Opinions

Zeer degelijke komedie met aanstekelijke hoofdrolspelers en kruiwagens aan voluptueuze grappen. Meer is niet benodigd om een aangename zit te garanderen. Hier en daar wat banaal en overbodig sentiment, doch niet in die mate aanwezig dat het de zonneschijn verdrijft. Oppervlakkig vermaak.

3,50 (3,25)

Man staat in deuropening! Man verbergt zich achter heg! Man springt op van achter een auto! Spanning! Horror! Sensatie!

Buiten de leuke cast, het consequente sfeertje en de oorbare muziek is er weinig in voorraad dat deze film boven water kan houden. De gebeurtenissen zijn tot op een kwartier voor het einde allesbehalve boeiend of zelfs maar vermeldenswaardig. Myers komt niet half zo maniakaal over als de overtollige dokter beweert. Zijn slachtingen zijn flauw in beeld gebracht, de moord op de man met de bril niet inbegrepen. Afijn, de haartjes bleven in ieder geval plat op de buik liggen. Het einde dat je reeds van heinde en verre ziet aanvliegen kwam gelukkig nog enigszins vermakelijk uit de hoek, al was het maar omwille van de ongeloofwaardige, doch amusante kreten van Curtis.

Matig.

2,50

Sterk begonnen, doch zwakte steeds meer en sneller af. Een superheld die overal een spoor van vernieling achterlaat en de misdaad het liefst bestrijdt met een fles whiskey in de hand is een leuk uitgangspunt. Smith klaart de klus en weet zich staande te houden tot op het einde. Het verhaaltje komt echter niet bijster goed uit de verf en de verrassende twist rond het midden verandert hier weinig aan. Al vlug blijkt de film in wezen oninteressant te zijn en laat de uitwerking te wensen over. Ik had eerder gehoopt op een zwartgallige parodie die op een negatieve noot eindigt, maar dat was als het ware op voorhand al uitgesloten. Jammer.

2,50

Een opvallende herhaling van zetten. Het is al een tijdje geleden dat ik dit tweede deel heb gezien, maar ik kan op dit moment niet meer zeggen in welk deel de tijger zat. De twee films overlappen elkaar op zodanig veel vlakken dat de grens tussen beide niet meer zichtbaar is. Aan de hand van de poster stel ik vast dat er in 'Part II' een aap zat.

Enfin, zal deel drie het onvermijdelijke nijlpaard verschaffen? Ik zit alvast op hete kolen.

2,50 (2,25)

Leuke komedie van de maker van 'Old School'.

Het verhaal is in wezen niet zo heel origineel. Een paar mannen die zich lam zuipen in Vegas en er de volgende morgen niets van kunnen herinneren. Dat concept is al zodanig veel gebruikt dat het weinig indruk maakt. Gelukkig is de draai die er hier aan gegeven wordt bij momenten echt geslaagd en weet de film op de lachspieren te werken.

Het is geinig om zien hoe de compleet verwarde fuifnummers op hun stappen terug keren. Hun amateuristische aanpak blijkt wel te werken, maar zorgt er ook voor dat ze in een aantal malle situaties terecht komen. De scène die zich in het politiebureau afspeelt, achter het bureau van de twee hilarische agenten, vond ik qua humorgehalte het best. "Couldn't find a meter, but here's four bucks."

Er zijn wel een paar details die ietwat overdreven overkwamen. Wat deed de kip in hun villa? Waarom zou de pas getrouwde stripper haar baby zomaar achterlaten en waarom had ze de baby überhaupt mee tijdens de bewuste nacht? Was het ook niet erg toevallig dat de chinees plots inbeukte op hun wagen? En waarom kwamen ze zo laat op het idee dat Doug wel eens op het dak zou kunnen zitten?

Acteerwerk was niet slecht. Beste rol gaat wat mij betreft naar Galifianakis (Alan). Hij zet hier een personage neer dat je moeilijk kan doorgronden en zodoende wel blijft boeien. De rest daarentegen vond ik tegenvallen, en dan vooral Ed Helms (Tandarts). Geen idee wat ze verkeerd doen, maar ze komen in elk geval niet grappig over.

Evenwel een vermakelijke speurtocht, die lekker wegkijkt.

Heerlijk samengesmolten drieluik waarin elk spoor overschaduwt wordt door genadeloos cynisme en voer voor zwartkijkers pur sang. Solondz weet dit enorm prettig aan de man te brengen, zonder smakeloos te willen choqueren. Het sprankeltje hoop dat hier en daar te bespeuren valt, krijgt nooit de kans om zich te ontwikkelen en een vreemde, realistische zwartgalligheid blijft continu broeien. De gesprekken met Bill en zijn zoontje doen je steeds ongemakkelijk naar voor schuiven en worden naarmate het einde nadert alsmaar zinderend. Hoe meer de trieste ontknoping of het onoverkomelijke lot van een bepaald personage zich ontvouwt, hoe minder dat lijkt te gelden voor iemand anders. Happiness of 'geluk' blijft helaas voor iedereen op ieder moment volkomen onbereikbaar en het is nog maar zeer de vraag of de toekomst daar verandering in zal brengen. Het zoutvaatje dat lustig werd gehanteerd door de grootvader is één van de vele details dat deze theorie bevestigd. De toast op het einde stelde dan ook niets voor, ondanks het feit dat sommigen niets liever willen dan oprecht gelukkig zijn. Sommige passages die bewust zijn weggelaten roepen heel wat vragen op, maar draaien dankzij hun afwezigheid juist sterker uit. De plotse verdwijning van Hoffman, die trouwens briljant acteerwerk afleverde, kwam onverwacht aan en bleef even knagen.

Enfin, in feite een zware mokerslag die je maar moet kunnen incasseren. Een klein meesterwerk.

4,00 (4,25)

Behoorlijk langdradige film die het vooral van het visuele aspect moet hebben. Leuk vormgegeven, met al die close-ups.

Jammer dat Page op een vervelende manier een erg vervelend personage neerzet, en dat Wilson als enige de boel moet rechttrekken. En ook de dialogen zijn om van in slaap te vallen. Ze bevatten niets meer dan custom gezever. Buiten het begin en het einde was er niets boeiend aan het verhaaltje. Van spanning was absoluut geen sprake.

Daarnaast natuurlijk zeer onduidelijk wat nu precies de bedoeling is van Hayley. Is ze nu werkelijk zelf misbruikt, of gewoon een overgevoelige psychopate? Enfin, niet dat het me op dit moment iets kan schelen.

2,50

In vele opzichten gelijkwaardig aan de eerste film. Veel geinige en originele situaties. Toch voelt het zeker tijdens het laatste half uur wat overbodig aan. Het ultra voorspelbare einde was een echte afknapper.

Over het algemeen voel je ook aan dat ze het eerste deel willen overtreffen door er nog meer wiet, -paddo -en naaktscènes in te proppen. Spijtige vaststelling.

Gelukkig vallen de bijrollen zeer in de smaak, met Corddry als Ron Fox voorop.

"Why the fuck is your ass so dirty? Don't you wipe?"

3,00 (3,25)

Als absurd een karaktereigenschap van je is, zal deze komedie erg in de smaak vallen. Het compleet onzinnige verhaal stuitert alle kanten op en lijkt met elke situatie grappig uit de hoek te kunnen komen. Dit is vooral te danken aan het uitstekend dubbelspel van Cho en Penn, oftewel 'Mr. Miyagi' en 'Apu'.

Hoogtepunt moet de hilarische romance tussen Kumar en een grote zak wiet zijn. Hoe verzinnen ze het.

Geen moment verveeld.

3,50 (3,25)

Jammer genoeg ben ik de Harry Potter films vanaf 'The Goblet of Fire' uit het oog verloren. Tot dan had ik elk deel op DVD of video en bekeek ik ze minstens een keer per jaar. Deze nalatigheid liet zich echter weinig voelen in de bioscoop onlangs. Het verhaal is boeiend, de setting geweldig, de SFX van hoog niveau en de regie meer dan behoorlijk. Een flink eind in de film wordt het verhaal van de drie broers en de relieken van de dood prachtig verteld door Emma Watson, bijgestaan door schitterende animatie. De humor is verder wat te voor de hand liggend en het opsplitsen in twee delen vervelend. Eens temeer daar een aantal scènes ietwat overbodig aanvoelen.

Leuk, maar nog steeds niet zo leuk als het derde deel.

3,50 (3,25)

Humoristisch en aangrijpend, prachtig geanimeerd, ongezien fantasierijk en passende muziek.

Alweer een top film van Miyazaki.

Heat is zo'n film die op elk vlak scoort. Bijna elke scène heeft een soort magische gloed over zich hangen.

Sfeerschepping door intensief om te gaan met lichtinval en het kiezen van bijna perfecte locaties.

Pacino en De Niro, twee goddelijke acteurs die hier, wat mij betreft, hun Magnum Opus bijeenspelen.

Hun personages worden op een juiste en ingetogen manier vertolkt.

Vooral de scènes tussen De Niro en Brenneman (Eady) zijn schitterend.

Het is een meesterwerk dat zijn gelijke niet kent.

In een ver en duister verleden met veel plezier het boek uitgelezen, en er smakelijk om gelachen. Het omzetten naar film leek me dan ook een welkome verrassing.

Het creëren van een persoonlijke werkelijkheid bij het lezen van de roman is iets waar van Groeningen geprobeerd heeft zoveel mogelijk rekening mee te houden. Veel mensen zullen zich dan ook direct herkennen in de haast lugubere sfeer van de Vlaamse marginale jaren '80 en de inmiddels beruchte inwoners van Reetveerdegem.

De indruk die niet Belgen, of eigenlijk al direct niet-Nederlandstaligen zullen krijgen tijdens het bekijken, moet volledig anders zijn dan die van U en ik. Ik vond het taalgebruik bijvoorbeeld erg onnatuurlijk bij momenten. Ze proberen wel zoveel mogelijk van het vieze dialect voor te schotelen, maar vallen dan te pas en te onpas weer door te mand tijdens de voice-overs. De oude Gunther was sowieso al weinig overtuigend.

Daarnaast zullen vele zogenaamde 'outsiders' de film al meteen zien als een galerie van stereotypen. Bier zuipen, een frietje steken, simpele mensen, is dat niet waar menig buitenlander spontaan aan denkt bij het horen van de term: 'Belg'?

Visueel niet veel soeps, maar dat blijkt hier perfect. Alleen de zwart-wit scènes kwamen wat overbodig over, alsof dat nodig was om de nostalgische impact te vergroten.

Er valt heel wat af te lachen en nergens wordt de film vervelend of langdradig. De overgangen tussen heden en verleden verliepen soepel en de opvallende kerkgezangen waren tevens een meerwaarde.

3,00 (3,25)

"Dit smaakt naar meer", dacht ik na afloop. Perlman schittert onder kilo's make-up en vuurt te gepasten tijde een droge, koele opmerking op ons af. Hellboy is in wezen een typische anti-held met een heleboel clichématige zorgen aan zijn gehoornde kop. In actie is deze sympathieke duivel evenwel niet te versmaden en gaat hij de strijd aan met een aantal zeer originele slechteriken. Aan fantasie geen gebrek, zo bleek. Moest de totaal overbodige 'John Myers' weggelaten zijn, dan zou het geheel hoger scoren. Aan romantisch geleuter heb ik hier immers geen boodschap. Ten laatste nog een bescheiden ovatie voor del Toro, daar de regie meer dan puik was.

Goed.

3,00 (3,25)

"Dat kan beter", was slechts één van de gedachten die door mijn hoofd spookten na afloop van het eerste deel. En gelijk kreeg ik. Het vervolg scoort op alle vlakken hoger. Meer fantasierijke figuren en omgevingen (Op een gegeven moment zelfs behoorlijk gelijkend op 'The Shadow of the Colossus), een boeiender verhaal door het weglaten van die dwaze John Myers en alle romantische spanningen die daaruit voortvloeiden en meer geslaagde humor. Twee uur lang gegarandeerd spektakel.

3,50 (3,75)

Erg sfeervolle film met een Mortensen die volledig in zijn rol zit.

Verder erg mooie beelden van landschappen en een niet onaardig verhaal.

Een film waar ik heb van genoten.

4*

Wisselvallige Amerikaanse western.

Het gebruik van de klok die langzaam wegtikt is iets dat hier uitstekend werkt als spanningsopbouw. Leuk om zien hoe Sheriff Kane de verlaten straten beloopt in de hoop wat bereidwillige schutters achter zich te scharen. Geen makkelijke klus, in een stad vol mensen die voor alles een mening hebben klaarstaan. Vooral als die mening bedoeld is om er subtiel als een bangelijke muis vanonder te..muizen. Je zou van minder als een gek beginnen zweten.

Je kan wel zeggen dat je als kijker op het puntje van je stoel zit. De meedogenloze hitte voel je als kijker duidelijk aan. Er broeit wat.

Helaas is het niet zo goed uitgewerkt als ik hierboven laat uitschijnen. Er is te veel onnodige dialoog aanwezig en het tempo wordt voortdurend verstoord. Zelf vond ik bijvoorbeeld die schele Mexicaanse vrouw to-taal overbodig. Een rol die slechts één bestemming heeft: de vuilbak. Ze hadden meer moeten focussen op Cooper en zijn zoektocht. Bij het kijken was ik plots aan het denken: 'Wat als Leone deze western gemaakt zou hebben?' Het zou wat hebben van het begin van ‘C’era una Volta il West’.

High Noon heeft potentieel, maar schiet op veel vlakken tekort. Het einde vormt daar geen uitzondering op. De boeven vallen als vliegen en de ruwe shoot-out waar je al een hele tijd op zat te wachten ontaard in een grote teleurstelling. De boef had ook gewoon te weinig uitstraling.

Desalniettemin wil ik toch opmerken dat er een aantal keer dicht in de buurt is gekomen van mijn ideaal. De scène waarin de klok twaalf uur slaat was direct het hoogtepunt van de film. Zeer goede muziek, leuk hoe alles als het ware nog eens overlopen werd en hoe ieder personage het duel aan het afwachten was. En ook het beeld waarop langzaam wordt uitgezoomd op de sheriff had iets melijwekkends over zich hangen.

Cooper is geknipt voor de rol. Passende uitstraling. Klaarblijkend niet de grootste held, wat de spanning natuurlijk positief beïnvloed. Daarnaast acteert Kelly ook niet slecht. Ze heeft wel erg te lijden onder haar rol. Ik begrijp maar niet hoe die vrouwen met één vingerknip hun man kunnen achterlaten.

Ik schrok me trouwens een hoedje toen ik zag dat een van de bad-guys, Jack Colby, door niemand minder dan Lee van Cleef werd vertolkt! Zijn anders zo kenmerkende smoel is me hier volledig ontgaan. Te wijten aan een gebrek aan schermtijd.

Enfin, muzikaal viel het over het algemeen niet tegen. Het liedje in het begin voorspelde nochtans niet veel goeds, maar dat bleek uiteindelijk allemaal mee te vallen. Qua regie zit er tevens wat moois tussen. Een paar typische beelden, die zeker trendsettend geweest zijn.

Goede western, voor 1952, maar er zat ontegensprekelijk véél meer in.

3,50

"500 a head.
-500 an ear?"

Leuke Western die wel wat tijd nodig heeft om echt begrepen te worden.

De film opent geweldig. Een bloedhete woestijn, een vaag figuur en uiteindelijk de rustige intrede in Lago, bloeiend stadje aan een meer. Het hoeft niet altijd een stoffige gemeenschap te zijn. Het liedje dat hier gespeeld wordt, maar ook later in de film terugkeert, is grandioos. Ik moest even denken aan Morricone, maar het bleek uiteindelijk een zekere Barton te zijn die verantwoordelijk was voor dat messcherpe deuntje, dat door merg en been gaat. Petje af.

Het verhaal is op het eerste zicht niet echt boeiend. Die geschiedenis rondom wijlen sheriff Duncan lijkt wat overbodig. Ik dacht eerst nog dat dit gewoon werd ontsluierd om aan te tonen hoe laf de inwoners waren. Van mij moet een western eigenlijk geen verhaal vertellen. De vormgeving is belangrijker. Gelukkig krijg je nooit echt de kans je te vervelen, mede door de korte speelduur. Het is vooral het middenstuk dat op bepaalde momenten wat slaapverwekkend kan zijn. En dan reken ik de schietscènes niet mee. Veel gezeur over het verleden en wat geforceerde interactie tussen de overige bewoners. Afijn, achteraf kijk je er anders op terug.

Er zitten er paar onlogische foutjes in, maar dat vind je in zowat elke film terug. Zo was het best vreemd dat de drie outlaws plots wél kogels hadden, en nog curieuzer was het feit dat de blonde vrouw drie keer mis schoot op anderhalve meter afstand. Soit, persoonlijk stoor ik me er niet erg aan.

Clint valt op zich wel mee. Deze ode aan de 'Man Zonder Naam' is zonder meer geslaagd. Hier heeft hij echter wel wat meer gladde praatjes klaarstaan en lijkt hij overal het laatste woord te willen hebben. Het is eigenlijk alleen in de eerste en laatste scène dat ik hem echt schitterend vind spelen. Hij transformeert van een eenzame vreemdeling tot satan zelf.

Alles leek tot op het einde niet echt overtuigd te hebben. Het is pas vanaf het moment dat Clint antwoordt: 'Oh, yes you do.', op de vraag "I never did know your name..." dat mijn ogen open gingen.
Hij heeft Duncan gekend en is misschien wel familie van hem. Hij wou wraak nemen op dat stadje door ze de gekste dingen uit te laten halen en ze totaal belachelijk te maken.
Ergens in de film zegt hij dat zijn enige bedoeling was een heet bad te nemen en een beetje whisky te drinken. Wel, blijkbaar had hij dan toch een plannetje voorbereid. Er is echter een scène waarin hij lijkt te dromen over de moordaanslag op Duncan, wat ook tot dezelfde conclusie kan leiden. Ik heb hier misschien te weinig aandacht aan besteed.

Nu, het suggestieve einde (voor zover het zo genoemd kan worden) moet eigenlijk veel rechttrekken. Je kijkt een hele poos naar dingen die geen steek houden. Je stelt jezelf regelmatig de vraag waarom de 'Stranger' nu precies zo aan het handelen is. Een situatie zoals in 'A Fistful of Dollars' zou dat kunnen verklaren, maar hier heb je er het raden naar.

Desalniettemin geen slecht 'Westerndebuut' van Eastwood als regisseur, waarin vele referenties naar de Italiaanse western zijn terug te vinden. Dorre landschappen, verdorven karakters, om maar iets te noemen.

3,50

'High School Musical' kan je het best omschrijven als een zeer matige musical en simpelweg een slecht gemaakte film. Het verhaaltje smaakt als een mislukte soufflé en schuwt buiten coherentie in geen geval voorspelbaarheid. Om over de originaliteit maar te zwijgen. Hoe Zac 'Wenkbrauw' Efron ook probeert - of helemaal niet probeert - , hij slaagt er maar niet in een geloofwaardige rol neer te zetten. Beeld je dan nog in dat Efron de beste acteur uit de hele rommelzooi moet voorstellen, en je weet waaraan je je kunt verwachten. Daarnaast zou het me niet verbazen moest de cast meer tijd hebben verkwanseld tijdens het inzingen van de soundtrack, dan bij de noeste arbeid op de set.

De liedjes zijn een geval apart. Zelden meer ongeïnspireerde nonsens moeten aanhoren. Zelfs in de jaren '50 was dit al achterhaald. Vaak ergerde ik me blauw aan de overdreven, zoetgevooisde versjes, die daarbovenop overduidelijk rechtstreeks uit de opnamestudio komen. Op die manier voelt alles nog nét wat nepper aan.

Dit kan enkel goed worden bevonden door er veel goede humor in te proppen en de serieuze ondertoon volledig te schrappen. Jammer genoeg kan je eerder verwachten dat je in de loop van volgende week bezoek krijgt van een pratend, paars nijlpaard.

1,50 (1,25)

Deze hondsvot die zichzelf onterecht een film mag noemen heb ik in drie keer bekeken. Het ontbrak me gewoon aan lef en doorzettingsvermogen om dit gedrocht in één keer uit te zitten. Deze tweede musical uit het secundair onderwijs is zoals voorspeld erger dan zijn voorganger. Efron heeft zijn wenkbrauwen dus nogmaals tevergeefs opgepoetst. Nu kan mij natuurlijk de vraag gesteld worden waarom ik in naam van de God van het gezond verstand het heb aangedurfd deze productie te bezichtigen. Wel, het is zo dat mijn sekte er de laatste tijd nogal vreemde ideeën op na houdt en het hele gedoe omtrent zelfkastijding nieuw leven in wil blazen. Nu, geef mij maar liever de gesel.

In het eerste deel was het zo dat het verhaal, voor zover dat aanwezig was, vaak onderbroken werd door vrolijke wijsjes en liederen. Hier is het echter volledig omgekeerd en mag je al van geluk spreken als de cast even zijn muzikale neigingen wil onderdrukken. Nochtans is het plot te debiel voor woorden. Het uitgangspunt kan makkelijk zo oud als de straat zijn. Een bepaald lid uit een vriendenkring zoekt nieuwe horizonten op, verwaarloost hierbij zogezegd zijn ‘vrienden’ en begint van zichzelf te vervreemden. Gelukkig komt hij bijtijds tot besef dat hij verkeerd bezig is en keert aldus braaf terug naar huis. Het maakt niet uit dat dit in een modern jasje is gepropt, integendeel. Ik kwam er maar niet bij wat die Troy verkeerd deed. Hij kreeg promotie, kwam onbedoeld in de klauwen van die blonde heks terecht en kreeg de kans om met een grote basketbalploeg te trainen. So what? In feite zijn de enige motieven van zijn zogenaamde vrienden berust op jaloezie en misverstanden.

Het grootste argument dat tegen mij kan gebruikt worden is het aanhalen van de doelgroep waarvoor dit monstrum bedoeld is. Het kan zijn dat tienjarige fans zich van voorgaande zaken geen reet van aantrekken en enkel de zwoele blik van Zac Efron nodig hebben om hun avond te maken, maar dat is in huize dave dus niet het geval. Argument weggevaagd.

Ik ben verder ook niets met de veel te brave lyrics, beschamende dialogen en het voorspelbaar verhaalverloop. Maar het ergste werd voor het laatst bewaard. De acteerprestaties zijn namelijk om van te schreien tot je ogen kurkdroog zijn. Het behouden van de originele acteurs kan soms als een enorm pluspunt worden gezien, maar hier was het beter geweest een integrale wijziging in de cast door te voeren. Niemand slaagt erin boven rioolniveau uit te stijgen. Eigenlijk is het vooral Vanessa Hudgens die alle haren ten berge doet rijzen. Alles wat uit haar anders perfecte mondje komt klinkt zo nep als Chinese bondjassen. Ze is zo artificieel als wat.

Enfin, op naar deel drie.

0,50 (0,75)

Mijn eerst gekochte en bekeken DVD.

Ik vond het vroeger altijd geweldig om Hauer te aanschouwen. Hij zet hier op een erg koele manier een psychopaat neer, wat ik als de grootste meerwaarde beschouwde.

Vele jaren later kijk ik er nog altijd met veel plezier op terug. Leuk, spannend verhaal dat allerhande richtingen op lijkt te gaan. De kijker wordt vaak op het verkeerde been gezet en zeker het einde kwam als een donderslag bij heldere hemel. Verder geinige suggestieve scènes (Jim die in de wagen kijkt en spontaan begint over te geven.)

Al bij een film die zelfs na meer dan twintig jaar nog weet te boeien.

4,00

Voelde verdacht veel aan als de haast onvermijdelijke 'Bottle-episode' van een serie die veel te langzaam naar een climax toewerkt. Visueel van hetzelfde niveau als de voorganger, maar qua gebeurtenissen niet half zo overtuigend. En dat is een pijnlijke vaststelling, want het eerste deel was op zich al niet zo indrukwekkend. Wellicht ben ik inmiddels wel wat uitgekeken op deze schijnbaar epische ondernemingen. De aanslepende en haast tergende vertelstijl is thans nét iets te overdreven en brengt eerder ergernis teweeg in plaats van verwondering.

Overigens een bijzonder matige prestatie van Evangeline Lilly. Zij lijkt niet echt thuis te horen in producties van dit allooi.

2.50 (2.75)

Raar genre toch, Exploitation. Ben er ook niet geheel in thuis, en dat mocht zich – tegen beter weten in – wederom laten voelen. Nochtans verwacht ik steeds veel van Hauer. Na een briljante, doch onvergelijkbare prachtprestatie in ‘The Hitcher’, durfde ik nimmer iets anders orakelen. Achteraf bleek onze blozende zwerver waarachtig de enige geschikte persoon om deze janboel van een afmattende tachtig minuten te weerhouden.

De openingsscène sloeg in ieder geval meteen aan, geheel te wijten aan een zeer aangenaam, fel kleurgebruik. Rode treinwagons, een straalblauwe hemel en een van gezondheid blakende illegale passagier die tot dusver nog geen zorgen aan zijn verrimpelde kop heeft. Ook doorheen de rest van de film zul je vaak op eenkleurige scènes stuiten, die de sfeer een broodnodige boost geven. Het anders korrelige en fletse beeld staat dit namelijk te dikwijls in de weg.

Het camerawerk is daarentegen veelal vlakaf ergerlijk. Een gemiddelde aflevering van ‘Jackass’ zal de feiten duidelijker in beeld brengen. Schokkerig staat hier niet voor een meer intense beleving, integendeel. Rommelig, amateuristisch en goedkoop voorkomen. Een meerwaarde zag ik er absoluut niet in.

Verder blijven mensen met een zwakke maag – zoals ikzelf – best een paar stappen verwijderd van dit product. Viskeuze klodders bloed spatten onophoudelijk van het scherm af. Mensen verliezen veel meer rode lichaamssappen dan hun lichaam herbergt en ledematen zullen meermaals afgehakt, dan wel op gruwelijke wijze versplinterd worden. Vooral op het einde kreeg ik het wat moeilijk, doch een noodgedwongen facepalm bood gelukkig soelaas. Uiteindelijk ben ik wel gedeeltelijk opgelucht dat niet alle gore uit pixels bestond. Bij wijlen lekker authentiek en oprecht smerig.

Qua verhaal is het natuurlijk een karige maaltijd die je voorgeschoteld krijgt. Een stad die schijnbaar gecontroleerd wordt door een handvol sadistische rotte appels krijgt tegenwind van een zwerver met dubieuze ambities. Ongelooflijk dat er zowaar nog families te bespeuren zijn in dit verdorven gat. Een aantal eigenaardigheden gingen tevens niet onopgemerkt voorbij en waren meestal gekoppeld aan Rutger zelf, die plots overal de man op de juiste plaats was. Hilarisch overigens hoe geforceerd iedereen lacht. Deed me wat denken aan Samson en Gert.

Muziek bleef in mijn geval gewoonlijk op de achtergrond sluimeren. De doffe beatjes uit de jaren ’80 in het laatste kwartier waren tamelijk geslaagd, alsook het lied in het begin. Voor de rest helemaal niet de ‘Tarantino-soundtrack’ die ik in gedachten had. Hoewel de lieflijke pianodeuntjes eveneens komiek overkwamen in deze context.

Enfin, geen film die ik ooit nog opnieuw wil zien, zoveel is zeker. Te weinig dat echt overtuigend overkwam, ondanks de geloofwaardige, ongeschoren smikkel van Hauer.

2,50 (2,75)

Jongens, wat een vreselijk clichématige, platte RomCom.

Het verhaal gaat over een huizenruil en de relaties die daaruit voortvloeien. The Holiday is een lang uitgerekte, voorspelbare ‘snotterfilm’ die hoe langer hoe vervelender wordt. De vele monologen van Amanda, de vrij gammele poging wat meer drama in de film te proppen door Graham vader en weduwnaar te laten zijn, enzovoort. Het geheel komt over als een zielloze, melige brij met een zwak en mainstream gevoel voor humor.

Heel af en toe zitten er wat leuke deeltjes in, of zaken die tenminste een glimlach tevoorschijn toveren, maar die worden als het ware overrompelt door het vele romantische geneuzel. De scène in de videotheek, met Dustin Hoffman, en het ‘Wind-moment’, onder Morricone-muziek, kwamen wel goed over. Jammer dat de symboliek van de wind niet tot zijn recht komt.

De acteerprestaties zijn erbarmelijk. Vooral Diaz’ rol is beschamend. Eli Wallach speelt tamelijk goed, maar loopt bij momenten toch een beetje verloren. En dan heb je Jack Black. Totaal miscast uiteraard. Je kan ook duidelijk zien dat de momenten tussen hem en Winslet niets voorstellen als je vergelijkt met Diaz en Law. Hij komt gewoon niet geloofwaardig over.

Deze prent kon goed zijn, met een andere cast, meer geslaagde humor, een meer vindingrijke regisseur en een totaal andere aanpak qua verhaal.

1,50 (1,75)

Leuke film die in mijn kinderjaren haast elk jaar rond december werd opgelegd. De kenmerkende en sfeervolle periode rond Kerstmis wordt aangenaam voorgebracht en dat was precies de reden om de video opnieuw op te rakelen. Winterse beelden, koorgezangen en andere liederen laten hier geen twijfel over bestaan. Vandaag de dag steunt mijn beoordeling aldus voor een groot deel op nostalgie, en ondanks dat dit in feite een onbetrouwbare emotie is, knijp ik in dit geval liever een oogje dicht. Anders zouden de punten niet al te hoog zijn.

3,00 (3,25)

Film die op geen enkel moment grappig of origineel uit de hoek komt. Wat ze de kijker hier voorschotelen is ontzettend.

Deze film kent op elk vlak problemen. Zo is het bijvoorbeeld niet in staat om op z'n minst een verhaal uit te werken. Een prins ontvoeren, allemaal goed en wel, maar verder? Niets.
Vanaf het eerste ogenblik dat bepaalde personages in beeld komen weet je wat er gaat gebeuren. De vader en moeder komen terug bij elkaar en de butler/bewaker zit er natuurlijk voor niets tussen. Belachelijk dat ik hier zelfs een spoiler voor moet gebruiken. Volkomen voorspelbaar.

De acteerprestaties zijn miserabel. Kevin wordt gespeeld door een van de meest irritante kinderen van de U.S.A. De manier waarop hij lacht, hoe hij danst, hoe hij moraaltjes tevoorschijn tovert in gesprekken met z'n vader, allemaal weerzinwekkend.
Verder zijn de twee boeven allerminst overtuigend en te stereotiep neergezet. Zelden zo'n zootje ongeregeld bezig gezien.

Moest dit alles nog enigzins grappig zijn, maar neen. De ene pijnlijk ongrappige situatie na de andere. Het ontbrak hier vooral aan creativiteit.
Waar een Home Alone film over moet gaan is een jongen die ALLEEN thuis is, en het om de een of andere reden tegen een paar boefjes moet opnemen. Hierbij denken we normaal gezien aan een aantal goed opgezette vallen, waarin de boeven uiteraard blindelings intuimelen.
Hier is de kleine Kevin echter nooit echt alleen en zijn de valstrikken schaars en weinig origineel. Pannen die in gezichten vliegen, een lift die vast zit, een douche die een huis onder water zet,...

Op technisch gebied brengt deze troep er ook niets van terecht. Verschrikkelijk lelijke scène-overgangen spannen de kroon.
Daarnaast zijn er paar scènes die te afgrijselijk voor woorden zijn.
Het moment waarop 'I Feel Good' van James Brown opligt en dat waarin de kerstboom wordt versierd geven suïcidale neigingen.

Complete flop.

Deze sequel viel erg tegen.

Het verhaal is totaal niet goed uitgewerkt en weet nergens echt te overtuigen of zelfs maar te boeien. Je kunt zonder twijfel een paar leuke dingen doen met een gigantische baby, maar dat hebben de makers blijkbaar niet ondervonden. Je kijkt hier gewoon naar een groot kind dat dingen opppakt en vernield. Wat is daar in hemelsnaam leuk aan? Het wordt heel snel heel vervelend.

In de eerste film werden er ook al een paar dingen vergroot, daarom voelt het hier vrij onnodig aan. Als een soort nutteloze uitbreiding.

De effecten zijn te lelijk voor woorden. Alles zag er vreselijk nep uit, alsof het kind gewoon op het scherm geprojecteerd werd. Er werd wel een paar keer met verhoudingen gespeeld, maar ook dat zag er in de meeste gevallen fake uit. Denk aan die gele cabrio die hij optilt. Overduidelijk een speelgoedauto.

Waar ze in het eerste deel nog moeite deden om een zo mooi mogelijke wereld te creëren, is daar hier niets van te merken. Het creatieve aspect is ver te zoeken.

Acteerwerk is slecht. Vooral de oudste zoon bakt er weinig of niets van, net als de baas van Wayne. Wat een totaal ongeloofwaardige rol trouwens. Dr. Hendrickson, zoals hij heet, mag zomaar mee in een helikopter van het leger om een verdovende spuit in dat kind zijn nek te schieten.

Er valt in feite niets positief over te vertellen. Ik kon niets vinden dat me aanstond, verraste of verbaasde. Ik wou gewoon dat het allemaal zo rap mogelijk aflopen was. Vrij zielige vertoning.

Onderhoudende film die nergens echt verveelt.

Het uitgangspunt is zeker en vast origineel en afdoende vorm gegeven.

De situaties waar de kinderen in verzeild raken zijn spitsvondig, maar af en toe wat overdreven. De plotse vriendschap met Andy de mier en het hele gevecht tegen die schorpioen kwam nogal geschift over. Het design van deze twee tuinbewoners is overigens vrij solide. Alleen het in beweging brengen ervan kwam wat stroef over.

Een klein puntje van kritiek gaat ook over de dialogen, die me niet echt aanstonden.

Uiteindelijk wel vrij voorspelbaar. De tienerliefde en uiteraard het terug groot worden was onvermijdelijk. Ik heb daadwerkelijk een heleboel clichés geteld.

Qua regie kan ik niet veel verkeerd zeggen. Redelijk, wat ook voor de acteerprestaties geldt. Het kan beter, maar dat is niet erg belangrijk. De film is namelijk doordrongen met een aangename en losse sfeer.

De term komedie is misschien wel wat vergezocht, ik heb zelfs geen enkele keer moeten glimlachen. Gelukkig wordt de flauwe humor zoveel mogelijk geweerd en in plaats daarvan laten ze de situaties voor zich spreken.

2 1/2 (2,75)

Wellicht één van de slechtste films die ik ooit heb gezien.

Waarom zou er eigenlijk een derde deel gemaakt moeten worden? De tweede in rij was al inferieur aan de eerste. Wat zou deze dan de neerwaartse spiraal tegenhouden. Wat gaat er in de makers hun hoofd om? Hebben ze dan geen greintje zelfrespect?

Het grootste probleem is het gebrek aan talent, in elk mogelijk opzicht. De acteerprestaties zijn van het slechtste dat ik al heb mogen aanschouwen. Alleen 2012 Doomsday scoort lager.

De twee moeders zijn zonder twijfel het ergst. Ik wou zo graag dat ze plots spontaan vuur zouden vatten en gewoon voorgoed verdwenen. Zelfs de kinderen acteren beter, en zij bakken er to-taal niets van. Iedereen in deze puinhoop komt ontzettend ongeloofwaardig over en sleurt zo de kansloze film naar een ongekende diepte.

Het verhaal is practisch net hetzelfde als in deel één, maar weet láng niet zo te boeien. Alles wat ze meemaken is zo ontzettend oninteressant en ongeloofwaardig. Wat heb je aan een paar leuke situaties als de cast er toch niet in slaagt het op een redelijke manier voor te stellen? Ach, wie kan het uiteindelijk wat schelen wat deze vier sufferds uitspoken. Een bende makaken zou er misschien plezier aan hebben. Laisse tomber.

Mens, wat vind ik dit beschamend. Je zal maar in de schoenen van Dean Cundey staan, voor altijd met de vinger gewezen.

Droevig.

Vrij mysterieuze film die zichzelf echter niet serieus neemt en eerder als parodie ten tonele wil verschijnen. Het duo Frost en Pegg komt af en toe grappig uit de hoek en is geschikt om gedurende lange tijd naar te kijken. De gebeurtenissen daarentegen waren zeer slaapverwekkend, hetgeen niets te maken had met het 'slaperige plaatsje Sandford'. Tijdens de afwezigheid van humor valt op hoe saai de film in werkelijkheid is. Als je de flitsende ontknoping niet meerekent weliswaar. Zowel mensen die de ene grap na de andere verwachten als anderen die een min of meer interessant plot op prijs stellen, zullen teleurgesteld achterblijven. Er valt wel wat van te maken, maar in deze staat komt het stuurloos en weinig overtuigend over.

3,00 (2,75)

Ellendige film.

Een oneindige cyclus van clichématige en uitermate voorspelbare onzin. Nate, een lange slungel, is na twintig jaar nog steeds verliefd op het zesjarige blonde meisje uit het eerste leerjaar, waar hij zelfs nog noot een woord tegen gezegd heeft. Waarom zou hij in hemelsnaam helemaal naar LA afreizen om een schim uit het verleden op te zoeken? Nuja, de rest is onbelangrijk. Het gebrek aan creativiteit is opmerkelijk. Zelden zo'n ongeïnspireerde rommel aanschouwd.

Alles oogt ook zo ontzettend sfeerloos, mede door de afwezigheid van (passende) muziek. Je zou er lusteloos van worden. Elke grap probeert de vorige te overtreffen op gebied van flauwheid. En slaagt daar wonderwel in.

Onsmakelijke regie, stuitende acteerprestaties, zielloos verhaal en niets dat dit alles compenseert. Het enige dat min of meer goed is, was het langzaam op de achtergrond duwen van Paris Hilton. Één van de meest lelijke vrouwen ter wereld, in mijn ogen.

Ik had nog liever 90 minuten naar een kale muur gestaard, dan dit misbaksel toegang te verlenen tot mijn optische waarnemers.

0,50

Een énorm aaibaar vertelsel, waar vooral de allerkleinsten zoet van zullen dromen. De film op zich is niet slecht, maar ook niet bepaald goed, om niet te zeggen dat hij nogal 'tussen de twee' aanvoelt. Je zou bijgevolg kunnen stellen dat hij bovenal erg middelmatig is. Vleesch noch visch. Laat ik wel onderstrepen dat hij alleszins niet zonder meer erbarmelijk is. Er zijn absoluut positieve aspecten in terug te vinden, al worden ze wel overspoeld door clichématige onzinnigheid. Maar, zoals eerder gezegd, het eindproduct kan niet 'zomaar' goddeloos genoemd worden. En kijken naar het totaal is essentieel. The big picture. Welke indruk laat de film achter? Hoeveel decibel produceert een Thunderdrum? Dat soort zaken. Trek je tevens niet te veel aan van realisme. Akkoord, Vikingen vochten met draken en spraken Engels, maar ze bouwden alleszins geen schepen. The more you know...

2,50 (2,75)