Opinions

Ondanks de slechte beeldkwaliteit en wel erg dubieuze ondertitels van een online versie heb ik dan toch de 'nieuwe' Miyazaki bekeken. Heb er achteraf weinig spijt van.

Ponyo on the Cliff doet af en toe in een flits aan Totoro denken, waarin de herkenbare huiselijke sfeer zich geweldig manifesteert.

Alles is ook zo vanzelfsprekend. Het verhaaltje mag dan wel wat mysterieus klinken (die commotie rond de vader), maar een uitleg voelt hier onnodig aan. Er zit tevens weer die subtiel verpakte moraal in, die eigen is aan Miyazaki. Alles in de zee leeft en moet gerespecteerd worden. Zelfs het water krijgt een gezicht.

Verder veel knappe scènes die weliswaar geen hoogstaande animatie bevatten, maar toch aanslaan. Eenvoud is troef. De scènes bij nacht bijvoorbeeld, wanneer ze morsetekens gebruiken, of die waarin de 'Godin' over het water glijdt. Studio Ghibli lijkt even een stap terug te zetten en eens diep in te ademen, wat absoluut geen slecht idee is.

Ik kon me er wel in vinden. Lekker ontspannend vertelseltje.

Op veel vlakken te voorspelbaar en compleet platgereden. Het verhaal is zielloos en lijkt rechtstreeks van de fabrieksbanden gerold. Een team van middelmatige schrijvers had wellicht niet meer dan twee maandagen nodig om een script van dergelijk niveau klaar te stomen. Dwayne Johnson zit duidelijk gekneld in deze totale mediocriteit. Hij komt erg geforceerd en gespannen over. Hij weet met de meeste emoties zoals blijdschap en ontroering weinig aan te vangen. Het schrijven van dit bericht gaat me trouwens redelijk moeilijk af, daar de glimlach van Johnson nog steeds op mijn netvlies zit gebrand. Elke keer wanneer de spierbundel in beeld komt, kan hij het niet laten zijn spierwit gebit te demonstreren. Verfoeilijk. Alsof er plots een reusachtig fototoestel met flitslamp voor je neus opduikt en onophoudelijk foto's begint te trekken. Gelukkig kan ik blind typen.

Enfin, ondanks het feit dat ik de spierbundel doorgaans wel kan appreciëren, rezen me in dit geval de haren veelal te berge. De rest van de cast doet zowaar nog slechter (vooral die heks van een manager), de muziek is een grijze muis en de grapjes zijn zeer flauw.

Net geen flop.

2,00

Leuk, dankzij het samenspel tussen Hill en Brand.

Geen overvloed aan vuilbekkerij deze keer, maar bij wijlen geweldige humor die misschien niet heel subtiel is, maar alleszins goed gebracht wordt. Het verhaaltje mag dan wel graatmager zijn, doch dit maakt weinig verschil. Het staat in ieder geval toe een boeiend contrast te bieden tussen de aanvankelijk perplexe Greenberg en het donkere leven van Snow. Helaas beseffen ze nog steeds niet dat een film die aan een ellendige rotvaart richting finishlijn spurt, geen boodschap heeft aan kalmere momenten. Hiervan waren er weliswaar niet veel, maar toch genoeg om even op het horloge te kijken. De doorslag wordt mede hierdoor geleverd.

3,00 (3,25)

Enorm flauwe parodie op menig spionage vehikel. Een genre dat zich er dan ook uitstekend toe leent. Gelukkig zijn er zo'n tiental momenten die voor mij echt hilarisch overkwamen en schaterlachen tot gevolg hadden. De humor is trouwens niet per se gelinkt aan één bepaalde acteur. De gehele cast is in staat op de lachspieren te werken. Schitterende cameo van Bill Murray bijvoorbeeld. Al de rest is echter volledig verwaarloost. De setting, de uitwerking van het verhaal, enzovoort. De film stelt weinig tot niets voor als er even geen grap wordt gemaakt, en dat zou vergeeflijk zijn moest het niet zo opvallen.

Goed.

3,00

Tegenvaller, vooral qua verhaal dan. De ontknoping die de indruk wekte in elk opzicht groots en verrassend te zijn, kwam uiteindelijk als zijnde een zware ontgoocheling boven water. De basis is er wel om een bovengemiddelde thriller te vormen, maar de uitwerking is zeer matig. Af en toe zit de spanning er wel in, zoals bijvoorbeeld na het bezoekje aan ouwe rakker Wallach, doch hier wordt vervolgens niets mee gedaan.

Punten gaan enkel uit naar een prima setting, dito muziek en de uitstekende acteerprestatie van McGregor.

2,50 (2,75)

Vrij amusante spokenfilm die er vooral in is geslaagd een leuke en gezellige sfeer te creëren en de personages een zeer grote charme mee te geven. De humor valt goed mee en lijkt zich (uiteraard) het meest aan Murrays zijde te scharen. Af en toe vang je al een glimp op van diens kurkdroge omgang met geestigheden, doch kreeg ik meestal de indruk dat hij wat te geforceerd overkwam.

Het verhaal bleef echter minder interessant en belandde al snel in de schaduw van voorgaande aspecten. Sommige zaken waren wel geinig gevonden, maar als het puntje bij paaltje komt blijkt 'Gozer', de bliksemsturende God, een zware teleurstelling. De suspense werd eerder al verstoord door een volledig overbodig zijplotje waarin de spokenjagers aangeklaagd werden door een of andere milieuactivist. Een soort eunuch dan nog wel, volgens Dr. Venkman.

Uiteindelijk een compleet achterhaalde film die zich grotendeels op gebied van humor en nostalgische waarde weet recht te houden. Samen met een geweldige cast en de inmiddels belachelijke SFX goed voor de nodige sterren.

3,50 (3,25)

Deze Ghostbusters is me het meest bijgebleven van de twee. Ik was als kind echt bang van dat schilderij en die malle, brullende Vigo op het einde.

Op dit moment blijkt echter dat er in wezen niets memorabel is aan dit vervolg, op een paar geslaagde grapjes na. Weinig vernieuwend en gekenmerkt door een gebrek aan charme, zoals er in het eerste deel nochtans in overvloed was. Het hele verhaal rond het sentimentele slijm en de nijdige Vigo die een dwaze museumbeheerder kiest als compagnon boeide me slechts zelden. Beroerde prestatie trouwens van MacNicol.

Verder stak ook de muziek érg tegen. Denk maar aan dat afgrijselijke liedje dat tijdens de credits speelde. Om een oorontsteking van te krijgen.

Ondanks de algemene middelmatigheid die deze film uitstraalt, krijgt hij toch nog een voldoende. Als was het maar om de oude cast nog eens aan het werk te zien, en een aantal knappe scènes en gekke fratsen.

2,50 (2,75)

God blesseert Amerika.

Geen onaardige ‘actiekomedie’ die de moderne, Amerikaanse samenleving tracht te hekelen maar in realiteit slechts aanvoelt als een vermanend wijsvingertje. Dit wordt veroorzaakt door een weinig overtuigend hoofdpersonage en diens tamelijk loense collaboratie met een lief, minderjarig snoetje. Let wel, ik heb niets tegen dergelijke paren, maar de twee acteurs beschikken over zo weinig chemie dat het grootste deel van de film genadeloos verknoeid wordt. Frank had het kind van het begin af aan een ‘lekstok’ moeten aanbieden en het vervolgens simpelweg afbollen in zijn knalgele 'sportkar'. Hij had derhalve onnozele trucjes om het geheel wat op te frissen uit de weg moeten gaan. Ik eis cynisme, pure zwartgalligheid en pikzwarte humor. Of hey, iets dat hierop lijkt, ik ben flexibel. Het begin was aardig, met enkele fantastische, imaginaire slachtpartijen, maar struikelde nadien als een lompe ezel over zijn eigen, clichématig gestrikte veters.

2,50

Knappe gangsterfilm die met stevige tred verteld wordt. Ik had evenwel de indruk dat elk verhaalelement echt onafwendbaar was. Zonder meer boeiend over de hele lijn. Grootste verdienste is natuurlijk het acteerwerk. Niet alleen Brando acteert en oogt fenomenaal met die vodden in zijn smoel, maar ook Pacino en Duvall zetten elk een prachtprestatie neer. De shots in Corleone, Sicilië zijn bijzonder fraai en vormen een intens contrast tegenover dat stedelijke New York.

4,00

Niet al te best.

De CGI is verrassend goed. Ze hebber er duidelijk aardig wat tijd in gestoken om al die figuurtjes er zou goed mogelijk te laten uitzien. Ook werd er bij momenten knap gespeeld met licht. Dit is helaas een van de weinige pluspunten.

Het verhaal echter interesseerde me voor geen meter. Toegegeven, de parallelle wereld is wel redelijk aantrekkelijk gemaakt, mede door de Daemons. Maar het Stof en die ontvoerde kinderen zijn allemaal niet erg boeiend. Net zoals de meeste personages.
Buiten de leuke bijrol van Sam Elliot (The Big Lebowski), zag ik alleen maar een bende lamlendige acteurs op een hoop gesmeten.
Vooral aan Kidman en Dakota Blue Richards (loop rond met zo'n naam) ergerde ik me dood.

Waarom konden ze zich trouwens niet wat meer bezighouden met het ontwikkelen van de karakters? Het ijsbeervolk en de andere stammen in de ijswoestijn zijn best interessant.
Jammer genoeg komen deze maar heel even tevoorschijn.

Enfin, nadat Lyra heeft ontdekt wat ze moest ontdekken enz.. enz..bevrijdde ze de kinderen en op één-twee-drie begon er een eindgevecht.
Plotseling krioelde de omgeving van heksen, de onuitgewerkte stam, de 'Gyptians' en God weet wie nog allemaal.
Erg onoverzichtelijk.

Overall sprak de film me niet aan. Er zat meer in en het is vervelend om dit als kijker aan te voelen. Ik zit alleszins niet te wachten op een vervolg.

Wel, prima casting hoor. Daniel Brühl zet hier een fenomenale Alex neer.
Zoals mijn voorganger zei, veel subtiele humor die net subtiel genoeg is zodat de eigenlijke ernst van de situatie bewaard blijft.

Prachtig is ook die scène waarin het standbeeld van Lenin de hand lijkt te reiken aan Alex zijn moeder. De muziek daaronder was tevens geweldig.

4*

Zonder overdrijven de langste en vervelendste zit ooit. Erg is dat het zo'n film is waarin vele details aan sneltempo voorbijvliegen.

Je moet er de hele tijd bijblijven. Dwaal even af en je bent hopeloos verloren. Ik ga dus waarschijnlijk een tweede kijkbeurt nodig hebben om alles op te kunnen nemen.

Dat idee alleen al is een nachtmerrie.

Hetgeen me het meest stoorde was het feit dat, terwijl iedereen zo z'n best deed, Matt Damon als een zoutzak acteerde.

Zijn rol is leeg en futloos. Hij heeft geen enkele moeite gedaan zijn personage wat meer karakter te geven. 22 jaar verschil in tijd en het enige dat er veranderde was een brilmontuur. Blah, verschrikkelijk.

Leuke bijrollen zijn er wel van Gambon en De Niro, maar zij zijn ook maar heel even te zien.

De hele reis doorheen de tijd boeide me totaal niet. Het leek wel alsof de film elk interessant gegeven gewoon uit de weg ging.

Sommige delen zíjn leuk om zien. Denk aan het geheim broederschap. Maar die worden wederom niet uitgediept.

Het feit dat deze troep deftig in beeld is gebracht doet hier niets van af. Al draagt een aap een gouden ring, enz..

Nee, nee, nee.

Het is maar goed dat er niet te veel werd gefocust op de 'gave' van Will. Dit kan op den duur erg vervelend worden.

In plaats daarvan blijft het verhaal erg luchtig. Er werd erg regelmatig overgeschakeld op de verschillende hoofdpersonages, en op deze manier slaagt Van Sant er in de film interessant te houden.

Niet alleen loof ik de regisseur, ook zowat elk personage werd uitstekend vertolkt, met als uitschieter Robin Williams, die bij momenten zo natuurlijk acteert dat even het woord 'film' lijkt te vervliegen..

Hier draait het uiteindelijk ook allemaal om: de vertolkingen.

Het verhaal op zich lijk je al eerder tegengekomen te zijn, de score is onopvallend en over de regie valt er al helemaal niets speciaal te vertellen.

3,5*, en dit bijna uitsluitend voor de acteurs.

Wat is die Kowalski toch een raar karakter.

Zijn rancune tegenover zijn buren lijkt op gegeven momenten zo echt, maar toch lijkt hij op de één of andere manier erg nieuwsgierig. Hij beseft dat zijn haat gebaseerd is op oorlogsbeelden.

Het is duidelijk een personage met een geschiedenis. We zien tegelijk de Walt van voor de oorlog en de Walt die door de oorlog is geworden tot wat hij nu is.

Er zitten helaas een paar scènes in die eigenlijk genant slecht zijn.
Dit vloeit meestal voort uit de doorsnee acteerprestaties, vooral van de spleetogen.
Maar ook de manier waarop Walt sterft is iets té refererend.

Clint waant zich een cowboy. Eventjes denkt hij dat hij zich terug in een dorre woestijn bevindt, met als enige partner een Colt 1851 Navy.
Leuke persiflage, dat wel.

Het verhaal is als die woestijn. Droog.
Niet bijster origineel.

Het is zoals Handsome Bill zegt:

"En toch weet Clint in z'n eentje deze film zo in te vullen dat je de hele nacht met een grijns op je gezicht in bed ligt."

Wat een briljant acteur toch.

Alvast maar een voorlopig bericht plaatsen, al ben ik van plan de film nogmaals te zien. Een tweede kijkbeurt zal in mijn ogen de doorslag geven, daar ik op dit moment nog niet volledig overtuigd ben.

Desalniettemin een zeer boeiende Italiaanse western met een erg knap begin en een donker einde. De film kent eveneens een uiterst interessant verhaal, dat aanvoelt alsof ieder moment de rollen kunnen worden omgedraaid en aldus de laatste dagen van de 'Bounty Hunters' geteld kunnen zijn. Jammer dat er tussendoor een paar scènes voorkomen die minder aanslaan en het tempo wat naar beneden trekken.

Het acteerwerk valt buitengewoon goed mee, zowaar gesteund door een meer dan behoorlijke 'dubbing' voor Kinski in het bijzonder. Verder is Trintignant met zijn typisch Franse uiterlijk enorm charismatisch en Kinski met zijn evenzeer typisch Duitse uiterlijk een memorabele en werkelijk angstaanjagende killer. Pistilli is een leuke oude bekende. Hij speelde de broer van Tuco in 'The Good, The Bad & The Ugly' en vertolkt hier met lange bakkebaarden en een zwarte lange mantel een ongure bankier.

De tweestrijd tussen held en slechterik is echter vrijwel afwezig. Slechts heel even is er sprake van onderhuidse spanning tussen de twee. Het moment waarop 'Silenzio' een peuk welgemikt in het whiskyglas van Tigrero werpt was geslaagd. Leuk hoe de tot dusver onweerstaanbare tactiek van Silenzio om zijn tegenstander uit de tent te lokken dan als een zeepbel wordt doorprikt. Ook had ik het gevoel alsof de zogenaamde held opzettelijk als een erg kwetsbaar personage wordt voorgesteld. Beetje vreemd hoe melancholisch hij in feite overkomt. Een groot deel van de film ligt hij in de lappenmand, om uiteindelijk half dood en versuft door de laffe Tigrero van het leven te worden beroofd. De staalharde boef wint, de sombere held verliest. Dit zorgde voor een stevige impact.

Daarnaast is de setting uiteraard om van te smullen. De kou is voelbaar en beklemmend. Mooie beelden van witte landschappen waarop in de verte ruiters of wandelende mannen te zien zijn. Eens iets anders dan een dorre woestijn of een stoffig (Mexicaans) stadje.

De grootste bijdrage aan sfeer wordt weliswaar geleverd door grootmeester Ennio Morricone. Zijn muziek is wederom meesterlijk. Onbeschrijflijk mooi en zo makkelijk in staat je in vervoering te brengen. Ik heb er geen woorden voor.

Vooralsnog een dikke duim omhoog, zonder vrees dat die eraf geschoten wordt. Grote kans op een stemverhoging.

4,00

Aardige docu met een redelijk aantal onbedoeld komische momenten. Het vreemde meneertje in het hospitaal en de malle ex-vriendin van 'Tim' gaven enige kans op empathie abrupt de finale nekslag. Hetzelfde gold eveneens voor de verteller met het geinige accent. Onbedoeld is ook hij de witte olifant in de kamer. Hun optredens werkten alleszins zonder meer fameus op de lachspieren, wat overigens niet per definitie negatief uitdraait. De aard van het vertelsel is immers niet enkel met tristesse doorspekt, integendeel. Het chaotische karakter van de haast hopeloze 'berenfluisteraar' kan weinig anders dan een vreemde, doch ontspannen glimlach teweegbrengen. Of was dat misschien de verdienste van het eindeloze getokkel?

3,00 (3,25)

Dit is vooral een komedie die zeer goed uitgewerkt is. Ze hebben denk ik zowat alle mogelijke reacties van iemand in zo'n situatie aangehaald.

Murray in de rol van zijn leven, hij speelt zich moeiteloos doorheen de cyclus van Phil Connors. Prachtig om te zien hoe hij per dag evolueert.

Grappig, intelligent sprookje dat op geen enkel ogenblik verveeld.

4*