Opinions

Zeer aangename serie die met name door het beperkte aantal delen behoorlijk in de smaak is gevallen. Veel langer had het i.i. g. niet moeten duren, want over de talrijke hoogtepunten van de magistrale Maurice de Brabandere zouden ze in geen geval kunnen klimmen. Althans, niet zonder in herhaling te vallen. De beste acteur van Vlaanderen en omstreken liet zich wederom opmerken in deze vlezige historie. Peter Van den Eede heeft zijn rol klemvast en speelt met een enorme overtuigingskracht. Hij is daarbovenop nog eens buitengewoon grappig, al is de oprechtheid van die hilariteit niet altijd gegarandeerd. Veelal zijn overdreven gestiek, nasaal stemgeluid en formele woordenschat droegen de drie belangrijkste steentjes bij. Niet per se wat hij precies te verkondigen had. Plaats Filip Peeters in zijn schoenen en het personage is volledig verkloot.

Verder zonder meer een boeiende zit van begin tot eind. Hier en daar wel ergerlijke misverstanden en flauwe tot dwaze zijplotjes (o.a. JB), maar niets dat de pret in grote mate mocht drukken. Goed trouwens dat de laatste aflevering meteen ook de beste bleek te zijn, mede dankzij een hilarische dronken discussie tussen Maurice en André. Het einde kon weliswaar beter zijn aangepakt. Waarom in hemelsnaam nog de extra scène bij de notaris?

Enfin, de hele hype rond deze serie is evenwel onbegrijpelijk. Maandenlang werd hier de term 'bospoeper' gebezigd, alsook het idiote zinnetje: "Ik zen nogal ne kèrel hé?". Terwijl Herman (ben zijn naam zelfs nog moeten gaan opzoeken) een allesbehalve memorabel persoon is in mijn ogen.

Schitterende intro overigens. Dat staat als een paal boven water.

3,50

Geestige fietshistorie met een bijzonder ingehouden rol van Poelvoorde. Zijn gesproken tekst is schaars rondgestrooid, wat de aandacht veeleer op zijn geinige snufferd doet richten. Het is een fantastisch acteur die in mijn ogen weinig of niets verkeerd kan doen. Wat de film zelf betreft, is het enigszins jammer te noemen dat er minstens een halfuur aan overbodig materiaal geschrapt kon worden. Veel scènes zijn nogal vervelend en leveren een te verwaarlozen bijdrage. Andere momenten zijn dan weer formidabel en zullen de broek niet lang droog houden. Het hoogtepunt was zonder twijfel de iets te enthousiaste broer die vanuit zijn auto luidop en onophoudelijk aanmoedigende kreten richting de uitgeputte Ghislain stuurt. De humor is over het algemeen spitsvondig en aanstekelijk.

Haal de 'haagscheer' boven, knip de uitpuilende takken weg en je houdt anderhalf uur puur entertainment over.

3,00

Vlotte Woody die ter afwisseling eens over Spaanse liefdesperikelen handelt. Het acteerwerk is fenomenaal, om maar meteen met de puerta in huis te vallen. Met name Bardem en Cruz vormen samen de crème de la crème via hun schitterende samenspel. De twee personages hebben duidelijk een turbulente, doch diepgaande relatie achter de rug. Ik zag ze ontzettend graag in beeld en vond hun passionele en plastische manier van communiceren behoorlijk ravissant. Johansson oogt vooral fantastisch, terwijl Hall ietwat overbodig aanvoelt. Jammer dat enkel de historie tussen het Spaanse koppel enige interesse kon opwekken, en dat ongeveer al de rest voor mijn part weggeknipt mocht worden. De kracht van de ex-geliefden schuilt wel degelijk in de mysterieuze aard van het verhaal, doch een groter aandeel in deze film zou geenszins verkeerd zijn.

3,00 (3,25)

Met deze Bond heb ik me toch wel geamuseerd.

Leuke locaties, overtuigende bad-guy, Roger Moore die duidelijk wéét hoe hij James Bond moet spelen en paar interessante Bond-girls (May-Day)

Minpuntjes zijn enerzijds het verhaal (nogal ongeloofwaardig dat een hele stad onder water moet lopen, alleen om een marktaandeel te vergroten. en anderzijds het eindgevecht dat, ondanks de toplocatie, toch aantoont dat Zorin geen kans maakt tegen Bond.

Al bij al is deze film bijna alles wat een Bond moet zijn: Een actiekomedie waarin de actie domineert.

*** 1/2

Verrassend luchtige oorlogsfilm die op geen enkel moment verveling oproept.

La Vita È Bella brengt twee aspecten van WO II in kaart. Het begin en het einde. In het eerste deel is het niet echt duidelijk dat het land zo dicht tegen een totale kentering aanleunt. Er wordt vooral aandacht besteed aan de immer vrolijke babbelkous Guido, en hoe hij bij zijn intrede in een nieuwe stad voor veel rumoer zorgt. De ene lollige dialoog volgt de andere op en de grappen stromen aan een hels tempo voorbij. Er valt veel te lachen, mede dankzij Benigni zelf. Hij straalt zoveel enthousiasme en levensvreugde uit dat het je als kijker niet ongevoelig laat.

Op bepaalde momenten wordt er wel specifiek acht geslagen op het oprukkende Nationaal-Socialistische bewind door het hier en daar een clownskostuum aan te doen. Erg spitsvondige humor zoals de inspectie in de school ("Kijk naar mijn perfecte oorschelp!") en de ietwat corpulente gordijnenmaker die zijn twee kinderen Benito en Adolf genoemd heeft.

Alles valt ook mooi in zijn plooi en details zoals Maria, een vrouw die de gewoonte heeft haar sleutel door het raam te keilen, komen fraai aansluiten bij een andere verhaallijn.

Opeens wordt er een grote sprong in de tijd gemaakt - zo'n zes jaar schat ik - en is de oorlog in feite op zijn laatste benen aan het lopen. Toch is het net nu dat Guido, samen met zijn zoon naar een werkkamp wordt gestuurd. Zijn vrouw is vastbesloten haar man en kind te volgen en staat er op in dezelfde trein mee te reizen, ook al liep ze geen enkel gevaar.

In dit deel vind de film zijn grootste troef. Guido tovert op schitterende wijze de donkere, harde omgeving om in een amusant speelterrein waar aan zaklopen, kaarten en andere sporten wordt gedaan. Enkel en alleen om zijn zoon de beestachtige werkelijkheid te besparen. Hoe hij in dergelijke omstandigheden steeds een glimlach kan kweken, het is niet te bevatten.

Er zitten echter een aantal scènes in die wat mij betreft weg mochten blijven. Guido neemt namelijk vaak enorm grote risico's waarbij hij zichzelf en zijn zoontje in gevaar brengt. Zo verbergt hij hem in een kruiwagen onder een deken, rijdt er mee naar buiten en gebruikt op de koop toe een microfoon om zijn vrouw te begroeten. Allemaal erg charmant, maar des te vreemder.

Al bij al een film met een ongelooflijke aantrekkingskracht en vlotte manier van vertellen. Goed acteerwerk, passende muziek, realistische setting en een sterk einde.

3,50 (3,75)