Opinions

Ik had nooit gedacht opnieuw met een fabricatie van 'The Asylum' in aanraking the komen, maar de wegen van onwelriekende productiehuizen zijn nu eenmaal ondoorgrondelijk. Net als je denkt veilig te zijn, grijpen ze je met hun klauwen bij de nek en sleuren ze je schreeuwend mee in de schaduwen, alwaar ze optimaal kunnen functioneren.

'Jailbait' is het meeslepende verhaal van Anna, een op het eerste zicht kalme, maar getergde ziel die in de bajes vliegt nadat ze haar stiefvader om zeep helpt. Een ietwat merkwaardig thema zou je denken, maar je weet natuurlijk nooit waar de kleine bengels van 'The Asylum' zich op gaan richten.

Dit gezegd zijnde, het verbaasde me zeer dat ze niet à la 'Bowfinger' voor een willekeurige gevangenis in de struiken zijn gaan zitten en vanuit die positie alles gefilmd hebben, zonder medeweten van hun overburen. Daarna zou er dan een meteoriet uit de lucht zijn gevallen, wat de ontsnapping van Anna tot gevolg zou hebben. Maar dit lag tot mijn ontsteltenis mijlenver van de realiteit. Ze hebben, geloof het of niet, moeite gestoken in het decor en een of andere carnavalszot heeft ze toestemming gegeven in een echte gevangenis te filmen. Zo zeg, daar sta ik van te kijken!

Hun goedkope karaktereigenschappen zijn weliswaar nog steeds intact en het afleveren van ontzettend talentloze ongein hebben ze duidelijk nog niet afgeleerd. Het ziet er aanvankelijk allemaal maar triestig uit. Een beetje belichting hier en daar kan wonderen doen, maar bij 'The Asylum' is de mentaliteit: als we op een paar lampen besparen, kunnen we een extra pornoactrice inhuren. Als de verkoopsresultaten maar positief zijn.

Laten we maar ter zake komen en de onnodige mededeling maken dat het verhaal dus werkelijk op geen fluit trekt. Zo bestaat het merendeel van de film uit pseudo-opwindende taferelen tussen de schalkse vrouwtjes. Ze zullen elkaar afwisselend in de haren vliegen, ongegeneerd bepotelen en als afsluiter een stevige tong draaien. Een andere, maar minstens even beroemde leuze van 'The Asylum': hoe meer tieten, hoe beter de film!

De eerste seksscène wordt op het meest dwaze moment geïntroduceerd. We zijn nog geen kwartier bezig wanneer Anna en haar celgenote beginnen rampetampen. De scène oogt bijzonder ongemakkelijk en deed me wat denken aan de 'love scenes' van 'The Room', zoals Wiseau ze doorgaans tracht te bestempelen. Maar hey, de met botox geïnjecteerde kont van Wiseau is hier tenminste nergens te bespeuren. Dus dat was alvast positief. De muziek die op de achtergrond speelt daarentegen, kon niet minder passend zijn. Een soort misplaatste Metal die alles nog wat vreemder maakt. Gaan ze straks 'KC & the Sunshine Band' spelen op een begrafenis?

Anna heeft simpelweg geen tijd om haar karakter te ontwikkelen. Ze wordt continu behandeld als een lustobject en het helpt niet dat ze wordt vertolkt door een actrice/model die totaal geen idee heeft hoe ze die leegte moet opvullen. "Ik grijp mijn kans" dacht ze toen ze het script las en zag dat ze 75% van de tijd met haar tieten in de wind moest lopen. Anna is van begin tot einde niets meer of minder dan een voluptueuze zandzak, die doorheen de gevangenis wordt gesleept en die om de haverklap seksuele handelingen moet uitvoeren. Zandzakken zijn blijkbaar niet alleen gevuld met zand, maar ook met een heleboel seksuele frustraties. Enfin, dit enkel en alleen om de kijkers een moment te geven dat hen even uit hun inmiddels comateuze toestand haalt. Ze trachten wel aan te tonen dat Anna hoe langer hoe meer 'geïnstitutionaliseerd' raakt en dat ze zich maar met moeite recht kan houden, maar de geloofwaardigheid is zoals gewoonlijk ver te zoeken.. Ze is om een weinig mysterieuze reden ook de enige 'inmate' die geen BH draagt. Hoe minder kleren ze draagt, hoe minder tijd het immers in beslag neemt om ze uit te trekken. Briljant!

Het verhaal is flinterdun maar slaagt er toch in alle kanten op te stuiteren zonder ook maar ergens vooruitgang te boeken. Je kan het vergelijken met een slak op een pogostick. Het slaat nergens op. Alle gevechten die zonder reden uitbarsten, alle bezoekjes aan de directeur, die uiteraard zijn gevangenen misbruikt, al het druggebruik en de uiterst geforceerde seksscènes... Op den duur smelt alle lulkoek samen in een troosteloos en hopeloos geheel. Het meest belachelijke moment geschiedt wanneer er tijdens gevecht nummer twintigduizend ineens een heel SWAT team wordt ingeschakeld. Waar was dat voor nodig? Eventjes aantonen dat ze wel degelijk het budget hadden voor dergelijke fratsen? Even later moet Anna na een van haar crisissen zowaar een soort Hannibal masker dragen om haar van zichzelf te beschermen. Please...

Het feit dat de directeur gevangenen kan overhalen iemand van zijn eigen personeel neer te steken is gewoon absurd. Wie heeft deze shit geschreven? Ook de hele talentenshow die tegen het einde wordt georganiseerd draagt niets bij tot het verhaal. Hilarisch weliswaar, hoe Anna de Cello bespeelt. Ze kan de meest indrukwekkende klanken produceren zonder haar vingers te bewegen. De ritmische melodieën die je te horen krijgt, komen totaal niet overeen met de bewegingen die ze maakt met de strijkstok. Een dement nijlpaard heeft een beter inzicht in hoe dit instrument werkt. Terwijl Anna het instrument zo schaamteloos aan het verkrachten is, pinken alle medegevangen zowaar nog een traantje weg. Staande ovatie. Net diezelfde gevangenen die haar gedurende de hele film hebben uitgelachen.

Verder valt er niets over te zeggen. Het acteerwerk is middelmatig tot slecht, de regie is zeer povertjes en de tieten zijn vierkant.

Shiiiiiit, wat een kutfilm.

0.50

Spannende film over een grote haai en diens spoor van vernieling. De ware pret begint evenwel pas nadat de drie rakkers op een krakkemikkige boot de achtervolging inzetten. Werkelijk een plezier om het trio samen in beeld te zien, met Shaw als kleine favoriet. Ik hield namelijk wel van zijn bijna clichématige tongval en afgeleefde uiterlijk. Jammer dat hij geen houten been had, of een ooglapje. De Grote Witte ziet er verder zeer realistisch uit en weet steeds de haartjes overeind te krijgen. De bloedfonteinen die het monster rijkelijk doet vloeien, dragen allen bij tot de drang om de vis te doden. De ontknoping doet dan ook veel deugd, mede dankzij een stoere uitspraak die eraan vooraf ging. Het meesterwerk dat velen hierin zien is voor mij echter slechts deels zichtbaar doch een onmiskenbaar groeipotentieel kan hier verandering in brengen.

3,50 (3,75)

Aparte, tragikomische film met een zelfbewuste Van Damme. El Mechri houdt het sober met een monochroom, dof uiterlijk. Passend in deze context. De gebeurtenissen in het pittoreske skarbèk zijn evenwel niet bepaald interessant te noemen. Te veel gedoe omtrent gijzelaars, losgeld en andere overval-gerelateerde zaken. Beter zijn de chronologische assemblage gezien vanuit verschillende standpunten, de inkijk op het privéleven van de Belgische Hollywoodster en de vele momenten waarop je niet meer weet wat er nu werkelijk aan de hand is. Verborgen camera misschien? De plotse rijzing van Jean-Claude was ook bijzonder indrukwekkend, omdat er zo te zien een grote waarheid in zit verborgen. Let, met deze monoloog in het achterhoofd, vooral op de manier waarop zijn latere arrestatie werd voorafgegaan door een alternatief voorval.

3,00 (3,25)

Docu die af en toe op geslaagde wijze zijn boodschap overbrengt, zonder nadrukkelijke aanklachten rond te spuien. Uiteraard is het makkelijk om Amerikanen op hofnarren te laten lijken. Er kan met veel mensen en nationaliteiten gelachen worden, zij het groen of niet, maar die brave Amerikanen steken op dit vlak met kop en schouders boven de rest uit. Ironisch is het zeker dat in plaats van deze negatieve bestempeling of veralgemening in de toekomst naar de achtergrond te bannen, ze hier aantonen dat het tegendeel niet lang meer op zich zal laten wachten. Een heel leger rare snuiters staat inmiddels te trappelen om de wereld tot een onvermijdelijke serie facepalms te verleiden. Daarnaast ben ik alvast enorm benieuwd naar de prestaties van deze merkwaardige generatie in debatten. Hoe gaan ze hun tegenstander overtuigen van hun visie ten opzichte van abortie? Al huilend God aanroepen en absurde wartaal uitkramen tot de opposant er stiekem tussenuit piept?

Enfin, jammer dat het eindresultaat niet altijd even interessant blijft en veel beeldmateriaal derhalve de pedaalemmer in kon vliegen. Het begin en middenstuk waren sterk, maar het einde voelde slap aan.

Moment suprême is voor mij dat waarop een meisje tijdens één van de vele luidruchtige huilsessies een doosje zakdoeken onder de neus van een hysterisch jongetje duwt. Hilarisch in die context.

3,00

Zeer gestileerde film, waarin het eenkleurige uiterlijk de sleutelrol speelde. Erg leuk in HD natuurlijk. Het verhaaltje plus interactie tussen beide hoofdpersonages was helaas naast overdadig sentimenteel ook te clichématig, met het verschrikkelijke eindbeeld als kers op de rijsttaart. Een oosterse held die zichzelf nogal serieus neemt raakt haast onvermijdelijk opgezadeld met een eigenwijze vrouw. Zo simplistisch kwam het alleszins over. De complottheorieën waren verder niet bijster interessant en de ontmoetingen met boefjes van allerhande herkomsten voelden onnodig aan. Buiten het feit dat je naar een mooie serie beelden zit te kijken, heb je enkel de vlotte gevechten die je af en toe tot likkebaarden verleiden. Lang niet elke zwaardslag of sprong komt even geloofwaardig over, maar het merendeel voelt gelukkig uitermate ritmisch en vloeiend aan.

3,00

Johnny English: Renaissance.

Maar niet heus, want deze sequel voelt allesbehalve fris of vernieuwend aan. Een handvol visuele fratsen links en een koppel gekke smoelen rechts. Meer wordt niet gebruikt als vulling voor deze clichématige en geforceerde kalkoen. Het is niet bepaald onmogelijk om het origineel te overtreffen, maar als de makers kiezen voor alreeds bewandelde paden is het verdict uiteraard afstraffend.

Geschikt voor de doorsnee filmliefhebber, dat dan weer wel.

2,50 (2,25)

Misschien wel de beste oude Disney die ik heb gezien.

Wat me vooral aanspreekt is het hele jazzy sfeertje dat doorheen de film zweeft. Denk aan de scène met Koning Louie (Jaja, heb altijd de nederlandse versie beter gevonden) en daaraan voorafgaand de scène op de rivier en kidnapping van Mowgli. Waar de matige achtergronden in andere films zouden vervelen, zorgen ze hier voor een meerwaarde. Lekker old-school.
Héérlijk. Balou en Bagheera passen hier zeer goed in.

Jammer genoeg zijn er veel karakters die deze sfeer tenietdoen.
Shere Khan, Hathi (de olifant) en vooral Mowgli zelf zijn nooit mijn favorieten geweest.

Ik zou van deze film ook iets heel anders hebben gemaakt dan alweer dat klassieke Goed vs. Kwaad duel.
Een lekker tripje door het oerwoud met Bagheera en Balou. Een vleugje Coltrane of Davis hier en daar.

Tja. Toch een relatief hoge score voor zeer veel jeugdsentiment en eerder vermelde punten.

Juno lijkt visueel nog wel het meest op een Spinvis videoclip. Bagagedrager, een titel die zowaar erg mooi past bij dit verhaaltje. Lekker los sfeertje en humor die niet per se bedoeld is om te doen lachen maar desalniettemin wel schijnt te werken. De bedoeling is in mijn ogen gewoon om aan te tonen hoe komisch het dagelijkse leven er kan uitzien. Spijtig dat dat dan meteen voor 'tragikomisch' moet doorgaan..

Alweer behoorlijk sterk acteerwerk. Die Cera kan er verdorie wat van, net als hoofdrolspeelster Page. Ze gaan heel soepel om met de dialogen en halen zo de stijfheid er wat uit. Ze proberen zich echt in te leven in hun personage en vormen ongetwijfeld een belangrijke factor.

Ondanks het feit dat er wel enkele fraaie beelden waar te nemen zijn, en dat een en ander wel grappig is, blijf ik toch met een onvoldaan gevoel achter. Ik weet dat het beter kan, maar heb alleen geen idee hoe. Feit is dat ik weinig of geen zin heb om deze film ooit nog opnieuw te bekijken. Slecht teken in mijn geval.

3,00