Opinions

De slechtste film die ik ooit heb gezien, en daarmee dus nog beroerder dan Sex Pot.

Na een vervelende intro die niets van duidelijkheid schept, belanden we in de bizarre wereld van Robbie, waar op seks beluste vampiers hoogtij vieren. Hoe bont kan je het maken. Waar je 90 minuten naar kijkt zijn de, ondanks de huidige situatie, enorm saaie belevenissen van een knul die het nodig vind om willekeurige gebouwen te inspecteren op overlevenden. Helaas zijn deze speurtochten allesbehalve spannend, mede door het rommelige decor, maar vooral omwille van de totale afgang van Davis als acteur.

Daarnaast stuiten we om de haverklap op een koppel – of trio – geile vampiers die doodgewoon seks hebben met elkaar. M.a.w. je bent naar porno aan het kijken. Gezellig, als je met de hele familie knus achter het beeldscherm zit. Ondertussen doet Robbie zijn uiterste best om zijn vaardigheden als voyeur te vervolmaken, waarbij zijn tong meerdere malen uit zijn bek glipt. Er zijn zo’n zestal pornografische scènes aanwezig, en elk duren ze minstens vijf minuten. Om je even een idee te geven.

Er moet uiteraard wel nog iets van verhaal te bespeuren zijn. Nu, als je Euro nog niet gevallen was, dit is een parodie op I Am Legend. Doch, deze productie is zo ontzettend laag-bij-de-gronds, dat je na een halfuur al onder een tram wilt springen. Het lage budget is flagrant, en dat merk je aan alles. Vooral die bespottelijke gaten in allerlei gebouwen getuigen hiervan. En het verhaal is tot het absolute minimum gehouden.

Mijn God, ik ben er niet goed van geworden.

Ik eet nog liever de gebraden slurf van Kai-Mook op, dan deze bak feces ooit nog opnieuw te moeten aanschouwen. Nog liever verkleed ik me als eekhoorn en vraag dan Bart Peeters ten huwelijk. Ik blaas nog liever zes uur aan een stuk op een vuvuzela.

0,50 (0,00)

Bweik, wat een verschrikking.

Een ongeïnspireerd, clichématig en banaal product uit het anders pittoreske Hollywood. Geen enkele keer werd er gelachen om wat in essentie toch duidelijk een komedie moet voorstellen. Van romantiek is er immers weinig of geen sprake, hetgeen weliswaar vrijwel het enige lichtpuntje voorstelt. Enfin, samen met de goddelijke aanwezigheid van Rush. Rudd is nu eenmaal een allesbehalve grappig persoon. Hij heeft niet het uiterlijk van een komiek en komt slechts over als een futloos individu, die een paar uur eerder voor de zoveelste keer is opgestaan met het spreekwoordelijke touw in zijn handen en een lege whiskyfles naast zijn bed. Dat laatste object is inmiddels de staalharde erfenis van een vorige, evenzeer enorm oninteressante dag uit het leven van Paultje. Niets persoonlijk, hoor. Segel op zijn beurt is een soort droevige clown, die halverwege het scheren zijn clownsneus in de afvoer zag belanden en er vervolgens maar de brui aan gaf. Hij was niet slecht in een of andere Apatow, maar lijkt nadien aan de voet van de berg beland.

Hoe dan ook, een raadsel waarom dit belachelijke broddelwerk zo’n relatief hoge waardering mag ontvangen. Ratings move in mysterious ways.

1,50 (1,75)

Vleesch noch visch, dit derde deel uit de ijstijd. Het verhaaltje is merkbaar op een maandagmorgen geschreven en ontsproten uit een inmiddels radeloze pen. Het geheel getuigt van een uier die inmiddels wel genoeg melk heeft geproduceerd en ons in feite liever doorverwijst naar andere plaatsen waar men zuivel kan bekomen.

De humor is van bedenkelijk niveau en duidelijk bestemt voor peuters, receptionisten en kappers. Doelgroepen die, al dan niet beroepsmatig gedwongen, overal om moeten lachen. Gelukkig nergens beschamend. Eerder banale, doch onschuldige grapjes die in mijn geval resulteren in een immer neutrale snufferd. En daar kan zelfs het twijfelachtige typetje Buck niets aan verhelpen.

Te veel aan charme moeten inboeten. Tijd om er een punt achter te zetten lijkt me, ware het niet dat dollartekens tegenwoordig moeilijk uitdoven in de ogen van begerige filmmakers.

2,50

Een dubbeltje op zijn kant. Aan de ene kant een enorm waarheidsgetrouwe film die zich veeleer toespitst op de talrijke gruweldaden, en de onnodige dialoog zoveel mogelijk probeert te weren. Vanuit dat perspectief is Idi I Smotri uiteraard een pareltje. Je kan op geen enkel moment zeggen dat iets er ongeloofwaardig uitziet of nep klinkt. Het feit dat er echte ammunitie gebruikt werd klonk dan ook niet als een verrassing.

Aan de andere kant heb ik wat problemen met het acteerwerk. Soms stuit je namelijk op een zeer ergerlijk moment. Denk aan de ontmoeting tussen Florya en Glasha. Tenenkrommend. En over het algemeen moet de hoofdacteur ook niet veel meer doen dan wat verwonderd om zich heen kijken. De make-up vangt dit gelukkig wel een beetje op.

Daarnaast was er plots een zeer lang stukje waarin er constant dezelfde onheilspellende muziek werd afgespeeld. Een vreselijk didgeridoo-achtig deuntje dat niet scheen op te houden. Het scheelde niet veel of ik had de film stopgezet.

Verder had ik ook danig moeite me deftig in te leven in het verhaal. Er waren vaak andere dingen die mijn aandacht trokken en die zo de spanning en emotie vernielden. Zo viel me op dat tijdens een van de vele scènes waarin de acteurs achtervolgd werden door de camera, je de voetstappen van de cameraman kon horen. Niet echt bevorderlijk voor het inlevingsvermogen.

De koe-scène kon er nog mee door. Leuk hoe dit opgenomen werd in één shot en nog leuker hoe er zowaar humor aan te pas kwam. "What's your rank in the police?"

Het einde voelde aan als een teleurstelling. Niet meer of minder dan wat archiefbeelden die achterwaarts afgespeeld werden. Even later mist Mozart dan ook nog eens zijn uitwerking.

Enfin, het is me een raadsel waarom deze film langs alle kanten de hemel in geprezen wordt. Ik zie wel een basis en het is duidelijk dat dit een heel goede film had kunnen zijn, maar voorlopig is dat niet gebleken. Beetje jammer voor mijn eerste uit de pakketservice.

2,50

Leuk dat het geheim van de 'geesten' bewaard blijft

Verder een sfeervolle kleurenfilter, bij momenten mooi camerawerk, en twee hoofdacteurs die goed in hun rol zitten.

Wel jammer van het clichématige einde dat ik zeker al ergens anders ben tegengekomen (Ik denk in 'The Usual Suspects')

Leuk filmpje voor tussendoor.

Waar te beginnen? Één van de beste films die ik in jaren heb gezien en hierdoor meteen een nieuwe binnenkomer in mijn persoonlijke top tien.

Inception mag dan wel langzaam beginnen, naarmate de film zich verder ontvouwt raak je als kijker steeds meer betrokken. Je stoel begint te krimpen, de handen klemvast om de leuningen en de ogen blijven onophoudelijk gefocust. Knipperen is niet toegelaten, want de droom is begonnen.

Het verhaal zit geniaal ineen en kent een heel aantal geslaagde details. Er is duidelijk over nagedacht, iets wat je wel mag verwachten van de inmiddels terecht gevierde regisseur Nolan. Met name vanaf het moment dat het busje de brug afbolde steeg mijn aandacht exponentieel. Formidabel hoe het verschil in tijd tussen de diverse droomlevels werd aangepakt. De hele historie omtrent Cobb en Mal is eveneens intrigerend, mede dankzij een plotwending hier en daar. En dan dat magistrale einde dat de twijfel en paranoia nog wat doet aanwakkeren. Ondanks het feit dat de tol dreigt om te vallen, zien we dit toch niet gebeuren.

De regie was zeker en vast goed uitgevoerd. De nodige hoogstandjes zoals visuele snoepjes door ultra slo-mo en knappe anti-zwaartekracht stunts worden afgewisseld met fraaie extreme long shots. De weinige actie die zich aandient is knap uitgevoerd, evenals de algemene (digitale) aankleding.

Qua acteerwerk is het duidelijk dat DiCaprio nog steeds bulkt van het talent en zowat elke rol aankan. Hij is misschien wel bezig de beste acteur aller tijden te worden, want wat hij hier wederom klaarspeelt, ik heb er niets dan respect voor. Ook al speelt hij vrij ingehouden en wordt zijn verleden en persoonlijkheid achter een laag mist gehouden, toch lijk je zonder probleem met hem mee te leven. Een soort naïeve empathie. De rest van de cast doet het zowaar zelfs even goed, ook al lag het Ocean's Eleven gehalte soms vaak iets te hoog. Eames zorgt voor de komische noot en Ariadne (Page) voor het vrouwelijk schoon. Je mag zeggen wat je wilt, maar die laatste zag er voor een keer wel beeldschoon uit, zonder dat zelf te willen. Enfin, de gemiddelde filmliefhebber zal hartelijk smullen van deze topcast.

Hierna rest me enkel nog de geweldige Hans Zimmer te bedanken voor de heerlijke soundtrack. Alweer een hele tijd geleden dat muziek en beelden zo'n mooi geheel vormden. Chapeau.

Ik voelde de drang om pagina's vol te schrijven, net na het verlaten van de bioscoop, maar nu het eenmaal zover is, lijken woorden tekort te schieten. Iets wat in mijn geval vaak zeer positief is. Het enige dat ik volmondig kan beamen zijn de teugelloze cijfers en positieve recensies dat dit juweeltje mag ontvangen. Ik knik en ik keur goed.

4,50

Redelijke documentaire.

Aan de ene kant is het wel begrijpelijk dat Gore geen tonnen cijfers naar onze hoofden wil slingeren, maar ik had dat persoonlijk wel fijn gevonden. In plaats daarvan houdt hij zijn presentatie heel luchtig en speelt enorm in op het gevoel. Dit blijkt voornamelijk wanneer steeds opnieuw beelden uit zijn verleden worden aangehaald. Deze zijn echter vaak onnodig en dragen niets bij tot de hoofdzaak.

Ik had hem tevens graag wat vragen gesteld over zijn verschillende grafieken, want hij legt ze nooit echt volledig uit. Vooral die waarvoor hij zijn inmiddels beruchte lift gebruikte, kwam wat vaag over. Ik heb nergens echt een duidelijke afbakening van de grafiekassen gezien.

Een aantal keer is er goed gebruikt gemaakt van humor. Zo was de weegschaal een goede zet.

Uiteindelijk vrij ironisch om zien hoe hij zelf meer bijdraagt tot de opwarming in vergelijking met de gemiddelde aardbewoner. Hij vliegt constant de hele wereld rond, tokkelt heel de tijd op z'n laptop en zal wel veel tijd doorbrengen in een auto. Maar goed, dit zal hij zichzelf wel vergeven.

Beetje twijfelachtig allemaal en in feite voel ik me wat onvoldaan.

3,00 (2,75)

Aardige animatiefilm van Pixar met een aantal krachtige personages. Na verloop van tijd begint de Bond-basis wel wat tegen te steken, hetgeen vooral valt te wijten aan de ietwat eentonige muziek. Het verhaaltje heeft tevens weinig om het lijf en neigt in mindere mate naar de anders originele insteek die met deze producties gepaard gaat. Leuke stemmen in ieder geval, en zeer makkelijk te verteren.

3,00

Dit laatste deel viel me toch wat tegen.

Veel visuele humor gezien( bekijk ik hier als iets negatief) en ook het slechte acteerwerk viel weer op.

Al bij al geef je toch weer gewoon sterren voor de speciale sfeer die er rondhangt in deze films.

3.5*

Fenomenaal acteerwerk.

Pitt speelt Aldo Raine zoals niemand anders dat had gekund. De juiste dosis humor en de typisch amerikaanse mentaliteit worden voortreffelijk naar voor gebracht. Ik heb ook veel lof over voor de andere 'Basterds', die, denk ik, meer naar uiterlijk zijn gecast.

(Denk aan de twee duitssprekenden. Een plezier alleen al om hen te aanschouwen.)

Waltz is misschien wel de (witte) parel van deze film. Zijn personage lijkt alwetend en toont net dat beetje krankzinnigheid/macht om als meedogenloze schurk door te gaan.

Laurent daarentegen speelt een meer ingetogen rol, een rol die een typische Franse emancipée voorstelt. Het zorgt alleszinds voor een leuk contrast met de overige hoofdrolspelers.

Redelijk verhaal.

De rode draad is niet bepaald moelijk om volgen. Erg bijster origineel is hij ook niet, maar daar gaat het niet om. Details, omgevingen, gesprekken, en nog veel meer overstijgen dit toch.

De gekozen muziek per scène is niet bepaald passend, maar slaat om de een of andere manier toch aan.

Zo had ik zelf nooit nazis in beeld gebracht onder muziek die uit een spaghettiwestern lijkt te komen. En toch, de combinatie lijkt te werken.

Tijdens die lange gesprekken (Zie beginscène en kelderscène) begin je het na een tijdje wel op je heupen te krijgen. Je krijgt snel het gevoel alsof dingen irrelevant beginnen te worden en dat ze dus te ver uitweiden. Het is pas acheraf dat deze scènes hun belang tonen.

Ook humor is, zij het in beperkte mate, aanwezig, en is zelfs zéér geslaagd.

Er is zoveel te vertellen over deze film, maar voorlopig hou ik het hierbij.

4*

Film die op geen enkel vlak een voldoende behaalt en aan een ellendige rotvaart de diepte instort.

Het verhaal is op een erbarmelijke manier uitgewerkt. Van het ene op het andere moment is Inspector Gadget gemaakt en zonder ook maar even bij de dingen stil te staan gaat de film verder. Dit is niet meer of minder dan een armzalige poging tot amusement.

Het acteerwerk behoort tot de categorie 'allerslechtse prestaties'. Zo is 'Claw' zowat de meest vervelende en ongeloofwaardige slechterik die ik ooit bezig heb gezien. Vooral zijn irritante lach dreef me verschillende keren naar het toilet. Misselijkmakend acteur.

Maar de rest doet ook niet veel beter. Geen enkel personage is voldoende uitgewerkt en heeft ook maar iets van diepgang of karakter meegekregen. Oppervlakkig tot en met.

De regie is afgrijselijk. Nergens iets te bespeuren dat verrassend of leuk gevonden is. Soms botst Gadget tegen de camera terwijl hij een van zijn vele prullaria in werking zet. Verschrikkelijk dit.

Verder veruit de meest lelijke scène-overgangen die ik al heb mogen aanschouwen. Konden ze nu echt geen betere manier vinden? Belachelijk.

Welke bedoeling heeft deze onzin eigenlijk? Ze slagen nergens in. Niet boeiend, grappig, spitsvondig. In plaats daarvan kan ik alleen een hele resem negatieve adjectieven opnoemen.

Mislukking.

Ik vond de trui enger dan het monster.

Ik had het geluk een ingekorte versie te mogen zien. En toch vergde deze 70-minuten durende ramp erg veel van mijn gestel. Niet alleen de plastieken dialogen, maar ook de algemene aankleding en de absolute karigheid dat elk aspect uitstraalt zijn frappant.

Hetgeen me het meeste stoorde was het acute gebrek aan spanning en intensiteit. Dit is volledig te wijten aan de acteurs en actrices die herhaaldelijk door de mand vallen. Vooral Wauters is niet in goede doen, wat normaal is voor een toenmalig popidool. Naast het barslechte acteerwerk valt op dat zijn accent en taalgebruik niet natuurlijk overkomen. De schurende 'g' past hier niet. George Kennedy? Nooit van gehoord, maar bleek nog gedebuteerd te hebben in Spartacus. Enfin, ik hoop dat hij een grote zak geld heeft mogen ontvangen, want hiermee op je oude dag nog moeten aan deelnemen, ik wens het enkel m'n ergste vijand toe. van Nie stond zowaar het laagst van het drietal. Dankzij de vele uidrukkingen van verbazing ("Hè?"), het vele geschreeuw en de volkomen eentonigheid van haar personage is dat niet moeilijk.

Er valt mee te lachen, eerlijk toegegeven. De zit is daarom niet voor niets geweest. Ik kon mijn lach niet onderdrukken bij het omdraaien van een nek, bij het 'pleister'-moment en het waanzinnige einde.

Ook het 'monster' is een geval apart. Ik kan er maar niet aan uitkomen waarom hij als een gek begint te moorden. Waarom heeft hij na zeven jaar coma nog steeds open hoofdwonden? Waarom brult hij als een leeuw? Hoe kan hij twee kogels, een mes in z'n rug, en de schroef van een boor door zijn hersenpan overleven? Wat ging er in Peter 'Peet' zijn hoofd om toen hij het monster met vuurwerk begon te beschieten? Was er iets te vieren misschien?

Slechts heel even werd er spanning gecreëerd. De scène met de maskers en de verpleegster was aanvankelijk tamelijk geslaagd, het vervolg was minder.

Terecht wansmakelijk.

1,00 (0,75)

Speciale trektocht die wellicht niet op de beste manier in beeld is gebracht, maar toch een gevoelige snaar weet te bespelen. Mede dankzij hoofdacteur Hirsch zeer de moeite waard. Het spijtige eraan is dat de film pieken en dalen kent, en dat hij de bij momenten geniale stukjes niet weet aan te houden. Ik vond bepaalde nevenpersonages uitermate boeiend, maar deze werden veelal te vlug afgevoerd. Ron Franz, de oude leerlooier is vlakweg schitterend vertolkt.

Enfin, uiteindelijk blijft dit zogenaamde meesterwerk van Penn niet lang genoeg in de grijze massa hangen. Het is vast en zeker een bovengemiddelde film, die enigszins in zijn opzet slaagt, doch op veel vlakken kon het nog net iets beter, alle lof voor de cast ten spijt.

3,50 (3,75)

Trage opbouw, maar adrenalinerijk laatste deel. Zeer goed acteerwerk, vooral van Bridges, opzwepende muziek en een redelijke regie.

Misschien had wat meer actie wel gemogen en een ietwat duisterder kantje zou ook niet misstaan. Een aantal scènes waren ook tenenkrommend clichématig. Denk aan de sterfscène van Yinsen.

Gemiddelde comic verfilming.

3,00 (3,25)

In feite haast gelijkwaardig aan het eerste deel, maar juist hierdoor hoogstzelden vernieuwend. Rourke als slechterik was zowat het enige element dat het koekje op een andere manier deed kruimelen. Helaas blijkt zelfs hij uiteindelijk onvoldoende dreiging uit te stralen om de film enigszins van de middenmoot te kunnen onderscheiden. Een paar leuke ideeën steken de kop op, om niet veel later weer in het zand te verdwijnen. De bloedvergiftiging en de zilveren sidekick gaven bijvoorbeeld wel aanleiding tot wat entertainment, doch verzuipen niet veel later in een plas onkunde.

Bekijk liever nogmaals het origineel, in plaats van het halfbakken vervolg een kans te geven.

2,50 (2,75)

'Special effects van specialist Ray Harryhausen!' Deze zin springt als eerste in het oog op de DVD-hoes. Niet geheel onterecht.

Het monster ziet er namelijk niet eens zo slecht uit. Leuke en realistische vormgeving. De stop-motion deed hier tevens weinig afbreuk aan. Het enige écht potsierlijke waren de aanrakingen met andere zaken. Schepen, gebouwen, auto's, ze zagen er allemaal ontzettend nep uit. Speelgoed.

Ondanks de vele onzinnige dialogen ("Snow is cold.") wordt er toch geprobeerd wat suspense te creëren. De beginscène was best aardig, waarin de vage vlek op de sonar het angstzweet al vlug deed uitbreken. Enfin, in 1955 althans.

Veel meer valt er niet over te zeggen. Te veel dialoog, matig acteerwerk en een te laag 'Octopus-gehalte'. Hoogtepunt was het terugdrijven van de tentakel met vlammenwerpers. Deed me plots aan 'Ghostbusters' denken.

1,50 (1,75)