Opinions

Reeds vijf jaar bekleedt deze film een vaste positie in mijn top 10, en dat terwijl het al vijf jaar geleden is dat ik hem heb gezien. De impact van toen is verkleind, maar nog steeds enorm groot. Naked zuigt me leeg als een bloedzuiger en overspoelt me met ellende. Thewlis speelt een complex man met een zware cynische blik in zijn ogen, omringt door koude en trieste persoonlijkheden. In plaats van zich te verstoppen, houdt hij echter nooit op met confrontaties aan te gaan. De botsing met de nachtwaker komt het hardst aan, omdat deze als enige lijkt te luisteren naar wat Johnny te zeggen heeft, en helemaal niet bang of verstoord lijkt door zijn apocalyptische feitjes. Dit gesprek draagt hij ook mee tot op het harde eind dat, onder luid gelach van God, de essentie bevat.

Don't waste your life.

De moppen hebben duidelijk voorrang van rechts in dit doldwaze epos. Wederom is geen ander aspect ook maar aardig te noemen, en staat alles in functie van het opkrullen van de mondhoeken. Een aantal grollen op de voor -en achtergrond waren tamelijk amusant, maar naarmate het einde nadert zakt de film als een bleke pudding ineen. Nielsen's vlotte galop wordt vanaf dan vlug vervelend en de drang om de film te stoppen alsmaar groter. Ze wisten blijkbaar van geen ophouden en hebben ondanks een sterk begin het roer uit de handen laten glippen. Stuurloos en allesbehalve grappig in mineur geëindigd.

2,50 (2,25)

Erg apart filmje dat een weinig-aan-de-hand verhaal vertelt. En dan ben ik nog mild, want van een opbouw of uitwerking is nauwelijks sprake. Alles wat er gebeurd is in de plotomschrijving terug te vinden. Qua humor zit het wel snor, indien je je er in kan vinden en de algemene sfeer is ook geslaagd. Die vreemde bungalows die tussen uitgestrekte weiden liggen.

De hoofdacteur doet het fantastisch, net als broertje Kip en Pedro 'or something' Sanchez. Over het algemeen mis ik echter wat stimulans om de film uit te kijken. En ook dat hele gedoe met oom Rico mag in de vuilbak gesmeten worden, hij had quasi geen bijdrage.

3,00 (2,75)

Keurig geregisseerde film, goede casting, matig/redelijk acteerwerk, ongeloofwaardig scenario dat vooral moet entertainen en een verrassende plotwending.

De film verveelde op geen enkel moment en heeft een gezellige filmavond opgeleverd.

3.5*

Het gebeurt niet vaak dat ik tijdens een film meermaals opzichtig nee zit te knikken. Deze graatmagere, vuurspuwende draak cremeert alles waar meeslepende, komische of kortweg entertainende cinema voor staat. De brandweer staat erbij en kijkt ernaar, om vrij snel tot het besef te komen dat niets verholpen had kunnen worden. Dit wanproduct is hopeloos tot op het bot en het enige dat de pijn min of meer verzacht is een tube brandzalf achteraf.

De drie sterren die ik hier eerder aan toekende hadden gelukkig net hun vierde verjaardag gevierd, doch niettemin een waar raadsel dat ik zelfs op zestienjarige leeftijd niet in staat was een onderscheid te maken tussen goed en kwaad. Ik zag Satan aan voor God, terwijl God in feite morsdood was.

Een simpele onderbouwing is gelukkig makkelijk samen te vatten. Het acteerwerk is uitermate ergerlijk. Enkel Levy mocht een tweetal grijnzen boetseren op mijn doorgaans amorfe gelaat. De tweeling, de onnozele slechterik en vooral de werkelijk afgrijselijke vriendjes, die steeds op de meest ongeloofwaardige manieren het verhaal binnenvallen, doen huiveren. Ik kreeg er zowaar rode wangetjes van. 'New York Minute' is er tevens in geslaagd pure irritatie om te zetten in een soort fysisch omhulsel, dat na afloop met een schuurborstel verwijderd moet worden. Helaas niet zo makkelijk te doorprikken als de luchtbel die het misbaksel in wezen voorstelt.

Daarnaast zijn de dwaze zijplotjes en niet te vergeten de rode draad allesbehalve boeiend, eens temeer omdat randactiviteiten er veelal bij de Chinese vlechten bijgesleept worden. Onnodige split screens en martelende achtergrondmuziek die in een oneindige lus wordt afgespeeld doen er enkel een schepje bovenop.

Verder wel een aardig filmpje.

1,00 (0,75)

Deze sfeervolle 'Claymation' film slaagt er af en toe in je van je stoel af te blazen, maar laat je ook veel te vaak terug onderuit zakken. Voor een film die 68 minuten duurt heb ik te vaak op mijn horloge gekeken. Van dat jeugdige sentiment blijft thans weinig over.

Het is jammer dat er zoveel van het verhaal moest uitgedrukt worden via liedjes. Sommige, waaronder het 'Oogie Boogie lied', vielen nog mee, maar over het algemeen worden de zangstemmen wel erg snel bovengehaald. Ondanks de vlotte melodieën wordt op die manier de vaart uit de film gehaald.

De stop-motion viel mee. Af en toe wat schokkerig, maar dat kan moeilijk een verwijt genoemd worden. Leuk om zien dat er veel aandacht geschonken is aan details, zoals o.a. het opwaaien van de slip van Jack. Maar waar het uiteindelijk om draait is de vormgeving. 'The Nightmare before Christmas' slaagt erin een enorm aantrekkelijke omgeving op het scherm te toveren. Gekke architectuur, kostelijke personages en smakelijke schaduwspelen. Het is duidelijk dat de makers geen gebrek aan fantasie hebben.

3,00 (3,25)

Verschrikkelijk, inderdaad. Zelden zo’n amateuristische poging gezien tot wat onschuldig vermaak. Er is niets dat duidt op een professionele aanpak.

Het verhaal is ontzettend simpel, maar tegelijk een enorme warboel. De montage is waarschijnlijk op een uurtje tijd uitgevoerd, en geen tweede keer nagekeken. Daarnaast dringen er zich een heleboel onlogische elementen op. De vraagtekens die zich tijdens het kijken boven je hoofd verzamelen weten niet waar ze naartoe moeten. Pure, onversneden chaos!

Zo zie je doorheen de prent een aantal keer dat de drie ninjas ( ) ondervraagt worden op het politiebureau. Wat is hier in hemelsnaam de bedoeling van? Ik heb geen flauw idee. Dan, nadat die buitenwipper is neergeschoten en Hiroshi is ontvoerd, blijven ze gewoon doorlullen over hun ‘sollicitatie’ bij Brown, met een brede glimlach op het gezicht. Hoe geloofwaardig kan het nog worden? Mensen worden in elkaar geslagen omdat ze geen koekjes willen kopen van de jeugdbeweging, maffialeden worden bedreigd door een tuinslang anaal in te brengen, er wordt op het meest inadequate moment een stripact ingevoerd, enzovoort. Ik zat er met open ogen naar te kijken.

Alles ziet er afschuwelijk lelijk uit. Die scène overgangen zijn nog wel het ergst, waarbij willekeurige beelden van cheerleaders, blote vrouwen en een of andere ninja die met een zwaard wat in het rond zwaait te zien zijn. Ook hier is het raden naar de bedoeling. Verder weet de regisseur ook niets speciaals uit zijn mouw te schudden. Het deeltje in het begin, waarbij de drie hoofdrolspeelsters worden voorgesteld, spant de kroon. We krijgen hierbij allerlei informatie zoals hun lievelingsboek –en muziek, terwijl ze hun magere tienerbillen zo goed mogelijk in beeld willen krijgen.

De meiden op zich hebben totaal geen acteertalent. Ik weet ondertussen dat slechte producties vaak gecompenseerd worden door mooie vrouwen, maar hier is er een heel voetbalstadion aan babes voor nodig. De helft van de tijd zit je naar hun benen te kijken, want wat er uit hun mond komt raakt kant noch wal. “God, this is our future”, merkt de agent plots op. (Cynisch) En terecht. Er lijkt geen eind te komen aan het clichématige meidengeleuter. Maar goed, velen zullen dan weer wel opgezet zijn met het feit dat dit trio een tamelijk opwindend bijbaantje heeft. Ze werken namelijk in de stripclub van Hiroshi, tevens hun leraar in ‘Martial Arts’. Geen nood, ik bespaar je de details over het verhaal.

Je zou het haast vergeten, maar het woordje ‘Ninja’ zit in de titel. Weinig van gemerkt. De vechtscènes zijn ellendig, daar de tegenstanders erg veel weg hebben van zandzakken. Ze lijken af en toe ook vanuit het niets te ontstaan. Zoals eerder vermeld bij dat koekjesvoorval, maar ook een handvol matrozen met snode plannen worden op 1-2-3 in de pan gehakt. Heel even leek het eindgevecht wat te worden, maar uiteindelijk houden die vrouwen het beter bij aardappelmesjes.

Een stuurloze, trieste flop.

Deze film is even hilarisch als hopeloos. Hij komt op geen enkel moment over als iets dat serieus moet worden genomen.

Het aantal absurde en ridicule situaties is bijna niet te tellen.

Ninjas die midden in een gevecht verdwijnen en plotseling weer tevoorschijn komen, extra bad-guys die vanuit het niets mee komen vechten, de baas met de blonde pruik, een robot die boodschappen komt brengen, twee totaal overbodige seksscènes, het slaat allemaal nergens op.

Nochtans, het verhaal is niet bepaald slecht te noemen. Het is alleen op zo'n verschrikkelijke manier uitgewerkt, dat er al gauw onduidelijkheden opduiken.

Waarom wordt er zoveel aandacht besteed aan Jaguar Wong? Dit is 'maar' een mannetje van Harry. In plaats van alle aandacht te richten op de mensen die de ontbrekende stukken hebben, maar neen, zij mogen watermeloenen in stukjes hakken.

Verder wordt er gewoon onvoldoende informatie gegeven over alle personages en hun visie ten opzichte van elkaar. Harry en die andere blanke mogen elkaar niet. Punt aan de lijn volgens de scenarist.

Alles is afschuwelijk lelijk geregisseerd. De regisseur was ofwel dronken, ofwel blind, want je mocht al van geluk spreken als er één scène was waarin de zaken op een deftige manier in beeld waren gebracht.

Het acteerwerk is om in tranen uit te barsten. Er is geen enkele acteur die tenminste probeert geloofwaardig over te komen. Het is haast niet te bevatten.

Al deze trieste eigenschappen niet in acht genomen slaagt deze prent er wel af en toe in een glimlachje op het gelaat te toveren, zij het dan wel om de verkeerde reden. De bespottelijke vechtscènes zijn namelijk wel min of meer entertainend, mede dankzij het overdreven theatrale aspect ervan, alsook de rampzalige geluidseffecten.

Verspil je tijd hier in hemelsnaam niet aan, tenzij je een die hard-fan bent van Z-films.

*

Goede achtervolgingsscènes, tamelijk goed verhaal, de bad guy is goed gecast, maar dat is het dan ook.
No country for old men is een film die bergafwaart stroomt. ik had het gevoel dat de hele film mocht stoppen nadat Llewelyn stierf

3.5*

Nosferatu is een nogal theatrale bedoening: voor de acteurs werden wenkbrauwen gemaakt uit borstelstelen en roet uit de schouw als oogschaduw gebruikt, wat op de een of andere manier wel overtuigend overkwam. De omgevingen waren passend, al waren ze wat eentonig in beeld gebracht.

Wat tegenviel was de muziek, ik denk dat er zowat drie verschillende deuntjes werden gespeeld, heel de film lang.

Deze prent was ongetwijfeld erg beangstigend in 1922, maar zelfs bijna 90 jaar later blijft er van dat horror-aspect toch 'iets' over.

Jammer genoeg heb ik een gloeiende rothekel aan horrorfilms (Zelfs al zijn ze in mijn ogen helemaal niet beangstigend), en kon het me, de opgenoemde karakteristieken niet meegerekend, zeer weinig boeien.

A propos, is Nina, de vrouw van Harker, een travestiet?

2.5*