Opinions

Een paar jaar geleden bekeken, in een periode waarin ik tientallen Italiaanse westerns verslond. Deze herziening was nauwkeurig gepland, want aan Da Uomo a Uomo heb ik niets dan goede herinneringen.

De film gaat evenwel wat moeilijk van start en ook het gedoe om die 'Four Aces' is niet bijster interessant. Maar jongens, wat is dat laatste uur buitengewoon magistraal. Ik heb gesmuld dat het geen naam meer had. Zo'n lekker stoffig en winderig Mexicaans stadje, heerlijke Morricone muziek (trouwens aanwezig doorheen de hele film), en de twee hoofdacteurs die hun hoogtepunt bereiken.

De schietscènes zijn minstens even briljant. Mooi overzichtelijk, spannend, realistisch. Petroni doet zijn werk voortreffelijk.

Law zet hier een soort Eastwood neer (hij lijkt er bij momenten zelfs wat op, met z'n geitenwollen vestje) en slaagt er tegen alle verwachtingen in een treffend personage neer te zetten. Het is niet zo dat je erg gaat meeleven met zijn persoonlijk verleden, maar als revolverheld is hij wel overtuigend. En over Van Cleef moeten we het niet hebben zeker? Wat speelt hij hier wederom fantastisch, met een juiste dosis humor.

Enfin, spijtig dat dit pareltje relatief ongekend is gebleven. Met Vincenzoni als scriptschrijver, Morricone als toonzetter en Van Cleef als ster heeft deze film eigenlijk alles in huis om een heleboel roem te vergaren.

4,00 (4,25)

Van herzieningen gesproken, dit veel ietwat tegen.

Uiterst charmant filmpje bovenal, dat weinig of geen zwarte humor herbergt, maar doodsimpel drie van elkaar vervreemde broers, waarvan er één zo nodig een soortement reünie moet organiseren. De kenmerkende stempel van Anderson is ontegensprekelijk aanwezig en drukt door het scherm op je voorhoofd. 'The Darjeeling Limited' is in de eerste plaats een fijn tussendoortje, maar alleszins geen meesterwerk. Verveeld op geen enkel moment, overtuigt op alle fronten, doch prefereert nergens een unieke plaats in een of andere, al dan niet persoonlijke, toplijst. Zijn nederige aard wordt niettemin enorm geapprecieerd. Goede cast, aardige soundtrack, foutloze regie.

3,50 (3,25)

En donker was deze stad wel degelijk, laat daar geen misverstand over bestaan!

Proyas had duidelijk nog kraaienbloed door zijn aderen stromen toen hij aan 'Dark City' begon. Een zeer duister, onverlicht decor staat hier immers centraal, en de enige die het even verwonderd aanschouwt als de kijker is ene John Murdoch. Met een lui oog en een lange regenjas loopt deze warrige man door de straten, op zoek naar antwoorden. Antwoorden die zowel ikzelf als Johnny zullen teleurstellen. Want godallemachtig, zo fantastisch formidabel is de uitkomst niet. Voor mij had alles veel eenvoudiger gemogen, veel 'cooler'. Draai desnoods nog een lamp of drie uit. En geef bovenal die octopussen from outer space een schop onder de broek. Hun inkt doet meer kwaad dan goed.

Toch meer dan voldoende voor de consistente sfeer en solide vertolkingen.

3,50 (3,25)

Waar is de held van weleer die voor vele kinderen iemand was om naar op te kijken? Is die verdwenen? Nee, ik denk gewoon dat deze film helemaal niet voor kinderen is gemaakt. Meer nog: Batman is zelf volwassen geworden.

Wie is er trouwens ooit op het idee gekomen om een arrogant iemand als Christian Bale die rol van Batman te geven? Slecht gecast.

Het is alleszins een erg overschatte film, en ik hoop dat ik niet de enige ben die dit ziet.

Maken we de optelsom:

-Bij momenten zéér geslaagde regie: 1 punt

-Verhaal dat eigenlijk niet zo veel voorstelde: 0.5 punt

-Heath Ledger die waarschijnlijk de rol van zijn leven speelt: 1.5 punt

Maakt samen 3*

En dat is dat.

Date Movie, het regiedebuut van Seltzer, vertelt zoals steeds een compleet onzinnig verhaal dat zich met moeite vastklampt aan zijn geparodieerde voorbeelden. Ongeveer elk verhaalelement is gebaseerd op een of andere blockbuster of spelconcept.

In een notendop: opzichtige fatsuits, pluche katten die minutenlang krijsend op een toiletpot zitten en de ene platte grap na de andere. Gecombineerd met populaire Top 40 muziek en op voorhand gefaalde, melige momenten brengt ons dat bij een dikke flop. Alles oogt amateuristisch en geen enkele vorm van humor lijkt te werken, en laat dat nou net nodig zijn om een en ander te compenseren.

Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken. Elke seconde is er in feite te veel aan geweest.

0,50

Niet bepaald een topper te noemen, dit origineel. Naast afgrijselijke muziek en ergerlijke acties van de hoofdpersonages wordt er niet veel leuks naar je hoofd geslingerd. De feiten worden wel iets interessanter nadat de blonde 'trooper' het loodje heeft gelegd, maar niet genoeg om voldoening bij de kijker af te dwingen. De effecten zijn op hun beurt uitermate gedateerd. De zombies zijn doorgaans opzichtig groen geschminkt, bijten grote lappen isolatieschuim uit de levenden hun nek en bestaan blijkbaar voor een groot deel uit rode verf. Enfin, dat laatste geldt in feite voor iedereen die rondloopt in deze wonderbaarlijke voorstelling. Zowel beangstigend als lachwekkend kan het niet genoemd worden. Gelukkig is de setting zeer geslaagd, de komst van de 'Raiders' vrij vermakelijk en het einde gewoon goed. Het geheel duurt weliswaar te lang en weet tijdens het eerste uur nauwelijks te overtuigen. Verspil je kostbare tijd liever aan de betere remake.

2,50 (2,25)

Zeer amusante en bij momenten beangstigende horrorfilm met een heleboel leuke vertolkingen. Vooral Rhames was perfect op zijn plaats, zeker in samenspel met de onbereikbare Andy. De aanwezige humor is niet meteen hilarisch, maar wordt hevig versterkt in deze context. Elke kleine, schertsende opmerking is in feite meer dan welkom. Verder zorgen ook de knappe regie, overtuigende effecten en het schitterende einde voor een grote meerwaarde.

3,50 (3,25)

'The Day the Earth Stopped' is één van de vele Asylum titels die ik enige tijd geleden vroegtijdig heb moeten afbreken omwille van problemen met de synchronisatie. Vandaag stuitte ik gelukkig op een gerestaureerde versie, zodat ik eens te meer van de typische, ongeziene schoonheid kon genieten. Een prikkelende belevenis, zeker en vast.

De eerste beelden gaven meteen aan dat ook in deze productie het ‘gevaar’ uit de ruimte zou komen. Honderden robots en een paar androïden zijn op weg naar moeder Aarde, om een belangrijke boodschap mondeling te overhandigen. Nog vooraleer duidelijk wordt wat de bedoeling precies is, is er alreeds sprake van erg gebrekkige dialoogvorming. Denk aan het moment waarop Josh, het hoofdpersonage, en de man met de kleine blaas op het dak staan te lullen. Slecht geschreven en direct verantwoordelijk voor het hangende hoofdje van ondergetekende.

We zien tevens een naakte vrouw uit een ruimteschip stappen en met een verdwaasde blik in een bos wandelen. Nu, dit blijkt erg vreemd te zijn, want ondanks het feit dat de vrouw geen kleren aanheeft, is er op haar thuisplaneet alleszins wél de mogelijkheid om botox toe te passen, alsook oogschaduw en dergelijke aan te brengen. Kleine, doch opvallende tegenstrijdigheid. Konden ze niemand vinden met kleinere lippen?

Het komt erop neer dat de vrouwelijke nudiste een ultimatum komt stellen. Honderden buitenaardse wezens staken het halve universum over om de dreiging die de mensheid uitstraalt vroegtijdig de kop in te drukken. Tenzij er aangetoond kan worden dat een mensenleven waarde heeft. Oei. Eveneens een vreemd uitgangspunt. Op welke manier kunnen wij, met onze stoere geweertjes en raketjes, winnen van een ontzaglijk robotleger, dat op de koop toe in staat is verschillende mensen tegelijk weg te flitsen en blauwe drukgolven uit hun lichaam te persen? Zelfs met twee Steven Seagals lukt ons dat niet. Tot nu toe kan je niet anders dan aannemen dat het script weinig voorstelt. Zeer willekeurig allemaal.

Wat volgt is een sjofel uitgewerkt verhaaltje, dat zich vooral toespitst op de reis van Josh en Sky, de voormalige naaktloopster. Ze gaan samen op zoek naar wat de significantie van de mensheid nu werkelijk moet voorstellen. De eerste poging om de waarheid in een kerk te zoeken mislukte gelukkig, daar deze film een schelle Christelijke boodschap kan missen als kiespijn.

Ik kan eigenlijk met gemak een uur overslaan en direct naar het einde bladeren, aangezien er in tussentijd helemaal niets gebeurd. Ik ben bijna van mijn stoel gedonderd uit verveling, er is niets noemenswaardig te vermelden. Veel beelden van een soort kantoortje waar twee computers staan en Josh die simpelweg rondjes rijdt en af en toe in aanvaring komt met de geheime dienst, of hoe die gewapende sufferds ook mogen heten. Dat staat op het menu, smakelijk.

Het einde ontspruit uit de toevallige ontmoeting tussen het rondrijdende duo en een gestrand koppel, waarvan de vrouw zwanger is. Vanaf dan is alles vrij voorspelbaar en is het enkel wachten op de aftiteling, die spijtig genoeg pas 10 minuten later in beeld verschijnt.

Nadat de robots het aardoppervlak vaarwel hadden gezegd blijft echter de vraag wat er nu fundamenteel veranderd is. Vormt de mensheid nu plots geen bedreiging meer? Heeft het menselijk bestaan nut, enkel en alleen door het vasthouden van een pasgeboren baby? Ik trek het mij in ieder geval niets aan. Deze film is totaal niet serieus te nemen en verdient geen respect. De personages zijn niet boeiend, wat ook geldt voor het hele verhaal. In plaats van de leegte op te vullen met de torenhoge robots die een hele stad verpulveren, blijven ze de hele tijd rond de pot draaien en komen ze met niets origineel of zelfs maar lachwekkend op de proppen.

1,00

Verkeerde benen zijn niet prettig, zeker als je erop gezet wordt. Typisch een scenario dat geruime tijd afdaalt, om dan een kwartier voor het einde de Mont Ventoux te gaan beklimmen. Het is nochtans de afdaling die de meeste slachtoffers heeft geëist. Het grote pluspunt was dat de angst voelbaar was. De 'small time crooks' werden immers zeer overtuigend vertolkt, zoveel is zeker. Over de ontzettend melige muziek heb ik dan wel weer mijn twijfels, maar die laat ik voor alle gemak door de mazen van het net glippen. Hoogtepunten waren een LSD-en-God-weet-wat-nog-trip en een ontknoping van heb ik jou daar.

'N aanraaier asje van wroekfilms hoet.

3,50

Ik had nog wel gezworen nooit meer een film van Ho te zien, maar deze stond nu eenmaal in m'n 'te zien-lijst'. Films uit die lijst overslaan of verwijderen doe ik niet, want er was ooit een aanleiding om ze er in te plaatsen. Ik zat dus met de gebakken peren, en ze roken allesbehalve lekker.

Zoals in bijna elke ander ninja vertelseltje van de geliefde regisseur is het gebrek aan logica frappant. Hoe hard je ook probeert het geheel te begrijpen, je komt er met de beste wil van de wereld niet aan uit. Een doodlopende straat. Zo lijkt alles in den beginne te draaien rond een geheimzinnige kaart, zijnde de 'Star Wars Strategy Map', zonder zotheid. Doch, niet veel later neemt de film al gauw een zijspoor aan, en wordt alle aandacht gericht op het moordende koppel en een lijst met namen op.

Veel meer is er niet te vertellen over de inhoud van 'Death Code: Ninja', vooral omdat ik er nog steeds niets van snap. Wat is de functie van die witte ninja? Waarom verdwijnt de bad-guy plots, om pas helemaal op het eind weer op te duiken? Wat is er nu precies aan de hand met die kaart? Vraagtekens stapelden zich in sneltempo op.

Daarnaast valt er af en toe gelukkig wel te lachen met losstaande gebeurtenissen. Denk aan het dobbelspel, de vele potsierlijke gevechten met hun ellendige geluidseffecten en uiteraard het compleet van de pot gerukte eindgevecht. Zinema gaf al aan dat Ho het hier wel erg bont heeft gemaakt. Hij probeert een kruisboog te laten lijken op een automatisch wapen. Helaas doet hij dit door een soort stop-motion techniek te gebruiken, waarbij de achtergrond van elk beeld opvallende verschillen toont. Tja..

Na drie schuivers van Ho te hebben gezien, kan je niet anders dan je afvragen wat er in die man zijn hoofd omging. Hoe moet hij zich voelen als hij zijn eigen werk bekijkt? Rare snuiter.

1,00 (0,75)

Twintig minuten aan pure, onversneden bombarie, fenomenale verhaalwendingen en een pracht van een einde. Daar moet je als kijker op teren, want het voorgaande anderhalf uur is om de longen uit je lijf te hoesten. Non-stop gemekker dat een zondagse 'koffieklets' nauwelijks overstijgt. De film kruipt als een futloze slak vooruit, zonder nog maar een slijmspoor achter te laten. De poot van Tarantino is merkbaar, maar deze meneer in kwestie is in feite een tikkeltje arrogant te noemen als hij denkt deze berg larie zonder tegenspraak door onze strot te kunnen rammen. Er gebeurt niets noemenswaardig en het feit dat 'Death Proof' samen met het véél betere 'Planet Terror' een geheel vormt, is een regelrechte schande.

2,00

Actie met de 'A' van 'Asjemenou, daar sta ik van te kijken, Joop!'

Spetterend, verbijsterend schouwspel met de ondertussen muurvaste smikkel van Statham en een roedel uitdagende 'homies', 'spics' en 'comrads'. Sommigen zeggen dat Statham elke morgen zijn façade met lopend cement bestrijkt, maar de rioolpers durft natuurlijk wel eens een leugentje doorheen de anders informatieve boodschappen vlechten. Je hoort het, over de film zelf valt weinig te zeggen. Het grauwe sfeertje overtuigt en de gruwelijke bloedbaden ogen professioneel en 'vet strak'. Over de geloofwaardigheid daarentegen kan ik me slechts in kleine mate positief uitdrukken. Enkel de borsten van de vrouwelijke navigator zijn vermoedelijk niet getrukeerd.

3,00 (3,25)

Every party needs a clown.

'Death Racers' is zonder twijfel de slechtste ‘film’ van The Asylum. Elk aspect wordt genadeloos in de genitaliën getrapt en het geheel veroorzaakt zware krampen, schele hoofdpijn, tijdelijke blindheid en aanzienlijke gehoorschade. Na afloop ga je met je laatste krachten op zoek naar een touw, een geweer of een volle badkuip met een broodrooster op de rand. Dit weerzinwekkend, stuitend staaltje visuele foltering moet en zal van de aardbol weggespoeld worden. De makers, de cast en de paar bladzijden papier die tegen hun zin het script conserveren moeten allen ritueel verbrand worden. Maak de aarde weer rein. Dit schandaal verdient namelijk slechts één plekje: de doofpot.

De waanzin gaat van start via een serie spuuglelijke beelden van wetenschappers die, onder walgelijke hip-hop herrie, allerlei brouwsels bereiden. Ik voelde meteen de neiging om mijn laptop en al diens aanhangsels het raam uit te keilen, want de vreselijke kleurenfilters die zo wanhopig de boel proberen te redden, behoren wellicht tot de meest degoutante klodders die ooit mijn scherm hebben bevuild.

Het eerste dat in het oog springt is de ontzettend amateuristische regie. De regisseur is ten hoogste een zeeleeuw met een camera op zijn kop. Ze zijn het dier wellicht vergeten te voederen, want hoe langer de miserie duurt, hoe slechter het camerawerk. De camera op zich is tevens een eigen boek waard. Mijn fototoestel van Samsung, dat binnenkort zijn tiende verjaardag mag vieren, is in staat mooiere plaatjes te filmen. Zelfs Al Qaida beschikt over beter materiaal.

Ze kennen blijkbaar ook het verschil niet tussen een microfoon en een bever met een stok in zijn achterste. De audio is vlakaf verschrikkelijk. De stemmen klinken hol, laten een echo achter en zijn slechts zelden verstaanbaar. Moesten de acteurs zwart-wit gestreepte pakjes dragen, dan zouden ze voor een meute mentaal gehandicapte mimespelers kunnen doorgaan. En enkel de zeeleeuw zou er een applausje voor over hebben.

Verhaaltechnisch gezien eveneens totale rampspoed. Het manuscript barst haast uit zijn voegen door een ernstig gebrek aan ritme, verhaalopbouw en simpele logica. Een kom muesli brengt betere lectuur voort. De dialogen zijn lachwekkend en verfoeilijk tegelijk. Zo’n pijnigingen hebben mijn oren nog niet moeten doorstaan. Volstrekt hopeloos, neem het van mij aan, doch evenzeer een kleine bron van entertainment. Nog amusanter zijn de acteurs, die in feite honderden ‘takes’ nodig hebben om geloofwaardig over te komen, maar er van de producent amper één krijgen. Ze staan bovendien vermoedelijk op een elektrische plaat, die in werking wordt gesteld als ze na bepaalde duur hun tekst niet hebben opgehoest. Hieronder een aantal voorbeelden die deze alinea ondersteunen.

De gouverneur is een irritante bal gehakt. Samen met een trio onbekwame sufferds staat hij continu te blazen, te puffen en chaotische wartaal uit te kramen. Deze scènes zijn veruit de zieligste van allemaal, omdat ze gewoon leeg zijn. Er zit geen puf in, geen overtuigingskracht, geen onbedoelde humor. Niets. Vier wanhopige mensen die schijnbaar niet kunnen wachten op de kruiwagen geld die hen is beloofd. Get off the stage, fools.

De criminelen, die in bosjes omver worden gereden, ‘triggeren’ na hun dood een dwaas geluid van een flipperkast, dat blijk geeft van een groeiend puntenaantal. Het is de bedoeling dat vier teams strijden voor de vrijheid door zoveel mogelijk gevangenen te vermoorden en uiteindelijk, als de wind in de rug zit, de beruchte ‘Reaper’ te overmeesteren. Dit gegeven staat garant voor een heleboel bespottelijke sterfscènes. Er floepen continu gangsters tevoorschijn, die vervolgens door een veredelde botsauto tegen een slordige 10 km/u op het asfalt worden uitgesmeerd. Onmenselijke snelheden. Hilarisch hoe ze overal als paddenstoelen uit de grond rijzen en niet veel later het onderspit reeds moeten delven. Deze charmante taferelen glansrijk in beeld brengen was weliswaar ondoenbaar voor een uitgehongerde zeeleeuw, zo bleek.

Voorts ben je non-stop aangewezen op de kutmuziek die ‘Insane Clown Posse’ verspreidt, wordt er geforceerd ‘cool’ omgesprongen met slow motion en worden sommige acties teruggespoeld en opnieuw afgespeeld. Waarlijk indrukwekkend.

Iets wat onmogelijk zomaar genegeerd kan worden, is de inbreng van een belachelijke ‘Cyborg Wannabe’, de zogenaamde ‘Metal Machine Man’. De geluidseffecten die soms hoorbaar zijn als hij beweegt, maar veel vaker als hij stilstaat, doen je steevast op de vloer belanden. Biep, miep, zwiep. Het enige kind van een hydraulische pomp en een stofzuiger in actie. Hilariteit alom. Nog krankzinniger is de kruimeldief die plots voor geslachtsdeel moet doorgaan. Blijkbaar compatibel met onze ijzeren vriend. Handig.

‘Death Racers’ of ‘De dolle avonturen op het parkeerterrein van The Asylum: Deel 26’ dient te allen tijde vermeden te worden. Als je de DVD per ongeluk ziet liggen, kieper er dan een emmer wijwater over en sla een kruisje, in de hoop dat de demonen zich elders gaan nestelen. Moest deze film een mens zijn, dan had hij een bochel en stonk hij uit zijn bek. En zelfs Esmeralda wil niets met deze Quasimodo te maken hebben.

Ik heb nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik ben beter gewend van The Asylum.

0,50 (0,25)

Deze film deed me aanvankelijk erg aan 'Conan The Barbarian' denken. Een zwaardvechter die allerlei magische avonturen beleeft in een wereld vol vreemde figuren. Het is moeilijk om dit genre onder woorden te brengen, maar iedereen weet wat het inhoudt.

Deathstalker is overduidelijk met een minimum aan budget ineen geknutseld. Dat kan je al vlug afleiden uit de 'title cards', die met hun knalrode kleur lelijk afsteken tegenover de achtergrond. Uiteraard zijn er tal van andere aspecten die deze theorie ondersteunen. Make-up, camerawerk, het goedkope verhaaltje, flagrante fouten en vooral de decors, die er uitzien alsof ze door een kleuterklasje zijn bezorgd.

Laat je niet beetnemen door de haast epische poster, want waar je 75 minuten naar moet kijken is de duffe queeste van een immer goed ingeoliede spierbundel en menig vrouwelijk schoon dat om de haverklap aangerand wordt. Het verhaalverloop is verwarrend en bevat weinig tekens van logica. Alles lijkt gebaseerd op toeval en merkwaardigheden. Probeer maar eens te verklaren wat er nu eigenlijk gebeurd in de scène waarin het zwaard gevonden wordt. Je zal merken dat je op momenten als deze met open ogen naar het scherm zit te turen.

De gevechten zijn op z'n minst amateuristisch te noemen. Het viel op dat elke slag ingestudeerd was en nog meer dat bij de genadesteek het zwaard in de zij werd gepland, zoals dat vroeger werd gedaan in toneelstukken. Er zit geen vaart in en van spanning is al helemaal geen sprake.

De muziek is zeer vreemd en past soms totaal niet bij de beelden. Ik weet niet waar ze die winderige deuntjes vandaan hebben, maar na verloop van tijd komen ze gegarandeerd je strot uit.

Verder worden vaak de meest ongeschikte camerastandpunten aangenomen. Dan wordt de camera ergens in een godvergeten hoek geplant, zodat de kijker geen idee heeft wat er gaande is. Het perfecte voorbeeld hiervoor is de eindscène, waarin onze held zogezegd door een gordijn van vuur stapt. Helaas werd dit volledig verknald door het slecht plaatsen van de camera, waardoor je goed kon zien dat hij doodgewoon náást de vuurpoel wandelde.

Enfin, dit is absoluut een slechte film, maar wel op een speciale manier. Hij blijft entertainend en weet je aandacht vast te houden, maar zal er nooit in slagen op een overtuigende manier zijn verhaal te vertellen. Daarvoor was er te weinig geld en een acuut gebrek aan talent.

1,00 (1,25)

Payne's poot is min of meer markant, maar veel minder overtuigend dan in zijn eerdere werken. Hoewel die laatsten stuk voor stuk continu bleven boeien, viel hier herhaaldelijk op hoe oninteressant het hele verhaaltje in wezen is. De vertolkingen zijn nochtans goed tot uitstekend, evenals het zachte getokkel op Hawaiiaanse gitaren. Edoch, als het schaap enkel luidruchtig blaten kan, dan zal de boer 's winters koude voetjes hebben. Tenzij zijn huid geen wol kan verdragen natuurlijk. En nee, analogieën overpeinzen is niet een van mijn specialiteiten.

2,50 (2,75)

Deze film is niet alleen groots door de schitterende regie and location, maar vooral door de indringende muziek die in elke scène zit gevlochten.

Ik heb de indruk dat het ook niet zozeer om het verhaal gaat, maar om het vinden vande juiste sfeer. Dit gelukt Rodriguez helemaal, en ook Banderas vindt zich hier in.

Leuke bijrollen van Buscemi en Tarantino die je doen schaterlachen zorgen nog maar eens voor een meerwaarde.

Dit is veel meer dan 'maar' een 'Romantisch actiefilmje'.

4*

"How can the same shit happen to the same guy twice?" Nou, hoe kan dat?

Deze sequel heeft net hetzelfde over-the-top verhaaltje als zijn voorganger, alleen heeft een afgesloten wolkenkrabber nu plaats moeten maken voor een (open) luchthaven. De Die Hard-factor komt mede hierdoor wat lager te liggen en het voelt absoluut niet zo beklemmend aan als het zou moeten.

McClane is gelukkig in goede doen en schiet er duchtig op los. Een aardige hoeveelheid monologen en een paar leuke oneliners komen niet ongemerkt voorbij. En ook de bad-guy mag er zijn. Lekker boosaardige smoel en op de koop toe niet vies van een rondje Tai Chi in adamskostuum.

Personages als die journalist had ik liever geschrapt gezien. Heeft niets van toegevoegde waarde en wordt eigenlijk veel te laat met een taser bewerkt. Datzelfde geldt voor Barnes de technicus, een vervelend ventje dat een vreselijk stemgeluid heeft.

Sergeant Al Powell komt nog eens vlug goedendag zeggen in het begin, maar verdwijnt even snel als hij gekomen is. Beetje jammer, want als sidekick was hij wel te pruimen. Het is nu aan kapitein Lorenzo om die ruimte op te vullen, wat hij overigens niet slecht doet. Leuke bijrol van de warrige conciërge n.b.

Over het algemeen een aardig actievehikel dat echter lang niet in de buurt van het eerste deel.

3,00 (3,25)

Syfy stelt met trots voor: Dinocroc vs. Supergator. Geef toe, zo’n titel garandeert sowieso spektakel, sensatie en.. een enorme hoop gezwets van de bovenste plank.

De film schiet aan lichtsnelheid uit de startblokken en geeft niets van achtergrondinformatie. Als kijker wordt je volledig in het ongewisse gelaten. Later zal wel een en ander uitgelegd worden, maar vooralsnog heb je er het raden naar. De eerste zin die je hoort is: ‘Everybody out, it’s escaped!’. Wat? Hoe? Waar? We zijn dertig seconden bezig en er worden al verschillende mensen opgegeten door de zogenaamde Supergator.

Laatstgenoemde zag er niet eens zo slecht uit, als je kijkt naar de andere grafische schuivers die via het Syfy netwerk worden verspreid. Het is vooral de Dinocroc die lelijk oogt.

Enfin, het verhaal achter de feiten ga ik je besparen, daar dit van geen enkel belang is. Jef Nys kon het scenario geschreven hebben. De jacht op een stel reptielen. 82 minuten lang blijft deze film doorgaan met het spuien van ongeloofwaardige en bespottelijke ongein. Op elk vlak scheelt er wel iets. Als je de zijsporen en de saaie, overbodige dialogen weg laat vallen, kan je de prent als volgt samenvatten: Ren Kruip Spring, Gil Roep Schreeuw, Hap Bijt Slik.

De meeste merkwaardigheden staan uiteraard op naam van de twee monsters. Naast honderden kogels opvangen, springen ze ook wel eens op vanuit een ondiepe poel (+/- 1 meter diep) en kan de kruipende Gator drie meter de lucht in springen, om zo een tourbus te verpletteren. De ‘vs.’ die in de titel staat, duidt op een duel tussen de twee lieverdjes, maar naar goede gewoonte wordt deze strijd pas op het allerlaatste moment geleverd en stelt het uiteindelijk ook nog eens bitter weinig voor.

Het acteerwerk is middelmatig. Het is niet bepaald slecht te noemen, maar bepaalde acteurs en actrices vallen abrupt door de mand. Kijk naar de vrouwelijke wetenschapper. Dé grote naam is natuurlijk David Carradine, de inmiddels overleden acteur die iedereen wel zal kennen van zijn rol in Kill Bill. Helaas krijgt hij hier veel te weinig schermtijd en blijft zijn personage zodoende grijs en oninteressant.

Valt er nog iets meer over te vertellen? Is het nodig alle ongerijmde quatsch uit de doeken te doen? Neen, maar het moet wel gezegd worden dat er wel degelijk mee gelachen kan worden. De humor manifesteert zich dan wel enkel op visueel gebied, doch meer heb je werkelijk niet nodig.

1,00 (1,25)

Heb de film destijds in de bioscoop gezien, en deze heeft op mijn negenjarige zelf toch een diepe indruk achtergelaten. Waarschijnlijk meer omdat het één van mijn eerste bioscoop ervaringen was, maar goed. Nu ik hem elf jaar later opnieuw bekijk wordt de zeepbel alleszins doorprikt. Ondanks knappe animatie, gemengd met prachtige, authentieke landschappen blijft een en ander knagen. Vooral de toevoeging van stemmen komt onnodig en bizar over, omdat niet elke dino kan spreken. Zo zullen de 'slechteriken', ofwel de Velociraptors en grotere vleeseters nooit wat zeggen, terwijl de anderen ongegeneerd ratelen. Echt interessante boodschappen verspreiden ze ook niet. Het verhaaltje is tevens duidelijk gericht op een jong publiek, dat in hun tijdelijke onschuld tot dusver van vreselijke clichés gespaard is gebleven. Gelukkig wordt het nooit te zoetsappig en zijn sommige passages zelfs redelijk confronterend. Oog om oog, maar vooral tand om tand. Een gemiddelde Disney.

3,00 (2,75)

Zonder twijfel het hoogtepunt van de film.

Na Dinocroc moest er gewoon een Dinoshark komen, dat stond als een paal boven water. Ze flikken het weer. Monsterfilm nummer zoveel, met oneindig veel anderen in zijn kielzog.

De eerste tien minuten vallen tegen alle verwachtingen in echt mee. Uiteraard kent de film een minimale verhaalopbouw met betrekking tot het uitbreken van de dino. Door een wegzakkende ijsrots komt een bizarre ijssplinter los, waaruit ogenblikkelijk verscheidene visjes wegzwemmen. Nog geen halve seconde later springen we al drie jaar vooruit in de tijd, om tot de vaststelling te komen dat één van die visjes nu groot en sterk geworden is.

De zogenaamde Dinoshark ziet er voor de gelegenheid eens niet zo verschrikkelijk uit als de naam Syfy laat uitschijnen. Het kan natuurlijk beter, maar ook véél slechter. En ook hoofdacteur Balfour steekt niet tegen. Hij speelt erg gedreven en probeert in tegenstelling tot het grootste deel van de cast een zekere naturel te steken in de anders zoutloze en clichématige dialogen. Helaas wordt zelfs hij na verloop van tijd plat, eentonig en grijs.

Enfin, het ontaardt al vlug in een parodie op klassieker Jaws, waarin zowel muziek als bekende quotes lichtjes worden gewijzigd, op een weinig subtiele manier. De rivaliteit tussen Trace en de haai grenst aan het ongeloofwaardige, daar eerstgenoemde hiervoor niet echt een motief lijkt te hebben. Akkoord, de helft van zijn vriendenkring is opgegeten, maar toch lijkt hij hier weinig mee in te zitten. De traantjes blijven alleszins goed verborgen. De schrijvers van het..tja..script hebben klaarblijkelijk vooral gefocust op een onderling duel tussen haai en mens. Dat er hier en daar weleens iemand levend verorbert wordt heeft louter een intensiverende functie, en dient in geen geval als iets waar het hoofdpersonage zich zorgen om moet maken. Die haai moet dood, punt aan de lijn.

Ik ben blij dat de zever werd gemeden. De zijplotjes met die uitbater van een of ander vakantiedomein en die malle professor Reeves zijn nochtans een kleine doorn in het oog. Hun rol blijft gelukkig beperkt, maar dan nog stel je jezelf de vraag wat ze te zoeken hebben in deze film. Opvulsel?

De kuren die het volstrekt verwilderde beest uithaalt zijn absoluut fraai te noemen. Bovenstaande quote impliceert al een en ander, maar oordeelt u vooral zelf. Mij stoorde het enigszins dat de veelvraat nooit voldaan was. Het schepsel blijft op zoek gaan naar prooien, en schijnt zich van begrippen als indigestie geen fluit aan te trekken. Jandorie, volgens mij kan zijn maag makkelijk dienen als luchtballon. Verder houdt het zich gedeisd, en blijft het gedurende een vol anderhalf uur constant rondzwemmen. Vakantiegangers kunnen geen teen in het water steken, of hij komt al op de proppen.

Daarnaast staat het Syfy meesterwerk bol van de clichés. Werkelijk alles geschiedt volgens het boekje. Bovenal voorspelbaarheid heeft een groot aandeel. Niet alleen het einde, maar op vrijwel elk moment kan je zeggen wat zal gebeuren.

Tot slot kan je stellen dat Dinoshark niet bijzonder geslaagd is, mede dankzij het uitgangspunt dat in alle opzichten identiek lijkt aan een Dinocroc vs. Supergator, om maar een titel te noemen. Na een uur speeltijd klaart het weer even op, dankzij het korte witte broekje van de hoofdactrice, om niet veel later weer in heftig onweer te vervallen. Lachmomenten zijn beperkt, en eigenlijk is enkel het helikopter moment de moeite waard. Voor de fans van het 'genre' is het desalniettemin een aanrader.

2,00 (1,75)

Disaster Movie faalt over de hele lijn.

Elk personage is vervelend en to-taal ongrappig, met die zwangere heks voorop. Alles wat er uit hun mond komt is zo vreselijk vermoeiend, niet te geloven.

De makers hebben klaarblijkelijk geen enkele moeite gedaan deze film wat niveau te geven. Ik kan niets opsommen dat op de een of andere manier op een geslaagde grap lijkt.

De dans -en zangscènes zijn nog wel het ergste. Dit wordt zelfs niet leuk na een bak Duvel. Afstotelijke parodieën die onmogelijk nog slechter kunnen worden gebracht maken het merendeel uit van deze hersenloze rotzooi. Allerlei willekeurige superhelden, de chipmunks, desperate housewives worden op de meest dwaze manier voorgesteld.

Acteerprestaties zijn, net zoals elk ander aspect van deze film, schrikwekkend slecht.

Ik kijk nog liever drie keer na elkaar naar Home Alone 4, dan dit stuk modder ooit nog opnieuw te moeten aanschouwen. Om dit leuk te vinden heb je geen gevoel voor humor nodig, eerder een torenhoog empathisch vermogen. Zielig.

Één van de vele ‘Syfy Original Movies’ die handelt over een vulkaanuitbarsting en een of andere stad die hierdoor in het gedrang komt. Meestal zoek ik lukraak een top 10 op in deze categorie en pik er vervolgens een even willekeurige film uit. Vandaag was dat het tamelijk reine ‘Volcano in New York’, dat op bepaalde vlakken verrassend sterk uit de hoek kwam.

Allereerst stak het acteerwerk me helemaal niet tegen. De acteurs zitten doorgaans lekker in hun vel en proberen zowaar een zekere je ne sais quoi toe te voegen aan hun vertolkingen. Nuja, ik ben dan ook een ware romanticus, die gore modder liefst voor geurige tulpen aanziet. Desalniettemin een aangename cast, zonder sarcastische connotatie. Hoewel de hoofdacteur zonder moeite de verbouwde tweelingbroer van Sylvester Stallone kon zijn.

Het verhaaltje valt tevens aardig te verteren, al zal je de hele reut waarschijnlijk al ergens eerder hebben gezien. Ongeveer alles geschiedt volgens het dekselse boekje en wel hierdoor verzuipt de kermistent als het ware in liters voorspelbaarheid en belachelijke sterfscènes. Heerlijk ridicuul bijvoorbeeld hoe iemand door een straal zuur in de buik wordt getroffen en hoe even later zijn darmen al op de grond liggen. Een handvol andere, gelijkaardige fratsen dienden zich later voor. Toch is deze productie bovenal verschrikkelijk saai en gebeurt er slechts zeer incidenteel iets noemenswaardig. Het feit dat de schaarse dolle momenten de geloofwaardigheid alsnog hardhandig de diepte in sleuren, wordt derhalve vlug vergeven.

Het camerawerk is een jammerlijke boosdoener. Onbegrijpelijk waarom ze de camera steeds in de losse hand vasthouden. Zelfs bij simpele dialoogvorm schudt het beeld alsof er daadwerkelijk een aardbeving aan de gang is. Stel je dan eens voor wat er uit de actiescènes valt op te maken. Niemendal.

Enfin, veel meer valt er niet over te vertellen. Zonder de onzinnige Special Effects was dit evenzeer een matige film geworden, maar zelfs matigheid lijkt onbereikbaar. Ook de muziekkeuze laten ze in het vervolg beter over aan iets of iemand anders dan een doofstomme kalkoen.

1,50 (1,25)

Redelijk fantastische film van Suid-Afrikaanse origine. Het decadente 'District 9' zet meteen de vreugdeloze sfeer, geholpen door het akelige realisme waarmee de film aanvangt. De gebeurtenissen grijpen je bij de strot van begin tot eind en blijven je aanhoudend verrassen. Zeker tijdens het laatste uur, waarin de teloorgang van Van de Merwe prachtig in beeld wordt gebracht, wordt je meermaals op het verkeerde been gezet. Het is schitterend aangetoond hoe onbetrouwbaar een mens kan zijn en hoe we onszelf direct beter voelen dan op garnalen lijkende aliens. De plotselinge samenwerking met Christopher kwam zowaar als donderslag bij heldere hemel, eens temeer omdat het verhaal alle kanten uit zou kunnen botsen. Samen met baie fraaie Special Effects, goede acteerprestaties en een einde dat zijn weerga niet kent is dit goed voor een kleine twee uur smullen en genieten.

4,00

Niet overal is een soortgelijk niveau van humor aanwezig. Vooral de scènes met Alan Rickman waren veel beter dan de rest, al wist Damon bij momenten ook te overtuigen. Een paar acteurs waren beter weggebleven, maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Echt schaterlachen zit er overigens niet in, eerder genoegzaam glimlachen. God & Co wordt af en toe smakelijk geridiculiseerd, zonder al te veel opzichtig gedoe.

Leuk.

3,50 (3,25)

Pacino speelt een gangster op een atypische manier. Dit doet hij matig, maar ik ben allang blij dat hij probeert af te wijken van personages als Vincent Hanna of zelfs Tony Montana.

Depp speelt bij momenten erg overtuigend, in tegenstelling tot Madsen, die alleen in volle glorie te zien is bij iemand die hem ook zo in beeld kan brengen. (Tarantino bv.)

De regie was echter erg rommelig (of apart?) De bedoeling is alleszinds niet echt duidelijk.

Het verhaal zal in de echte wereld wellicht voor oproer hebben gezorgd, maar deze verfilming slaagt daar niet echt in.

***

Laat ik het simpel houden: Frank is te vergelijken met Michael Fox in 'Back to the future', alleen lijkt Frank helemaal geparalyseerd door zijn tijdreizen. Hij beweegt heel langzaam, spreekt alsof het pijn doet enz..
Hij haalt Donnie uit zijn slaap omdat deze de wereld moet redden (deze zou vergaan binnen 26 dagen en zoveel uur), maar wat gebeurde er nu precies na 26 dagen? Onstond er een wormgat dat het vliegtuig opslokte?

Het antwoord mijns inziens:

Na 26 dagen zou Donnie doodgaan, hoe dan ook. Het vliegtuig zou, al dan niet scheefgetrokken door een wormgat, onbestuurbaar worden en zijn motor verliezen. (Het lijkt verdorie wel alsof het Donnie zijn lot is. =>'God meets science') Mischien zit de vliegtuigmotor wel in een oneindige lus, te wachten tot hij zich op Donnie kan storten, wie zal het zeggen.
Maar goed, bijgevolg zou niet de wereld vergaan, maar wel Donnie's wereld, aangezien hij alleen sterft. ( "In the end, everyone dies alone.")

Dan zou je volgende conclusie trekken:

Donnie = Frank

Dit is eigenlijk vrij logisch als je rekening houdt met zijn schizofrenie en het feit dat hij gewoon bang is en zijn hachje wil redden. (denk aan de psychiater die Donnie vraagt wat hij voelde toen Grandma Death iets in zijn oor fluisterde.)
Ook zegt hij ergens in de film tegen Cherita: 'I promise you that some day, everything will be better for you.' Alsof hij weet dat hij de macht heeft over tijd en ruimte..

Maar tijdens deze alternatieve tijdlijn en zijn 'pogingen' om de wereld te redden, verwerft Donnie een speciaal inzicht. Het punt waarop dit gebeurd is niet helemaal duidelijk, maar het lijkt erop dat dit tijdens het halloween feestje plaatsvond. Of misschien nadat Gretchen werd overreden? Dit is niet helemaal duidelijk.

Enfin, uiteindelijk doet hij zijn naam, Donnie 'sounds like some kind of superhero' Darko, eer aan door zich op te offeren en veel mensen (voornamelijk Gretchen) een mooie toekomst te bieden.


Nuja, deze uitleg is vast simpel genoeg

Verder biedt deze film een mooie, meeslepende soundtrack en een altijd aanwezige spanning, ondanks de droge en absurde humor. ("Smurfette doesn't fuck.")
Ook is het personage Kitty een geloofwaardig iemand, die je na verloop van tijd echt wel een goeie slag in het gezicht wil geven.

*** 1/2

Koen De Bouw komt verdomd scherp uit de hoek. Zijn schertsende, doch zeldzame opmerkingen zijn zonder twijfel het hoogtepunt uit deze sequel, die evenwel als het vijfde wiel aan de wagen aanvoelt. De verandering van regisseur doet evenwel weinig afbreuk aan het aardig naar voor geschoven verhaaltje. Geen spanning en sensatie alom, maar alleszins vlot verteld en makkelijk te verteren. Een grijze muis.

3,00

Zeer clichématig allemaal en het einde is volkomen voorspelbaar, maar Reimi komt er mee weg.

De 'Boom in yo face' horrorelementen zijn misschien wat goedkoop, zeker in samenspel met

die plotse geluidseffecten, maar de film is charmant en zelfs vrij lachwekkend op verschillende

momenten. De suspense wordt evenwel niet vaak onderbroken en de film biedt op zich geen

mislukte horror. Reimi weet hoe hij scènes in beeld moet brengen, hoe hij het hele

verhaal uit de doeken moet doen. Drag me to Hell is zodoende zonder meer in zijn opzet geslaagd.

3.00

Het productiehuis ‘The Asylum’ dat het subgenre ‘Sword and Sorcery’ een kans geeft, het lijkt een bizar initiatief. Je hebt sowieso altijd redenen tot achterdocht als ze op de proppen komen met een zogezegd 'originele film’. ‘Dragonquest’ lijkt namelijk verschillende details uit ‘The Lord of the Rings’ te kopiëren en tegelijk voort te borduren op platgereden paden. Alles wat min of meer zelf bedacht is qua verhaalelementen, trekt simpelweg nergens op.

Reeds in de eerste minuut wordt je geconfronteerd met een ellendige achtergrond, die volledig uit een computermachine is gerold. Zeer merkwaardig besluit, daar doorheen de rest van de film meestal relatief aanvaardbare decors te zien zijn. Uiteraard bleven ook de alreeds vermaarde bergtoppen niet lang uit, evenals het eerste symptoom van hun compleet impotente CGI-team. Een vuurdraak van heb ik jou daar vliegt plomp voorbij en zal meteen alle groene jongens tormenteren. Hij stoot immers een aanzienlijke hoeveelheid rook en andere uitlaatgassen uit, hetgeen wellicht niet conform de CO2 wetgeving is.

Een goede eerste indruk wou Atkins beslist niet maken, want van het aanvankelijke acteerwerk gaat het behang van de muren pellen. De grootvader van de held is plataf een raar mannetje. Hij spreekt met veel te veel pauzes, alsof elk woord van enorm belang is. Hoewel het grootste deel van zijn tekst natuurlijk pure zwans is. De jonge hoofdfiguur wordt vertolkt door de enige acteur die doorlopend probeert iets goed te maken van de kansloze klucht. Zeer opvallend hoezeer hij afsteekt tegenover de rest van de loze cast. Vooral Marc Singer stelt niet meer voor dan een droevige clown. Zijn personage is een mix van een bezopen piraat en een bedelaar met zware krampen, zo getuige alleszins zijn zure smoel en de vodden die voor kledij moeten doorgaan. Beeld je daarnaast nog eens in dat hij spreekt zoals Yoda uit ‘Star Wars’, en je weet hoe laat het is. Haast meelijwekkend. Luister trouwens vooral niet naar die zoeaaf van een Legan, want ook Hedona is allesbehalve interessant. Misschien trekt Katya nog een en ander recht, letterlijk dan, aangezien ze behoorlijk aantrekkelijk is. Of er in de vroege middeleeuwen oogschaduw, lipstick en nagellak voorkwam, is dan weer een andere vraag.

Een originele productie zei ik toch? Wel, dat valt in feite nog te bezien met een hoofdpersonage dat op Frodo Baggins lijkt, een gigantische spin in een grot en de verdoken referenties naar de Nazgûl. Verder lijken andere zaken veelal een ernstig gebrek aan fantasie en geestdrift te suggereren, daar alles op een verschrikkelijke wijze is uitgewerkt. Het verhaal is allereerst veel te snel verteld, zodat we nooit de kans kregen ons in te leven in de huidige situatie. De standaardlimiet van net geen anderhalf uur speelt hen duidelijk parten bij dit soort avonturenverhalen, maar desalniettemin dank ik de Hemel voor deze te korte speelduur. Zo zie je maar.

De gebeurtenissen an sich zijn tevens tamelijk vreemd. De held moet zes edelstenen opsporen, om daarna een draak op te kunnen roepen die de slechte tovenaar kan verslaan. Nu worden deze edelstenen meestal wel erg makkelijk gevonden, alsof een scoutsleider ze op verschillende plaatsen heeft verstopt voor zijn kleine bengels.

Enfin, ondanks voorgaande onzin en daarbij opgeteld de vreselijke muziek, is dit geen totale flop. De meeste decors zien er wel danig ‘mooi’ uit, al worden sommige beelden met betrekking hiertoe vaak herhaald. Je vervelen ga je in ieder geval wel doen en meer dan waarschijnlijk mag de DVD na afloop genieten van zijn welverdiende pensioen op de vuilnisbelt.

1,00 (1,25)

Schitterende film met Karl Urban als ultieme badass die het recht letterlijk in je bek komt proppen. Het is bijzonder moeilijk om negatieve punten onder ogen te zien, omdat de algemene stemming zo geweldig aanvoelt. Ik hou van bruut geweld, anti-helden die mathematisch gezien geen schijn van een kans maken, een karrenvracht aan flauwe one-liners en veel te theatrale monologen. Dredd scoort zodoende op elk vlak en krijgt zelfs een extra duwtje in de rug omwille van een erg pittige soundtrack.

4.00