld op te eisen, enzovoort. Voorwaar een vreemd zicht trouwens, John McClane in een IT-verhaaltje. Hij loopt echt wat verloren in die digitale wereld, maar dat maakt hem wat mij betreft nog overtuigender. Hij is de enige die, zoals het merendeel van de kijkers, geen flauw benul heeft van die technische warboel. Hij surft aan de hand van een 'Creedence' track op een golf van oerdegelijke levenswijsheden.

Ik heb een heel pak clichés geteld, die doorgaans handelen over de quasi perfecte timing van McClane. Hij is overal puik op tijd en weet steeds waar hij wezen moet. Niet echt opvallend, maar een vaak voorkomend gegeven.

Ons aller held doet voor de rest waar hij goed in is. Oneindig veel kogels ontwijken en liters bloed verliezen, die meestal vloeien uit schaafwonden. Daarnaast mogen uiteraard de befaamde monologen niet ontbreken, waarin de oneliners zich vaak opdringen. "Damn hamster!"

Live Free or Die Hard slaagt in zijn opzet. Aanstekelijke regie, behoorlijke acteerprestaties en een flinke portie adrenaline zorgen ervoor dat dit late vervolg niet is ontaard in een mislukking.

3,50

Na vele jaren opnieuw gezien. Meermaals verliet de tong de smikkel en proefde opgetogen van het geweldige debuut van Ritchie. Het verhaal is even complex als briljant. De puzzelstukjes zijn op zich al enorm boeiend, doch overtreffen hun isolement met een kanjer van een reünie. Samen met een heerlijke soundtrack, buitenissige regie, hilarische vertolkingen en een subliem open einde is deze puzzel het bekijken meer dan waard.

4,00 (4,25)

Uitstekend script, Koen De Bouw die me voor het eerst écht verrast, knappe regie en een stuk of drie plotwendingen.

Ik heb me prima vermaakt.

4*

Vijfenzeventig minuten spanning en opwinding is wat deze Duitse film te bieden heeft. Vroeger was ik weliswaar iets makkelijker en sneller onder de indruk, maar ondanks deze vijfde of zesde herziening wordt er voorlopig niet veel aan niveau ingeboet. De vele details blijven opmerkelijk en het gebruik van originele toekomstvisies en alternatieve tijdslijnen komt nog steeds behoorlijk indrukwekkend over. Humor met ene zwart randje is tevens altijd welkom, evenals de amateuristische, doch passende animatie. Puntje van kritiek gaat uit naar de talrijke toevalligheden. De wereld is precies wel heel erg klein.

Goed.

3,50

Geen al te beste komedie. En dat is een understatement.

De film begint niet slecht. De zaadcel scène vond ik nog wel tamelijk amusant. Jammer dat dit ook meteen het hoogtepunt van de film was. Vanaf dan gaat alles de mist in. Een eindeloze combinatie van zwanger -en ouderschapsclichés, ergerlijke liedjes en nog veel meer dat de wenkbrauwen doet glooien.

De voice-over, ingesproken door Bruce Willis godbetert, doet alle haren ten berge rijzen. Alles wat hij zegt is flauw en ongeïnspireerd. Ik zat echt te wachten totdat hij 'Yippee-ki-yay, motherfucker.' zou zeggen. Gelukkig kwam het niet zover.

Verder een vrij onuitgewerkt verhaaltje, dat uiteraard ultra voorspelbaar is. Ik vond de plotse relatie tussen James en Mollie echter wel vreemd vormgegeven. In plaats van een langzame opbouw te creëren, wordt er zomaar een jaar overgeslagen. Zo krijg je natuurlijk nooit een goed beeld op hun visie ten opzichte van elkaar, en oogt de liefdesverklaring wel wat zonderling. Ik heb overigens geen enkel idee waarom zo'n grote sprong in de tijd nodig was.

Verder heeft James zich op de meest geforceerde manier in het verhaal gewurmd. Heel die affaire rondom zijn vader is maar een pover excuus om hem dichter bij Mollie te brengen.

Slecht acteerwerk, zeer matige regie, flinterdun verhaal en niets dat echt speciaal kan genoemd worden. Het lolligste aan deze prent waren nog wel de imponerende wenkbrauwen van James' vader.

1,00

Geen vodden in de muil van Gordon-Levitt, wel een soortement prothese. En 'Pro' is deze 'These' wel degelijk, want hij is haast onherkenbaar. Of hij hierdoor meer op Willis lijkt kan niet met volle zekerheid gezegd worden, maar zijn personage krijgt er in ieder geval een ferme dosis karakter door.

Verder zit het script slim ineen. Het feit dat beide Joes niet hand in hand gaan rondhuppelen is een wijze keuze geweest. Er zit vaart in en het verhaal slaat geen enkele oninteressante richting uit. De muziek is knap en deed me in een paar flitsen denken aan de OST van 'Moon', maar dat zal deels mijn verbeelding geweest zijn.

Het enige wat kan resulteren in een hogere waardering is een vervanging van Emily Blunt door eender welke andere actrice. Ik kan het mens spijtig genoeg niet luchten.

3.50

Langzame film die je zonder veel moeite in zijn ritme weet te vangen.

Murray speelt de pannen van het Japanse dak, zonder ook maar één spier te verrekken. Misschien is dit wel de beste ingehouden rol ooit. Hij weet zich als acteur uitstekend te plaatsen en dartelt samen met een gelijkwaardige Johansson doorheen de prent.

Knappe regie. Coppola 'koppelt' Japan aan een onbekende chaos en probeert dus vanuit het standpunt van de personages te kijken. Hetgeen perfect lukt. Veel prachtige shots van de binnenkant van het hotel en net die locaties buitenshuis die de vervreemding moeten versterken. De karaoke-scène was wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

Erg ontspannend om zien.

On a du boulots, Lulu!

Ik heb zowat elk stripverhaal gelezen van de man die sneller schiet dan zijn schaduw. In het Nederlands weliswaar. Het maken van een soort live-action huldebetoon wekte dan ook mijn interesse. Vooral het vergelijken van de (Franse) acteurs met de verschillende getekende personages leek wel leuk, al waren de verwachtingen van de film zelf allesbehalve hooggespannen.

Achteraf bekeken sloeg ik de bal slechts deels mis, want de gelijkenissen zijn enigszins opvallend, en dat in positieve zin. Zo zet Dujardin met veel brio de rol van Lucky Luke neer. Beetje jammer van zijn ongeschoren smikkel, maar al de rest komt aardig in de buurt. De zwarte haarlok en zijn ietwat smalle gestalte waren alleszins voldoende. Verder komen werkelijk allerlei nevenpersonages tevoorschijn. Hun rol stelt meestal weinig voor en dient simpelweg als referentie naar de strip. Zeer merkwaardig is aldus het feit dat de welbekende Daltons nergens te bespeuren zijn. Wellicht te moeilijk uitvoerbaar in de praktijk. Of er zou in Frankrijk ergens een eeneiige vierling moeten rondlopen waarvan elk lid op de koop toe nog onderling 15 centimeter in lengte verschilt. Afgezien van deze kleine teleurstelling is de rest wel degelijk passend. Jesse James, Billy the Kid en Calamity Jane zien er treffend uit. Persoonlijk vond ik Billy zelfs een smaakmaker.

Het verhaal is aan de andere kant een totale grap. Akkoord, het eerste halfuur is kostelijk en het einde is eigenlijk redelijk geweldig in meerdere opzichten, maar uiteindelijk kijk je naar een heleboel belachelijke en verre van serieuze gebeurtenissen. De latere samenwerking van Luke met Billy en Jesse is bijvoorbeeld vlakaf absurd te noemen, daar ze hem nog geen tien minuten eerder naar het leven stonden. Je stelt je vaak vragen, terwijl het antwoord er in feite niet eens toe doet. Daarnaast is het middenstuk flauw en vertraagt het de achtbaanrit. Gelukkig wordt de draad nadien terug opgepikt, maar ze hadden zeker en vast wat snoeiwerk mogen verrichten.

De omgevingen zien er evenwel prachtig uit en worden zeer stijlvol in beeld gebracht. De regisseur schudde een karrenvracht aan visuele foefjes uit zijn mouw om de talrijke westernclichés zoveel mogelijk eer aan te doen. Het eerder vermeldde einde was absoluut indrukwekkend, dankzij een fraai ontworpen gebouw. In geringe mate was zelfs de handtekening van een Italiaanse Western aanwezig.

Enfin, als je de ongerijmde aard van het vertelsel goedkeurt, valt deze verfilming best mee. Geen hilariteit alom, maar een aangename snack. Overigens doodzonde dat Jolly Jumper niet meer gesproken tekst had. Hij heeft me bijna doen brullen van het lachen.

3,00 (3,25)

Mysterieuze film die op een geslaagde manier met je voeten speelt. Ik ben er alleszins blindelings ingetuimeld, dwaas dat ik ben.

Een tikkeltje serieuzer dan 'The Big Lebowski' en visueel aantrekkelijker dan 'Snatch.'. Erg vernieuwend is deze film eigenlijk niet. Het verhaal mag op het eerste zicht wel origineel klinken, maar sta er tien seconden bij stil en je mening verandert. Al die plotwendingen, de moordenaar met het hart van goud, de twee ivoren torens, enzovoort. Het zijn uiteindelijk vrij universele feiten. Het enige dat goed is aan het verhaal is het moment waarop de hele situatie ondersteboven gekeerd wordt en je verwonderd voor je uit zit te staren. Alhoewel zo'n aaneenschakeling van plotzwenkingen ook wat makkelijk overkomt.

De humor is net in die gepaste mate aanwezig om een en ander recht te trekken. Al was het maar omwille van bepaalde gelaatsuitdrukkingen, of het feit dat een baseball even doeltreffend blijkt te zijn als een kogel. Eenvoudige en spitsvondige humor gecombineerd.

Erg leuke cast. Vooral Willis speelt voortreffelijk, met zijn nieuwe coiffure. Er is niemand die echt tegensteekt en ze lijken allemaal wel hun plaats te vinden. Het is trouwens de eerste keer dat ik echt moest opkijken van Freeman. Wat is hij anders dan normaal.

Tot slot had ik misschien liever wat meer muziek gehoord. Onopvallende soundtrack. Afijn, het viel gelukkig niet op dat het onopvallend was.

Aangename snack, als je er niet teveel bij nadenkt.

3,00 (3,25)